Pałac Zimowy Piotra I w Petersburgu
Pałac Zimowy Piotra I w Petersburgu zachował się tylko częściowo. Jest to wyjątkowy przykład architektoniczny z początku XVIII wieku, który niegdyś był główną dominantą Nabrzeża Newy, a dziś stał się jednym z elementów kompleksu muzealnego Ermitażu.
Historia budowy
Pomysł zbudowania przytulnego domu dla rodziny królewskiej po raz pierwszy zrealizowano już w 1712 roku, kiedy między ulicą Millionnaya a częściowo ukończonym Wałem Newskim wzniesiono Komnaty Ślubne. Jednak nie w pełni odpowiadały gustowi monarchy. Stopniowo Wał rozszerzał się na północ i możliwe stało się wybudowanie osobistej rezydencji, która bardziej odpowiadałaby charakterowi króla. Był to początek dość tragicznego łańcucha wydarzeń, który prowadzi nas do obecnego Pałacu Zimowego Piotra I, który niewiele przypomina pierwotny dom rządzącej rodziny.
Pierwszy etap
Jeszcze w 1715 roku, gdy Piotr Wielki rozważał możliwość wzniesienia budynku naprzeciw Kanału Zimowego, który wówczas istniał głównie na papierze, na miejscu współczesnego Pałacu Zimowego nie było nawet fundamentów. Mattarnovi zobowiązał się do urzeczywistnienia pragnienia wielkiego władcy, który przygotował projekt Domu Zimowego, a nawet wzniósł fasadę zachodnią. Niewiele jednak odpowiadał on statusowi Piotra I i przypominał raczej dom jakiegoś dość zamożnego mieszczanina, boniowany i ozdobiony pilastrami najbardziej ascetycznego porządku doryckiego. Królewski tytuł przyszłego właściciela przypominały jedynie alegoryczne rzeźby, które wygodnie osadziły się w tradycyjnym trójkątnym frontonie. Budynek zwieńczono koroną.
Jednak pierwotny projekt nigdy nie został w pełni zrealizowany. Co dziwne, zapobiegł temu powrót samego władcy z Europy w 1718 roku. Przywiózł ze sobą nowe pomysły i nową wizję swojego Zimowego Domu. W rysunkach dokonano znaczących zmian i wkrótce rozpoczęto dekorację wnętrz. Według szkiców samego naczelnego architekta, we wnętrzu dominowały dębowe meble, a ściany wykończono czerwonym marmurem. Schody i podłogi również wykonano z dębu, nawiązując do stylu francuskiego.
Zgodnie z planem monarchy kompleks domów obejmował nie tylko pomieszczenia mieszkalne, ale także hangar na łodzie, czyli pomieszczenie, w którym zwykle wykonywane są prace remontowe lub budowa np. sterowców. Ale w czasach Wielkiego Reformatora ten ostatni jeszcze nie istniał, a prawdziwą pasją monarchy było morze, dlatego żaglówka Piotra znajdowała się w hangarze. Dom posiadał mały port, a dla żony Piotra założono mały wewnętrzny ogród z fontannami.
Nowe komory zimowego nasypu
Budowa nie została ukończona. Musiało to zostać chwilowo przerwane, ponieważ Georg Mattarnovi, który kierował tym projektem, nagle zmarł za wszystkich. Tymczasem z tego, co zaplanował, ukończono jedynie fundamenty i zachodnią część budynku. Do kontynuacji prac został powołany Nikołaj Goebel, który zajął centralną i wschodnią część pałacu. Sale ceremonialne, których wystrój był niezwykle pompatyczny, wychodziły na Newę. Aby elewacja zachodnia, wykonana w stylu „mieszczańskim”, nie wyszła z ogólnego nastroju, w tym samym duchu wykonano elewację zachodnią, zaś centrum czysto barokowe.
W jego projekcie wyraźnie wyczuwalny był silny wpływ rzymski. Pod pewnymi względami przypominało uroczyste piękno łuku triumfalnego królów rzymskich. Nie zanikły przy tym wpływy niemieckie, co wyraźniej odcisnęło się w postaci kartusza centralnego ze skomplikowanymi konturami i kilkoma alegorycznymi postaciami symbolizującymi moc Piotra Wielkiego.
Nawet za życia Piotra w Pałacu Zimowym odbyły się jedne z najwspanialszych świąt na Stolicy Matki: zaręczyny jego ukochanej Anny i księcia Holsztynu, wielka jesienna uczta 1723 roku, która odbyła się w niedawno ukończonej Sali Kawalerów, oraz inne wydarzenia. Niektóre uroczystości zakończyły się najjaśniejszymi fajerwerkami na lodzie Newy. Tutaj – w Pałacu Zimowym – zmarł Piotr Wielki. Jego „Smutna” sala stała się Wielką Salą, w której kiedyś odbył się zaręczyny jego córki.
Wielu kulturologów uważa, że wraz z budową Pałacu Zimowego Piotr I rozegrał marsz żałobny przez skromne domostwa królewskie. Teraz to Pałac Zimowy stał się najbardziej pompatyczną budowlą ówczesnego Petersburga. Ponadto architekt próbował go stworzyć, biorąc pod uwagę atmosferę, w jakiej powstała reszta Newy. Dzięki jego staraniom udało się organicznie wtopić pałac w ogólny obraz Wału. W ten sposób położono podwaliny pod architekturę zespołową, której centrum nadal stanowi stolica północy.
Pałac Zimowy Katarzyny I
Powstanie nowego monarchy przyniosło ze sobą powstanie nowej gwiazdy na arenie architektonicznej. Taką gwiazdą był Domenico Trezzini, któremu polecono jak najszybszą rozbudowę pałacu w kierunku ulicy Great German. Praca miała być zakrojona na dużą skalę, ponieważ na polecenie cesarzowej port został zasypany, a wszystkie budynki, które wydawały się jej rozproszone, musiały zostać zburzone w celu późniejszej budowy długiego dwupiętrowego budynku z rytmicznym podziałem fasad, typowym dla architektury ówczesnego Petersburga.
To zjednoczenie miało zakończyć się stworzeniem pompatycznego łuku frontowego prowadzącego na duży dziedziniec. Zmiany okazały się jednak zbyt duże, a Katarzyna nie mogła się nimi w pełni cieszyć, umierając przed zakończeniem budowy.
Lokalizacja
Wielu może się wydawać, że miejsce pod budowę Pałacu Zimowego zostało wybrane niemal przypadkowo. Jakimi motywami należało się kierować, aby podjąć decyzję o budowie pałacu w samym środku domów dalekich od najbogatszych mieszkańców Petersburga? Odpowiedź jest dość prosta. To stąd otworzyła się najlepsza panorama północnej stolicy z majestatyczną Newą, mierzeją Wyspy Wasiljewskiej i Malaya Newą, która następnie wpłynęła do morza.
Odkrycie w XX wieku
После смерти Екатерины I Зимний дворец Петра Великого постепенно начал приходить в упадок. Анна Иоанновна, хотя и перевезла двор из Москвы обратно в Северную столицу, была мало озабочена вопросами сохранности этого удивительного архитектурного питомника и предпочла остановиться в доме Апраксина. Старый Зимний дворец начали использовать от случая к случаю, пока в конце восемнадцатого века не наступил тот самый критический момент в его истории – Зимний дворец было решено снести, чтобы на его месте возвести ещё более великолепный Эрмитажный театр Джокамо Квареги. Казалось бы, тут и следовало бы поставить точку в жизнеописании этого некогда сверкающего всеми огнями места, но обстоятельства сложились по-иному.
Mikołaj I podjął próbę odkrycia samej Wielkiej Sali, w której zmarł pierwszy właściciel Pałacu Zimowego, ale przedsięwzięcie to okazało się fiaskiem. Następnie, już w ostatniej tercji XX wieku podjęto szereg prób odkrycia fragmentów Pałacu Zimowego. Tym razem szczęście było po stronie poszukiwaczy i wkrótce stało się jasne, że Quarenghi z powodu braku czasu nie zniszczyło całkowicie starego pałacu. Tak więc pod scenami zasypano oddzielne pomieszczenia piwnicy i pierwszego piętra. Stopniowo otwierano coraz więcej nowych pomieszczeń: część dziedzińca frontowego, kilka „Małych namiotów”, które wzniesiono za Piotra, a nawet sam gabinet monarchy.
Ten ostatni ma doskonale zachowany kominek i piec w stylu holenderskim. Sytuacja również była prawie nienaruszona. Umożliwiło to naukowcom pozyskanie licznych artefaktów, które weszły w skład kolekcji Ermitażu. Ostatnim ważnym znaleziskiem były komnaty Katarzyny I, wzniesione przez Trezziniego. Wzdłuż Kanału Zimowego rozrzuconych było dwanaście dobrze zachowanych pomieszczeń.
Praca była naprawdę żmudna, ponieważ badacze i architekci nie ograniczali się do biernego studiowania korespondencji, rysunków i szkiców. Wydawało im się też, że samo otwarcie lokalu nie wystarczy. Mistrzowie zaczęli usuwać warstwy tynku warstwa po warstwie, aby odsłonić medaliony, rdzę i resztki farby, które zalegały na ścianach podczas pierwszych prac nad projektem Pałacu Zimowego.
Lokale i wnętrza
Niektóre wnętrza i pomieszczenia zostały odrestaurowane, inne starannie odtworzone na podstawie dokumentów, wspomnień i rysunków. Mieściły się w nich właśnie stała wystawa, na której znajdują się niektóre rzeczy osobiste Piotra I, tokarka, narzędzia stolarskie. Goście pałacu mogą w pełni poczuć bogactwo atmosfery, jaka panowała w Starym Pałacu Zimowym: holenderskie płyciny, dębowe okiennice i umiejętne wiązania okienne, układanie parkietów. Możesz odwiedzić następujące sale: biuro, jadalnię, tokarnię i podwórko.
Wnętrze gabinetu zdobią obrazy Mommersa. Niektóre drobiazgi, takie jak bursztynowe pudełko podarowane monarchowi podczas jednej z jego podróży przez króla pruskiego, zegar słoneczny i mechaniczny, angielskie biurko, pozwalają lepiej zrozumieć osobowość król. Perłą podwórka są karnawałowe sanie, a także ogrodowy kareta monarchy. Ten ostatni jest uważany za prawdopodobnie najrzadszy przykład powozu rekreacyjnego charakterystycznego dla epoki Piotrowej.
Godziny otwarcia i ceny biletów
Pałac Zimowy Piotra Wielkiego jest otwarty dla publiczności od 10:30 do 18:00 we wtorki, czwartki, soboty i niedziele. Poniedziałek to dzień wolny. W środę i piątek turyści mogą korzystać z ekspozycji od 10:30 do 21:00. Niezależnie od dnia kasa zamykana jest na godzinę przed samym pałacem. Dziewiąty maja jest również świętem państwowym.
Bilety można kupić na dwa sposoby. W pierwszym przypadku kula będzie kosztować około 600-700 rubli, ale możesz jej użyć, aby dostać się do wszystkich elementów Ermitażu. Jeśli planujesz skupić swoją uwagę tylko na Pałacu Zimowym, masz możliwość zakupu biletu za 300 rubli. Uczniowie i kadeci mogą wejść do pałacu za darmo. To samo dotyczy dzieci. Jest jeszcze jedna okazja, aby zobaczyć galerie Pałacu Zimowego bez płacenia ani grosza. Pierwszy czwartek każdego miesiąca to dzień bezpłatnego wstępu do kompleksu.
Gdzie się znajduje i jak się tam dostać
Pałac Zimowy znajduje się na Nabrzeżu Pałacowym 32. Do pałacu dość łatwo dostać się, ponieważ znajduje się on na samym początku Newskiego Prospektu. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się stacja metra Admiralteyskaya. Warto mieć na uwadze, że wejście do Pałacu Zimowego wygląda raczej nijako. Aby go znaleźć, będziesz musiał obejść Ermitaż po prawej stronie (po prawej, jeśli spojrzysz na fasadę Ermitażu). Następnie przejdź się niesławnym kanałem zimowym w Petersburgu, aby znaleźć się na nabrzeżu. Prawdopodobnie nie przegapisz pożądanej fasady – brązowawej na tle jasnoniebieskich ścian.