Yonaguni-monument: door mensen gemaakt of een spel van de natuur

Yonaguni ligt ongeveer 100 km ten oosten van Taiwan. Het eiland wordt beschouwd als het westelijkste bewoonde eiland van Japan (volgens de Wikipedia-pagina van het monument). Voor de zuidkust, op de zeebodem, liggen stenen terrassen met gladde richels. Het debat over wie ze heeft gemaakt, loopt sinds 1986 en is nog steeds niet beslecht.

In het voorjaar van dat jaar zocht duiker Kihachiro Aratake in deze wateren naar hamerhaaien en merkte een enorm bouwwerk met regelmatige vormen op (het verhaal van de ontdekking). Aratake was directeur van de toeristenvereniging van Yonaguni, dus hij bracht al snel wetenschappers naar de plek. De onderwaterruïnes kregen de bijnaam het Japanse Atlantis.

De wetenschap heeft geen definitief antwoord. Noch het Japanse Agentschap voor Culturele Zaken, noch de autoriteiten van de prefectuur Okinawa hebben de plek als monument erkend (officiële status).

Advertentie: dit artikel bevat affiliate links, wij ontvangen een commissie als je via hen boekt, zonder extra kosten voor jou.

Belangrijke feiten over het monument van Yonaguni

💡 In het kort:

• Het monument ligt voor de zuidkust van het eiland op dieptes tot 26 m (diepte van het monument).
• De basis bestaat uit zandsteen en siltsteen van de Yaeyama-groep, ongeveer 20 miljoen jaar oud (beschrijving van het gesteente).
• We hebben de diepte, de geologie en de ontstaansgeschiedenis in 09/2026 geverifieerd met behulp van het overzicht van het monument.

De stenen structuren beslaan een groot gebied, bijna rond de hele zuidkust. Het centrale deel is wat men het monument noemt: het rijst vanaf de zeebodem in treden op tot een plat platform. Vergelijkbare richels bestaan ook op de kust zelf, waardoor geologen al jaren discussiëren over de aard van deze formaties. Van bovenaf gezien leest de vorm als een trap.

Hoe de onderwaterterrassen werden ontdekt

Aratake dook voor Kaap Arakawabana aan de zuidpunt van het eiland. In de winter komen hier scholen hamerhaaien naartoe, en duikers uit heel Japan volgen hen (duikgids). In 1986 zocht Aratake een goede plek om de haaien te observeren en vond in plaats daarvan een stenen massa met scherpe randen (dezelfde ontdekking).

Al snel kwam een team wetenschappers onder leiding van Masaaki Kimura van de Universiteit van de Ryukyus naar de plek (onderzoeksteam). De ontdekking verspreidde zich snel buiten academische kringen: kranten schreven erover en later werden er films gemaakt.

Wat het monument is

De hoofdstructuur ligt onder de kliffen van Arakawabana, met de voorzijde op het zuidzuidoosten gericht (beschrijving van de vindplaats). De bovenkant van het platform ligt op een diepte van ongeveer 5 m, terwijl de basis doorloopt tot 26 m. De wanden en treden bestaan uit zandsteen en siltsteen uit het vroege Mioceen.

Het gesteente behoort tot de Yaeyama-groep en is ongeveer 20 miljoen jaar geleden afgezet (geologie van het monument). De meeste blokken zijn verbonden met het hoofdmassief en niet opgebouwd uit losse stenen. Langs het platform lopen lange kanalen, die aanhangers van de door mensen gemaakte theorie wegen noemen.

Rond het centrale massief zijn verschillende andere objecten gevonden. Een ervan lijkt op een muur van grote rotsblokken, een ander op een smalle doorgang tussen de rotsen. Juist die vormen leidden tot het debat over een verzonken stad.

Natuurlijke formatie: de visie van geologen

Geoloog Robert Schoch van de Boston University beschouwt het monument als natuurlijk (Schochs analyse). De zandsteen hier wordt doorsneden door parallelle gelaagdheidsvlakken en verticale breuken, waarlangs het gesteente gemakkelijk in rechthoekige blokken splijt. De regio is seismisch actief en aardbevingen breken het gesteente regelmatig.

Volgens Schoch blijken de 'muren' simpelweg platformen te zijn die verticaal kwamen te staan nadat het gesteente eronder was geërodeerd, en de 'wegen' natuurlijke kanalen. De 'gravures' op de stenen noemt hij natuurlijke krassen. Onderzoeker John Anthony West, die de vindplaats samen met de geoloog onderzocht, was het met hem eens.

De Duitse geoloog Wolf Wichmann bestudeerde het monument in 1999 tijdens een expeditie van Spiegel TV en kwam in 2001 terug op uitnodiging van Graham Hancock (geschiedenis van het onderzoek). Ook hij concludeerde dat het van nature is ontstaan. Vergelijkbare getrapte rotsformaties bestaan op de kust van Yonaguni bij een plek die Sanninudai heet.

In 2019 analyseerden Japanse onderzoekers de topografie en de rotslagen van het eiland (het artikel van Ogata). Hun conclusie is simpel: het monument ziet eruit als een bouwwerk, maar het is gevormd door verwering en erosie langs de gelaagdheidsvlakken en breuken van de zandsteen.

Door mensen gemaakte stad: de visie van Kimura

Masaaki Kimura dook jarenlang bij het monument en houdt vol dat het door mensen is gemaakt (de argumenten van Kimura). In de vormen herkent hij een piramide, kastelen, wegen en een stadion. Aanvankelijk schatte de geoloog de leeftijd van het bouwwerk op minstens 10.000 jaar, toen de zeespiegel lager lag.

In 2007 herzag Kimura zijn schatting tijdens het Pacific Science Congress naar 2.000-3.000 jaar (artikel uit 2007). Volgens hem werd de stad gebouwd en later onder water gezet door tektonische bewegingen. Hij brengt de bouwers in verband met de Yamatai-cultuur.

Kimura beschrijft een in steen uitgehouwen sculptuur met lange armen, sporen van houwwerk en gaten in de rotsen. Aanhangers van de door mensen gemaakte theorie, onder wie Graham Hancock, wijzen op het ontbreken van los puin op de vlakke delen. Tegen deze theorie pleit de sterke stroming, die los materiaal wegvoert.

Duiken bij het monument

De duiksite wordt meestal gedaan op een diepte van ongeveer 25 m, en de duik volgt de stroming (duikgids). Het zicht is vaak meer dan 30 m, en in de winter komen scholen hamerhaaien dicht bij de richels (beschrijving van de site). De route is qua diepte niet moeilijk, maar vraagt ervaring vanwege de stromingen.

In de zomer is het water rustiger, en de duik is geschikt voor gevorderde duikers (seizoenen). In de winter zijn de omstandigheden ruwer, maar het zicht en de ontmoetingen met haaien maken het de moeite waard. Ervaren duikers gaan naar het monument met een gids die de plaatselijke stromingen kent.

Als je van plan bent om het monument te duiken, kun je het beste duiktours op GetYourGuide vooraf boeken: in de winter, tijdens het haaienseizoen, raken plekken bij lokale operators snel volgeboekt.

Hoe je bij Yonaguni komt

Directe vluchten naar het eiland worden uitgevoerd door Ryukyu Air Commuter vanaf Naha Airport (vlucht naar Yonaguni). Er zijn een of twee vluchten per dag, afhankelijk van het seizoen. De tweede optie is een vlucht van Japan Transocean Air naar Ishigaki en daarna een lokale vlucht verder.

Reizen over zee is goedkoper maar duurt langer. De veerboot vanaf Ishigaki doet er ongeveer vier uur over (veerboot naar Yonaguni). Deze optie werkt als je tijd over hebt en de Riukiu-eilanden vanaf het water wilt zien.

Tickets voor lokale vluchten raken vooraf uitverkocht, vooral tijdens het haaienseizoen. Het is handig om vluchten op Kiwi.com te vergelijken voordat je accommodatie op het eiland boekt.

Yonaguni-monument op de kaart

Het monument ligt voor de zuidkust van het eiland, bij Cape Arakawabana. Je kunt het kaartpunt hier direct openen.

⁉️🤔 Veelgestelde vragen

Is het Yonaguni-monument door mensen gemaakt of door de natuur?

Er is geen definitief antwoord. Geologen Robert Schoch en Wolf Wichmann beschouwen de formaties als natuurlijk en verklaren ze als zandsteenbreek. Masaaki Kimura houdt vast aan een door mensen gemaakte oorsprong en ziet een stad in de formaties. De officiële autoriteiten van Japan hebben het object niet als monument erkend, en het debat loopt al sinds 1986.

Op welke diepte ligt het monument?

De top van het platform ligt op een diepte van ongeveer 5 m, en de basis gaat naar beneden tot 26 m. De duiksite wordt meestal gedaan op een diepte van ongeveer 25 m.

Voor wie is de duik naar het monument geschikt?

De duik vereist ervaring vanwege de sterke stromingen. Ervaren duikers duiken hier het hele jaar door. Gemiddelde duikers kunnen beter voor de zomer kiezen en met een gids gaan. In de winter is de stroming sterker, maar de kans om hamerhaaien te zien is groter. Neem een ochtendvertrek: er is minder wind.

Wanneer kun je het beste naar Yonaguni gaan?

In de winter, van november tot maart, komen hamerhaaien dicht bij het eiland en blijft het zicht goed. In de zomer is de zee rustiger en is duiken comfortabeler voor het gemiddelde niveau. Beide seizoenen werken; de keuze hangt af van je vaardigheden en je bereidheid om de stroming te verdragen.

Hoe kom je op het eiland?

Je kunt er komen met een directe vlucht vanaf Naha of met de veerboot vanaf Ishigaki. Tickets voor beide vervoersmiddelen kun je het beste van tevoren boeken, vooral in de winter.

Kort samengevat: wat je moet boeken

Het Yonaguni-monument is interessant voor zowel historici als duikers. Als je voor de duiken gaat, plan dan voor de winter en boek een begeleide duiktour. Als geologie en geschiedenis belangrijker voor je zijn, is één dag op het eiland en een ontspannen zomerse duik genoeg.

Als je weinig tijd hebt, kies dan een directe vlucht vanaf Naha. Als je wilt besparen, neem dan de veerboot vanaf Ishigaki. Als je in de winter reist, boek dan van tevoren een duiktour op GetYourGuide.

Gerelateerd artikel: het spookeiland Gunkanjima.