Kościół Zbawiciela na Rozlanej Krwi w Petersburgu – historia, zdjęcie, opis, jak się tam dostać, mapa
Cerkiew Zbawiciela na Krwi w Petersburgu jest pomnikiem rosyjskiego autokraty Aleksandra II. Zbudowany w stylu staroruskim budynek sprawia wrażenie baśniowości i ekskluzywności.
Historia budowy
1 marca 1881 r. śmiertelnie ranny został cesarz Aleksander II. Już następnego dnia po zamachu powstała komisja, która zaczęła utrwalać pamięć cara wyzwoliciela. Przed budową kościoła w bardzo krótkim czasie wzniesiono małą kaplicę – 17 kwietnia tego samego roku została ona poświęcona. Kupcy petersburscy z pierwszego cechu Gromow i Militin przeznaczyli fundusze na jego budowę. Kaplica została wzniesiona na miejscu zamachu terrorystycznego, znajdowała się tam do wiosny 1883 r., kiedy rozpoczęto budowę głównego kościoła.
Następnie budynek przeniesiono na jeden z placów Petersburga, gdzie stał przez prawie 10 lat, po czym został rozebrany. Konkurs na projekty architektoniczne ogłoszono w 1881 roku. Do końca tego roku zgłoszono ponad 25 propozycji, wzięli w nim udział znani architekci, tacy jak Benois, Bogomolov i inni. Dostali dużą działkę po obu stronach kanału, w tym w Ogrodzie Michajłowskim. Wybrano 8 projektów, dzieło architekta A. O. Tomishko, zatytułowane „Ojcu Ojczyzny”, zostało uznane za najlepsze.
Ale król ostatecznie nie zatwierdził tej opcji i odbył się drugi konkurs, w wyniku którego w 1887 r. Zatwierdzono dzieło Alfreda Parlanda. Następnie rozpoczęła się budowa świątyni, która trwała ponad 20 lat. Konsekrowali Zbawiciela na Krwi w 1907 roku. Budynek został przeniesiony do Muzeum Katedralnego św. Izaaka jako samodzielny oddział na początku lat 70-tych, od 1977 roku kościół przechodzi gruntowną renowację przez 14 lat, a dopiero w 1997 roku, prawie sto lat po oficjalnej konsekracji, zostaje otwarty. dla odwiedzających.
Skąd wzięła się nazwa?
Wiadomość, że cesarz Rosji zmarł od śmiertelnej rany, wstrząsnęła wszystkimi mieszkańcami kraju. Jak wiadomo, za jego panowania na Aleksandra II podjęto 7 prób: strzelano pięć razy, planowano katastrofę kolejową, eksplozję w pałacu, podczas której zginęło 10 żołnierzy gwardii królewskiej, a prawie 80 zostało rannych. W żadnym z tych incydentów cesarz nie ucierpiał znacząco, ale w tragicznym dniu 1 marca 1881 r. szczęście się odwróciło – bomba rzucona przez terrorystę I. Griniewskiego, członka Woli Ludowej, zadała śmiertelną ranę królowi.
To był zaplanowany i dobrze przygotowany akt. Ustalono wstępną obserwację wszystkich ruchów Aleksandra II. Podczas przejścia orszaku królewskiego wzdłuż Kanału Katarzyny rewolucjonista Rysakow rzucił pierwszą bombę. W wyniku wybuchu pierwszej bomby ranni zostali ludzie, m.in. towarzyszący powozowi ochroniarz Maleichev i śmiertelnie ranny handlarz N. Zacharow. Wybuch uszkodził jedną ze ścian wagonu i wybił okna, ale król nie został ranny i nie opuścił tego miejsca od razu.
Polecił zaopiekować się rannymi, spojrzał na schwytanego terrorystę i zamierzał kontynuować podróż. W tym czasie nastąpiła kolejna eksplozja – Grinevitsky, członek Narodnaya Volya, rzucił bombę pod stopy Aleksandra II. Cesarz, jeszcze żywy, został przewieziony do pałacu na saniach. Od śmiertelnych ran Aleksander II zmarł wieczorem tego samego dnia. W miejscu zamachu na cesarza Aleksandra II wzniesiono wyjątkowy zabytek architektoniczny. Jest popularnie znany jako „Zbawiciel na Krwi”.
Nazwa mówi sama za siebie: Zbawiciel – Zbawiciel i na krwi – bo wzniesiono ją w miejscu przelania krwi rosyjskiego cesarza. Ta katedra jest pomnikiem cara-wyzwoliciela, zbudowanym ze środków publicznych. Co ciekawe, tuż pod dzwonnicą ze złotą kopułą pozostawiono niewielki odcinek ulicy oraz metalowe ogrodzenie nasypu, na którym przelewała się krew cara Rosji.
Architektura i dekoracja wnętrz
Projekt, nieco przypominający cerkiew Wasyla Błogosławionego, wykonany jest w „stylu rosyjskim”. Wspaniałe wnętrze kościoła, którego powierzchnia to ponad 7065 metrów kwadratowych. m., prawie w całości ozdobiony mozaikami. Do dekoracji wykorzystano cenne rodzaje kamienia. Pod względem bogactwa wykończeń i różnorodności skał, odcieni i faktur marmuru z Włoch oraz klejnotów sprowadzonych z Uralu, trudno znaleźć strukturę równą pięknu.
W dekoracyjnej dekoracji wnętrza ciekawe jest połączenie sztuki mozaiki z kunsztem kamieniarzy. To muzeum kamienia, w budowie którego brali udział utalentowani mistrzowie zagraniczni i rosyjscy.
Kopuły
Kościół wieńczy centralna kopuła naczółkowa i cztery boczne kopuły cebulaste zwieńczone krzyżami prawosławnymi. Pośrodku wznosi się ośmioboczny namiot. U podstawy znajduje się osiem podłużnych okien ozdobionych rzeźbionymi kokosnikami. Pięć kopuł pokrytych jest biżuteryjną emalią, każdy wzór kopuły jest indywidualny i niepowtarzalny – dzięki temu budynek wydaje się elegancki i bajeczny. Do pokrycia kopuł zastosowano nową technologię – emalią nałożono miedziane płyty. Wcześniej emalie były używane tylko w biżuterii. Obszar pokrycia przekracza 1000 metrów kwadratowych. m.
Od strony wschodniej budynek zdobią trzy wdzięczne złocone kopuły, osadzone na półkolistych apsydach (wypusty budynku o różnych kształtach). W zachodniej części znajduje się dzwonnica, którą wieńczy największa kopuła. W architekturze całego budynku ważną rolę odgrywa dzwonnica – jest to miejsce zamachu na cesarza rosyjskiego. Zgodnie z projektem architektonicznym konstrukcja nieco wykracza poza granice wału, a wewnątrz budynku okazała się częścią brukowanego chodnika i ogrodzenia, przy którym doszło do rozlewu krwi. Dzięki takiemu rozwiązaniu architektonicznemu kościół nie posiada tradycyjnego wejścia.
Namiot centralny wznosi się 81 metrów nad ziemią – symbolizuje to rok śmierci autokraty, kopuła dzwonowa – 63 metry wysokości – wiek, rok jego śmierci. Katedra organicznie wpisuje się w krajobraz miasta, choć jej elegancka i jasna fasada wygląda nieco obco stylowi architektonicznemu północnej stolicy.
Wygląd zewnętrzny
Niepowtarzalny wygląd budynku tworzą materiały wykończeniowe. W dolnej części cokołu zastosowano ciemnoszary granit, górną część kolumn i łuków wykonano z jasnego granitu sprowadzonego z jeziora Ładoga. Pod kopułą bębny, ramy okienne z estońskiego marmuru. W okładzinie zastosowano cegłę niemiecką. Długość całego budynku ze wschodu na zachód wynosi około 56,7 metrów, w części środkowej szerokość to nieco ponad 30 metrów.
Elewacje zdobią ornamenty stosowane w architekturze jarosławskich i moskiewskich budowli sakralnych. Dodatkowo ściany zewnętrzne zdobią płytki porcelanowe i ceramiczne. Widać je w ścianie, na dachu, w łukach i na kolumnach. Elementy zdobnicze pełnią nie tylko funkcję ozdobną – zawierają symbole kultowe, często spotykane zarówno w prawosławiu, jak i w religiach innych narodów. Jednym z nich jest obraz pąka, wskazujący na pochodzenie Wszechświata, gdzie świat jest jądrem pąka.
Prawosławny krzyż zwieńczony koroną i dwugłowymi orłami wskazuje, że pomnik wzniesiono na cześć rosyjskiej autokracji.
Dekoracja wnętrz
Wnętrze niemal w całości pokryte jest mozaikowym wzorem. Zgodnie z pierwotnym planem wnętrze miało być tylko pomalowane farbami, w tym mozaika tylko częściowo w kompozycji fasad i ikon. Dopiero w 1895 roku podjęto dość niezwykłą decyzję – całkowite udekorowanie wnętrza dekoracją mozaikową – wcześniej metoda ta była stosowana jedynie jako fragmentaryczna dekoracja zewnętrznej części budynku.
Fragmenty mozaik powstały w prywatnej pracowni A. A. Frolowa. Obrazy z kolorowych mozaik wypełniają całe wnętrze świątyni. Zespół stworzyli mistrzowie mozaiki, szkice przygotowali utalentowani rosyjscy malarze.
Wnętrze kościoła wyróżnia się różnorodnością i przepychem wystroju kamiennego, bogactwem skał i wieloma odcieniami materiału, który został użyty do budowy i dekoracji. Do wystroju wnętrz wykorzystano włoski marmur, przepięknie wzorzysty jaspis uralski, klejnoty przywiezione z terytorium Ałtaju, a także różnorodne skały – porfir.
Ikony Zmartwychwstania Pańskiego
W budowie zastosowano unikalną dla cerkwi dekorację dekoracyjną – mozaikowe ikony. Życie Jezusa Chrystusa, od Bożego Narodzenia do Wniebowstąpienia, wszystkie Jego czyny, powstałe podczas ziemskiego życia – wszystko odbijają się w mozaikowych obrazach. Nad złotym ołtarzem znajdują się dwa obrazy: „Zbawiciel w mocy” i „Chrystus w chwale”. W centrum absydy ołtarza widać ikonę Eucharystii. Ciekawe przedstawienie Jezusa Chrystusa w złotym świetle, dającego święte dary apostołom Piotrowi i Pawłowi, którzy pokłonili się przed nim.
Nad ikonostasem znajdują się ikony mozaikowe „Zstąpienie Ducha Świętego” i „Wniebowstąpienie Chrystusa”. W mozaice „Przemienienie Pańskie” Chrystus ukazuje się swoim wyznawcom w złotym boskim blasku, wokół znajdują się inni uczniowie. Na centralnym sklepieniu znajduje się ikona „Chrystus Wszechmogący”, wykonana w tradycji bizantyjskiej. „Ocalona dobra cisza”, „Jan Chrzciciel”, „Matka Boża” są również wykonane według kanonów pisma bizantyjskiego.
Ikonostas wykonany jest w klasycznych tradycjach sztuki sztalugowej. Twarze „Zbawiciela” i „Świętej Matki Bożej” wyróżniają się lakoniczną kompozycją, starannym wykonaniem obrazów w trudnej sztuce mozaiki. Na prawo od obrazu ikon „Zbawiciel” znajduje się „Zstąpienie do piekła”. Obraz „Książę Aleksander Newski” znajduje się w północnej obudowie ikony, „Zmartwychwstanie Chrystusa” – w południowej. Trudno wymienić wszystkie niezwykłe piękno prac – lepiej je zobaczyć na własne oczy.
Gdzie się znajduje i jak się tam dostać
Adres: emb. Gribojedowa, 2.
Najbliższa stacja metra to Newski Prospekt, od niej trzeba przejść około 500 m. Od Kanału Gribojedowa około 150 m dalej.
- Autobusem nr 27, 22, 7, 3
- Trolejbusem nr 22, 11, 10, 7, 5, 1
Godziny zwiedzania i godziny otwarcia
Otwarte codziennie, środa jest dniem wolnym od pracy.
Godziny otwarcia: od 10:30 do 18:00.
Godziny pracy kas biletowych: do 17:00.
Czas trwania wycieczki to od 18:00 do 22:00.
Cena biletu wstępu:
Katedra Zmartwychwstania Chrystusa jest jednym z 10 najważniejszych i najbardziej znanych zabytków architektury północnej stolicy. Setki tysięcy turystów co roku odwiedzają świątynię, by podziwiać dekoracje wnętrz i wdzięczną fasadę budynku.