🏛️ Top 10 najstarszych miast na świecie
Pośród migoczących świateł megamiast i ich szerokich, zatłoczonych ulic ukryte są miasta, które kiedyś uważano za centra cywilizacji. Niektóre upadły tragicznie dawno temu, inne wciąż zadziwiają turystów swoją tysiącletnią wspaniałością. Podróż do takich miejsc zamienia się w wyprawy archeologiczne, gdzie każdy krok to krok w przeszłość. Przygotuj się na zanurzenie się w jego sercu podczas wycieczki po najstarszych zamieszkanych miastach naszej planety.
Płowdiw, Bułgaria (7000 p.n.e.)
Witamy w Plov Div – drugim co do wielkości mieście Bułgarii i centrum życia kulturalnego nie tylko w kraju, ale także w całej Europie. W całej swojej długiej historii Trakowie, Macedończycy, Rzymianie, Bizantyjczycy i Turcy osmańscy nieustannie podbijali Płowdiw, wnosząc do jego wyglądu coraz więcej historycznej różnorodności.
Jedno z najstarszych miast w Europie powstało w epoce neolitu, około 7000 lat p.n.e. Grecka i tracka polis, duma króla macedońskiego, kulturalna stolica Cesarstwa Bizantyjskiego, położona jest w południowo-środkowej części Bułgarii.
W 45 r. n.e mi. miasto stało się częścią Cesarstwa Rzymskiego, po czym upadło, a cały świat, który stworzył, również popadł w ruinę. Przywrócenie Płowdiwu i zapewnienie mu dobrobytu stało się trudnym zadaniem dla lokalnych mieszkańców. Większość dziedzictwa została utracona.
Jednak główna atrakcja miasta – starożytny teatr rzymski – nadal jest powodem do dumy wszystkich mieszkańców Płowdiwu. Teatr mieszczący do 6 tysięcy widzów pomyślnie przetrwał próbę czasu. Jest dumnie nazywany jednym z najlepiej zachowanych na świecie.
W 1892 roku w Płowdiwie odbyła się Pierwsza Bułgarska Wystawa Rolniczo-Przemysłowa. Na jego otwarcie utworzono nowy ogród miejski według projektu architekta Luciena Chevalasa, który później został nazwany na cześć cara Symeona Wielkiego. Dziś ogród cara Symeona jest pomnikiem sztuki parkowej. Od momentu powstania zachowała się tu fontanna w kształcie greckiej bogini płodności Demeter. A na terenie parku znajduje się jezioro ze Śpiewającymi Fontannami. Zwiedzający mogą podziwiać także wiele nowoczesnych kompozycji rzeźbiarskich.
- Płowdiw: co starożytne miasto oferuje nomadom?
- Co mają wspólnego drony i budynki historyczne? Porozmawiajmy
- Liban – orientalna baśń na tle ogni buntu
- Pięć festiwali w Libanie, których nie możesz przegapić tego lata
Byblos, Liban (8000 p.n.e.)
To starożytne miasto portowe położone jest na wybrzeżu Morza Śródziemnego, około 40 kilometrów na północ od Bejrutu. Zdaniem archeologów, w Byblos życie tętniło pełną parą już w VIII tysiącleciu p.n.e. W okresie rozkwitu starożytnego Egiptu stał się głównym ośrodkiem handlowym, ponieważ był głównym eksporterem cedru i innego drewna. W ten sposób spokojna niegdyś wioska rybacka zamieniła się w tętniący życiem port. Z biegiem czasu stał się słynną na całym świecie stolicą przemysłu stoczniowego.
To właśnie z tego miasta sprowadzono do Grecji papirus. Stąd teoria, że Grecy wzięli swoją nazwę od słowa oznaczającego książkę. Dziś Byblos fascynuje zwiedzających starożytnymi budynkami, świątyniami z epoki brązu zmieszanymi z perskimi fortecami i bizantyjskimi kościołami, w architekturze których widoczne są jednak wpływy osmańskie. Nic więc dziwnego, że miasto zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
W Muzeum Figur Woskowych Byblos znajdziesz najlepsze rzeźby z całego Libanu. Ceny z przeszłości dosłownie ożywają, zostały tak starannie odtworzone. Wystawy odzwierciedlają tradycyjny libański styl życia, wydarzenia historyczne i postacie z nimi związane. Do najpopularniejszych eksponatów zalicza się fenicki warsztat dmuchania szkła i tradycyjne libańskie wesele.
Przemierzając starożytne brukowane uliczki Byblos, nie zapomnij przespacerować się po lokalnych bazarach. To tutaj fenicka starożytność spotyka się z libańską nowoczesnością. Wzdłuż wąskich uliczek znajdują się sklepy i kioski. Sprzedają wszystko, od replik starożytnych statków po koszulki z napisem „Kocham Liban”. Handel tętni życiem zwłaszcza wieczorami, przy muzyce na żywo z pobliskich barów. Po prostu nie da się stąd wyjść bez zakupu chociaż jednej pamiątki.
Jerycho, Palestyna (9000 p.n.e.)
Położone na zachodnim brzegu rzeki Jordan miasto Jerycho uważane jest za jedno z najstarszych nieprzerwanie zamieszkanych miast na świecie. Bogata przeszłość historyczna tego miejsca przyciąga turystów z całego świata. Każdy może być świadkiem cudu archeologicznego, ale trzeba zachować ostrożność. W miarę trwania konfliktu między krajami kontrola nad Jerycho przeniosła się z Izraela do Palestyny. Od 1967 roku miasto wraz z całym Zachodnim Brzegiem okupowane jest przez wojska izraelskie.
Według archeologów pierwsza osada w tym regionie pojawiła się gdzieś pomiędzy 9600 a 9000 rokiem p.n.e. lub nawet wcześniej. Do takich wniosków wysunięto po zbadaniu ruin odkrytych na obrzeżach osad Jerycha. Zostały założone przez niegdyś koczowniczy lud Natufian. Okazuje się, że miasto było kilkakrotnie niszczone, ale mieszkańcy wielokrotnie je odbudowywali.
Jerycho ma gorący pustynny klimat, który jest chroniony jedynie przez kilka naturalnych źródeł wody w jego pobliżu. Od tysięcy lat służą mieszkańcom. Dodatkowo znajduje się 258 metrów poniżej poziomu morza, co czyni Jerycho najniższym starożytnym miastem na świecie. Dziś mieszka tu zaledwie 20 tysięcy ludzi. Mimo to miasto pozostaje jednym z najatrakcyjniejszych kierunków turystycznych w Palestynie.
Być może główną atrakcją Jerycha jest Pałac Hishama w północno-wschodniej części miasta. Ta wspaniała budowla architektoniczna, zbudowana w VII wieku, wkrótce po jej ukończeniu została zniszczona przez trzęsienie ziemi. Dziś turyści mogą zobaczyć tu jedynie fragmenty dawnej świetności: starożytne mozaiki, kolumny, zniszczone meczety i łaźnie. I tak mozaika „Drzewo życia” przedstawia lwa pożerającego jelenia i kozicę pasącą się spokojnie w pobliżu. Ten obraz symbolizuje nietolerancję islamu wobec wrogów i pokój panujący w świecie muzułmańskim.
Na południowym wschodzie Jerycha znajduje się góra, na której Chrystus pościł przez 40 dni i był kuszony przez diabła. Od czasów starożytnych w tych miejscach osiedlali się mnisi, a pierwszy klasztor powstał tu w 340 roku. Chcących dostać się do klasztoru czeka trudna wspinaczka do małej świątyni w jednej z najstarszych jaskiń. Stąd można dojść do kaplicy – miejsca, w którym znajduje się kamień, na którym Jezus modlił się podczas czterdziestodniowego postu.
Damaszek, Syria (10 000 p.n.e.)
Stolica Syrii jest największym miastem w kraju i najstarszym na całym Bliskim Wschodzie. Damaszek jest również znany jako Asz-Szam. Dokładna data jego powstania nie jest znana, jednak badacze określają około III tysiąclecia p.n.e. jako datę pierwszego osadnictwa na tych terenach. Według innych źródeł ludzie żyli tu znacznie wcześniej. Świadczą o tym znaleziska archeologiczne.
Nazwę miasta tłumaczy się z miejscowego dialektu jako „biegnący wielbłąd”. Według jednej wersji wynika to z szybkiego tempa rozwoju Damaszku. Inna teoria głosi, że nazwa pochodzi od Damaszaka, prawnuka Noego, który według legendy zbudował miasto.
Zdobycie miasta przez najeźdźców mongolskich spowodowało całkowite zniszczenie miasta: mieszkańcy zostali zabici lub wywiezieni do Samarkandy. Na kościach i maskach mieszkańców wzniesiono minaret. Plac miejski, zwany Wieżą Głów, został zbudowany na pamiątkę straszliwego Holokaustu.
W 2008 roku Damaszek został nazwany stolicą kultury arabskiej. I nie ma w tym nic dziwnego – jest świadkiem wzlotów i upadków wielu wielkich cywilizacji. Miasto było i pozostaje kulturalnym centrum regionu, obecnie zamieszkiwanym przez ponad dwa miliony mieszkańców. Damaszek był tak często niszczony i odbudowywany, że dziś jego historia dosłownie została pogrzebana pod nowoczesną metropolią. Z tego powodu wykopaliska są często po prostu niemożliwe.
W Damaszku znajduje się ponad dwa tysiące świątyń, najsłynniejszą z nich jest Meczet Umajjadów. Jedno z największych na świecie miejsc nieustannej modlitwy od czasu powstania islamu, jest symbolem powstania dumnej cywilizacji muzułmańskiej i arcydziełem doskonałości architektonicznej. Budowę meczetu Umajjadów rozpoczęto w 714 r. n.e. W czasach Rzymian miejsce to było świątynią Jowisza, a za czasów bizantyjskich chrześcijan stało się kościołem św. Jana.
Liczne ludy pozostawiły swój ślad nie tylko w architekturze, ale także w tradycjach i zwyczajach lokalnej kultury. Dlatego niektóre kobiety noszą zachodnie stroje, inne zakrywają twarz. Dzieje się tak dlatego, że Syria jest krajem w większości muzułmańskim. Tylko 10% populacji nie praktykuje islamu.
