Nie ma na świecie bardziej niesamowitego, tajemniczego i paradoksalnego kraju niż Chiny. Chińscy filozofowie, naukowcy, wynalazcy zrobili wiele, aby rozwinąć postęp techniczny i kulturowy planety. Jedwab, papier, herbata, porcelana, przyprawy itp. przyszły do nas od Chińczyków. Wiele tajemnic skrywa jego starożytna historia, ucieleśniona w zabytkach architektonicznych i sakralnych chińskiej stolicy – Pekinu. Ten artykuł przedstawia główne sakralne dla Chińczyków i interesujące dla turystów zabytki Pekinu, który w ciągu minionych stuleci doświadczył wielu wstrząsów, ale zdołał zachować dziedzictwo historii.

zakazane Miasto

W jego centrum, „Zakazane Miasto” (Gugong) to rozległy kompleks pałacowy zbudowany w tradycyjnym chińskim stylu Feng Shui – przodek Pekinu. Stworzone za III cesarza dynastii Ming (1406-1420), mini-miasto zawiera 9999,5 pokoi, których nie da się obejść w ciągu 1 dnia. Dziś jest to ogromne muzeum wielowiekowej historii cesarskich dynastii i ogólnie kraju, oszałamiającego niesamowitą wielkością. Każdego dnia przed bramą Guguna ustawiają się ogromne rzesze turystów, aby zobaczyć cały splendor i bogactwo dawnych władców.

Oto chiński cud – rzeźbiona marmurowa płyta, uderzająca swoimi wymiarami (waga 250 ton), przedstawiająca na ich tle morza, góry, chmury i 9 tańczących smoków. Cudem, jedynie sztuki odlewniczej, są też gigantyczne figury lwa i lwicy z brązu, podobnie jak symbol długowieczności – gigantyczny żeliwny żółw. Możesz długo wymieniać wszystkie skarby w mega-muzeum, patrzeć na nie – wielkie szczęście.

Brama Niebiańskiego Spokoju

Taką uspokajającą nazwę otrzymała nie tylko brama prowadząca do Zakazanego Miasta, ale także spora powierzchnia (440 tys. metrów kwadratowych) przed nią. W języku chińskim brzmi to jak Tiananmen – słowo oznaczające święte miejsce dla Chińczyków. Oto mauzoleum Mao Zedonga, do którego tysiące ludzi przychodzą, by pokłonić się przywódcy. Bramy Niebiańskiego Pokoju znane są ze smutnych wydarzeń dla kraju: egzekucji studentów w 1989 roku, masowego samospalenia sekciarzy Falun Gong.

Odbywały się na nim różne uroczystości: koronacje cesarzy i cesarzowych, fatalne przemówienie Mao Zedonga zapowiadające powstanie ChRL (1949), coroczne obchody Dnia Republiki itp. architektura, która urzeka swoją oryginalnością.

Mauzoleum Mao Zedonga

Jeśli zapytacie jakiegoś Chińczyka, jakie jest dla niego najświętsze miejsce w mieście, zapewne odpowie bez wahania – Mauzoleum Mao Zedonga. Codzienna pielgrzymka do miejsca, w którym spoczywa ciało władcy losów ludu, dobitnie to potwierdza. Tysiące ludzi ustawiają się w kolejce do świętego obiektu o świcie. Niektórych kieruje czysta ciekawość i poczucie obowiązku, innymi zaś szczera chęć oddania hołdu osobie, która wybrała drogę rozwoju kraju w kierunku lepszego życia.

Mauzoleum wzniesiono w niedługim czasie po śmierci Mao, choć on sam w 1956 roku podpisał rozkaz pośmiertnej kremacji przywódców. Mimo to rząd postanowił zachować zabalsamowane ciało Wielkiego Pilota, jak nazywano go za życia. Zwiedzający nie mają prawa do wnoszenia toreb, płynów, sprzętu foto-video i telefonów komórkowych – tylko pieniądze i paszport, reszta jest przekazywana do magazynu. 3,5-metrowy marmurowy posąg Mao siedzącego w fotelu „pozdrawia” wszystkich przy wejściu. Wielu przychodzi z kwiatami, wielu płacze, szybko przechodząc obok sarkofagu z ciałem przywódcy.

Pomnik Bohaterów Ludowych

Monumentalny budynek o wysokości 40 metrów, znajdujący się w centrum Tiananmen, Pomnik Bohaterów Ludowych to historia ruchu rewolucyjnego w Chinach, ucieleśniona w marmurze. Cokół ozdobiony jest 8 płaskorzeźbami, z których każda przedstawia pewien epizod tej historii: „Płonące opium” (1939), powstanie we wsi Jingtian (1850), powstanie Wuchang (1911), 4 maja Ruch (1911)), Przeprawa przez Jangcy (1949) itp.

Stworzenie okazałego pomnika zajęło 17 tysięcy marmurowych i granitowych bloków, spiętych tak, aby pomnik mógł stać przez tysiąc lat. Wraz z mauzoleum Mao majestatyczny pomnik jest najczęściej odwiedzanym obiektem, do którego przyjeżdżają Chińczycy, których pradziadkowie uczestniczyli w rewolucyjnych wydarzeniach, a także ci, którym historia ojczyzny nie jest obojętna, oraz turyści zagraniczni.

Niebiańska Świątynia

Starożytny zespół świątynny wraz z przylegającym do niego ogrodem krajobrazowym, symbolizującym związek nieba (siły boskie) i ziemi (cesarzy chińskich), został wzniesiony za cesarza Zhuli w 1420 roku. Przeznaczony był na modlitwy cesarzy proszących o dobrą pogodę i zbiory. Architektura Świątyni Nieba oparta jest na filozofii liczb – numerologii. Ołtarz świątynny wyłożony jest kilkoma marmurowymi płytami, wielokrotnością 9, uważanych za najpotężniejsze; 28 kolumn (Sala Modlitw o Żniwa) znajduje się w 4 grupach – symbole 4 pór roku, czyli są kolumny, symbole „miesięcy”, kolumny-godziny.

Dziś ogromny park otaczający niesamowity budynek wpisany na listę UNESCO jest dostępny dla zwykłych obywateli, co nie miało miejsca w cesarskim Pekinie. Każdy może tu zobaczyć unikalny zabytek architektury i spacerować po parku do woli. Większość pekińczyków uprawia tu różne rodzaje gimnastyki.

Świątynia Yonghegun

Ogromnym zainteresowaniem turystów cieszy się starożytna świątynia buddyjska z XVII wieku, której nazwa jest tłumaczona jako Świątynia Harmonii. Pod panowaniem cesarzy, którzy byli właścicielami świątyni, odbywała się tu coroczna ceremonia upamiętniająca zmarłych przodków. W rzeczywistości jest to klasztor, który działa do dziś, w którym mieszka 100 mnichów, którzy odprawiają różne rytuały. Nie sposób nie podziwiać oryginalnej orientalnej architektury, licznych dekoracji na zewnątrz i wewnątrz.

Bramy prowadzącej do Świątyni Harmonii „strzegą” umieszczone po obu stronach rzeźby potężnych lwów. Aby dostać się do samego klasztoru, musisz przejść przez 2 kolejne bramy: Zhaotaimen i Yonghemen. Cały teren świątyni podzielony jest na 3 odizolowane od siebie pawilony, z których każdy ma symboliczną nazwę. Główną świątynią klasztoru lamaistów jest wysoki (18 m) posąg Buddy wyrzeźbiony z drzewa sandałowego wkopany w ziemię na 8 m.

Świątynia Konfucjusza

Świątynia, zbudowana w 1306 roku na cześć wielkiego filozofa-naukowca, była wielokrotnie przebudowywana, ale spora część budowli zachowała się w autentycznej formie. Cały zewnętrzny i wewnętrzny projekt tej ogromnej konstrukcji ma na celu intonowanie naukowców i nauk. Przy wejściu można przeczytać mądre powiedzonka, wiersze wyryte na licznych kamiennych bębnach.

Centralnym punktem jest Pawilon Nauki, otoczony smukłymi cyprysami. Jego ściany ozdobione są ciągłym wzorem hieroglifów, które tworzą filozoficzne powiedzenia, opowiadające o błyskotliwym Konfucjuszu i jego uczniach, o postępowych władcach Chin. Z 50 tysięcy metrów kwadratowych. m powierzchnia 30 tysięcy metrów kwadratowych. m – wewnętrzny dziedziniec Świątyni, a reszta terytorium – Akademia Cesarska „Koncentracja Mędrców”, która dziś ma status symboliczny.

Świątynia Wielkiego Dzwonu

Za panowania cesarza Yongli, twórcy Zakazanego Miasta, odlano unikalny w swoich wymiarach Wielki Dzwon (wysokość 5,5 m, waga 46 ton). Zbudowano dla niego wieżę, na której wzniesiono dzwon zimą, kiedy na lodowisku do wieży wtoczono ciężkiego kolosa. Świątynia wokół Wielkiego Dzwonu została wzniesiona już w 1773 roku i stała się miejscem cesarskich modlitw o pomyślność ludu, o deszcz itp.

Dzwonek słyszany był przez 15 km, jego dźwięk wahał się od najdelikatniejszych dzwonków po ogłuszająco głośne i toczące się przelewy. Całą powierzchnię srebrnego dzwonka pokrywają inskrypcje z sutrami buddyjskimi. Na terenie świątyni znajduje się muzeum (1985), które prezentuje setki różnych dzwonów odlanych nie tylko w różnych prowincjach Chin, ale także w innych krajach. Wizyta w Świątyni Wielkiego Dzwonu pozostawia głębokie wrażenie.

Siedziba CCTV

W mieście obok starożytnych zabytków znajdują się symbole awangardowej architektury – nowoczesne drapacze chmur, uderzające wysokością i niezwykłym designem. Wśród tych drapaczy chmur znajduje się siedziba Chińskiej Telewizji Centralnej (CCTV), zlokalizowana w głównej nowoczesnej atrakcji chińskiej stolicy. Budynek, zbudowany w stylu dekonstruktywizmu, wygląda jak dwie gigantyczne litery L, połączone u góry. Pekińczycy nazwali taki niezwykły design „spodniami”, z których nadal są dumni.

Odważny projekt Holendra Rema Koolhaasa to przykład budynku XXI wieku, który wytrzyma każde trzęsienie ziemi. Cały zespół inżynierów zajął się stabilnością sejsmologiczną 54-piętrowego wieżowca o wysokości 234 m. Dwie prostokątne wieże, odchylone od osi pionowej o 6 stopni, są obrócone tak, że wspierają się nawzajem. Niezawodna podstawa fundamentowa składa się z wielu połączonych ze sobą komórek tworzących monolityczną siatkę. Dokładnie przemyślany jest również system ewakuacji osób w nagłych przypadkach.

Zanikający Am

W Pekinie jest dzielnica Wanjing, w której powstają nowoczesne konstrukcje architektoniczne, których futurystyczny wygląd nie pozostawia nikogo obojętnym. Powstały 3 niezwykłe budynki na potrzeby biur różnych międzynarodowych firm. Projekt wysokościowca w stylu dekonstruktywizmu opracował architekt Z. Hadid (nazywana jest „królową krzywych”).

Rzeczywiście, we wzniesionych bryłach aluminiowo-szklanych nie ma ani jednego kąta prostego. Patrząc z daleka na te fantastyczne budynki, w których nie widać tradycyjnych okien, trudno wyobrazić sobie układ wnętrza. Oświetlenie regulowane jest poprzez zmianę szerokości paneli aluminiowych, cała komunikacja podlega jednemu systemowi sterowania, co zapewnia znaczne oszczędności energii elektrycznej, wody i ciepła. Chińczycy porównują budowle do karpi stawowych – ryby te kojarzą im się z bogactwem i szczęściem.

Muzeum Narodowe Chin

Otwarte w 1959 roku w 4-piętrowym budynku z 11 kolumnami, Muzeum Narodowe dzieliło go z Muzeum Rewolucji, ale po wielu latach renowacji gmachu muzea zjednoczyły się. Obecnie znajdują się tu przestronne sale wystawowe, w których znajduje się ponad milion eksponatów, w pełni odzwierciedlających historię najstarszego państwa planety – Chin. Na ekspozycjach prezentowane są przedmioty z różnych epok, od neolitu po współczesność.

Aż trudno w to uwierzyć, ale w muzeum zachował się wyjątkowy rarytas, najstarszy eksponat, który ma ponad 1,5 miliona lat. lata – szczątki człowieka Yuanmou. Dumą placówki jest brązowy trójnóg należący 3 tysiące lat temu do cesarzy z dynastii Ding. Jego waga to 800 kg, żadne muzeum nie posiada tak dużego antycznego wyrobu z brązu. Niewątpliwym zainteresowaniem cieszą się wystawy współczesnej sztuki chińskiej, osiągnięć naukowych oraz waluty narodowej. Jest tu coś do zobaczenia.

Dreamlines – круизы по Азии из Гонконга и Шанхая от 129€

Gunwanfu

Najpiękniejszy zespół pałacowo-parkowy, który niegdyś należał do księcia Gong, znajduje się wśród pozostałości starego miasta w zachodniej części Pekinu. Pałac, wybudowany w 1777 roku dla wpływowego szlachcica, ulubieńca cesarza Heszena, to prawdziwa architektoniczna perełka Pekinu. Przekazany w 1851 roku przez ówczesnego cesarza w prezencie bratu, który nosił wysoki tytuł „Gong”, pałac stał się znany jako Gongwangfu. Losy pałacu były smutne do 1982 roku, ale po uznaniu go za obiekt dziedzictwa kulturowego przystąpiono do intensywnej renowacji, zbierania zrabowanych mienia i restauracji ogrodu. Dziś setki turystów przechadzają się wśród przepychu krajobrazu, podziwiają niesamowite dekoracje fasad, wnętrz pałacowych sal, podziwiając talent i umiejętności chińskich mistrzów.

Narodowy Stadion w Pekinie

Zbudowany na Igrzyska Olimpijskie 2008 stadion ma kształt ptasiego gniazda, dlatego nieoficjalnie jest tak nazywany. W opracowaniu projektu wzięli udział światowej sławy architekci, m.in. zwycięzcy konkursu, szwajcarscy projektanci Herzog i Meron. Stadion Narodowy to synteza architektonicznego minimalizmu, stali i betonu, zaskakująca oryginalnością i wielkością projektu, który przetrwał wieki.

Budynek, zdolny pomieścić 80 000 widzów, wziął 45 000 ton walcowanej stali o długości 36 km. Stadion, znajdujący się obok kompleksu pływackiego, wygląda jak fantastyczny gigantyczny statek odbijający się w wodach jeziora. Szczególnie uroczo prezentuje się w nocy, zabarwiony od wewnątrz elektrycznym oświetleniem. Na tle modnych drapaczy chmur Stadion Narodowy z powodzeniem wtapia się w nowoczesny wygląd Pekinu.

Letni Pałac Cesarski

Zbyt skromne jest nazywanie pałacem cudownego świata tajemniczego i kolorowego piękna. W rzeczywistości jest to solidna rezydencja cesarska, na której przestrzeni znajduje się 3 tysiące różnych budowli: unikalne mosty, pałace, świątynie na tle niesamowicie pięknych pejzaży. Wszystko, co tu powstało, jest najcenniejszym dziedzictwem kulturowym świata, zachwycającym każdego, kto przybywa do tego bajecznego królestwa.

Na zboczu góry Wanshoushan (długowieczności) znajduje się najczęściej odwiedzany obiekt – Świątynia „Wielka Zemsta za Łaskę Długowieczności”. Działa na wyobraźnię tutejsza galeria-korytarz, na ścianach której umieszczono prawie 8 tysięcy obrazów, zainstalowano marmurowe rzeźby smoków i lwów. Jest też symbol potęgi cesarskiej rodziny – Marmurowa Łódka. Nad sztuczne jezioro Kunming przybywają tłumy ludzi, zwłaszcza gdy kwitną boskie lotosy. Po rezydencji, która w rzeczywistości jest ogromnym muzeum, można spacerować godzinami, podziwiając arcydzieła sztuki azjatyckiej.

Park Yuanmingyuan

Nieco na wschód od Letniej Rezydencji znajduje się punkt orientacyjny, który służy jako przykład tego, jak cuda stworzone przez człowieka jedną ręką i umysłem mogą zostać zniszczone przez inną rękę i umysł. Tylko po majestatycznych pozostałościach dawnego luksusu i piękna można teraz ocenić, jak wspaniały był park Yuanmingyuan (ogród doskonałej przejrzystości) za panowania cesarza Qin z dynastii Kangxi. Luksusowe pałace, porównywalne w doskonałości dekoracji z najlepszymi dziełami sztuki, otaczał ogromny park ze sztucznymi zbiornikami wodnymi, malowniczymi alejkami i licznymi rzeźbami.

Ale za następnego cesarza terytorium ogrodu zwiększyło się 5 razy w porównaniu z obszarem Zakazanego Miasta, jego treści kulturalne i artystyczne przewyższyły nawet Watykan. Dobrobyt parku Yuanmingyuan zakończył się jesienią 1860 roku, kiedy wandalizm armii francusko-angielskiej spowodował nieodwracalne szkody. O dawnej świetności przypominają dziś jedynie osobno zachowane ruiny pałaców i budowli parkowych.

Park Beihai

Na zachód od Zakazanego Miasta znajdują się 3 jeziora, niegdyś nazywane morzami: Północne, Środkowe i Południowe. Tutaj wokół nich rozpościerały się piękne cesarskie ogrody – świadkowie tego, jak chińscy władcy uwielbiali rozpieszczać się, otaczając ich życie niespotykanym luksusem. Teraz Park Beihai jest poszukiwanym miejscem do odwiedzenia i ciekawą atrakcją, rozglądając się wokół, w której mentalnie wybaczasz rządzącym ich narcyzm i dziękujesz za stworzenie takiej łaski. Długoletnia historia parku rozpoczęła się w X wieku.

Po przetrwaniu ruiny i upadku, Park Beihai zyskał nowe oblicze w 1925 roku, po wspaniałej renowacji w 1949 roku stał się najpiękniejszym i najbardziej ukochanym miejscem w chińskiej stolicy. Najczęściej odwiedzanymi miejscami są Jade Island, z wyjątkowymi miejscami kultu; most Chshizhan prowadzący na wyspę; Biała dagoba (kościół buddyjski) z przechowywanymi w niej świętymi rarytasami; pawilon shanyindyjski; Świątynia Wiecznego Pokoju itd. Wszystko co tu jest godne podziwu!

Park Pokoju

Miejsce rozrywki i edukacji, zwane Parkiem Pokoju, zapewnia niezapomniane wrażenia odwiedzającym w każdym wieku. Stąd nikt nie wychodzi zawiedziony, bo tutaj można nie tylko zobaczyć słynne budowle świata w pomniejszonych egzemplarzach, ale także poczuć dreszczyk egzotycznej rozrywki, takiej jak karmienie słonia. Wśród miniobiektów jest rodzimy Plac Czerwony z miniaturowym kompleksem świątynnym, wieża Eiffla, egipskie piramidy, wodospad Niagara, średniowieczne zamki angielskie i francuskie, Wielki Mur Chiński itp.

Centralny „łat” parku jest bardzo pięknie ozdobiony zielonymi trawnikami z „rysunkami” krajobrazowymi i rzeźbami tematycznymi wzdłuż krawędzi, malowniczymi fontannami. Po wspaniałym dużym stawie, przez który przerzucony jest wspaniały most, jeżdżą na mini-łodziach, rzecznych autobusach i katamaranach. To wielka przyjemność dla każdego komunikować się z rzadkimi zwierzętami, na przykład jeżdżąc na jelenie. Po zwiedzaniu istnieje możliwość wypoczynku pod baldachimem drzew na wygodnych ławkach w florystycznej części parku, urzekającej zadbaną i czystością.

ogród Botaniczny

U podnóża gór Xianshan, w pobliżu parku Yiheyuan, pekiński ogród botaniczny rozciąga się na 130 hektarów, obejmujących zbocza górskie i równiny. Główna część całego terenu ogrodu jest obsadzona drzewami i krzewami (ponad 100 tys.), kilkoma setkami ziół. Przez ogród płynie wąska rzeka, ze skalistymi bystrzami i brzegami. Kaskady wykonane z kamienia sprawiają, że jest bardzo malowniczy. Klomby, umiejętnie zaprojektowane przez projektantów krajobrazu, fascynują swoim pięknem: oszałamiający ogród różany, duża kolekcja magnolii, trawniki z piwoniami, różne ogrody tematyczne, w ogrodzie rośnie 60 odmian delikatnych owoców, na przykład brzoskwinia.

Dotyka ogrodu miniaturowych drzewek – bonsai. Pomimo niewielkiej wysokości niektórych okazów ich wiek wynosi 1300 lat. Imponują ciekawe konstrukcje z kamieni na tacach – suiseki, kompozycje rzeźbiarskie. Na spacery wyposażone są specjalne ścieżki, wijące się po całym terytorium, dla odwiedzających są restauracje i kawiarnie.

wieża w pekinie

Kto chciałby zobaczyć Pekin z lotu ptaka, powinien odwiedzić Pekińską Wieżę Telewizyjną, która jest nie tylko instytucją usługowo-nadawczą, ale także rodzajem obiektu rozrywkowego. Wewnątrz wieżowca (405 m) znajdują się muzea, których ekspozycje przybliżają historię rozwoju telewizji w Chinach. Tutaj mogą sprawdzić się jako prezenter, siadając na krześle przed kamerą. Tradycją stało się organizowanie wyścigów na szybkość, kiedy uczestnicy robią 2 okrążenia wokół bazy, a następnie wspinają się na 1500 tysięcy stopni.

Turyści odczuwają prawdziwą radość, gdy patrzą na zachwycającą panoramę miasta z tarasu widokowego (238 m), krzyczą do dziury ogromnej rury, aby wszyscy mieszkańcy stolicy mogli je usłyszeć (jak twierdzi elektroniczny przewodnik-głośnik). Równie ciekawe widowisko czeka na zwiedzających w podziemnym centrum „Podwodny Świat Pacyfiku”, gdzie każdy przechodzi przez tunel o przezroczystych ścianach, za którym z boku i z góry otwiera się egzotyczny świat oceanu. Zielone algi, czerwone korale, fantastyczne ryby, meduzy.

Most Marco Polo

Na tym moście dla pieszych, przerzuconym przez rzekę. Yongdinghe, turystów i Chińczyków przyciągają liczne kamienne lwy i lwice, które mają „siwe włosy” średniowiecza. W 1698 r. wzniesiono 10-przęsłowy kamienny most w miejsce zmytego przez powódź granitowego przeprawy. Gospodarzem budowy był cesarz Kangxi, naznaczony kamienną stelą na zachodnim krańcu mostu. Na niektórych odcinkach chodnika (długość 266,5 m) zachowały się autentyczne płyty marmurowe, przedstawiające ślady minionych stuleci.

Z 482 rzeźbionych posągów lwów, które przetrwały, ani jeden obraz się nie powtarza, więc można je oglądać bez końca. Szerokość mostu to prawie 10 m, może pomieścić setki osób. I choć pod mostem nie ma wody rzecznej, nie straciła na popularności. Chińczycy nazywają go Lugoqiao, a Europejczycy nazywają go mostem Marco Polo, wierząc, że to on został wymieniony w notatkach podróżniczych wielkiego nawigatora.

Narodowe Centrum Sztuk Performatywnych

6 lat zajęło zbudowanie naprawdę dziwacznej konstrukcji, która jest obecnie uważana za cud świata naszych czasów – National Center for the Performing Arts. W 2001 roku podjęto decyzję o budowie opery, ale kiedy ten wspaniały projekt został zrealizowany w 2007 roku, jego futurystyczne wcielenie wymagało szerszego celu i nazwy. Francuski architekt P. André przedstawił budynek w formie kropli unoszącej się na powierzchni wody, dzięki czemu owalny budynek otoczony jest sztucznym jeziorem.

Arcydzieło architektury składa się z głównego budynku eliptycznego, podwodnych i podziemnych korytarzy. Elipsa ma 212 m długości, 144 m szerokości, 48 m wysokości, wykonana jest z 18 tys. płyt tytanowych i 1200 tafli szkła. Budynek schodzi w dół 32,5 m (10 pięter) – skala projektu jest niesamowita! Otwarcie Centrum uświetnił występ Teatru Maryjskiego z opery Książę Igor Borodina (dyrygent V. Gergiev).

ogród zoologiczny

Zajmujące 86 hektarów zoo znane jest na całym świecie jako jedyny właściciel pandy wielkiej. Całe terytorium zoo podzielone jest na grupy tematyczne: Monkey Hill, Bear Mountain, Water Bird Lake itp. Żyje w nich ponad 5 tysięcy zwierząt 450 gatunków. Układ odcinków realizowany jest zgodnie z zasadą chińskich ogrodów, ze stawami, kanałami, mostami, skałami, wierzbami pochylającymi się nad wodą, co sprawia, że teren jest bardzo malowniczy.

Jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc jest Pawilon Wielkiej Pandy, który każdego dnia przyciąga tysiące odwiedzających. Patrzą nie tylko na pandę, ale także na ciekawe kompozycje rzeźbiarskie zdobiące pawilon, przedstawiające zabawną niedźwiedzią rodzinę. Drapieżniki żyjące w przestronnych klatkach plenerowych wśród przyrody nie są pozbawione uwagi. Spacer po zoo to nie tylko poznanie przedstawicieli fauny, ale także kontemplacyjne delektowanie się otaczającym pięknem krajobrazu.

Park rozrywki Shijingshan

Wspaniałe centrum rekreacyjne zajmujące kolosalną powierzchnię 35 milionów metrów kwadratowych. m, Shijingshan Amusement Park to centrum nowoczesnych, oszałamiających przejażdżek, pięknie zaprojektowanego terenu i naprawdę bajecznej atmosfery z obecnością znanych wszystkim postaci. Wizyta w tym niesamowitym parku, otwartym w 1987 roku, to przyjemność dla dzieci i dorosłych. Wszystkie obiekty rozrywkowe i edukacyjne podzielone są na sektory tematyczne.

Na przykład Sektor Wschodni – sztuczne wąwozy, rwący górski potok do spływów, jaskinie ze skarbami itp. Kraina Przygód – labirynty Majów, statek piracki, Park Jurajski z dinozaurami. Świat fantazji – wszelkiego rodzaju atrakcje dla przedszkolaków. Jest gotycki zamek, w którym mieszka Kopciuszek, teatr 4-D-c, kolejka górska, 50-metrowy diabelski młyn i wiele więcej, które pobudzą wyobraźnię.

Happy Valley Park

Jak wszechobecni Chińczycy mogliby się obejść bez odpowiednika amerykańskiego Disneylandu!? Stworzony przez nich park rozrywki Happy Valley prześcignął na swój sposób słynną amerykańską placówkę, dodając azjatyckiej tajemnicy i orientalne motywy do projektu ogromnej powierzchni swojego parku. Teraz ma ponad 120 różnych atrakcji na każdy gust. Wszystkie zlokalizowane są w 6 strefach tematycznych, z których centralną jest „Atlantyda” – fantastyczne ucieleśnienie starożytnej cywilizacji.

Dziecięca radość z „zanurzenia” w tajemniczy świat starożytności, baśni i postaci nie ma granic. Chętnie rozpoznają swoje ulubione postacie z kreskówek, prezentowane tutaj w szerokiej gamie. Dorośli sprawdzają swoją odwagę na ekstremalnych kolejkach górskich i zjeżdżalniach wodnych, gigantycznych huśtawkach o niewyobrażalnej amplitudzie lotu. W parku organizowane są przedstawienia kostiumowe, procesje, przedstawienia teatralne.

Jezioro Houhai

Na terenie Shichahai znajduje się zakątek o niemal nieskazitelnym wyglądzie – sztuczne jezioro Houhai, stworzone dawno temu dla cesarskiej rodziny. Stało się popularnym miejscem wakacyjnym dla nowoczesnych Pekinijczyków, którzy przyjeżdżają tu o każdej porze roku. Latem pływają tu łodzie i katamarany, zimą jeżdżą na łyżwach i sankach.

Wzdłuż brzegów jeziora wyrosło wiele kawiarni, restauracji, sklepów z pamiątkami. Dzieci uwielbiają karmić żyjące tu w stawie kaczki, dorośli spacerują po pięknym nabrzeżu. Gdy woda zamarza, jezioro zamienia się w lodowisko wypełnione pekińczykami w każdym wieku.