Ściana łez – wodospad Honokohau, Maui, Hawaje

Wyspy Hawajskie słyną z wielu ciekawych ofert dla podróżników. Nic dziwnego, że główną gałęzią gospodarki jest tu turystyka. Urlopowicze mogą docenić plaże z białym, czarnym, zielonym piaskiem, błękitne tropikalne laguny, gęste, nieprzeniknione dżungle, góry ze szczytami pokrytymi śniegiem, aktywne wulkany i oczywiście zapoznać się z oryginalną kulturą miejscowej ludności. To wspaniała muzyka, oryginalne stroje, spektakularne tańce… Ponad sto wysp i atoli łączy się w najbardziej wysunięty na południe i najdalej od lądu stan USA.

Przelewanie się wód

Najstarszą z wysp hawajskich jest wyspa Kauai. Utworzony około sześć milionów lat temu, znajduje się tutaj dawno wygasły wulkan. Szczyt tej góry to niewielki płaskowyż, na którym znajduje się jezioro. Nazwa jeziora jest taka sama jak gór – Waialeale, w tłumaczeniu z języka hawajskiego, oznacza „wody bijące nad krawędzią”. Ta nazwa nie jest przypadkowa. W rejonie wulkanu Waialeale pada prawie bez przerwy, zalewając jezioro i wszystko dookoła wodą. Jest to najbardziej mokre miejsce na świecie, ze średnią opadów 11680 mm rocznie. A w 1992 roku spadła ich rekordowa liczba 16900 mm. Trudno sobie nawet wyobrazić taką ilość wody na górze, gdyby nigdzie nie płynęła.

Woda spadająca z góry robi niezwykłe wrażenie. Zbiera się w strumienie, które spływają ze szczytu, tworząc miejscami gwałtowne strumienie, które zmywają skałę. Jedno z takich miejsc, gdzie jest wiele strumieni, Wodospad Honokohau, jest szczególnie niesamowite.

Ściana łez

Cała góra pokryta jest gęstą zielenią. I choć tylko niektóre gatunki roślin wytrzymują taką wilgotność i brak światła słonecznego, to strome zbocza i dno wąwozu porośnięte są porostami, widłakami, turzycą… W głębi kanionu burzliwa rzeka niesie swoje mętne fale. Cienkie nitki płyną w nim jak labirynty. To z helikoptera wydają się być nitkami, w rzeczywistości są to dość duże strumienie. Faktem jest, że chodzenie w tych miejscach jest prawie niemożliwe ze względu na trudny teren. Dla turystów w powiecie wybudowano wiele heliportów, z których organizowane są wycieczki. Czysty klif, wysoki na około 300 metrów, wydaje się być podrapany przez ogromne zwierzę, a odrzutowce przelatują przez miejsca, po których kiedyś chodziły gigantyczne pazury.

Wydaje się, że góra płacze. Wodospad nazywa się „Ścianą łez”. W zależności od ilości opadów, liczba strumieni i ich kompletność ulega ciągłym zmianom. Tak więc wzór w wąwozie zmienia się z biegiem lat. Chociaż najszersze strumienie, które już wbiły się w skałę, są oczywiście stałe, zmienia się tylko siła strumienia.

Miejsce kręcenia popularnego filmu

Powietrze w kanionie jest przesiąknięte wilgocią, huk spadającej wody hipnotyzuje. Chmury zakrywające niebo nad twoją głową tworzą poczucie izolacji od reszty świata, od rzeczywistości. Promienie słoneczne są tu bardzo rzadkie, rozmiary Honokohau są uderzające. Dostając się tutaj można poczuć siłę i moc prymitywnej natury. Zdobądź niezapomniane wrażenia z nietkniętych dziewiczych krajobrazów. Łatwo sobie wyobrazić, że za pobliską skałą pasie się triceratops, na którego poluje dromeozaur. Nic dziwnego, że właśnie w tych miejscach kręcono film „Park Jurajski”. Publiczność dobrze zapamiętała odcinek z widokiem na wodospad.

Dno wąwozu podziurawione jest strumieniami, wydaje się, że grzbiety pradawnych jaszczurek są zamarznięte i pokryte mchem. Rzadkie drzewa wydają się bardzo małe na tle ogromnych zielonych skał. Kolosalne wymiary ścian sprawiają wrażenie sztucznej, plasteliny.

Wyjątkowe miejsce i tradycja

Szczyt góry jest stale ukryty we mgle lub mgle. To nadaje mu wyjątkowy, urzekający wygląd. Starożytni Hawajczycy uważali ją za świętą, według ich legend mieszkał tam bóg protoplasta, Kane. Na szczycie zbudowali świątynię heiau. Takie budowle, zdaniem wielu mieszkańców, nadal mają wielką moc. Jest to płaski obszar otoczony murami lawowymi, wyłożonymi gładkimi kamieniami. Pośrodku znajduje się ołtarz, na którym tak naprawdę przynoszą jedzenie, kwiaty, kawałki lawy zawinięte w liście roślin.

Zwyczaje mieszkańców przyciągają turystów z różnych stron świata. Girlanda z kwiatów „Lei”, czyli słowo „Aloha”, jest znana na całym świecie. Nawiasem mówiąc, to nie tylko „cześć”, „do widzenia”, „miłość”. Tym słowem Hawajczycy wyrażają czułość, życzliwość, współczucie. „Aloha” to podstawowe wartości życiowe mieszkańców Wysp Hawajskich.

Znany jest również taniec narodowy Hula. Z jego pomocą tancerki, ozdobione miejscowymi roślinami, włóknami kokosowymi, kawałkami materiału z kory drzew, kwiatami, opowiadają pouczające historie, odprawiają starożytne rytuały religijne. Teraz taniec hula z powodzeniem bawi turystów.

Muzyka tutaj jest cudowna. Łączy w sobie style różnych ludów, które stopniowo zasiedlały wyspy. Jego podstawą są instrumenty perkusyjne, mała czterostrunowa gitara. Wesołe, harmonijne motywy bawią ucho i sprawiają przyjemność. Na wyspach rozwija się nurkowanie i surfing. Fani aktywności na świeżym powietrzu nie pozostają obojętni na podwodne krajobrazy niesamowitych lagun i fal Pacyfiku.

Wyspa Kauai na Hawajach ma fenomenalne piękno dzikiej przyrody. Wybrzeże Napali zaskakuje strzelistymi skałami, nieopisanym pięknem zatoki Hanalei, gęstymi zaroślami dżungli, roi się od dziwacznych zwierząt i ptaków… Zaskakujący jest fakt, że nie ma tu absolutnie żadnych węży, zgodnie z prawem, ich przywóz na wyspę, nawet jako zwierzęta domowe jest zabroniony. Również, zgodnie z prawem, w tych miejscach nie można budować domów wyższych niż 11,8 metra, czyli wysokość przeciętnej palmy. Nie ma absolutnie żadnych drapaczy chmur znanych z większości znanych kurortów.

Cały ten urok można zobaczyć z lądu, z morza, z powietrza. Podróżni mają tu zapewnione wszystkie niezbędne pojazdy. Szczególnie fascynujące są wycieczki helikopterem nad wyspą, zwłaszcza że wodospadów Honokohau nie można zobaczyć w żaden inny sposób. Przejścia dla pieszych do niego są zbyt trudne. Krajobraz na tym obszarze nie nadaje się do spacerów naziemnych. W tym celu z lotu ptaka otwiera się niesamowity, niezapomniany krajobraz, urzekający ogromną gracją.

Na wyspę można polecieć samolotem na lotnisko Lihue lub najpierw do stolicy Hawajów, Honolulu, lotniska Oahu, a dopiero potem na Kauai.