Cała Praga ze swoimi starożytnymi uliczkami, placami, dzielnicami jest jak pieśń utkana z czarujących zakątków dawnych czasów, bliska sercu. To dzielnica stolicy Czech – Mala Strana, której zwiedzanie sprawi prawdziwą przyjemność. Oferujemy gotową trasę.
Historia Mala Strana
Kiedy spojrzy się na „małe miasto” z pagórkowatych wzniesień, otwiera się malowniczy obraz mozaiki dachów pokrytych czerwoną dachówką na licznych budynkach, oddzielonych niebieską wstęgą Wełtawy, oraz zielonych plam skwerów i parków. Mala Strana powstała na początku pierwszego tysiąclecia, kiedy przez to miejsce przebiegał ważny szlak handlowy łączący Wschód z Zachodem. Początkiem osady był kamienny most przez Wełtawę, wybudowany za króla Władysława I, który dostrzegł oczywiste korzyści gospodarcze płynące ze szlaku handlowego.
Nowy most umożliwił przejeżdżanie po nim załadowanych karawan konnych, których właściciele płacili daninę. Stopniowo po obu stronach rzeki zaczęły się rozwijać osady. W drugiej połowie XIII wieku wybudowano mur miejski i fortyfikacje. Stanowiły one podstawę do powstania praskiego miasteczka, które później otrzymało nazwę Mala Strana, które ostatecznie stało się obszarem luksusowych pałaców i rezydencji.
Atrakcje „miasto w mieście”
Most Karola
Most Karola prowadzi do Małej Strany, gdzie można przeprawić się przez Wełtawę. Każdego spacerującego po moście spotykają dwie starożytne wieże połączone kamiennym łukiem. Jeden z nich został zbudowany w XII wieku jako obronny, później wykorzystywany jako więzienie. Przez 2 wieki mieściła się tu obyczajowość. Druga, wyższa wieża, zbudowana w XV wieku, pełniła funkcję sygnalizacyjną i jednocześnie magazynową. Teraz obie średniowieczne budowle, po renowacji, stały się rodzajem muzeów dostępnych dla zwiedzających.
Katedra św. Mikołaja
Będąc w tej starej dzielnicy, od razu poczujesz jej szczególny średniowieczny smak: brukowane uliczki i zaułki, barokowy przepych starych budynków, wiele kościołów i małych kościołów. Jedna z nich – katedra św. Mikołaja była budowana przez 52 lata przez ojca i syna Dientzenhoferów, miejscowych Niemców. Budynek kościoła jest przykładem praskiego baroku, z licznymi dekoracjami sztukatorskimi, detalami o bogatym wystroju na zewnątrz i wewnątrz.
Wysoka wieża dzwonnicy wraz z kopulastą wieżyczką (79m) została zbudowana według projektu Lurago, różni się stylistycznie od zespołu ogólnego kościoła i jest własnością miasta, o czym świadczy kamienna rzeźba herbu broni Pragi.
Niezwykle wspaniała architektura barokowa, nieco pretensjonalne piękno dekoracji wewnętrznych wnętrz świątyni robią oszałamiające wrażenie. Wspaniały fresk „Apoteoza św. Mikulasza” jest największym w Europie. Fresk kopulasty „Apoteoza Trójcy Świętej” można nazwać arcydziełem malarstwa kościelnego.
Godna podziwu jest rzeźba samego Mikołaja odlana z miedzi, krzyż i inne elementy zdobiące ołtarz główny. Majestatyczne boczne kolumny z szarego marmuru, monumentalne posągi zwierzchników kościelnych budzą podziw. Prawdziwym rarytasem są tu organy, których klawisze dotykał Mozart, grając na nich w 1787 roku.
Ulica Mostecka
Ulica Mostetskaya prowadzi do kościoła, całkowicie zabudowanego pięknymi rezydencjami, na dole których znajdują się liczne sklepy i sklepy z pamiątkami, różnymi upominkami, popularnymi w Czechach kukiełkami – zabawkami przedstawiającymi sławnych ludzi, sterowanymi cienkimi linkami. Spacer wzdłuż Mosteckiej to zapoznanie się z historią przeszłości, z zabytkami architektury średniowiecza. Tutaj każda rezydencja ma swoje oblicze, idealnie wpasowując się w ogólny zestaw budynków.
ulica Nerudowa
Interesująca jest ulica Nerudova, nazwana imieniem Jana Nerudy, osoby publicznej, dziennikarza i pisarza. Z jego imieniem związane są dwie starożytne budowle. Dom „U dwóch słońc”, w którym się urodził (posiada symboliczny emblemat przedstawiający młodzieńca z trójkątem masońskim) oraz dom „U trzech czarnych orłów”, w którym spędził ostatnie lata swojego życia. Niemal każdy budynek na tej ulicy jest obiektem historycznym, ma swój niepowtarzalny smak.
Hradczany
Na końcu ulica Nerudova niepostrzeżenie „wpada” w Uvoz, prowadząc do Hradczan, dawnego miasta-fortecy, jednej ze starych 4 dzielnic Pragi, położonej na rozległym wzgórzu skalistych skał lewego brzegu Wełtawy. W dawnych czasach osada była chroniona niezawodnym ogrodzeniem murów fortecznych (z których jeden zachował starożytną nazwę „Głodny”).
Ratusz Hradczany
Mimo obwarowań miasto było wielokrotnie niszczone przez wojny husyckie, doszczętnie spalone w 1541 roku. Ale spokojne czasy, które nadeszły, dały Hradchanom nowe życie: bogaci ludzie, duchowni zbudowali terytorium wspaniałymi pałacami i katedrami. Szczególny rozkwit dzielnica zyskała po nadaniu jej statusu „Miasta Królewskiego”, a symbolem architektonicznym tego wydarzenia stał się ratusz Hradczany. Na jego drzwiach nadal znajduje się metalowy wizerunek „praskiego łokcia” – pewnego rodzaju miary długości, oficjalnie przyjętej w państwie.
Klasztor Strahov
To tutaj znajduje się najstarsze sanktuarium Republiki Czeskiej – Klasztor Strahov. Został założony w 1140 r. przez przedstawicieli zakonu norbertanek, znanego z surowych ślubów. Mimo wielokrotnych pożarów, zniszczeń w czasie wojen klasztor został uratowany, tchnąc w niego nowe życie. W XVIII w. otwarto w nim Bibliotekę Publiczną, w której funduszach znajdują się bezcenne antyczne rarytasy w postaci starych ksiąg i rękopisów, znajduje się tu także duża kolekcja malarstwa, odbywają się tu regularne wystawy malarstwa.
Zewnętrznie kompleks klasztorny wygląda bardzo majestatycznie, śnieżnobiałe ściany kontrastujące z czerwonymi dachówkami dachów i zielonymi kopułami wież tworzą niepowtarzalny obraz, który przyciąga setki turystów. Piękno wewnętrzne pasuje do zewnętrznego: wspaniałe freski, bogate sztukaterie, eleganckie rzeźby robią mocne wrażenie.
Pałac w Czerninie
Niedaleko klasztoru znajduje się unikalny budynek Pałacu Czernińskiego, w którym obecnie mieści się Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Czeskiej. Powstał przez dwie dekady i stał się największym pałacem w Pradze, którego fasada (150 m) zajmowała całą długość Placu Loretańskiego. Architektura budowli ulegała zmianom, ale w 1918 r. kolosalna renowacja przywróciła pałacowi barokowy wygląd. W latach 40. XX wieku mieszkał i pracował w nim minister spraw zagranicznych Jan Masaryk, którego śmierć w 1948 roku nadal pozostaje tajemnicą. Bezpłatny wstęp do pałacu jest zabroniony, można go podziwiać tylko z zewnątrz.
Praga Loreta
Hradczany mają swoją praską Loretę, stworzoną według włoskiego typu, dedykowaną Matce Boskiej. „Chatę” na jej cześć zbudowano z inicjatywy baronowej Katariny, która w 1626 r. zaprosiła włoskiego architekta Orsiego, który zaprojektował kopię świątyni. Według legendy do jego murów użyto cegły i bali przywiezionych z chaty włoskiej. Po wzniesieniu budynek stał się obiektem pielgrzymek wiernych. W 1631 r. w pobliżu wzniesiono kościół, pojawiły się nowe budowle, które po odbudowie z XVIII wieku połączyły się w jeden zespół architektoniczny, którego głównym stylem był barokowy.
Niesamowite piękno kompleksu nie może nie zachwycać wieloma artystycznie wykonanymi rzeźbami proroków Starego Testamentu, stiukowymi dekoracjami fasad i frontonów, figurowymi iglicami. Prawdziwym arcydziełem architektury jest wieża zegarowa połączona z dzwonnicą. Z Amsterdamu sprowadzono 30 dużych i małych dzwonów, oryginalną kompozycję dźwiękową skomponował w 1694 roku słynny zegarmistrz Peter Neumann.
Po raz pierwszy (kompozycja) zabrzmiała 15 sierpnia 1695 r. i od tego czasu dzwony obwieszczają wszystkich mniej więcej co godzinę naszych czasów. Wielki wkład w powstanie boskiego pomnika architektonicznego wnieśli Krishtof i Kilian Dientzenhofer, którzy swoje imiona odcisnęli na budowie kościoła św. Mikołaja na Małej Stranie.
Zwiedzanie tych dzielnic Pragi to podróż do wielkiej przeszłości i jasnej teraźniejszości.