Sagrada Familia w Barcelonie – historia, zdjęcia, opis, ceny biletów 2021, godziny otwarcia, mapa

Piękna Barcelona, ​​stolica Katalonii, to naprawdę wyjątkowe miasto z wieloma atrakcjami. Ale bądźmy szczerzy, najbardziej dociekliwi turyści przyjeżdżają tam wyłącznie po to, by podziwiać prace genialnego architekta przeszłości – Antonio Gaudiego. W szczególności słynie jego niedokończone dzieło o nazwie Sagrada Familia – obiekt architektoniczny o niesamowitym losie i oszałamiającym pięknie.

Świątynia lub Katedra

W wolnym rosyjskim tłumaczeniu Kościół Pokutny Świętej Rodziny jest często nazywany katedrą. Czy to jest poprawne? Odpowiedź leży w terminologii. Faktem jest, że główna świątynia miasta nazywana jest katedrą, w której biskup bezpośrednio sprawuje kult. Sagrada Familia jest z pewnością ważnym miejscem kulturowym, religijnym i historycznym, ale, niestety, rządzący episkopat w Hiszpanii znajduje się w katedrze św. Eulalii. Dlatego stworzenie Gaudiego powinno być nazywane świątynią lub kościołem i niczym więcej.

Historia budowy

Niesamowita historia najpopularniejszego punktu Barcelony rozpoczęła się już w 1866 roku, kiedy Josep Maria Bocabella, dobrze prosperujący księgarz, założył Stowarzyszenie Duchowe Wielbicieli św. Józefa. To ta organizacja w 1874 roku zainicjowała budowę Kościoła Przebłagania pod wezwaniem Świętej Rodziny. W 1881 roku za pieniądze z darowizn towarzystwu udało się nabyć działkę o powierzchni 12 800 metrów kwadratowych, położoną między ulicami Prowansji, Sardynii, Mariny i Majorki. To tutaj rozpoczęła się budowa świątyni.

Pierwszy kamień położono w dniu św. Józefa, 19 marca 1882 r., podczas uroczystej ceremonii pod przewodnictwem biskupa Barcelony. Architektem świątyni był Francisco de Palua del Villari y Lozano. Jakiś czas później, z powodu nieporozumień z członkami Towarzystwa Duchowego, de Palois odszedł ze stanowiska, a na jego miejsce powołano Antonio Gaudiego.

1882-1926

Ostatecznie stojąc na czele projektu w 1883 r., Gaudi kontynuował rozpoczęte przez de Paluę prace nad kryptą, które ukończył w 1889 r. Na szczęście darowizny na budowę przyszły z godną pozazdroszczenia stałością, a po krypcie Gaudi mógł rozpocząć prace nad absydą. A znacząca anonimowa darowizna całkowicie rozbudziła ambicje architekta, który odważył się zaproponować nowy, bardziej okazały projekt.

Gaudí postanowił porzucić stary neogotycki plan na rzecz bardziej innowacyjnej i monumentalnej konstrukcji, zarówno pod względem formy, jak i konstrukcji. Projekt Gaudiego zakładał budowę dużego kościoła z planem kondygnacji opartym na krzyżu łacińskim i „strzelistymi” wieżami. Według twórcy świątynia miała stać się niezwykle symboliczna i swoim wyglądem przekazywać nauki Ewangelii i kościół chrześcijański.

W 1892 r. położono kamień węgielny pod fasadę Narodzenia Pańskiego. Powstał jako pierwszy, ponieważ według Gaudiego ludziom trudno byłoby zaakceptować ciężką fabułę i skromną dekorację fasady Męki Pańskiej. Trzeba było zacząć od czegoś bardziej okazałego i ozdobnego. W 1894 r. ukończono fasadę absydy, a do 1899 r. ukończono Portal Różańca Świętego, jedno z wejść od strony fasady Narodzenia Pańskiego.

W 1909 roku Gaudi zbudował tymczasowe budynki szkolne dla dzieci budowniczych i mieszkańców mieszkających w południowo-zachodniej części placu budowy. Rok później w Grand Palais we Francji pokazano na wystawie model fasady Narodzenia Pańskiego. Fasada Męki Pańskiej została zaprojektowana w 1911 roku. W 1914 roku Gaudí postanowił poświęcić cały swój wysiłek budowie samej świątyni, co wyjaśnia, dlaczego w ostatnich latach swojego życia nie podjął żadnych innych poważnych prac. Jego pasja do Świątyni Przebłagania była tak silna, że ​​mało kto widział stwórcę poza warsztatem, który znajdował się obok absydy.

Długie dni żmudnej pracy doprowadziły do ​​tego, że w 1923 roku ukończono projekt naw i dachów. Jednak sama budowa postępowała boleśnie wolno. Pierwsza dzwonnica fasady Narodzenia, wysoka na 100 metrów i poświęcona św. Barnabie, została ukończona 30 listopada 1925 r. To jedyna wieża ukończona za życia Gaudiego. 10 czerwca 1926 r. najzdolniejszy architekt zmarł w wyniku ciężkich obrażeń odniesionych po zderzeniu z tramwajem.

Po 1926

Już za życia Gaudiego pracowała z nim duża grupa architektów, artystów, rzeźbiarzy i rzeźbiarzy. Po śmierci architekta budową przejął jego bliski przyjaciel Dominic Sugranes. Prowadził projekt do 1938 roku. W 1930 ukończono pozostałe dzwonnice fasady Narodzenia, w 1933 portal Vera i cyprys centralny. W lipcu 1936 roku doszło do straszliwej tragedii: podczas powstania wojskowego i wybuchu wojny domowej hiszpańscy rewolucjoniści podpalili kryptę, tymczasową szkołę i warsztaty.

Oryginalne plany, rysunki i fotografie zniknęły na zawsze, podobnie jak wielkoformatowe modele gipsowe. Był to pierwszy „wybój” na ścieżce budowy, ale należy zauważyć, że pomimo setek takich problemów budowa świątyni nigdy się nie zatrzymała i tylko poszła do przodu, nie odchodząc od pierwotnej koncepcji Gaudiego.

W latach 1939-1940 architekt Francesc de Paula Quintana y Vidal, który współpracował z Gaudim od 1919 roku, odrestaurował zniszczoną przez pożar kryptę i niektóre zniszczone modele, które następnie wykorzystano do dalszej budowy. Później liderami budowy byli ludzie, którzy znali i pracowali z Gaudim. Ostatnim z głównych architektów był Jordi Fauli, który od 2012 roku pracuje nad świątynią.

W 1952 r. wybudowano klatkę schodową prowadzącą do fasady Narodzenia Pańskiego i jednocześnie dokonano jej pierwszego poświęcenia. Od 1964 roku konsekracja fasady stała się tradycją. W międzyczasie prace trwały, aw 1954 rozpoczęto budowę fasady pasyjnej. W 1961 roku w krypcie otwarto muzeum dostarczające informacji o historii i różnych aspektach świątyni.

Rok 1955 był rokiem przełomowym dla Świątyni Pojednania. W tym roku po raz pierwszy odbędzie się zbiórka pieniędzy na jego budowę. Impreza odniosła tak duży sukces, że stała się imprezą coroczną. W ten sposób zarząd Barcelony pozwala każdemu uczestniczyć w budowie świątyni.

Na początku lat 2000 w nawie głównej zbudowano łuki i położono fundamenty pod fasadę Glory. W tym samym roku z okazji nowego tysiąclecia odprawiono w świątyni specjalną mszę. W 2001 roku zamontowano centralne okno fasady pasyjnej. To jest witraż przedstawiający Zmartwychwstanie. W 2006 roku wewnątrz fasady Glory zbudowano kliros (miejsce dla chóru), wzorowane na modelach Gaudiego.

Architektura

W koncepcji „Sagrady Familii” opracowanej przez Gaudiego wyraźnie widać tradycję katedr gotyckich i bizantyjskich. Główną ideą twórcy było odzwierciedlenie wiary chrześcijańskiej poprzez architekturę i przepych budynku, przekazanie pewnego przesłania. Udało mu się osiągnąć symbiozę formy z ikonografią chrześcijańską, wyrażając własną wizję poprzez nowe, ale całkowicie logiczne struktury, kształty i geometrie inspirowane naturą.

Istotną rolę odgrywa w tym jego wizja światła i koloru. Różne elementy architektoniczne świątyni są nasycone hierarchicznie zorganizowanymi symbolami chrześcijańskimi. Tak więc każda z 18 wież ma szczególne znaczenie. Pośrodku znajduje się wieża poświęcona Jezusowi Chrystusowi, wokół niej cztery kolejne symbolizujące Ewangelię. Wieża nad absydą poświęcona jest Matce Boskiej, a pozostałych dwunastu apostołom. Bez wątpienia, gdy wszystkie 18 wież zostanie ukończone, staną się największym dziełem architektonicznym.

W rzeczywistości jedna z głównych cech budowli – jej wertykalność, symbolizuje wzniesienie do Boga. Czasami wydaje się, że jego nawy i szczyty wież zlewają się z niebem. Życie i nauki Jezusa Chrystusa przedstawione są na portalach trzech fasad. Każdy z nich przedstawia jeden z trzech najważniejszych momentów jego istnienia: Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie. Kiedy słońce przesuwa się po niebie, każdy obraz gra z bardzo wyjątkowymi, tajemniczymi podtekstami, odsłaniającymi nieco tajemnice świątyni.

Zgodnie z planem Gaudiego światło wewnątrz Świątyni Pojednania miało być harmonijne i podkreślać krzywizny nawy, ale jednocześnie skromne, czyniąc przybywającego myśliciela. Aby wprowadzić to najbardziej czarujące światło do budynku, architekt zaprojektował specjalne lukarny między kolumnami, zbudowane ze złotego i zielonego szkła.

Pomimo tego, że wielu współczesnych nie było w stanie zrozumieć Gaudiego, jest on twórcą specjalnego języka architektonicznego, który przyniósł mu światową sławę. Teraz, sto lat później, jego metody projektowania są słusznie uznawane za rewolucyjne.

Fasada Narodzenia

Między innymi fasada Narodzenia Pańskiego jest szczególnie godna uwagi, ponieważ Antoni Gaudi był bezpośrednio zaangażowany w jej budowę. Wygląda na to, że Gaudí ucieleśniał w tej fasadzie wszystkie swoje najśmielsze pomysły. Projekt zawiera wiele naturalnych form, od zaokrąglonych skał przypominających Montserrat po postacie ludzkie i rośliny. Fasada ma cztery wieże i trzy drzwi.

Jedną z cech jest wykwintny wystrój z chrześcijańskimi symbolami. Rzeźby sięgają od podstawy fasady do szczytów wież. Obrazy, które można zobaczyć to Trójca Święta, Maryja Panna, Boże Narodzenie, Gwiazda Betlejemska, Trzej Mędrcy i Drzewo Życia. Rzeźby te zostały stworzone przez różnych artystów, a następnie połączone w jedną gotycką kompozycję fasady.

Portyk Miłosierdzia

Centralny i największy portyk fasady Narodzenia Pańskiego. Dzieli ją na dwie części kolumna, która jest owinięta wokół węża z jabłkiem grzechu w ustach. Główną sceną Portalu Miłosierdzia są narodziny Jezusa Chrystusa. Na wyższym poziomie przedstawiona jest scena zaślubin Maryi.

Portyk Wiary

Znajdujący się na prawo od portyku Miłosierdzia portyk Wiary ozdobiony jest kilkoma scenami z Ewangelii. Nad bramą – straszny obraz – Serce Jezusa przebite cierniami.

Portyk Nadziei

Ostatni z portyków fasady Narodzenia Pańskiego, który znajduje się po lewej stronie. Co zaskakujące, sceny przedstawione przy tym wejściu nie są bynajmniej nasycone nadzieją. Na przykład są obrazy przedstawiające zabójstwo dzieci przez Heroda, ucieczkę Józefa do Egiptu, dziecko z martwym gołębiem w ręku. Nad wejściem znajduje się scena zaręczyn Maryi i Józefa.

Fasada Chwały

Fasada Glory zapowiada się na największą i najwybitniejszą, której budowę rozpoczęto w 2002 roku. Zgodnie z planem stanie się głównym, z dostępem do nawy głównej. Jej tematem jest droga do Boga przez 3 etapy: śmierć, sąd ostateczny i wreszcie chwała. W związku z tym piekło czeka na tych, którzy wyrzekają się wiary. Zdając sobie sprawę, że nie może żyć wiecznie, Gaudí stworzył kompletny model fasady, która została zniszczona w 1936 roku. Obecnie trwa budowa repliki.

Ukończenie elewacji Glory będzie wymagało wyburzenia całego bloku budynków przy ulicy Carrière de Mallorca. Zgodnie z planem do fasady będzie prowadziło podziemne przejście, namalowane obrazami występku, piekła, demonów, fałszywych bogów i innych herezji. Na dole siedmiu kolumn zostanie przedstawionych siedem grzechów głównych, a na górze siedem cnót.

Fasada Męki Pańskiej

W porównaniu z bogato zdobioną fasadą Narodzenia Pańskiego fasada Męki Pańskiej charakteryzuje się surowością, powściągliwością i prostotą. I nie jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę główny motyw wystroju – cierpienie Jezusa Chrystusa podczas jego ukrzyżowania. Budowa rozpoczęła się w 1954 roku na podstawie szkiców i rysunków pozostałych po śmierci Gaudiego. Dramatyczny efekt projektu potęgują ostre linie proste i kanciaste rzeźby. Gaudi wierzył, że ta fasada powinna wywoływać u ludzi podziw i strach.

Sceny oglądane z fasady można podzielić na trzy poziomy, które wznoszą się ku niebu łukiem łacińskiej litery „S”. Na najniższym poziomie ukazana jest noc przed ukrzyżowaniem, na środkowym Golgota, ostatnia – śmierć Chrystusa, pogrzeb i Zmartwychwstanie. Podobnie jak fasada Narodzenia Pańskiego znajdują się tu trzy portyki przedstawiające cnoty teologalne, ale w zupełnie innym świetle.

Brama Fasada Pasyjna

Straszny motyw fasady pasyjnej jest w pełni odsłonięty nawet przy bramie. Pierwszą rzeczą, jaką widzi zwiedzający, jest pięciometrowy posąg biczowania Chrystusa pod pręgierzem. Na drzwiach z brązu wygrawerowany jest fragment Pisma Świętego, opowiadający o ostatnich ziemskich dniach Zbawiciela. Po lewej i prawej stronie bramy znajdują się greckie symbole – alfa i omega, odpowiednio początek i koniec.

Apsyda

Apsyda znajduje się pomiędzy dwiema fasadami – Narodzenia Pańskiego i Męki Pańskiej. Składa się z siedmiu kaplic i dwóch bocznych klatek schodowych, w których projekcie wyraźnie widać połączenie ze spiralnymi klatkami schodowymi krypty (wizerunki ślimaków). Wnętrze absydy zdobią płaczące anioły na pamiątkę cierpienia Chrystusa. Na zewnątrz przedstawione są żaby, jaszczurki, węże i salamandry, które nie mogą wejść do środka. Poza znaczeniem symbolicznym te ostatnie pełnią ważną funkcję – nie pozwalają na gromadzenie się wody deszczowej i jej przedostawanie się do środka.

Dekoracja wnętrz

W sercu gmachu kościoła Świętej Rodziny znajduje się klasyczna pięciopoziomowa bazylika. Poziom centralny wznosi się ponad resztę, ale z każdej z pięciu można przejść do niedokończonej fasady Glory. Istnieją również dwa boczne portale, które prowadzą do kaplicy pokuty i baptysterium. Ołtarz znajduje się za nawą, w absydzie. Wystrój wnętrz, podobnie jak elewacje, pełen jest wystroju symbolicznego.

Każde drzwi, każdy filar, tak, i co tu dużo mówić, prawie każda ściana ma szczególne, święte znaczenie. Te aluzje i przypowieści odnoszą się do poszczególnych diecezji katalońskiej i hiszpańskiej, do każdego kościoła w Ameryce Łacińskiej i na wszystkich pięciu kontynentach. Ponadto wciąż na nowo wspomina się apostołów, szczególnie czcigodnych świętych, cnoty teologalne, sakramenty i wiele innych.

Muzeum

Latem 1926 roku, miesiąc po śmierci Antonio Gaudiego, dyrektor generalny muzeów sztuki w Barcelonie, Joaquim Folch y Torres, zaproponował przekształcenie pracowni artysty w muzeum. Pomimo tego, że pożar z 1936 roku zniszczył wiele szkiców, rysunków i modeli, część zaginionych odrestaurowano i otwarto nowe muzeum. Uroczyste otwarcie odbyło się w 1961 roku na dolnym poziomie Fasady Pasyjnej.

Dziś ta sala jest tylko częścią nowoczesnego muzeum. Godne uwagi eksponaty obejmują oryginalne modele Gaudiego, repliki spalonych modeli oraz obecny warsztat, który nieustannie pracuje nad przywróceniem oryginalnych modeli. To rodzaj gwarancji, że konstrukcja jest w całości skoncentrowana na oryginalnej koncepcji Gaudiego. Również w muzeum można obejrzeć ciekawe filmy o historii i aktualnym stanie świątyni.

Godziny otwarcia i ceny biletów

Godziny otwarcia:

25 i 26 grudnia oraz 1 i 6 stycznia: 9:00 – 14:00.

Cena biletu to 15 euro, można go kupić na oficjalnej stronie www.sagradafamilia.org.

Sprzedaż biletów zatrzymuje się na pół godziny przed zamknięciem.

Gdzie się znajduje i jak się tam dostać

Adres: Carrer de Mallorca, 401, 08013 Barcelona, ​​Hiszpania.

Można tam dojechać metrem (linie 2 i 5, stacja Sagrada Familia) lub autobusami linii 19, 34, 43, 44, 51, B20 i B24.

Wejście główne znajduje się od strony fasady Narodzenia Pańskiego.

Sagrada Familia w Barcelonie na mapie