Jest to powiedzenie, które oznacza: niezależnie od tego, jaką decyzję podejmiesz, doprowadzi ona do tego samego rezultatu. A w czasach starożytnych wyrażenie to interpretowano dosłownie: w istocie wszystkie drogi prowadziły do Rzymu, a raczej z Rzymu do nowo podbitych miast.
Ale nawet w naszych czasach Rzym jest miejscem, do którego każdy chce się udać. Majestatyczny, monumentalny, pełen sztuki, z ponad dwoma tysiącami lat historii. Gdziekolwiek odwrócisz głowę, na każdej ulicy i na każdym skrzyżowaniu, jest takie piękno, że nie chce się zamknąć ust!
Chcesz zobaczyć wieczne miasto na własne oczy? Pamiętaj, że będziesz musiał ubiegać się o wizę do Włoch. Aby poznać Rzym, możesz skorzystać z przewodnika, który stworzył mój kolega. A opowiem Wam jak Rzym stał się taki wielki i dlaczego wszystkie drogi prowadziły właśnie tutaj.
Legenda o założeniu Rzymu
Córka niedawno obalonego króla urodziła dwóch synów samego Marsa, boga wojny. Dowiedział się o tym nowy władca i kazał zamordować dziewczynkę, a dzieci wrzucić do rzeki. Ale rozpętała się burza i Tyber szalał – niewolnik, który wykonywał rozkaz, przestraszył się, porzucił bliźniaki niedaleko brzegu i uciekł. Dzieci zostały uratowane i nakarmione przez wilczycę.
Kiedy bracia podrosli, odnalazł ich królewski pasterz. Chłopcom nadał imiona Romulus i Remus. Chłopaki zamienili się w odważnych bojowników o sprawiedliwość, za co zyskali szacunek i chwałę od ludzi. Były władca tych ziem zainteresował się chłopakami. Młodzi ludzie opowiedzieli mu historię swojego przybycia do domu pasterza – a starszy zrozumiał, że to jego wnuki.
Poznając prawdę, mężczyźni postanowili zemścić się na obecnym królu – zbuntowali się i zwrócili władzę dziadkowi. W dowód wdzięczności zaprosił Romulusa i Remusa do budowy nowego miasta. Lodowce spierały się , gdzie dokładnie go zbudować. I choć argumenty pierwszego ostatecznie zwyciężyły, to drugi nie mógł się z tym pogodzić – doszło do konfliktu, w którym Romulus zabił swojego brata. Zbudował miasto tam, gdzie je zaplanował, nadając mu nazwę na swoją cześć – Roma (Rzym). Stało się to około 750 roku p.n.e. mi.
Od Królestwa Rzymskiego do Cesarstwa Rzymskiego
Krok 1. Rzym stał się nie tylko miastem, ale odrębnym królestwem. Jego wojska stopniowo zdobywały sąsiednie terytoria. Jednak ludzie, którzy przenieśli się do Rzymu z nowych ziem, nie mieli takich samych praw jak rdzenna ludność.
Przez dwa stulecia niezadowolenie rosło aż do około 500 roku p.n.e. e., tutejsi mieszkańcy nie wypędzili króla i nie zamienili królestwa rzymskiego w Republikę Rzymską.
Krok 2. Po rozwiązaniu kwestii równości plebejuszy (nowych mieszkańców Rzymu) i patrycjuszy (rdzennych mieszkańców) kraj wzmocnił się i zaczął przygotowywać się do nowych podbojów. Początkowo nie wszystko szło gładko: pewnego dnia Galowie prawie zdobyli Rzym – miasto uratowały gęsi, które obudziły mieszkańców podczas tajnego spotkania w ogrodach.
W połowie III wieku p.n.e. mi. sprawy wojskowe zaczęły odnosić większe sukcesy. Rzymianie przejęli kontrolę nad środkowymi i północnymi Włochami – to tutaj musieli zorganizować połączenia komunikacyjne z nowymi miastami.
Kolejne 150 lat później Kartagina znalazła się pod naciskiem armii rzymskiej. I wszystko poszło zgodnie z planem: Republika Rzymska zdobyła Sycylię, Sardynię, Korsykę, Macedonię, Syrię, Egipt, zaanektowała wszystkie państwa greckie, terytorium między Pirenejami a Alpami, prawie cały Półwysep Iberyjski, Armenię, Palestynę, Judeę…
Krok 3. W I wieku p.n.e., mimo że wojny o nowe terytoria trwały nadal, doszło do konfrontacji wewnętrznej. Jej przeciwnik, Cezar, zdecydował się na walkę z konsulem Pompejuszem, zwolennikiem Republiki Senatu. I udało mu się przejąć władzę w Rzymie.
Z biegiem czasu zwolennikom republiki pod przewodnictwem Brutusa udało się zbliżyć do władcy i go zabić. Rozpoczęła się wówczas nowa wojna domowa, w której zwyciężył następca Cezara, Oktawian Klaudiusz. Jest w 30 roku p.n.e. i założył Cesarstwo Rzymskie.
A co z drogami?
W czasach Republiki Rzymskiej stworzono standardy budowy i utrzymania dróg. Ale pierwsza brukowana ulica pojawiła się 300 lat p.n.e. mi. Łączyła Rzym i Kapuę. Autostradę nazwano na cześć jej twórcy – „Droga Appia” (Via Appia). Droga ta znajduje się na liście legendarnych szlaków historycznych.
Wraz z nadejściem Cesarstwa Rzymskiego cały Półwysep Apeniński pokryty był siecią podobnych dróg. Podano im także nazwiska sponsorów, bo był to drogi biznes. Lub zostały nazwane na podstawie kierunków i obszarów, przez które przechodziły drogi.
Rzym zaczął budować szlaki komunikacyjne na nowo podbitych terytoriach. Umożliwiały one utrzymywanie kontaktu z ważnymi ośrodkami politycznymi i gospodarczymi. Na takiej trasie co 15 kilometrów znajdowała się stacja pocztowa, a po 30-50 kilometrach można było znaleźć miejsce, gdzie można było podkuć konie, zjeść i przenocować.
Pierwsze zasady ruchu drogowego pojawiły się za czasów Cezara. Jednocześnie dokonano pomiaru wszystkich tras i sporządzono mapy. I założyciel Cesarstwa Rzymskiego, Oktawian w 20 r. n.e. ustanowił „Złoty Kamień Milowy” – teraz będzie się nazywał „zero kilometra”. Nazwy głównych miast Cesarstwa oraz odległości do nich wyryto na kolumnie z pozłacanego brązu.
Uważa się, że w okresie świetności Cesarstwa łączna długość rzymskich dróg wynosiła około 300 tysięcy kilometrów. Każdy mógł z nich skorzystać. Dzięki tak rozbudowanej sieci zaczęły rozwijać się lądowe szlaki handlowe. A dotarcie do Rzymu było proste jak łuskanie gruszek – na skrzyżowaniach trzeba było tylko wybrać najszerszą drogę.
Drogi rzymskie dzisiaj
Budując drogi, nacisk kładziono na wytrzymałość i trwałość nawierzchni. W tym celu używano dużych ciosanych kamieni, które układano na zaprawie wapiennej. Starali się, aby drogi były jak najbardziej płaskie, nieco wyższe od gruntu, aby woda z nich spływała. Kamienne mosty łukowe rozciągały się nad rzekami. Dziś żartują, że w starożytności ludzie umieli budować drogi, a w czasach nowożytnych tego nie robili.
Mieszkam na odludziu Portugalii i jest tam wiele brukowanych uliczek z czasów Cesarstwa Rzymskiego, zachowało się wiele kamiennych mostów łukowych, po niektórych nadal jeżdżą pojazdy. We Włoszech do dziś przetrwały jeszcze bardziej starożytne drogi.
Koniecznie zorganizujcie swoje wakacje we Włoszech! Przejście przez most, który ma ponad dwa tysiące lat, to niesamowite uczucie. Cóż, po prostu nie da się być we Włoszech i nie odwiedzić Rzymu, dokąd prowadzą wszystkie drogi! Aby mieć czas na zapoznanie się z zabytkami Wiecznego Miasta i jego doskonałą kuchnią, najlepiej zarezerwować 5-7 dni i zarezerwować wycieczki po Włoszech. Byłem tam pięć dni, następnym razem chcę lecieć na tydzień.