Moskale znają i kochają budowlę, znajdującą się w samym centrum, niedaleko katedry Chrystusa Zbawiciela. Ludzie przyjeżdżają tutaj, aby podziwiać wyjątkowe kolekcje. Wiele dzieci zaczyna tutaj swoją pierwszą znajomość z rzeźbą. Przyszli artyści i rzeźbiarze czują się tu jak w domu. Nic dziwnego: w końcu dziś Państwowe Muzeum A. S. Puszkina jest słusznie uważane za jedno ze słynnych muzeów na świecie. Pod względem znaczenia jego kolekcja nie ustępuje zbiorom Metropolitan Center i Luwru. Wycieczki do Puszkina są zawarte w programie kulturalnym każdego gościa stolicy.
Fabuła
Każdy gość stolicy zna budynek znajdujący się w centrum. Kiedyś istniały stajnie armii opriczniny, potem – podwórze Kołymazhny, gdzie konie mogły swobodnie jeździć. Później budynek zamieniono na więzienie. Wkrótce popadł w ruinę i został rozebrany. Przez jakiś czas w centrum miasta obnosiło się pustkowie.
Dzięki staraniom Iwana Cwietajewa, profesora Uniwersytetu Moskiewskiego, pod koniec XIX wieku obiekt został przeniesiony na uniwersytet. To Cwietajew wpadł na pomysł stworzenia Muzeum Sztuk Pięknych. Na budowę budynku postanowiono ogłosić konkurs. Zasady zostały opracowane przez tego samego Cwietajewa. Odpowiedziało 15 architektów. 7 projektów zostało wysoko ocenionych przez jury.
W skład komisji weszli znani artyści:
Projekt Kleina wygrał, a inżynier Rerber został wyznaczony do nadzorowania prac. Klein otrzymał zaliczkę z uniwersytetu. Za te pieniądze powinien pojechać do Europy, aby studiować style architektoniczne.
Prace rozpoczęto w 1898 roku. Płacili w ramach abonamentu. Jednak w 1904 roku budynek spłonął. Część eksponatów uległa zniszczeniu. Patroni zrzekli się zobowiązań. Dalsze prace prowadzono kosztem Nieczajewa-Maltsowa.
Rewolucja październikowa pogłębiła smutek dyrektora muzeum. Przez kilka lat drewno opałowe nie było przeznaczone do ogrzewania budynku. Eksponaty były wilgotne, na częściach pojawiła się pleśń. Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej w 1941 roku podczas bombardowania zniszczono szklane sklepienie. Do końca odbudowy (w 1945 r.) budynek stał bez kopuły.
Bliskość ogromnego moskiewskiego basenu na świeżym powietrzu nie dodała eksponatów zdrowia. Dyrekcja ośrodka wielokrotnie zwracała się do Rady Miejskiej Moskwy z raportami o alarmującym stanie malowideł i rzeźb. Ale decyzja o demontażu zbiornika została podjęta dopiero w latach po pierestrojce.
Architektura
Szczególna wartość budynku polega na tym, że jest ostatnim w mieście, wykonanym w tradycji stylu neogreckiego. Budynek przypomina ateński Akropol, a portyk jest kopią świątyni Erechtejon. Za materiały budowlane zapłacił prawie jeden Nieczajew-Maltsow. I okazało się to dość trudne.
Dość wspomnieć, że marmur wydobywany na Uralu był przetwarzany w Norwegii, a stamtąd trafiał do Moskwy. Musiałem najpierw pokonać morską, a potem rzeczną część ścieżki. Na centralną klatkę schodową sprowadzono marmur z Austro-Węgier. Początkowo zdecydowano się otwierać ekspozycje tylko w godzinach dziennych. Do oświetlenia artefaktów przewidziano ogromny wypukły szklany dach.
Został osobno zaprojektowany i obliczony przez słynnego Szuchowa. Fasada została ozdobiona rzeźbami autorstwa Zalemana. Następnie ośrodek został wyposażony w wentylację i sztuczne oświetlenie. Układ wewnętrzny sugerował lokalizację ekspozycji sztuki antycznej i starożytnej Grecji w salach drugiego piętra. Sale pierwszego piętra poświęcone były sztuce renesansu, Asyrii i Egiptu. Ośrodek posiada również własną bibliotekę. Można było się do niego dostać osobnym wejściem z Alei Kołymaznej.
Dekoracje sali
Wnętrza miały być zaprojektowane zgodnie z tematyką ekspozycji:
Centrum jest obecnie w trakcie remontu. Zgodnie z projektem stara i nowa zabudowa połączy się przejściem podziemnym. Powstanie miasto-muzeum. Ekspozycja się powiększy.
Wystawy stałe
Gościom prezentowane są kolekcje artefaktów z różnych okresów historycznych. Tutaj możesz zobaczyć odlewy gipsowe z bezcennych przedmiotów:
Ale oryginały są również wystawione w centrum. Sale posiadają:
Na uwagę zasługuje fakt, że każda sala posiada odpowiadające tematowi wnętrze. Osobno wyróżniono ekspozycję sztuki europejskiej i amerykańskiej XIX-XX wieku. Zbiory ośrodka opierały się na prywatnych kolekcjach rosyjskich mecenasów Szczukina i Morozowa.
Teraz dzięki nim goście mogą zobaczyć kreacje:
W salach prezentowane są wszystkie dziedziny sztuki XIX-XX wieku. Zwiedzający zobaczą prace wyznawców romantyzmu, symboliki, abstrakcjonizmu, akademizmu i realizmu z epoki z przełomu dwóch wieków.
Gałęzie
Muzeum Puszkina ma kilka oddziałów:
- Mieszkanie pamięci Aleksandra Siergiejewicza Puszkina znajduje się w Moskwie przy ulicy Arbat 53. W małej posiadłości należącej do Chitrowa minęły pierwsze miesiące życia rodzinnego słońca rosyjskiej poezji. Dom jest zabytkiem kultury.
- W Moskwie istnieje jeszcze 1 oddział związany z imieniem Puszkinów. Wasilij Lwowicz, wujek wielkiego poety, mieszkał przy ulicy Staraja Basmannaja 36. Wasilij Lwowicz był pisarzem, był naczelnikiem stowarzyszenia Arzamas.
- Muzeum Iwana Siergiejewicza Turgieniewa znajduje się przy ulicy Ostozhenka 37 w Moskwie. Matka pisarza mieszkała w małym drewnianym dworku. Ten sam dom jest opisany w historii Mumu. Cudownie zachowany budynek jest zabytkiem o znaczeniu regionalnym. W 2007 roku postanowiono stworzyć stałą ekspozycję poświęconą pisarzowi. Po odbudowie dworu i pobliskiego terenu ekspozycję przyjęli goście w 2018 roku.
- Dom-Muzeum Andrey Bely znajduje się na 55 na Arbat. Tu urodził się i wychował przyszły poeta, filozof, pisarz, jeden z założycieli ruchu symbolistycznego. Później Bely często zmieniał adresy. Ale za swoją ojczyznę uważał tylko dom na Arbacie. To tutaj poeta przeżył pierwsze najżywsze emocje.
Interesujące fakty
Teraz trudno sobie wyobrazić, przez jakie ciernie musieli przejść organizatorzy słynnej ekspozycji:
- Centrum powstało nie dla ogółu społeczeństwa, ale dla studentów Uniwersytetu Moskiewskiego, którzy aspirowali do studiowania rzeźby. W skład komitetu tworzenia wchodziło całe kierownictwo instytucji. Profesorowie pracowali z jednym entuzjazmem, ich praca nie była opłacana.
- Budowę sfinansowały osoby prywatne. Iwan Cwietajew był osobiście zaangażowany w poszukiwanie patronów. Początkowo zwrócił się do kupców Pierwszej Gildii. Ale spotkałem inercję i niechęć do wydawania pieniędzy na sztukę. Finansowanie prowadziła jedna osoba – hodowca i dyplomata Nechaev-Maltsov. Nie przestraszył go nawet pożar, który wybuchł na placu budowy na początku XX wieku.
- Podczas projektowania nie planowano sztucznego oświetlenia. Pojawiła się opinia, że rzeźby wyglądają realistycznie tylko w naturalnym świetle. Aby zapewnić wystarczającą ilość światła, Szuchow zaprojektował masywną szklaną kopułę.
- Architekt Klein przegrał konkurs ogłoszony przez Cwietajewa. Ale to Cwietajew nalegał na zaakceptowanie projektu Kleina. Po zakończeniu prac architekt otrzymał tytuł naukowca.
- Zakładano, że nie będzie to osobny budynek, ale całe miasto. Przyjeżdżając tutaj, goście mogli spędzić cały dzień w centrum.
- W 1941 r. eksponaty wyjechały do Nowosybirska i Solikamska. Wrócili dopiero w 1944 roku, ale wystawa nie była otwarta dla publiczności: dom był bez dachu. Pierwsi goście przybyli dopiero w 1946 roku.
- W latach 1946-1953 w budynku mieściła się wystawa darów ofiarowanych ojcu narodów. Stałe jednostki zostały przeniesione do magazynu.
- Obrazy zaczęto wystawiać dopiero po rewolucji październikowej. Wcześniej centrum oferowało odwiedzającym możliwość podziwiania tylko rzeźb. Niektóre płótna, bez których nie sposób sobie wyobrazić Muzeum Puszkina, pochodziły ze zbiorów prywatnych. zostały po prostu uratowane przed zniszczeniem.
- Centrum posiada unikalne skarby, z których głównym jest skarb króla trojańskiego Priama. Przyjechał tu z Niemiec w 1945 roku. Opinia publiczna zobaczyła skarby znalezione przez Schliemanna dopiero w 1996 roku.
- Z okazji stulecia ośrodek otrzymał luksusowy prezent. Ministerstwo Kultury zapłaciło za zakup obrazu Van Balena i Bruegla Chrzest Chrystusa. Wydano 20 000 000 rubli.
Wycieczki
Pracownicy ośrodka prowadzą wycieczki dla osób w każdym wieku:
Imprezy odbywają się zarówno w głównym budynku ośrodka, na Prechistence, 12.02, jak iw oddziałach.
Zasady zwiedzania
Przed wizytą w centrum warto zapoznać się z podstawowymi zasadami:
Goście, którzy naruszają ustalone zasady, mogą zostać usunięci z centrum.
Tryb pracy
Budynek główny i oddziały GMP:
Cena biletu
Bilety do Gmachu Głównego i oddziałów GMP obywatele mogą nabyć w następujących cenach:
Dni bezpłatnego wstępu: 6 czerwca (Dzień Puszkina w Rosji) i 10 lutego (Dzień Pamięci A.S. Puszkina).
Jak się tam dostać
Kompleks znajduje się przy ul. Volkhonka, 12. Aby dostać się do muzeum metrem, należy wysiąść na stacji Kropotkinskaya i przejść 100 metrów. Kompleks muzealny znajduje się naprzeciwko Katedry Chrystusa Zbawiciela. Ta sama trasa piesza (w odległości spaceru) jest niezbędna, jeśli chcesz dostać się do muzeum z Placu Czerwonego i Kremla.
Jeśli jedziesz ze stacji metra „Belorusskaya”, najlepiej wsiąść do trolejbusu numer 1 i wysiąść na trzynastym przystanku. Ale musisz mieć pewność, że trolejbus jedzie w kierunku stacji Taganskaya.
Jeśli chcesz dostać się do muzeum z „Biblioteki Lenina”, spacer zajmie Ci nie więcej niż 10 minut, ale ze stacji „Park Kultury” trzeba przygotować się na dwudziestominutowy spacer. Ze stacji Marksistskaya można dojechać do muzeum trolejbusem N 16 w piętnaście do dwudziestu minut. W tym samym czasie można tu spacerować ze Starego Arbatu – spacer zajmie około 20 minut.
Odległość od stacji kolejowych. Najdalej jest stacja kolejowa Kursk. Trasa zajmie co najmniej pół godziny. Dworce kolejowe Kazański, Jarosławski i Leningradzki znajdują się w odległości 15 minut jazdy metrem od muzeum. Najbliższa stacja kolejowa do muzeum to Kijowski. Podróż z niego do muzeum zajmie około dziesięciu minut.
Eksponaty muzeum – rzeźby, fotografie artystyczne, obrazy i grafiki – liczą ponad 560 tys. Dlatego Muzeum Puszkina w Moskwie słusznie zajmuje czołowe miejsce w rankingu najlepszych zabytków stolicy.