Bramy triumfalne Narwy w Petersburgu – historia, zdjęcie, opis, mapa
Jednym z najwspanialszych zabytków architektury Federacji Rosyjskiej jest Triumfalna Brama Narwy w Petersburgu. Pomnik, wzniesiony na cześć wielkiego zwycięstwa wojsk rosyjskich nad wojskami napoleońskimi, uderza swoją wielkością i prostotą, pięknem i szlachetnością.
Historia budowy
Wiosną 1814 roku dowiedział się o zwycięskim powrocie rosyjskich bohaterów-wojowników z kampanii zagranicznej. Wszyscy mieszkańcy z entuzjazmem zaczęli przygotowywać się do uroczystego spotkania. Na nadzwyczajnym posiedzeniu Senatu, zwołanym z inicjatywy generała Wiazmitinowa, podjęto decyzję o budowie Łuku Triumfalnego na trasie pułków gwardii.
Drewniana Brama Triumfalna
Ponieważ na wykonanie monumentalnej budowli z kamienia lub innego trwałego materiału pozostało bardzo mało czasu, tymczasową zbudowano z alabastru i drewna. Autorem projektu był architekt Quarenghi. Łuk do uroczystego przejścia wojsk wzniesiono na placówce Narva, położonej na samym skraju miasta (stąd nazwa pomnika), niedaleko Kanału Obwodnego. Budowa trwała nieco ponad 30 dni.
Budowlę wieńczył zespół rzeźbiarski – postać starożytnej greckiej bogini Chwały na rydwanie ciągniętym przez sześć koni. Kompozycja została wykonana według projektu rzeźbiarza I. Terebieniewa. Na ścianach złotą farbą widnieją napisy, które wskazują nazwy pułków biorących udział w bitwach i słowa podziękowania od narodu rosyjskiego. W dolnej części budynku znajdują się posągi legionistów rzymskich.
Po obu stronach kolumnady budowniczowie zbudowali trybuny dla tych, którzy się spotkali oraz amfiteatr dla orkiestry wojskowej. Aleksander I, jego rodzina i wpływowi goście mieli osiedlić się w specjalnie wybudowanych zadaszonych galeriach. Wszyscy mieszkańcy, zarówno zwykli ludzie, jak i wysocy rangą, z radością witali zwycięskie pułki, w tym Semenovsky, Preobrażenski, Jaegerski i inni. W tym roku wojska rosyjskie przeszły przez nie triumfalnie jeszcze czterokrotnie od lipca do października do miasta.
Po uroczystościach teren wokół pomnika stał się popularnym miejscem, lokalnym punktem orientacyjnym – mieszczanie spotykali się tu w święta i weekendy. Jednak materiał, z którego zbudowano łuk był krótkotrwały (drewno i alabaster), a po 10 latach budowla zaczęła się stopniowo zapadać. Władze Petersburga podniosły kwestię rozbiórki budowli, ale większość mieszkańców, wśród których byli uczestnicy działań wojennych z 1812 r., opowiedziała się za jej odbudową. Na tronie zasiadał wówczas cesarz Mikołaj I, który nakazał budowę nowej, kamiennej konstrukcji.
Budowa bram kamiennych i poszycie z blach miedzianych
Po raz drugi łuk ku pamięci uczestników Wojny Ojczyźnianej został wzniesiony w latach 1827-1834 według projektu W.P. Stasowa. Autorzy rzeźbiarz S.S. Pimenov P.K., Klodt, V.I. Demut-Malinovsky. W przeciwieństwie do pierwszego budynku, który został wykonany z drewna, do budowy nowego wykorzystano mocną cegłę, podczas gdy architektura obiektu pozostała w dużej mierze niezmieniona. Detale zdobiące elewację powstały z blach miedzianych. Ponadto zainstalowano tu figurki starożytnych rosyjskich rycerzy. Konstrukcja ma wiele różnic w stosunku do obiektów, które budowano w tamtym czasie – jest to brak licznych detali, surowość projektu.
Etapy renowacji
Blachy miedziane używane w budownictwie zaczęły korodować po kilku latach, a wilgotny klimat północnej stolicy odegrał w tym ważną rolę. Pod koniec lat 70. rozpoczęto pierwszą renowację pod kierunkiem architekta MI Ryllo. Po zakończeniu prac w budynku umieszczono archiwum Dumy Miejskiej, które jednak spłonęło podczas rewolucji lutowej – strajkujący żołnierze i robotnicy podpalili pomnik. Ponadto uszkodzona została biżuteria z brązu.
W 1925 r. rozpoczęto kolejny długotrwały remont łuku, jednak wybuch II wojny światowej uniemożliwił zakończenie prac konserwatorskich. W czasie działań wojennych budynek doznał znacznych zniszczeń podczas nalotów, gdyż linia frontu znajdowała się niedaleko. Po raz kolejny triumfalnie przez nią przeszli radzieccy żołnierze, którzy wygrali krwawą wojnę. Powojenną odbudowę kontynuowano w 1949 r. według projektu I. Benois. Prace trwały prawie trzy lata, w wyniku których wymieniono dach, spiralne schody i podłogę. Odrestaurowano elementy wystroju i zniszczone części zabytku.
Podczas remontu w latach 1978-1980 dobudowano platformę wokół pomnika, wymieniono przestarzałą komunikację inżynierską. Wyposażono przejście podziemne – teraz można wygodnie i bezpiecznie dostać się do łuku. Wyremontowano dach i oczyszczono blachę miedzianą, część z nich, a także detale ornamentu wymieniono na nowe. Odrestaurowano dolną część kolumn, wewnętrzne spiralne klatki schodowe, przywrócono pierwotny kolor. Jedyną rzeczą, której nie udało się naprawić, była twarz Bogini Chwały, która prawdopodobnie cierpiała z powodu wibracji ruchu miejskiego.
Kompozycje rzeźbiarskie
Łuk wieńczy kompozycja rzeźbiarska – sześć koni (rzeźbiarz P. Klodt), którymi steruje antyczna grecka bogini Nike. W dłoniach trzyma symbole chwały i pokoju – gałązkę palmową i wieniec laurowy (rzeźbiarz S. Pimenov). W niszach pylonów znajdują się postacie starożytnych rosyjskich wojowników wykonane według rysunków Pimenowa i Demuta-Malinowskiego. Szkice ubrań, broni i zbroi bogatyrów zostały wykonane przez rzeźbiarzy z oryginalnych próbek przechowywanych w Kremlowskiej Zbrojowni.
Tokarev i Kryłow wykonali postacie geniuszy nad kolumnami. Rzeźbiarz Leppe wykonał po bokach łuku płaskorzeźby z latającymi chwałami. Na kolumnach można zobaczyć napisy wykonane w złocie poświęcone rosyjskim strażnikom. Ponieważ miedziane płyty szybko korodowały, później wykonano je z żelaza, ale ten materiał również dość szybko rdzewieje.
Wygląd zewnętrzny
Bramy triumfalne wykonane są w prostym i surowym stylu, wzorowanym na starożytnych rzymskich pałacach. Są to okazała konstrukcja o wysokości ponad 30 m, szerokości 28 m, rozmiar łuku w środku to 8 mx15 m. Ze wszystkich stron budynek otoczony jest dwunastoma kolumnami ozdobionymi kapitelami korynckimi (kapitał stanowi część wieńczącą kolumny) o średnicy 1 m. Wystrój wzorowany jest na antycznych wzorach. Próbki wykonane są w formie fletów (pionowe koryto kolumny).
Na ścianach twórcy umieścili napis z podziękowaniami od całego narodu rosyjskiego, napis na strychu brzmi: „Zwycięskiej rosyjskiej gwardii cesarskiej, wdzięcznej ojczyźnie”. Uwieczniono także nazwiska pułków gwardii uczestniczących w działaniach wojennych z 1812 r., m.in. Ułańskiego, Kozackiego, Husarskiego, Dragona. Po stronie zachodniej nazwy formacji kawalerii zapisane są złotymi literami, po stronie wschodniej wymienione są jednostki piechoty. Kolejny napis przypomina bitwy, w których brały udział nasze wojska, m.in. w osadach: Borodino, Lipsku, Paryżu i innych.
Kwadrat
Architekt Stasow zaprojektował także plac, na którym znajduje się pomnik bohaterów. Autor nalegał na dużą otwartą przestrzeń, gdyż konstrukcja jest znacznie lepiej widoczna ze sporej odległości. Dodatkowo, dla podkreślenia dominującej pozycji Bramy Narwskiej, zainstalowano je na niewielkim wzniesieniu. O ten efekt zabiegali twórcy makiety, udało im się w pełni. W 1834 r. w budynku zakwaterowano żołnierzy wartowniczych.
Domy wiejskie, które licznie znajdowały się w tym miejscu, zostały ostatecznie rozebrane, zaczęto budować budynki mieszkalne i fabryki. Pod koniec XIX wieku istniała tu placówka robocza. „Plac Stachek” – taką nazwę nadano po Rewolucji Październikowej, bo tu często dochodziło do strajków robotniczych. W 1924 r. podjęto decyzję o ponownym rozplanowaniu terenu, autorem projektu był architekt L. Ilyin. Przepływająca przez plac rzeka Tarakanowka i stare budynki zostały usunięte. Zamiast tego zaaranżowali przestronny, piękny plac, który istnieje w naszych czasach.
W 1927 r. otwarto tu Moskiewski-Narwa Pałac Kultury, nazwany później imieniem sowieckiego pisarza M. Gorkiego. W latach 1928-1931 zaczęła działać fabryka-kuchnia i otwarto imponujący jak na tamte czasy dom towarowy Kirovsky. W latach 30. powstał zespół budynków mieszkalnych. W 1955 r. wybudowano stację metra Narvskaya w stylu stalinowskiego klasycyzmu. W 1956 roku zakończono budowę schroniska dla Leningradzkiego Instytutu Transportu Wodnego. W latach 1979-1980 pod budynkiem wybudowano przejście podziemne. W 1999 roku na placu wzniesiono pomnik marszałka Wielkiej Wojny Ojczyźnianej L. A. Goworowa.
Centrum handlowe „Galeria 1814″ przyjęło pierwszych klientów wiosną 2005 roku. Budynek wyposażony jest w nowoczesny automatyczny system sterowania, który łączy oświetlenie, ogrzewanie, ostrzeganie przeciwpożarowe, wentylację, zaopatrzenie w wodę i inne.
Muzeum
W 1987 roku w Łuku Triumfalnym otwarto muzeum. Znajduje się na ostatnim piętrze budynku, do którego prowadzą dwie wąskie kręcone schody. Ekspozycja prezentuje fotografie z różnych lat, w tym opowiadające o tragicznych wydarzeniach II wojny światowej, akcesoria kampanii wyzwoleńczych z lat 1812-1814. Regularnie odbywają się tu wystawy tematyczne, które łączy jeden temat – Petersburg w latach wojny. Wystawiane są również rzeźby, przedmioty sztuki użytkowej i plastycznej.
W muzeum stale otwarta jest wystawa artysty Andrieja Romasiukowa „Pył czasu”. Autor poświęcił swoje prace różnym wydarzeniom, które miały miejsce w pierwszej ćwierci XX wieku, głównie w okresie I wojny światowej. Łącznie wystawa prezentuje około 15 obrazów. Tutaj zwiedzający mogą również nabyć broszury o historii budowy obiektu, a także o bohaterskich czynach żołnierzy rosyjskich. Kasa biletowa do muzeum znajduje się na dole przy wejściu.
Gdzie się znajdują i jak się tam dostać
Pomnik znajduje się w Petersburgu u zbiegu Alei Stachka, Alei Staro-Peterhofskiej, Alei Narwskiego i Perekopskiej. Wygodniej jest się tam dostać metrem do stacji Narvskaya.
Transportu naziemnego:
Monumentalna majestatyczna budowla poświęcona wyczynom rosyjskich żołnierzy nie jest tak dobrze znana i odwiedzana jak inne zabytki Petersburga. Ale jest ciekawe i wyjątkowe z punktu widzenia historii i kultury nie tylko miasta, ale całego rozległego kraju, dlatego zdecydowanie warto odwiedzić to miejsce, które jest ważne dla wszystkich Rosjan.