Świątynia Abu Simbel (Abu Simbel) – nieoficjalny cud świata w Egipcie, zdjęcie, opis, mapa
Na południe od egipskiego miasta Asuan, kilkadziesiąt kilometrów od granicy z Sudanem, znajduje się antyczny pomnik, którego wyjątkowość jest niezaprzeczalna. Jest to kompleks dwóch starożytnych egipskich świątyń Abu Sibel wykutych w skale. Dziś znajdują się one nad brzegiem ogromnego sztucznego jeziora Nasera, powstałego w wyniku budowy w drugiej połowie ubiegłego wieku słynącej ze swojej skali Tamy Asuańskiej. Dla Egiptu była to budowa stulecia, która obejmowała zakrojoną na szeroką skalę, jedyną w historii „przeniesienie” starożytnych zabytków do miejsca bezpiecznego od wody. Zostali rozebrani kamień po kamieniu i ostrożnie przetransportowani na wyższe miejsce. Największym z przeniesionych zabytków był kompleks Abu Simbel.
Historia odkryć
Teraz nikt nie podejmuje się wyjaśnienia, z jakich powodów przez wiele stuleci te starożytne budowle były pokryte piaskiem i przez długi czas były ukryte przed oczami ludzkości. Historia otwarcia tych świątyń jest przypadkowa i sięga początku XIX wieku. Był to zwyczajny spacer szwajcarskiego podróżnika i orientalisty Johanna Burckhardta. Wędrował po piaszczystych zagłębieniach lewego brzegu Nilu, gdy nagle ujrzał fragmenty ogromnych posągów znajdujących się w odległości 200 metrów od siebie. W tym momencie można było zrozumieć, że są ogromne, ale określenie pozy posągów, czy stoją, czy siedzą, było nierealne. Od tego momentu przez wiele lat różne ekspedycje prowadziły prace archeologiczne. I dopiero pod koniec XIX wieku znalezione antyki Abu Simbel były znane na całym świecie.
Budownictwo i architektura
Kronika budowy tego kompleksu znana jest do dziś z prac historyków. Odnosi się do końca ery Nowego Królestwa. Miasto Abu Simbel i wybudowane na tym terenie świątynie stały się niemymi naocznymi świadkami schyłku kultury starożytnego Egiptu. W XIII wieku, dla upamiętnienia zwycięstwa pod Kadesz nad Hetytami, egipski władca Ramzes II Wielki nakazał wykuć w piaszczystej skale dwie świątynie. Pierwsza poświęcona jest samemu władcy – Wielkiej Świątyni Ramzesa II, a druga – bogini Hathor, której wizerunek kojarzył ze swoją piękną żoną Nefertari.
Wejście do Wielkiej Świątyni nie jest zbudowane zgodnie z tradycją egipskich budowli sanktuarium. Nie ma tu naos – specjalnego pomieszczenia przeznaczonego na rzeźbiarską figurę Bóstwa. A rzeźby Bogów spotykają gości natychmiast, spoza sanktuarium. Dwudziestometrowe posągi przedstawiają samego Ramzesa II siedzącego na tronie plecami do świątyni w otoczeniu Bogów: Ra-Horusa, Amona-Ra i Ptaha. Ubrani w odświętne stroje z podwójną koroną na głowach symbolizują władzę nad całym potężnym państwem Górnego i Dolnego Egiptu. U stóp olbrzymów kontrastują wielkością wizerunki członków rodziny władcy: matki, żony i dzieci faraona.
Od jasnego, słonecznego dnia goście wchodzą w półmrok wewnętrznych sal, co stwarza poczucie łagodności i posłuszeństwa. Wewnętrzny plan sanktuarium składa się z czterech pomieszczeń, kolejno rozmieszczonych jedna za drugą. Pierwsza sala była dostępna dla zwykłych Egipcjan, druga – dla szlachty, trzecia – dla kapłanów, a ostatnia mogła wejść tylko do samego faraona z orszakiem. Sale wypełnione są rzeźbiarskimi posągami faraona w postaci Ozyrysa, a ściany pomalowane są scenami batalistycznymi z kampanii Ramzesa Wielkiego. Wszystko podporządkowane jest jednemu celowi – przebóstwieniu i wywyższeniu samego faraona.
Gigantyczne posągi głównej fasady świątyni były zawsze widoczne z daleka. Pierwsze promienie słońca pomalowały postacie kolosów na jasnobrązowy kolor, a na tle własnych czarnych gigantycznych cieni wyglądały niesamowicie majestatycznie.
legendy
Historia głównej świątyni kompleksu Abu Simbel jest owiana legendami i interesująca ze względu na optyczne niespodzianki. Przewodnicy wycieczek zawsze opowiadają zwiedzającym historię „płaczących posągów”. Mówi się, że do dziś olbrzymy przy wejściu do świątyni o świcie wydają dźwięki przypominające jęk. W ludziach uważano, że płacze za synami. Naukowcy znaleźli całkowicie naukowe wyjaśnienie tego zjawiska. Wraz ze wschodem słońca różnica temperatur między powietrzem a piaskowcem gwałtownie wzrasta, a ruch skały w szczelinach następuje z dziwnymi dźwiękami, podobnymi do zgrzytania. Ale legendy pozwalają posągom nadawać ludzki wygląd, a uświadomienie sobie, że nawet Bóstwa potrafią płakać, jest o wiele bardziej zrozumiałe dla prostej osoby.
Najbardziej niesamowitą rzeczą, która szczególnie przyciąga pielgrzymów do Abu Simbel, jest efekt optyczny, który występuje w Wielkiej Świątyni podczas ruchu słońca. Projekt inżynierski sanktuarium jest przemyślany w taki sposób, że tylko dwa razy w roku, w lutym i październiku, promienie słoneczne wnikają do świątyni. Przemieszczając się przez amfiladę sal, światło słoneczne wdziera się do najdalszej sali, gdzie oświetla twarz posągu Ramzesa, pozostawiając w ciemności posąg Ptaha, władcy podziemi. To właśnie w tych dniach napływ odwiedzających świątynię znacznie wzrasta.
Dosłownie 100 metrów od Świątyni Ramzesa znajduje się Mała Świątynia. Jego budowa została poświęcona bogini Hathor – mitologicznemu bóstwu nieba, kobiecości i zabawy, uosabiającemu wizerunek żony faraona Nefertari. Skromność i mniejsza skala w porównaniu z głównym budynkiem nie umniejszają zainteresowania nim. Tutaj fasadę reprezentuje sześć ogromnych, pełnowymiarowych posągów, a ich usytuowanie w ogromnych niszach oraz gra światła i cienia nadaje im wielkiej monumentalności. Omijając wejście, zwiedzający znajdują się w ciemnej, kolumnowej sali prowadzącej do sanktuarium. Święte Świętych zawiera posąg świętej krowy – wizerunek bogini Hathor. Przed posągiem znajduje się wizerunek Ramzesa Wielkiego. Ten układ obrazów symbolizował ochronę i patronat bogini dla władcy.
Mówiąc o dzisiejszym historycznym kompleksie Abu Simbel, nie można nie powiedzieć, że jest on również pomnikiem niewyobrażalnych wysiłków podejmowanych w jego ratowaniu przez wolontariuszy z wielu krajów. Miliony podróżników mają dziś okazję dotknąć kolejnego artefaktu starożytnej cywilizacji Egiptu. A biorąc pod uwagę odległe położenie świątyń z Kairu (ponad 1200 km), aby zrozumieć i docenić potęgę i wielkość starożytnego imperium.
Jak się tam dostać
Wcześniej do nubijskiego regionu Egiptu można było dostać się tylko samolotem (do najbliższego miasta Asuan). Ale dziś regularnie przyjeżdżają tu autobusy wycieczkowe, zastępując grupy turystów jedna po drugiej. Dla podróżników, którzy planują swoją podróż na własną rękę, rozsądniej byłoby przyjechać na jeden lub dwa dni do Asuanu. Z Asuanu podróż do Abu Simbel będzie mniej męcząca. Do pokonania będzie około 250 km. I w tym przypadku będziecie mieli okazję zobaczyć na własne oczy słynną Tamę Asuańską z pięknym zbiornikiem wodnym, odwiedzić wyspę Philae, wyspiarski ogród Kitchenera, świątynię Kalabsha, zbudowaną w I wieku p.n.e. i mauzoleum Agi Chana.
Jeśli nadal nie byłeś w stanie zdecydować, co wybrać: Egipt czy Turcja, zachęcamy do zapoznania się z naszym artykułem.