Kilimandżaro w Tanzanii, Afryka – zdjęcie, opis, trasy wspinaczkowe, Kilimandżaro na mapie
Kilimandżaro – to niezwykłe dla języka rosyjskiego słowo od dzieciństwa stało się atrakcyjne dla większości Rosjan, a wielu, podobnie jak bohaterowie Hemingwaya, marzy, aby odwiedzić te cudowne miejsca, a może nawet wspiąć się na Koronę Tanzanii. Tak nazywają najwyższą górę Afryki (dosłowne tłumaczenie z suahili – iskrząca się góra).
Symbol kraju
Śnieżnobiały wierzchołek Kilimandżaro, podobnie jak sama góra – symbol kraju, górujący nad sawanną, jest widoczny z daleka. Jej wysokość wynosi 5895 m, a średnica podstawy to 60 km. W czasie upałów niebieskawy odcień podstawy góry łączy się z otaczającym krajobrazem i wydaje się, że górna część wisi w powietrzu. To uczucie jest wzmocnione, jeśli występuje niewielka zachmurzenie: chmury zwykle zakrywają dolną część góry, pozostawiając do oglądania tylko zaśnieżony szczyt.
Kilimandżaro jest tak ogromne, że u jego podnóża tworzy się własny, wyjątkowy klimat. Wiatr, natknąwszy się na tak dużą przeszkodę, zrzuca cząsteczki wilgoci w postaci deszczu lub śniegu. Jak wiadomo, dobre nawadnianie gleby przyczynia się do różnorodności świata roślin. Dlatego też flora na Kilimandżaro jest znacznie bogatsza niż na otaczającej równinie. W dolnej części góry rosną rośliny tropikalne (w szczególności kukurydza, kawa), dalej – do wysokości ok. 3000m – górę porasta dżungla, jeszcze wyżej – porosty i mchy.
Korona Tanzanii
Nawet w średniowieczu podróżnicy wykorzystywali Kilimandżaro jako punkt orientacyjny, a pierwsza pisemna wzmianka o tym wulkanie (a mianowicie wulkanie z płaskim wierzchołkiem i kraterem) pochodzi z XIII wieku. Kilimandżaro zostało po raz pierwszy opisane przez chińskich żeglarzy u wybrzeży Afryki. Mówili o białym szczycie wznoszącym się do nieba z głębi lądu.
Jednak średniowieczne wspomnienia o ośnieżonej górze przez długi czas były postrzegane przez rodaków pionierów jako fikcja: nikt nie mógł uwierzyć, że prawie na równiku może znajdować się lodowy szczyt (3 stopnie szerokości geograficznej południowej). Dopiero w XIX w. – po wyprawie podjętej przez Europejczyków w 1889 r. – został zaznaczony na mapach geograficznych.
Teraz terytorium w pobliżu Kilimandżaro zostało ogłoszone parkiem narodowym o powierzchni 7500 mkw. Status ten nadano ziemi w 1961 roku, po tym, jak Tanzania stała się niepodległym krajem. Park Narodowy Kilimandżaro znajduje się na liście UNESCO od 1987 roku. Nawiasem mówiąc, Kilimandżaro to góra utworzona z trzech oddzielnych wulkanów. Wydaje się, że przez długie lata licznych erupcji zlepiły się w jedną formację, ale poszczególne części można rozróżnić nawet teraz. Najstarszy wulkan Shira to zachodnia część głównej góry. Według naukowców pierwotnie był znacznie wyższy, ale, jak sądzą, zawalił się w wyniku szczególnie silnej erupcji. Teraz jego wysokość wynosi 3810 m.
Młodszy wulkan – Mawenzi – przylega do bazy od wschodu i teraz wygląda jak szczyt o wysokości 5334 m. Ostateczny widok Kilimandżaro utworzył najnowszy i najwyższy wulkan – Kibo. To on nadał szczytowi charakterystyczny płaski kształt z wiecznym lodem na powierzchni.
Jednak z każdym rokiem masa śniegu maleje. Wielu ekspertów nazywa nagrzewanie się wulkanu przyczyną tego procesu, według innych winne jest globalne ocieplenie. Tak czy inaczej, wszyscy przyznają, że czapa śnieżna Kilimandżaro stała się znacznie mniejsza niż w ubiegłym stuleciu i nie wykluczają, że za 200 lat całkowicie zniknie.
Jak podbić Kilimandżaro
Tysiące turystów co roku przyjeżdża do Tanzanii, aby spróbować wspiąć się na najsłynniejszy szczyt Afryki. Można się na nią wspiąć pieszo, co sprawia, że góra jest atrakcyjna nie tylko dla wspinaczy, ale także dla zwykłych podróżników górskich. Jednak nie każdemu się to udaje: podczas wspinaczki są miejsca (choć nieczęsto) trudne do pokonania: trzeba polegać na wszystkich kończynach jednocześnie.
Wulkan Mawenzi jest uważany za najtrudniejszy do zdobycia: aby zdobyć tę część Kilimandżaro, wymagane są umiejętności wspinaczkowe po skałach, lodzie i śniegu. Nie jest trudno wspiąć się na najwyższy punkt – szczyt Uhuru (Wulkan Kibo), ale w tym przypadku aklimatyzacja zajmie trochę czasu. Nawiasem mówiąc, to wzrost jest główną przeszkodą dla większości, ponieważ w pewnym momencie (ktoś wcześniej, niektórzy później) zdobywcom trudno jest oddychać, pojawiają się bóle głowy i nudności. To właśnie turyści nazywają najtrudniejszym testem, ale właśnie dlatego wycieczki są zaplanowane na kilka dni.
Szczyt Uhuru został zdobyty po raz pierwszy w 1889 roku przez Hansa Mayera podczas pierwszej europejskiej ekspedycji. Z wielkim rozmachem obchodzono w Tanzanii stulecie tego wydarzenia. O dziwo, na festiwalu był obecny pierwszy przewodnik, który pomagał pierwszym wspinaczom. W 1989 miał 118 lat. Teraz około połowa podróżników, którzy zaczynali od dołu, dociera na szczyt Uhuru, dwie trzecie osiąga wysokość 5681 metrów (wysokość Gilmanda).
Dla mniej przygotowanych lokalne biura podróży przygotowały bardzo łatwe trasy: Marangu, Rongai i Mashame.
Najstarszą i najpopularniejszą jest trasa Marangu (zwana również „szlakiem Coca-Coli”). Na tę wędrówkę – jedyną z nich wszystkich – turyści nie muszą zabierać ze sobą namiotów, ponieważ po drodze mają już miejsca na nocleg. Są to 3 schroniska górskie (lodże), z których pierwsza (Mandara) znajduje się na wysokości 2700 m, druga (Horombo) – na wysokości 3700 m, a trzecia (Kibo) – na wysokości 4700 m Chaty stanowią zaplecze rekreacyjne (Mandara przeznaczona jest na 80 osób, inne mniejsze) oraz część jadalną. Warunki nie są szczególnie komfortowe. Podróż trwa 5-6 dni. Trasa Mashame jest zaprojektowana na 6-7 dni, uważana jest za trudniejszą niż Marangu, ale jest również dostępna dla zwykłych ludzi.
Trasa Rongai jest obecnie najmniej znana, ale bardzo ciekawa. Biegnie wzdłuż północnego zbocza Kilimandżaro, gdzie najliczniej reprezentowana jest lokalna flora i fauna. Można tu zobaczyć wiele zwierząt charakterystycznych dla tego miejsca. Zajmuje 5-6 dni.
Każda trasa ma swoją własną charakterystykę i zasady, których należy ściśle przestrzegać. Na przykład są ścieżki, po których można się tylko wspinać – schodzenie w dół jest surowo zabronione. Na Kilimandżaro jest pięć takich utworów. Z trzech tras można zejść tylko w dół, a tylko jeden – Marangu – służy zarówno do wejścia, jak i do zejścia.
Na około 4 km trasy wszystkich tras wpadają w tzw. Pierścień Kibo (jak sama nazwa wskazuje, trasa ta obejmuje całą górę), skąd podejście rozpoczyna się bezpośrednio na sam szczyt i krater wulkanu Kibo. W tym momencie możesz również wybrać jedną z trzech opcji: podążaj szlakiem Glacier Arrow (lub szlakiem Western Gap), szlakiem Barafu i innym nienazwanym szlakiem prowadzącym do Gilmand Height i krateru wulkanu.
Tutaj turyści wreszcie znajdują się u celu: wznoszą się ponad chmury, dotykają wiecznego lodu, zaglądają do wnętrza wulkanu, który wciąż wykazuje oznaki aktywności (dym i charakterystyczny zapach siarki). W tej chwili wszyscy, którzy zdobyli Kilimandżaro, są zgodni w swoich odczuciach: trudy wędrówek są natychmiast zapomniane, pozostaje tylko rozkosz z otaczającego piękna.
Którą trasę wybrać, podpowiedzą lokalni przewodnicy. Należy pamiętać, że wspinaczka na Kilimandżaro bez przewodnika jest surowo zabroniona. W położonej najbliżej wulkanu miejscowości Moshi działa ogromna liczba biur podróży oferujących swoje usługi. Koszt wycieczki uzależniony jest od ilości osób w grupie, ale średnio jest to około 1000$ na osobę. Miejscowi mieszkańcy są gotowi nie tylko towarzyszyć turystom w drodze, ale także nosić swoje rzeczy, a także gotować jedzenie – wszystko zależy od chęci i możliwości finansowych podróżnych.
Biura podróży są otwarte przez cały rok. W związku z tym możesz wybrać się na wędrówkę w dowolnym momencie, ale nie zapominaj o warunkach pogodowych: w Tanzanii panuje pora deszczowa. Wielu uznaje, że najlepszy czas na podróż to lipiec i sierpień. W tej chwili z reguły nie ma deszczy tropikalnych, ciepło jest łatwo tolerowane. W zasadzie podróżni nie pomylą się, jeśli przyjadą tu w okresach od sierpnia do października i od stycznia do marca. Ale nawet w tej chwili trzeba pamiętać, że na Kilimandżaro można znaleźć się zarówno w tropikach, jak i prawie w warunkach polarnych: jeśli u podnóża góry średnia roczna temperatura wynosi +30 ° C, to na wysokości 3000 m – tylko + 5… 15 ° C, a w nocy termometr może spaść poniżej zera. Tak więc na początku podróży bardzo wygodnie będzie założyć szorty i koszulkę, ale na wysokości będziesz potrzebować zupełnie innych ubrań. Nie zapomnij o tym wybierając się w drogę.
Co jeszcze można zrobić na Kilimandżaro?
Dla tych, którzy nie chcą chodzić na kilkudniowe górskie wędrówki, proponujemy jednodniowe wycieczki w góry: nie trzeba wspinać się bardzo wysoko, ale można sobie wyobrazić „koronę Tanzanii”. Istnieje wiele innych rozrywek:
A jednak doświadczeni podróżnicy zdecydowanie zalecają opanowanie wspinaczki. Kilimandżaro to jedyna prawdziwa góra na świecie, na którą można się wspiąć bez doświadczenia, a potem przez długi czas być z siebie dumnym i poczuć się jak prawdziwy wspinacz.
Jeśli chcesz kontynuować podróż do Afryki, polecam lekturę przewodnika turystycznego po Ugandzie. A może interesują Cię wyprawy ekstremalne? W takim razie polecam lekturę life hacku Wspinaczka na górę Kinabalu.