Horsetail Fire Falls w Yosemite Park – zdjęcie, opis, historia, mapa
Jeśli ponownie przeczytasz opis krajobrazów w dziełach klasyków rosyjskich i zagranicznych, zauważysz, że większość z nich kojarzy się ze światłem słonecznym, niezależnie od pory dnia. „W promieniach porannego słońca wszystko wydawało się różowe… Promienie przed zachodem słońca zostały pomalowane szkarłatnym blaskiem… wierzchołki lasu… Południowe słońce dało srebrzystą mgłę”. – takie słowne szkice często można znaleźć u Turgieniewa, Tołstoja, Czechowa, Zweiga, D. Londynu. Wychwytują niesamowitą właściwość światła słonecznego, która zmienia kolor otaczających obiektów, czyniąc je albo groźnie ponurymi, albo smutno nudnymi, albo elegancko świątecznymi i zachwycającymi. Ale czasami potrafi zmienić środowisko nie do poznania dzięki swojej dziwacznej grze, jak to miało miejsce w amerykańskim rezerwacie przyrody Yosemite w Kalifornii z wodospadem,
Historia odkrycia wodospadu
<
Wodospad ten po raz pierwszy zobaczył dociekliwy górski odkrywca Joseph Walker, który wraz z grupą podróżników dokonał przejścia przez Sierra Nevada w 1883 roku. Na zachodnich zboczach pasma górskiego o tej samej nazwie wznosi się skała El Capitan, która przyciąga wspinaczy wysokością (2307m) n.p.m. i różnym stopniem trudności tras. Podczas pobytu w tych miejscach badacz odkrył na wschodnim zboczu skały niewielką kaskadę wody spadającą z dużej wysokości w dwóch strumykach znajdujących się na różnych poziomach. Ale wtedy nie mógł sobie wyobrazić, że odkrył jeden z sześciu najwyższych unikalnych wodospadów w Ameryce, który później zostanie nazwany „kucykiem” ze względu na jego rozwidlenie. Nie wiadomo, czy Walker był w stanie zobaczyć wodospad w momentach „palenia”, czy nie, ale historia uchwyciła go jako odkrywcę „Skrzypu”.
Możesz przeczytać więcej o Parku Yosemite na naszej stronie internetowej Yosemite Park, USA.
Na terenie Parku Narodowego znajduje się wiele zbiorników, ale ten jest szczególnie interesujący dla milionów turystów nie tylko ze względu na swój niezwykły kształt i wysokość. Przez kilka dni w lutym staje się ognisty, sprawiając wrażenie lejącej się roztopionej lawy wielkopiecowej lub ciągłego ognistego płomienia. Widowisko „płonącego” wodospadu jest tak niezwykłe i niesamowite, że od kilku dni zjeżdżają tu rzesze turystów, fotografów i artystów. Nie sposób oderwać wzroku od wyjątkowego krajobrazu, jego nieco upiorne piękno fascynuje, nasuwając myśli o tajemniczych siłach natury. Prawdopodobnie starożytni Indianie, widząc wówczas wodospad, przypisywali jego „spalenie” siłom wściekłych duchów, ponieważ naprawdę przerażający jest widok płynącego, rozgrzanego do czerwoności ognia.
Sekret „ognistego” wodospadu
Istnieje jednak bardzo realne wytłumaczenie tego: dżety stają się ognistoczerwone nie o każdej porze dnia, ale o zachodzie słońca. W niektóre dni lutego promienie zachodzącego słońca padają na skały pod takim kątem, że ich odbicia zabarwiają strumienie wody, zamieniając je w ogniste strumienie i tworząc tak fantastycznie nierealistyczny obraz.
„Skrzyp” przypada na dwa strumienie; jeden z nich schodzi z wysokości 480 metrów, drugi z 650 metrów, a to dodatkowo potęguje iluzję ognia ślizgającego się po skałach. Park Narodowy Yosemite obejmuje 3081 mkw. km., które zajmują malownicze góry, tysiące jezior i stawów, wiele małych rzek i dwie duże; obszar ten to prawdziwy raj dla miłośników dzikiej przyrody, wspinaczy, biologów i zoologów. Ale według statystyk Dolina Yosemite, na której znajduje się „płonący” wodospad, gromadzi największą liczbę ciekawskich ludzi. Powstała już ogromna liczba fotografii, szkiców i obrazów, nakręcono filmy wideo; cały świat dowiedział się o tym zjawisku, a teraz przyjeżdżają tu ludzie ze wszystkich krajów, aby na własne oczy zobaczyć straszliwe piękno tajemniczego miejsca.
„Ogon koński” dla turystów
Najwygodniejszym miejscem do obserwacji jest stanowisko Glacier Point, które pozwala doskonale obejrzeć otwierającą się panoramę „ognistego” ogona. Otaczające ją wysokie masy dzikich skał nadają tej wizji niezwykłej tajemnicy, tworzą aurę boskości. Wydaje się, że płonąca smuga, odrzucona z góry, prowadzi do jakiejś nieznanej głębi, której nikt nie jest w stanie pojąć, tak jak nie dane jest nakazywać niepodważalnym prawom natury, które można wytłumaczyć, ale z tego nie przestają zadziwić ich niespodziewanymi, szokującymi metamorfozami. W obliczu przejawów takich naturalnych zjawisk fizycznych zapominasz o jakiejkolwiek naukowej naturze i nie uważasz ich za cud, nie mówiąc już o dzikich plemionach odległych przodków. Można sobie tylko wyobrazić, jak zszokowani byli starożytni Indianie, kiedy po raz pierwszy zobaczyli „płonący” wodospad; jaki ekstatyczny horror ich ogarnął.
Współcześni cywilizowani ludzie, choć wiedzą, że Duchy nie mają z tym nic wspólnego, ale też zamarzają z entuzjastycznym strachem, patrząc na ten „lejący się” ogień, meteor, który oderwał się od samego słońca. Spojrzenie z pozycji naprzeciwko widzi ją jak wąską pomarańczową wstążkę, przypadkowo zaczepioną o kamienne olbrzymy i mocno zahaczoną o półkę; wydaje się, że wiatr już porwał ją w długie strzępy, ale nadal drży jasnym długim strzępem.
Przez resztę czasu wodospad nie reprezentuje już takiego super spektaklu, ale wysokość kaskady i jej zabawne kontury nadal zadziwiają i przyciągają tutaj turystów. Cała dolina o każdej porze roku zaprezentuje wiele ciekawych niespodzianek, z których główną jest lutowy krajobraz unikalnego wodospadu.
Zalecana lektura Najpiękniejsze wodospady na świecie.