Park Guell w Barcelonie – historia, zdjęcia, opis, ceny 2021, jak się tam dostać, mapa

Park Güell w Barcelonie to jedno z najbardziej hipnotyzujących miejsc na świecie. Znajduje się w północnej części miasta portowego na powierzchni 17,18 ha. Zaprojektowane przez Antonio Gaudiego, ozdobne domki z piernika, kolorowe schody główne i mozaikowa jaszczurka wydają się częścią bajki. Spacerując malowniczymi gajami sosnowymi i alejami palmowymi, podziwiając niepowtarzalne dzieła geniusza katalońskiej architektury, zanurzysz się w świecie, w którym arcydzieła architektury współistnieją w doskonałej harmonii z naturą.

Historia stworzenia

Powstanie Parc Güell jest wynikiem biznesowej i przyjacielskiej relacji między Antonim Gaudim a magnatem tekstylnym Eusebi Güell, głównym sponsorem tego projektu. Ich znajomość rozpoczęła się od paryskich targów światowych. Stoisko, na którym hiszpański architekt prezentował próbki szkła i ceramiki, zrobiło na biznesmenie takie wrażenie, że spotkał się z Gaudim i wkrótce zaczął wspierać finansowo katalońskiego artystę.

Punktem wyjścia do powstania Parku Güell był rok 1900. Wtedy to przemysłowiec kupił 15-hektarową działkę na opustoszałym zboczu wzgórza z fantastycznym widokiem na Barcelonę. Ideą Güella, który wrócił z Foggy Albion na początku XX wieku, było stworzenie miasta-ogrodu w modnym wówczas angielskim stylu ekologicznej dzielnicy mieszkalnej. Filantrop zaplanował budowę 62 prywatnych willi otoczonych zielonymi alejkami. Zgodnie z wcześniej ustaloną umową przyszłym właścicielom domów nie wolno było ścinać drzew o objętości pnia przekraczającej sześć cali.

W 1901 wynajęci geodeci zaczęli dzielić park na sekcje, a Gaudi zaczął przygotowywać koncepcję architektoniczną. Drugi etap budowy obejmował utworzenie dróg i budowę trzech dworów. Między 1910 a 1913 pojawiło się centralne wejście z unikalnymi pawilonami, zakrzywioną ławką i Salą 100 Kolumn. Niestety rok 1914 oznaczał koniec budowy i upadek projektu. Idea „zielonego raju” zawiodła sromotnie.

Zamożni obywatele nie ustawiali się w kolejce do domów na osiedlu położonym na obrzeżach Barcelony. Sytuacji nie uratowały nawet wzniesione wówczas trzy wspaniałe chaty. Eusebi Güell zmarł w 1918 roku, a 3 lata później jego spadkobiercy sprzedali ziemię władzom miejskim Barcelony. W 1926 roku park miejski został udostępniony zwiedzającym.

Architektura i bogata wyobraźnia Gaudiego

Dziś w Parc Güell można podziwiać dzieła Gaudiego, które charakteryzują symbiozę katalońskiej secesji i symboliki. Architekt zaprojektował niezwykle złożone konstrukcje, najeżone elementami mitologicznymi i aluzjami historycznymi. W zamyśle autora wszystkie budowle powinny być ukryte za dwumetrowym murem fortecznym, ułożonym z kamieni lub miejscowych skał i zwieńczonym medalionami z napisem Park Güell.

Nierówny krajobraz wzgórza spowodował pojawienie się w parku krętych uliczek w postaci wiaduktów i dwupoziomowych alejek. Kompozycje, fontanny i rzeźby przenoszą zwiedzających w świat tajemniczych grot, dzikich dżungli i bajecznych stworzeń. Detale budynków, wyróżniające się nietypowymi kształtami i jasną kolorystyką, doskonale harmonizują z otaczającą naturą. Po raz ostatni w życiu autor wykorzystał styl mudejar w zdobieniu obiektów architektonicznych. Charakterystyczne elementy sztuki gotyckiej, mauretańskiej i renesansowej można dostrzec w kafelkach, cegle, kratach okiennych i rzeźbionym tynku.

Tworząc swoje arcydzieła, Gaudí i jego asystent Josep Maria Juchol wykorzystali niezwykłe materiały: potłuczone płytki i odpady z fabryk ceramicznych. Ale pomimo kruchości zewnętrznej wszystkie konstrukcje są niezwykle wytrzymałe ze względu na zasadę warstwowania stosowaną w budownictwie. Wieża przy wejściu głównym składa się więc z warstw zbrojenia, betonu i cegły. Artysta zastosował tę metodę przy budowie wszystkich obiektów parkowych.

domki z piernika

Najbardziej wykończona część Parku Güell znajduje się przy głównym wejściu. Odwiedzających witają dwa niezwykłe domy, które zanurzają się w świat fantazji i baśni. Podobno Gaudi wpadł na pomysł ich stworzenia z opery Jaś i Małgosia niemieckiego kompozytora Humperdincka. Wygląd pierników pokrytych warstwą glazury nadaje budynkom trencadis, specjalna technika mozaikowego zdobienia, której istotą jest wykorzystanie małych kawałków połamanych płytek ceramicznych.

Pomimo tego, że domy różnią się od siebie, są zaprojektowane w tym samym stylu, co przejawia się w opływowych kształtach, zakrzywionych dachach, braku kątów prostych i surowych wykończeniach z kamienia. Rzeźbione kopuły wieńczące budynki wyglądają jak nakrapiane kapelusze grzybów. Przyglądając się bliżej, zdasz sobie sprawę, że te kropki to nic innego jak wizerunki filiżanek – symboli, które Gaudi wskazał na chęć rezygnacji z kawy.

Zakładano, że w jednej z dziwacznych chat, których biało-niebieska wieża ozdobiona jest krzyżem, będzie mieścić się administracja parku, aw drugiej, większej wielkości, mieszkać będzie tragarz. Dziś w budynku usługowym mieszczą się sklepy z pamiątkami i kawiarnie, aw stróżówce mieści się jedna z ekspozycji miejskiego muzeum historycznego.

Sala „100 kolumn”

Tuż nad domkami z piernika rozwidlone schody frontowe prowadzą do Sali Stu Kolumn. U jej podstawy znajduje się grota-fontanna i głowa węża zamknięta w okrągłym medalionie. Nieco wyżej – godło Barcelony – postać salamandry, ozdobiona mozaiką ze szkła i porcelany. Wspinając się po schodach natkniesz się na dorycką salę, pozbawioną ścian i przypominającą starożytną grecką świątynię.

Sześciometrowe kolumny rozszerzające się ku dołowi i lekko pochylone (swoją drogą jest ich tylko 86) ułożone są w porządku komórkowym i służą jako podstawa sufitu obszytego odłamkami i czterema kolorowymi szklanymi kloszami, symbolizującymi pory roku. Owalny dach budynku jest jednocześnie esplanadą, która pierwotnie była pomyślana jako rynek. Dziś taras nad Salą 100 Kolumn jest centralnym i najbardziej zatłoczonym miejscem w Parku Güell. Można stąd podziwiać piękne widoki na stolicę Katalonii.

zakrzywiona ławka

Ale nie tylko urzekający obraz miasta rozpościerający się poniżej i możliwość zrobienia kilkunastu lub dwóch zdjęć przyciągają turystów na dach doryckiej hali. Tutaj, płynnie obramowująca całą witrynę, wije się ławka, złożona z pojedynczych betonowych bloczków i wyłożona płytkami ceramicznymi, fragmentami ceramiki i szklanymi butelkami. Abstrakcyjny wzór po bliższym przyjrzeniu się zamienia się w magiczne postacie, tajemnicze rysunki i wizerunki znaków zodiaku.

Zgodnie z koncepcją mistrza, zakrzywiony kształt niekończącej się ławki nie tylko pomógł usiąść większej liczbie osób, które chciały usiąść i odpocząć, ale także stworzył intymną atmosferę do rozmów tête-à-tête. Zwróć uwagę na nieskazitelne wgłębienia siedzeń, powtarzające krzywizny ludzkiego pleców. Aby osiągnąć ten efekt, sprytny architekt rozebrał robotników do naga i posadził ich na jeszcze mokrej zaprawie.

Trzy rezydencje, które zostały kupione

W sumie na nieudanym osiedlu znajdują się trzy domy, z których jeden kupił przyjaciel przemysłowca i architekta, prawnik M. Trias i Domenech. Projekt budynku został zlecony architektowi Julie Batlyavel, a sam Gaudi wybrał miejsce pod budowę. Elegancką białą konstrukcję z zielonymi okiennicami można zobaczyć, gdy na tarasie Sali 100 Kolumn odwrócicie się plecami do miasta i spojrzycie w prawo. Własność Triasa, otoczona zielonym trawnikiem, należy dziś do jego potomków.

Drugi dwór Guell nabył w 1910 roku, tworząc w nim swoją rezydencję. Później w budynku powstała szkoła miejska. Trzecią czteropiętrową willę, ozdobioną różową iglicą, kupił Antonio Gaudi i mieszkał w niej do 1925 roku. Budynek zaprojektował jego uczeń Francesc Berenguer. W 1963 roku Przyjaciele Gaudiego otworzyli w rezydencji muzeum. W skład kolekcji wchodzą przedmioty należące do genialnego architekta: przedmioty osobiste i meble. Tutaj również można zapoznać się ze szkicami projektów, które nie były przeznaczone do realizacji.

Park Guell dzisiaj

W 1962 roku cały teren parku otrzymał status zabytku artystycznego, a po kolejnych 7 latach – skarbu narodowego. W 1984 roku Park Güell, podobnie jak wiele dzieł największego katalońskiego mistrza, został wpisany na listę UNESCO chronionych dóbr kultury.

Dziś park jest jednym z najciekawszych zabytków Barcelony i ulubionym miejscem wypoczynku mieszkańców. Tutaj, na szczycie wzgórza, gdzie powietrze jest znacznie czystsze niż w innych rejonach południowej stolicy Hiszpanii, można wędrować po zacienionych ścieżkach, posłuchać śpiewu ptaków w alejce lub schować się przed deszczem w łukowatym tunelu. Do 2013 roku każdy mógł wejść do parku za darmo, ale ogromny napływ turystów (ponad 4 miliony osób rocznie) zmusił władze miasta do ograniczenia wstępu i pobrania za to łapówki. Obecnie około 95% powierzchni parku jest dostępnych do bezpłatnego zwiedzania.

Godziny otwarcia i ceny biletów

Godziny otwarcia parku różnią się w zależności od sezonu:

Dni wolne: 01.01, 25.12. i 26.12.

Aby wejść do Części Monumentalnej, która obejmuje domki z piernika, zakrzywioną ławkę i Salę Stu Kolum, należy zakupić bilet uprawniający do wejścia tylko o określonej godzinie (lub w ciągu 30 minut po nim). Obowiązuje ograniczenie – co pół godziny może przejść tylko 400 osób, co tworzy kolejki przy kasie. Radzimy zarezerwować bilety online – w takim przypadku ich koszt będzie niższy od podstawowego o 1 euro.

Ceny:

Przed wyjazdem sprawdź informacje o wizycie na oficjalnej stronie www.parkguell.cat.

Gdzie się znajduje i jak się tam dostać

Park Güell jest schowany w północnej części Barcelony, w dzielnicy Gràcia. Ten obszar miasta ma pagórkowaty teren, więc dotarcie do niego nie jest takie łatwe. Ze względu na wielkość i lokalizację atrakcji postaraj się zaplanować przynajmniej pół dnia na wizytę. Na teren parku można dojechać komunikacją miejską:

1. Autobus: Linie 24, 32, H6, 116 do przystanku Travessera de Dalt i Bus Touristic lub Barcelona City Tour do przystanku Park Guell.
2. Metro: zielona linia L3:

Dokładny adres parku to Carrer d'Olot, 13, 08024 Barcelona.

Park Guell na mapie