Fundusz Diamentowy to wyjątkowa wystawa bezcennych eksponatów znajdujących się na terenie Moskiewskiego Kremla. Ekspozycja prezentuje arcydzieła rzemiosła jubilerskiego XVIII-XX w., jedyne w swoim rodzaju okazy kamieni szlachetnych i próbki metali szlachetnych. Każdy mieszkaniec wystawy ma znaczenie artystyczne, materialne, ale przede wszystkim historyczne. Ekspozycja rozpoczęła swoją pracę w 1967 roku w Zbrojowni, ale pierwsze przedmioty kolekcji zebrał Piotr I. Teraz drzwi wystawy są otwarte dla zwiedzających zgodnie z ustalonym reżimem zwiedzania.
Fabuła
Korzenie powstania Diamentowego Funduszu sięgają czasów panowania Piotra Wielkiego, kiedy to na podstawie dekretu z 1719 r. rozpoczęła działalność państwowa organizacja odpowiedzialna za zachowanie cesarskich klejnotów i królewskich relikwii. Zarząd komory posiadał kompletną listę orderów, wszelkiego rodzaju odznaczeń, darów dla osób królewskich, insygniów państwowych. Opisano tu także kolejność ich przechowywania w Petersburgu.
W rzeczywistości, swoim dekretem, Piotr I uznał i prawnie zdefiniował Skarbiec, czyli Imperial Renteria, jako skarbnicę najważniejszych wartości dworu cesarskiego, należących do wielu pokoleń rodzin królewskich.. Za panowania każdego kolejnego monarchy skarbiec był stale wzbogacany, ale większy był wkład Elżbiety i Katarzyny II. Za ich panowania dwór rosyjski wyróżniał się niesamowitym luksusem i był uważany za jeden z najwspanialszych w Europie.
W szczególności za czasów Katarzyny II skarbiec został uzupełniony unikalnymi próbkami klejnotów i kamieni szlachetnych, a także najważniejszymi symbolami władzy. W 1764 r. w dawnej sypialni cesarzowej wybudowano dla konserwacji mienia osobną komorę, która otrzymała nazwę „Sala Diamentowa”, w której przez długi czas mieszkały bezcenne eksponaty.
Na początku I wojny światowej zawartość skarbca pospiesznie przewieziono do Moskwy i umieszczono w Kremlowskiej Zbrojowni. Nieco później dokonano pełnej inwentaryzacji obiektów znajdujących się w zbiorach, potwierdzono ich wartość i największe znaczenie kulturowe. W 1924 r. skarbiec został uznany za Krajowy Fundusz Diamentowy i oddano pod opiekę Skarbu Państwa Kosztowności.
Pierwsza połowa XVIII wieku
W 1719 roku cesarz Piotr Wielki wydał dekret o utworzeniu Diamentowej Komnaty. Miały tu być przechowywane klejnoty należące do cesarskiej korony. Specjalnie utworzone Kolegium Kameralne przeprowadziło inwentaryzację istniejących kosztowności – symboli władzy królewskiej – oraz ustaliło kolejność i miejsce przechowywania. Nieco później wymagania te rozszerzyły się na resztę królewskich klejnotów. Każda kolejna rada dokonywała korekt w opracowanym regulaminie.
Druga połowa XVIII-XIX w.
Przeznaczono specjalne pomieszczenie do przechowywania klejnotów koronnych. Zwykle była to sypialnia cesarza lub cesarzowej. Taki pokój stał się znany jako Diamentowy lub Diamentowy Pokój. Za panowania kobiet klejnoty koronne stały się szczególnie drogie i wykwintne. Sypialnia Katarzyny Wielkiej stała się najdroższym gabinetem osobistym w historii Imperium Rosyjskiego. Do stworzenia wnętrza pasującego do klejnotów zaproszono słynnego architekta Feltena.
Pierwsza połowa XX wieku
Na początku XX wieku front znajdował się dość blisko stolicy imperium. Dlatego zdecydowano się ewakuować Diamentową Komnatę do Moskwy. Mimo pośpiechu impreza odbyła się ze szczególną starannością i dbałością o rarytasy. Zachowano nawet inwentarz z 1898 r., który posłużył później jako podstawa do dalszych badań.
W tym czasie do wartości koron dodano dokumenty:
Kosztowności przeniesiono do Izby Zbrojowni (sali koronnej) Kremla.
Druga połowa XX wieku – początek XXI wieku
Do 1967 r. klejnoty koronne nie były wystawiane publicznie. Dopiero w listopadzie 1967, w rocznicę rewolucji, rząd postanowił zorganizować wystawę czasową. Pokazano go gościom, którzy przybyli do Moskwy na uroczystości. Założono, że rarytasy będą wystawiane przez rok, a następnie wracają do stałego przechowywania. Ale w krótkim czasie wystawa stała się bardzo popularna. Dlatego rząd zdecydował o zorganizowaniu wystawy stałej.
Do tego czasu kolekcja Gokhran otrzymała nowe jednostki magazynowe:
Oprócz klejnotów koronnych publiczność może obejrzeć unikalną kolekcję mineralogiczną, która została zebrana przez Katarzynę Wielką.
Fundusz Diamentowy dzisiaj
Drzwi sal zostały otwarte w 1967 roku. I choć początkowo ekspozycja eksponatów miała mieć charakter tymczasowy, to wydarzenie stało się największym fenomenem w życiu kulturalnym nie tylko kraju, ale i całego świata. Dlatego na mocy dekretu rządowego postanowiono przekształcić ekspozycję w stałą, otwartą dla wszystkich ekspozycję.
Dziś wyjątkowa ekspozycja mieści się w dwóch salach. W pierwszej można zobaczyć następujące eksponaty:
W drugiej sali znajdują się eksponaty o przeważającym znaczeniu historycznym, w tym symbole władzy i inne relikwie. Można tu również znaleźć dzieła rzemieślników jubilerskich z XVIII – XIX wieku.
Kolekcja wystawowa
Kolekcja to zbiór unikatowych przedmiotów, które mają nie tylko wartość materialną, naukową i artystyczną, ale także wartość historyczną.
Tutaj możesz zobaczyć:
Fundusz jest częścią Gokhran. To nie tylko ciekawa wystawa. Prowadzone są tu prace badawcze. Dlatego wycieczki prowadzone przez pracowników są niezwykle interesujące.
Klejnoty koronne
Klejnoty koronne to rarytasy, które kiedyś wskazywały na bogactwo i znaczenie imperium. Znane są na całym świecie. Kolekcja zawiera:
Przedmioty te można zobaczyć podczas wizyty na ekspozycji.
połowa XVIII wieku
Eksperci bez trudu odróżnią dzieła jubilerów tego okresu historycznego. Produkty niosą radość i światło, charakteryzują się asymetrią i starannym wykonaniem. Perłą wystawy jest bukiet cesarzowej Elżbiety Pietrownej. Są to kwiaty wykonane z metali szlachetnych i kamieni – irysy, niezapominajki, żonkile i dzikie róże.
Łodygi są tak cienkie, że przy najmniejszym ruchu drżą i uginają się jak w bukiecie świeżych kwiatów. Aby nadać produktowi kolor, rzemieślnik umieścił pod każdym diamentem cienkie arkusze jasnej folii.
Pączek tęczówki ma wstawiony bladoliliowy diament. Jest rzadkim naturalnym minerałem. Jego waga to prawie 16 karatów.
Druga połowa XVIII wieku
Zdjęcie: Sergey Pryanechnikov
W tym czasie umiejętności jubilerów osiągnęły apogeum. Umiejętnie radzili sobie z cięciem, podkreślając naturalne piękno kamieni szlachetnych i grę światła. Historycy nazywają drugą połowę XVIII wieku erą diamentu. Goście nie przechodzą obok portbouquet. Wykonany jest ze złota z zieloną emalią.
Rolę nici pełni pas z brylantami. Pasek jest tak pełen wdzięku, że tworzy złudzenie miękkiej tkaniny. Cała kompozycja przeznaczona jest do noszenia świeżych kwiatów. Wnękę wewnętrzną wypełniono wodą, która żywiła prawdziwe rośliny. Portbuquet wyposażony jest w zapięcie, które bezpiecznie trzyma produkt na wieczorowej sukience.
Pierwsza tercja XIX wieku
W tym okresie w Imperium Rosyjskim modne stały się tiary. Miały trójkątny kształt, jakby powtarzał tradycyjny kokoshnik. W tym czasie popularne stały się produkty domów Boucheron i Cartier. Tradycje przetrwały do początku XX wieku. Wkroczyli w życie wyższych sfer kraju do tego stopnia, że nazwano je rosyjskimi tiarami.
Ekspozycja zwraca uwagę na diadem Marii Fiodorownej, żony cesarza Pawła Pietrowicza. Tiara jest w pełni zgodna z rosyjskim trójkątnym kokosznikiem. Diamenty mają kształt kropli, są ruchome. Kiedy cesarzowa odwróciła głowę, diamenty zamigotały jasnym światłem. Główną cechą produktu jest różowy diament. Jego waga to ponad 13 karatów. Klejnot znajduje się w samym środku tiary.
kamienie historyczne
Wystawa prezentuje 7 diamentów znanych na całym świecie. Wśród nich są 4 klejnoty i 3 diamenty. Najpopularniejszym eksponatem jest Orłowski diament wieńczący klejnot koronacyjny – berło wykonane dla cesarzowej Katarzyny.
Drugim najpopularniejszym rarytasem jest najrzadszy szmaragd korony Wielkiej Księżnej, żony Wielkiego Księcia Konstantina. Ma mieszany zielono-niebieski kolor. Szmaragd jest włożony w broszkę. Otacza ją girlanda z liści winorośli z diamentowymi inkrustacjami. Przypuszczalnie klejnot został znaleziony w Kolumbii w XV-XVI wieku. Do Europy został sprowadzony przez konkwistadorów.
Klejnoty
Kolekcja funduszu posiada bogatą ekspozycję klejnotów. Minerały to nie tylko wyjątkowość i elegancja, ale także skomplikowana historia. Turmalin malinowy, który wygląda jak kiść winogron, konsekwentnie należał do różnych domów królewskich. Naukowcy sugerują, że miejscem narodzin tego rzadkości jest Birma. Następnie rozpoczęła się podróż minerału:
Diamenty
Znaną zasadą jest nadawanie nazw własnych znalezionym minerałom o masie powyżej 20 karatów. Zazwyczaj diamenty są nazywane po jakiejś historycznej dacie, pamiętnym wydarzeniu lub nazwisku sławnej osoby. Kolekcja ma nie tylko wartość materialną, ale także artystyczną.
Minerały znalezione na terytorium Rosji w różnym czasie pozwalają naukowcom jak najdokładniej określić warunki ich powstawania. Interesujący jest XXVI Kongres CPSU diament, który został znaleziony w 1980 roku w otwartej rurze kimberlitowej Mir. Rzadkość nazwano na cześć przyszłego XXV1 Zjazdu Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.
Zamówienia
W carskiej Rosji ordery przyznawane członkom rodziny cesarskiej cieszyły się szczególnym zaszczytem. Nad produktami pracowali najlepsi jubilerzy, którzy wykorzystywali unikatową biżuterię i najczystsze metale. Dlatego takie zamówienia znacznie różnią się od podobnych. Najsłynniejszym z artefaktów jest Zakon Świętego Apostoła Andrzeja Pierwszego Powołanego.
Nagroda została ustanowiona przez Piotra Wielkiego i do Rewolucji Październikowej miała najwyższą godność. Apostoł Andrzej jako pierwszy przybył z krzyżem na ziemie, na których mieszkali przodkowie Rosjan. Jego wizerunek umieszczony jest na herbie Imperium Rosyjskiego. Order św. Andrzeja Pierwszego Powołanego stał się nie tylko najwyższą nagrodą, ale także jednym z symboli potęgi dynastii Romanowów.
Bryłki
Od XIX wieku Rosja była największym krajem w dziedzinie wydobycia złota. Ale znalezione bryłki rzadko są przechowywane w niezmienionej postaci: są wysyłane do huty. Wyjątkiem są te największe: uzupełniają kolekcję rarytasów.
Ale ważne jest, aby zrozumieć: samorodki mają nie tylko wartość materialną, ale także naukową. Pracownicy funduszy badają ich skład, wyciągają wnioski na temat wartości danej lokaty. Dysponują 101 eksponatami. Odwiedzających przyciąga samorodek wielbłąda. Jego masa to ponad 9 kg. Naprawdę przypomina jednogarbnego wielbłąda. Rzadkość odkryto na Kołymie w latach 40. ubiegłego wieku.
Główne eksponaty
Lista głównych i najbardziej imponujących eksponatów Diamentowego Funduszu obejmuje regalia koronacyjne:
- Duża korona cesarska. Przygotowany do ślubu Katarzyny II w 1762 roku. Autorami są nadworni mistrzowie Pozier i Eckart, którym udało się stworzyć arcydzieło w zaledwie 2 miesiące. Korona była uważana za główny symbol władzy do 1917 roku. Każdy nowy monarcha był jej koronowany
- Mała cesarska korona. Utworzony na obraz Wielkiej Korony w 1801 roku dla drugiej połowy Aleksandra I – Elżbiety Aleksiejewnej
- Berło cesarskie. Wykonane na początku lat 70. XVIII wieku na zamówienie Katarzyny II
- Państwo cesarskie. Powstał wspólnie z Wielką Koroną Królewską pod kierunkiem Katarzyny II. Dodatkowa nazwa regaliów to „Królewskie Jabłko”
- Odznaka i gwiazda Zakonu Apostoła Andrzeja Pierwszego. Nagroda jest uważana za najwyższy przejaw wdzięczności za wszelkie zasługi w Rosji.
Oprócz symboli władzy na szczególną uwagę zasługuje siedem kamieni, których historyczne znaczenie nie budzi wątpliwości. Lista obejmuje:
Już dziś kolekcja funduszu została uzupełniona diamentami znalezionymi w kopalniach jakuckich. Za główne diamenty uważa się „Wielką Inicjatywę”, „Wielki Wóz”, „Postęp”, „50 lat ZSRR” i inne.
Interesujące fakty
W czasach Piotra Wielkiego przestrzegano również środków bezpieczeństwa. Renteria (pomieszczenie do przechowywania kosztowności koronnych) mogła być otwierana tylko na polecenie cesarza. Jednocześnie miały być obecne 3 osoby: rentmeister, doradca izby i prezes izby.
Pierwsza inwentaryzacja została przeprowadzona za czasów Katarzyny Wielkiej. Wartości koron zostały opisane, zmierzone i wpisane do rejestru.
Sala diamentowa była częścią prywatnych komnat monarchów. Nicholas 1 przeniósł go do kategorii powierzchni biurowej.
Po zamachu październikowym kosztowności koronne zostały przekazane Gochranowi na rozkaz Lenina. Do inwentaryzacji wykorzystano inwentarz z 1898 roku.
W 1922 roku w Gokhran pracowała specjalna komisja. Wartości zostały ponownie opisane. Niektóre zostały uznane za nieważne dla państwa. Rozpoczęła się kradzież i mierna sprzedaż rarytasów. Dopiero w 1936 roku, na rozkaz Stalina, barbarzyńskie działania ustały.
Wycieczki
Ekspozycję można zwiedzać tylko w zorganizowanej grupie 20 osób. Czas trwania wydarzenia to 45 minut. W tym czasie doświadczony przewodnik oprowadzi Cię po korytarzach i opowie o przechowywanych reliktach. Obywatele rosyjscy nie mogą samodzielnie zapoznać się z wystawą.
Zasady zwiedzania
Zwiedzający przychodzący na ekspozycję muszą przestrzegać zasad ustalonych przez administrację:
Obywatele, którzy zaniedbują ustalone zasady, podlegają usunięciu z terenu ekspozycji.
Bilety najlepiej kupić w kasie Moskiewskiego Kremla. Administracja nie gwarantuje obecności na wystawie z biletami zakupionymi na stronach osób trzecich.
Jak się tam dostać
Ekspozycja znajduje się na terenie Moskiewskiego Kremla. Można tu dojść pieszo ze stacji metra „Borovitskaya”, „Ogród Aleksandra„, „Biblioteka im. Lenina. Wejście na Kreml przez Bramy Borowickie. Na wystawę nie mają wstępu dzieci poniżej 6 roku życia. Zabrania się tu robienia zdjęć i nagrywania filmów. Zaleca się również wyłączenie telefonów komórkowych przed rozpoczęciem wycieczki.
Godziny otwarcia wystawy to od 10.00 do 17.20 z wyjątkiem czwartku. Sesje odbywają się w odstępach 20 minut. Przerwa obiadowa od 13.00 do 14.00. Cena biletu to 500 rubli. Dla uczniów, studentów i emerytów za okazaniem dokumentów potwierdzających – 100 rubli.
Wystawa „Diamentowy fundusz” jest naprawdę uważana za skarbiec Rosji. Tutaj można znaleźć wyjątkową i niesamowicie wspaniałą biżuterię, kamienie szlachetne, regalia królewskie, zebrane za panowania rosyjskich monarchów, począwszy od Piotra Wielkiego. Ekspozycja powiększa się do dnia dzisiejszego, uzupełniana dziełami współczesnych jubilerów oraz unikatowymi kamieniami wydobywanymi w kraju.