Wyspa Muzeów w Berlinie – historia, zdjęcia, opis, ceny 2021, godziny otwarcia, mapa
Wyspa Muzeów w Berlinie – malowniczy zakątek północnego krańca wyspy Spreinsel, otoczony wodami Szprewy, przyciąga turystów, jasna konstelacja unikalnych muzeów z ogromną kolekcją arcydzieł sztuki światowej. Nie ma takiej liczby muzeów zebranych na małym skrawku wyspy na całym świecie. Historia pokazuje, że budowa kompleksu muzealnego, wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO, trwała 100 lat.
Fabuła
Obszar, dziś nazywany Wyspą Muzeów, był w XIII wieku prawdziwym bagnem. Dwa wieki później z zakola Szprewy ułożono kilka kanałów, odwadniających bagnisty teren. W XIX wieku rządzący krajem cesarz Wilhelm II przejął ideę stworzenia w tym miejscu centrum kulturalnego Berlina. Poparł plan zaproponowany przez archeologa Aloisa Hirta, aby zbudować na wyspie galerię, w której eksponowane miałyby być artefakty i dzieła sztuki współczesnej zebrane podczas wykopalisk archeologicznych.
Fundamentem była budowa Starego Muzeum, które w 1830 r. udostępniło mieszczanom swoje magazyny. Po 29 latach nastąpiło otwarcie Nowego Muzeum, aw 1876 roku zwiedzający zobaczyli malownicze arcydzieła w Starej Galerii Narodowej. Na początku XX wieku trwało wspaniałe budownictwo kulturalne. Na wyspę przedłużono most Monbijou, a do kompleksu muzealnego dodano budynek muzeum, później nazwany na cześć krytyka sztuki Bode. Rok 1930 upłynął pod znakiem obchodów stulecia założenia Wyspy Muzeów z prezentacją Muzeum Pergamońskiego. Od tego czasu miłośnicy sztuki nazywają stolicę Niemiec „Atenami nad Szprewą”.
Niezrealizowane plany rozwoju
Szybki wzrost liczby eksponatów spowodował konieczność powiększenia powierzchni wystawienniczej, co dało początek różnym planom budowy nowych obiektów i modernizacji Wyspy Muzeów.
Wyspa Muzeów dzisiaj
Most Monbijou po obu stronach miasta prowadzi do widocznego z daleka Muzeum Bodego. Majestatyczna budowla, architektonicznie podobna do trójkąta, zwieńczona jest na szczycie masywną kopułą. Równolegle do jego południowej elewacji stoi monumentalny gmach Muzeum Pergamońskiego, połączony z miastem kładką przerzuconą nad kanałem. Obok Pergamonu uwagę zwraca budynek Starej Galerii Narodowej, przypominający główną fasadę architekturą starożytnych świątyń rzymskich.
Niedaleko wejścia do składnicy arcydzieł sztuki światowej znajduje się pomnik Fryderyka Wilhelma IV, który osiodłał konia. Trójboczna kolumnada otacza trawnik przed galerią, ozdobiony ozdobnymi krzewami, fontanną i wyposażony w ławki. W letnie wieczory występują tu muzycy, grają orkiestry i pokazywane są filmy. Zachodni odcinek w pobliżu parku Lustgarten został ozdobiony architekturą Altes Museum. Po przeciwnej stronie boskie piękno katedry berlińskiej jest niesamowite.
Muzea
Zespół architektoniczno-kulturalny wyspy jest reprezentowany przez 5 muzeów, które mają jasną paletę dziedzictwa kultury światowej pozostawionej ludzkości przez twórców różnych narodów i epok. Zróbmy krótką wirtualną wycieczkę po nich.
Muzeum Bodego
Od strony miasta Muzeum Bodego wygląda jak zamek unoszący się na rzece. Muzeum rozpoczęło swoją działalność w 1904 roku dzięki inicjatywie słynnego krytyka sztuki i kolekcjonera Wilhelma Bode, który zainspirował Kaisera Friedricha do sfinansowania prac budowlanych. Budynek muzeum został zbudowany w architekturze neobarokowej i zwieńczony jest ogromną kopułą, od podstawy której dwa skrzydła rozchodzą się jak boki trójkąta. Centralna fasada zwraca uwagę kolumnami doryckimi i alegoryczne rzeźby form sztuki.
Początkowo ekspozycja muzealna składała się z artefaktów i obiektów twórczości artystycznej podarowanych przez elektorów brandenburskich. Dziś w salach muzealnych eksponowane są niesamowite kolekcje przedmiotów kultury i życia epoki bizantyjskiej, średniowieczne monety i posągi. Pod arkadami Wielkiej Sali Kopułowej zwiedzających wita konna rzeźba Wielkiego Elektora Brandenburgii. Spośród eksponatów na I piętrze szczególnie interesujące są figury drewnianej kompozycji rzeźbiarskiej „Triumf Krzyża”, pochodzące z początku XIII wieku.
Sala Kameke prezentuje kolekcję rzeźb wykonanych przez znanych włoskich rzeźbiarzy od średniowiecza do XVIII wieku. W Bazylice wystawiona jest seria wielobarwnych, przeszklonych posągów. Ale głównym skarbem muzeum jest ołtarz florencki z XVII wieku, zachwycający luksusem włoskiego renesansu. W salach Muzeum Sztuki Bizantyjskiej znajduje się wiele eksponatów imperiów rzymskiego i bizantyjskiego od III do XV wieku. Sala poświęcona kulturze Rzymian zachwyca płaskorzeźbami na sarkofagach, rzeźbami figuratywnymi, umiejętnymi dekoracjami z kości słoniowej i mozaikami.
W Sali Bizantyjskiej można podziwiać kunszt i tematykę mozaikowych ikon. Osobne pomieszczenie poświęcone jest przedmiotom rytualnym z Egiptu, używanymi przez kapłanów w odprawianiu obrzędów. Główną atrakcją muzeum jest Gabinet Mennicy, który liczy ponad 4 tysiące monet, zajmując cztery sale. Przedstawia światową historię pieniądza od bitych w Atenach w VI wieku pne, starożytnych monet rzymskich i średniowiecznych różnych krajów i narodów po monety XX wieku. Tylko tutaj jest szansa na zobaczenie ogromnej złotej monety o wartości nominalnej 1 miliona dolarów.
Muzeum Pergamońskie
Dwukondygnacyjne Muzeum Pergamońskie to neoklasycystyczna budowla, ozdobiona kompozycjami kolumn doryckich na fasadzie, wzniesiona w 1930 roku. Jego nazwa pochodzi od bezcennego odkrycia archeologów – pergamońskiego ołtarza Zeusa, odkrytego podczas budowy przez inżyniera Karla Humana na terenie dawnego królestwa pergamońskiego w Turcji. W starożytnym świecie ołtarz z płaskorzeźbionym obrazem bitwy Zeusa z Tytanami na fryzie uważany był za cud świata. Dziś jest najcenniejszym eksponatem muzeum, datowanym na 180-160 p.n.e. Dla monumentalnego ołtarza z kolumnadą, umieszczonego na 120-metrowym fryzie, specjalnie zaprojektowano ogromną salę. Dla zbiorów zarezerwowane są trzy skrzydła muzeum:
W 2011 roku w kompleksie Pergamon otwarto panoramę, zabierając widzów w gąszcz życia mieszczan starożytnego Pergamonu z II wieku p.n.e.
Nowe Muzeum
Nowe muzeum, założone w 1855 roku, zostało poważnie zniszczone przez bombardowania podczas II wojny światowej. Niedawno został odrestaurowany z ruin w przebraniu jak najbardziej zbliżonym do oryginału. Tożsamość można prześledzić na elewacjach i we wnętrzu: w projektach sklepień holu, mozaikach na podłodze i malowidłach ściennych. W odrodzonym muzeum, które w 2009 roku odsłoniło swoje skarby turystom, można spędzić godziny spacerując po Muzeum Egipskim i Muzeum Prehistorii i Dawnej Historii, zachwycając się wyjątkowością autentycznych obiektów historycznych i kulturowych.
Egipska kolekcja przenosi nas w czasy starożytnego Egiptu 1500-500 pne, uderzając setkami rzeźb i popiersi faraonów, widokami ich grobowców i mumiami. Według statuetek zwykłych ludzi i przedmiotów gospodarstwa domowego, masek i ubrań kapłanów odtwarzany jest obraz życia i wierzeń starożytnych Egipcjan. Na szczególną uwagę zasługuje egipski dziedziniec, wzniesiony z parteru na parter. W nim, jakby unosząc się nad innymi salami, znajduje się galeria portretów rodziny faraona Echnatona: jego córek i żony. Perłą egipskiej kolekcji było popiersie Nefertiti, powstałe w XIV wieku p.n.e., znalezione podczas wykopalisk w Tel el-Amarna.
W jednej z sal znajdują się fragmenty starożytnych murów przedstawiające hieroglify i rysunki, które dają wyobrażenie o architekturze starożytnego Egiptu. Interesujące są drewniane łodzie, które pływały w epoce faraonów w 3200-2240 pne. Zaskakująca jest kolekcja starożytnych papirusów z eleganckimi rysunkami i pismami. Wymiary niektórych liter są tak długie, że sięgają kilku metrów.
Muzeum Prehistorii i Wczesnej Historii zgromadziło ponad 6 tysięcy eksponatów od paleolitu do średniowiecza, znalezionych w Europie i Azji. Sale tematyczne odtwarzają epizody z życia neandertalczyków i kromaniończyków, ukazując sceny polowań, życia codziennego i narzędzi. Jedna z sal ilustruje wątki mitologii niemieckiej i skandynawskiej, w drugiej ekspozycje – znaleziska z Cypru, starożytnej Etrurii, dziedzictwo kulturowe starożytnych Greków i Rzymian.
Kolekcja antyków prezentuje szeroką gamę dzieł sztuki i przedmiotów codziennego użytku. Wystawione są tu: popiersie greckiego filozofa Sokratesa, galeria popiersi filozofów rzymskich, posągi bogów, przedmioty gospodarstwa domowego i biżuteria z brązu, wazony, szkło i kość słoniowa, instrumenty muzyczne o niepowtarzalnym kształcie.
Najbardziej tajemniczy zaciemniony pokój zarezerwowany jest dla wyjątkowego eksponatu – Berlińskiego Złotego Kapelusza, powstałego w czasach cywilizacji proceltyckiej w 1000-800 rpne. Najwyższy na świecie kapelusz o długości 88 cm wykonany jest ze złota płatkowego z wizerunkiem nieznanych symboli. Niektórzy badacze sugerują, że kapelusz służył kapłanom jako nakrycie głowy podczas obrzędów pogrzebowych, inni uważają go za kalendarz starożytnych Celtów. Historia kapelusza pozostaje dla naukowców tajemnicą.
Stara Galeria Narodowa
Stara galeria narodowa została zaprojektowana według królewskich rysunków Fryderyka Wilhelma IV. Majestatyczna budowla w architekturze kojarzy się ze starożytną rzymską świątynią. Pierwszych koneserów malarstwa spotkało się tu w 1876 roku z wystawą 262 obrazów dostarczonych przez niemiecką burżuazję. Dziś w amfiladach galerii obrazy słynnych europejskich mistrzów XIX wieku imponują wielkością, gatunkami, rodzajami i stylami. Płótna, malowane w stylach romantyzmu i klasycyzmu, przedstawiają twórczość słynnych malarzy niemieckich.
Impresjonizm i biedermeier reprezentują twórczość francuskich artystów Claude'a Moneta i Edouarda Maneta. Miłośnicy stylu modernistycznego zastanowią się nad wątkami obrazów napisanych przez Lovisa Corintha, Maxa Liebermanna i Adolfa Menzla. Przeglądając artystyczne arcydzieła słynnych mistrzów pędzla: Cezanne'a, Degasa, Delacroix i Van Gogha, zwiedzający zapominają o czasie. Wystawy malarskie uzupełniają zręczne obrazy nazareńskie i figury rzeźbiarskie.
stare muzeum
Znajdujące się w pobliżu Katedry Berlińskiej Stare Muzeum to budynek z kolumnami jońskimi, zwieńczony pośrodku okrągłą kopułą, strzeżony przez orły na szczycie fasady. Widok monumentalnej antycznej budowli stwarza nastrój do percepcji twórczości starożytnej Hellady, Cesarstwa Rzymskiego i Etrusków, które weszły do skarbca muzeum. Przed wejściem witają zwiedzających rzeźby jeździeckie i okazała granitowa misa o średnicy 7 metrów, ważąca 76 ton. Ekspozycje muzealne zajmują dwa piętra. Sale tematyczne Zbiorów Antycznych na I piętrze reprezentują kolekcje waz i fryzów, broni, biżuterii złotej i srebrnej, figur z brązu i gliny.
Przestrzeń okrągłej kopuły-sal-rotundy zarezerwowana jest dla greckich rzeźb z kamienia i marmuru, umieszczonych na cokołach pomiędzy smukłymi kolumnami doryckimi w porządku chronologicznym. Drugie piętro poświęcone jest sztuce starożytnego Rzymu i Etruskom. Wprowadza portrety Kleopatry i Cezara, rzeźbę cesarza Klaudiusza, sarkofagi, freski, mozaikę „Bitwa centaurów”, marmurowe płaskorzeźby przedstawiające procesje bogów. Tutaj zobaczysz kilka portretów Fajum, tradycyjnie tworzonych dla grobowca na najcieńszych złotych arkuszach za życia człowieka. Poczesne miejsce zajmują erotyczne kompozycje rzeźbiarskie z kamienia i brązu, wazony i medaliony ze scenami erotycznymi.
Centrum Archeologiczne
Monumentalny szary budynek Centrum Archeologicznego, zbudowany na dawnych XIX-wiecznych koszarach, kontrastuje z pobliskim neobarokowym gmachem Muzeum im. Bodego. Wykończenie zewnętrzne, zbliżone do koloru gruntu, podkreśla masywność i bryłę budynku. We wnętrzu dominuje biały kolor ścian, podłóg i schodów, ożywiony jedynie eksponatami znajdującymi się na powierzchni prawie 11 700 mkw. Centrum Archeologiczne to miejsce, w którym badane są znaleziska archeologiczne w zbiorach muzealnych oraz artefakty do nowo tworzonych ekspozycji. W murach centrum archeologicznego znajdują się: specjalistyczna biblioteka, archiwum, warsztaty konserwatorskie i gabinety naukowe.
Godziny otwarcia i ceny biletów
Godziny otwarcia Muzeum Pergamońskiego i Starej Galerii Narodowej: codziennie od 10.00 do 18.00, w czwartek – do 20.00. Pozostałe muzea otwarte są codziennie z wyjątkiem poniedziałków: we wtorek, środę oraz od piątku do niedzieli od 10.00 do 18.00, w czwartki do 20.00. Istnieje możliwość zakupu biletów na zwiedzanie zarówno wszystkich muzeów, jak i poszczególnych muzeów.
Cena biletu standardowego na zwiedzanie 1 muzeum wynosi:
Bilety ulgowe dla dzieci są 2 razy tańsze po okazaniu dokumentu urodzenia.
Gdzie się znajduje i jak się tam dostać
Można powiedzieć, że wszystkie drogi w Berlinie prowadzą na Wyspę Muzeów. Łatwo się tam dostać z dowolnej dzielnicy stolicy: