Kraków to miasto, w którym architektura gotycka, renesans i współczesność są ze sobą ściśle powiązane. Od zawsze słynie z budynków, malowniczego krajobrazu, najstarszego uniwersytetu w Europie Środkowej. Jest tu coś do zobaczenia zarówno dla miłośników starych domów, jak i tych, którzy lubią aktywnie uprawiać sporty w ośrodkach narciarskich. To miasto uznawane jest za drugą stolicę Polski. Na Kazimierzu znajduje się wiele lokali rozrywkowych, teatr, opera. Krakowskie muzea są gotowe zaproponować zapoznanie się z obyczajami tego kraju, różnorodnym nowym i starym sprzętem oraz historią lotnictwa. Poza miastem można zobaczyć piękne, zniszczone średniowieczne zamki, które w swoim życiu widziały wiele bitew, na tle gór i zielonych dolin. Tutaj każdy znajdzie coś, co mu się spodoba.

rzędy tkanin

W XIII wieku miejscowi tkacze produkowali duże ilości wysokiej jakości sukna. Stale wzrastał popyt na produkty wysokiej jakości, zarówno ze strony miejscowej szlachty, jak i obcokrajowców. Król Bolesław V rozwiązał problem marketingowy budując Sukiennice. Budynek znajduje się na rynku. Od zakończenia budowy Polska doświadczyła wielu wojen, podczas których Sukiennice były wielokrotnie palone, częściowo niszczone. Ale za każdym razem był przywracany.

Nad jego renowacją pracowało wielu architektów, którzy za każdym razem realizowali coś nowego, zmieniali wygląd zewnętrzny, rozbudowywali go. Dziś można zobaczyć halę przebudowaną przez króla Kazimierza Wielkiego w XIV wieku. Drobnych zmian w wyglądzie elewacji dokonał pod koniec XIX wieku architekt Tomasz Prylinsky. Sukiennice są dwukondygnacyjne. Na jego fasadzie znajduje się wiele dekoracji w postaci ludzkich głów, ulepionych, jak mówią, od prawdziwych obywateli. Budynek należy do Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wewnątrz rzędów sukna nadal istnieje handel, jak wiele wieków temu, ale nie suknem, ale pamiątkami.

Забронировать индивидуальный трансфер от аэропорта до вашего отеля за 1 971 RUB

Muzeum Etnograficzne

Pomysł wybudowania kompleksu, w którym wszystkie eksponaty będą poświęcone historii Polski i Europy, pojawił się w 1902 roku. Budowę poprzedziła wystawa sztuki ludowej, na której eksponowane były eksponaty należące do badacza i etnografa Severina Udzeli. Placówkę otwarto w 1911 r. Po II wojnie światowej eksponaty przeniesiono do budynku dawnego kazimierskiego ratusza. W kompleksie znajduje się ponad 8000 eksponatów. Wiele z nich należało kiedyś do Severina Udzeli, Tadeusza Eistrakhera, pisarza Stanisława Witkiewicza.

Wraz z rozwojem instytucji muzeum zaczęło uzupełniać się rzeczami z krajów pozaeuropejskich. Można tam zobaczyć antyczny ikonostas, kolekcję tybetańską, archiwalne rękopisy, fotografie i rysunki z XIX wieku, skrzynie z malarstwem barokowym, instrumenty muzyczne, wrzeciona, kołowrotki. Wystawione są przedmioty zapoznające zwiedzających z dawnymi wnętrzami lokali z dawnych czasów, warsztaty, tradycyjne stroje Polaków i innych narodowości. Oprócz starożytnych przedmiotów znajduje się biblioteka z około 30 tysiącami cennych książek.

Muzeum Archidiecezji Krakowskiej

Został otwarty w 1906 roku. Inicjatorem tego pomysłu był arcybiskup kard. Jan Puzynia. Instytucja została nazwana imieniem kardynała Karola Wojtyły. Kolekcja przez wiele lat była w trakcie tworzenia. Instytucją kierował historyk Tadeusz Krusziński. Po jego śmierci w 1959 r. wszystkie eksponaty zostały przeniesione z Wawelu do dawnego klasztoru augustianów przy kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej. W 1994 roku, w związku ze znacznym poszerzeniem zbiorów, podzielono je na dwie części i umieszczono w dwóch różnych budynkach przy ulicy. Kanoniczny.

Pierwsza część znajduje się w „domu Dzekansky”, a druga – w „Domu św. Stanisława”. Te dwa domy zostały otwarte przy udziale abp. Franciszka Macharskiego z Krakowa. Obecnie w murach instytucji przechowywane są unikatowe eksponaty z XIII-XIX wieku, w tym wspaniałe rzeźby sakralne, obrazy kościelne, sztuka użytkowa i czasowe wystawy sztuki sakralnej. W murach jednego z tych domów znajduje się sala, w której mieszkał kiedyś papież Jan Paweł II.

MOSAC

Skrót MOSAK należy do krakowskiego Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Pomysł otwarcia tej instytucji wyszedł od burmistrza miasta Jacka Majchrowskiego. W 2005 roku złożono wniosek o jego budowę, a już w 2009 roku rozpoczęto budowę budynku. Postanowili zorganizować muzeum w starej fabryce Schindlera. W czasie budowy lokal należał do burmistrza, który przekazał go instytucji. Postanowiono podzielić budynek na dwie części – w pierwszej mieści się muzeum historyczne, aw drugiej – sztuka współczesna. Otwarcie placówki odbyło się w 2011 roku.

Regularnie odbywają się tam wystawy mistrzów i artystów współczesnych. W większości są to eksponowane prace z okresu ostatnich 20 lat. Oprócz wystaw czasowych istnieją również wystawy stałe. Każdemu projektowi towarzyszy program edukacyjny. Ekspozycje stałe znajdują się na pierwszym piętrze, a czasowe w pomieszczeniach na drugim. Na terenie obiektu znajduje się biblioteka i warsztat konserwatorski, z których usług w razie potrzeby mogą skorzystać zwiedzający.

Apteka pod Orłem

Obiekt znajduje się w miejscu, gdzie w czasie wojny znajdowało się getto. Poza tą nie było innych aptek w tej okolicy. Pracowała w latach 1940-1943, w czasie okupacji Polski przez hitlerowców. Zakład należał do jedynego na tym terenie mieszkańca polskiego pochodzenia – Tadeusza Pankiewicza. Oprócz bezpośredniego celu, instytucja służyła spotkaniom konspiracyjnym i była ściśle związana z żydowskim ruchem oporu. Placówka znajduje się na ul. Bohaterowie getta.

W tej chwili w sali znajdują się eksponaty, które opowiadają o tym, jak żyły rodziny żydowskie w czasie wojny, jaką rolę pełniła apteka w czasie okupacji. Wiele eksponatów związanych jest z konspiracyjną działalnością samego Tadeusza Pankiewicza, aptekarza i aptekarza, który wielokrotnie narażał życie ratując Żydów. Muzeum zostało otwarte w 2003 roku.

Miejsce to zostało zapamiętane w filmie słynnego reżysera Stevena Spielberga „Lista Schindlera”. W 2004 roku reżyser filmu wsparł finansowo muzeum, za co otrzymał honorowy tytuł „Mecenasa Kultury Krakowa”. Aby zwiedzający lepiej odczuli tragizm wydarzeń, wykorzystywane są innowacyjne technologie komputerowe.

muzeum witraży

Polska to kraj, w którym do dziś honorowane są dawne tradycje, rzemiosło i sztuka. Uderzającym przykładem jest muzeum i pracownia witrażowa. Obie instytucje mieszczą się w tym samym budynku. W 1902 r. otwarto fabrykę witraży. Dziś z fabryki pozostał tylko warsztat, w którym nadal powstają te dzieła sztuki. To jedyne tego typu przedsiębiorstwo, w którym zachowane zostały wszystkie tradycje produkcyjne. W czasie swojego istnienia warsztat otrzymał ponad 80 nagród.

W czasie kryzysu gospodarczego lat 90. firma przeżywała kryzys i była na skraju zamknięcia. Ale kupił go biznesmen Piotr Ostrowski. Dzięki wsparciu finansowemu i nowatorskiemu podejściu warsztaty odżyły. W produkcji wykorzystywane są zarówno stare, jak i nowe technologie. Możesz zobaczyć przykłady sztuki witrażowej. Zwiedzającym prezentowane są unikatowe zbiory, w tym oryginalne dzieła mistrza Matejki. Istnieją również płatne kursy mistrzowskie dotyczące tworzenia witraży o różnym stopniu złożoności.

Muzeum Historyczne Krakowa

Został założony w 1899 r., przy archiwum dawnych akt miasta. Następnie został przeniesiony do Domu pod Krzyżem. Instytucja była kilkakrotnie przenoszona do różnych budynków, a dopiero w 1964 roku została umieszczona w Pałacu Christophora, który jest zabytkiem architektury z XVII wieku. Został zbudowany w stylu barokowym. Z biegiem czasu instytucja rozrosła się i obecnie ma 14 oddziałów rozsianych po całym mieście. W „Kristoforach” znajduje się główny budynek.

Istnieje stała wystawa „Życie i kultura Krakowa”. Eksponaty były gromadzone od dawna. Była to żmudna praca naukowców, archeologów, naukowców. Pierwsza wystawa artefaktów miała miejsce dopiero w 1952 roku. W instytucji można zobaczyć mapy z XVI-XX wieku, unikatowe ryciny, obrazy, przedmioty cechowe, artefakty teatralne, broń palną i nożową, starożytne zbroje, kolekcje zegarków, portrety przedstawiciele znanych rodów szlacheckich, obrazy polskich artystów, obiekty przybliżające zwiedzającym powstania XIX wieku, I wojnę światową.

Ulica Pomorska

Muzeum Ulicy Pomorskiej ma krótką, ale bardzo tragiczną historię. Sam dom wybudowano w 1932 roku. A już w 1936 roku mieściła się tam siedziba policji politycznej Gestapo. To historyczne miejsce jest ściśle związane z Fabryką Schindlera i Apteką pod Orłem. Piwnica domu została zamieniona na sale tortur. Drugie i trzecie piętro zajmowały pokoje przesłuchań. Struktura gestapo okupowana do 1945 roku.

Został założony w 1981 roku. To historyczne miejsce jest miejscem pamięci. Były masowe egzekucje, tortury, przesłuchania. Ekspozycja podzielona jest na trzy części. Pierwsza część to zabytki przybliżające historię Domu Śląska oraz działalność Towarzystwa Ochrony Pograniczy Zachodnich. Druga wystawa obejmuje obiekty, które opowiadają o życiu zwykłych obywateli w czasie okupacji. Trzecia część to dokumenty archiwalne, fotografie ukazujące zmagania mieszkańców Krakowa najpierw z okupacją, a potem z reżimem komunistycznym. Eksponaty pokazują podobieństwo działania tych dwóch trybów.

Lochy Rynku

W 2005 roku polskie władze rozpoczęły odbudowę Rynku. Ale podczas pracy robotnicy znaleźli podziemne sklepy, lochy, stary cmentarz, brukowane chodniki. Aby nie stracić takiej wartości historycznej, postanowiono zamienić wykopalisko w muzeum, przykrywając je szklaną kopułą. Praca trwała pięć lat. Ten historyczny zabytek został odkopany w 2010 roku. W lochu można zobaczyć odrestaurowany warsztat jubilerski, kuźnię, stare mury domów, nagrobki naftaliny.

Średniowieczne artefakty i zabytki są połączone z innowacyjnymi technologiami 3D. Efekt powstaje tak, jakby zwiedzający byli w prawdziwym średniowieczu. Dla gości tego miejsca są starożytne wagi, na których można się zważyć. Ale w tym celu musisz najpierw zapoznać się z jednostkami miary, które były używane wiele wieków temu. Istnieje również podziemia teatru mechanicznego, przedstawiające legendy średniowiecza.

Dom Zwierzynieckiego

Niedaleko od wzgórza św. Bronisława, znajduje się dom Zwierzynetskich. Został wzniesiony pod koniec XIX wieku na polecenie Jana Flochika. Warto zauważyć, że w 1912 r. mieszkał w nim przez pewien czas V. Lenin i jego rodzina podczas emigracji, kiedy ukrywał się przed prześladowaniami w domu. Po upadku reżimu komunistycznego fakt ten zaczął milczeć. Pod koniec II wojny światowej budynek został zakupiony przez władze miasta w celu zorganizowania muzeum. W 1993 roku otwarto tam Zwierzyniecki Salon Artystyczny. Składa się z dwóch pięter i kilku pokoi.

W przeciwieństwie do innych obiektów zabytkowych budynek ma dość ograniczoną przestrzeń. Na terenie domu stale prowadzona jest praca edukacyjna, przybliżająca szczegółowo historię Zwierzyńca. Wśród eksponatów znajdują się prace lokalnych artystów. W lokalu odbywają się wystawy czasowe poświęcone temu obszarowi, a także niewielka wystawa stała. Pokazuje, jak wyglądał pokój 100 lat temu. Wnętrze składa się ze starych mebli z tamtych czasów, artykułów gospodarstwa domowego.

Muzeum Lotnictwa Polskiego

Założona w 1964 roku. Jest to największa tego typu instytucja w kraju. Na uwagę zasługuje fakt, że eksponaty dają turystom możliwość zapoznania się nie tylko z historią polskiego lotnictwa, ale również z innymi krajami. Wystawa znajduje się na terenie jednego z najstarszych portów lotniczych na świecie, zamkniętego jeszcze w 1963 roku. Miejsce to ma dość bogatą historię. Tutejsze lotnisko zbudowano w 1918 r. Wykorzystywały je linie pocztowe do komunikacji lotniczej między Krakowem, Wiedniem, Odessą i Kijowem. Kiedy rozpoczęła się II wojna światowa, baza lotnicza została zajęta przez Niemców.

Pierwsze cenne eksponaty zaczęły się tu pojawiać w czasie wojny. Goebbels zebrał je i wykorzystał do ich przechowywania na lotnisku. Po zwycięstwie nad faszyzmem wszystkie samoloty trafiły do polskiego rządu. W latach 60-tych lotnisko zamknięto, a powstało z niego muzeum, które co roku uzupełniało kolekcję o nowe samoloty. Obecnie eksponowanych jest tam ponad 200 samolotów – śmigłowców, samolotów, szybowców, silników, które zostały wyprodukowane w jednym egzemplarzu.

Muzeum Wojskowe

Znajduje się w Nowej Hucie. Pierwsza wystawa odbyła się w 1963 roku. Pierwsze eksponaty zebrano dzięki staraniom robotników Huty, członków legionów polskich, biorących udział w powstaniach śląskim i wielkopolskim, a także sowiecko-polskim i II wojnie światowej. Już w 1970 roku w murach placówki znajdowało się ponad 3 tysiące artefaktów kolekcjonerskich. W salach ekspozycyjnych prezentowany jest różnorodny sprzęt wojskowy, mundury wojskowe (sowieckie, polskie), ubrania więźniów obozów koncentracyjnych, zbiór orderów, insygniów, medali, oryginalne druki z okresu wojny i okresu powojennego, dokumenty zapoznające z życiem więźniowie obozów koncentracyjnych.

Można tam zobaczyć sztandary Legionów Polskich, powstańców, chorągwie jenieckie i inne organizacje wojskowe działające na terenie Polski. Wizytówką jest zbiornik zainstalowany przed wejściem do budynku. Ten pojazd bojowy wiele dekad temu brał udział w zdobyciu Berlina i wyzwoleniu Pragi.

Muzeum Narodowe

Jednym z najciekawszych miejsc jest Muzeum Narodowe. Zgromadzono wiele dzieł sztuki mistrzów polskich i zagranicznych. Instytucja powstała w 1879 r. Początkowo mieściła się na wyższych piętrach Rzędów Sukienniczych. Wielu mecenasów przekazało muzeum rzadkie kolekcje, rzeźby, cenne obrazy, eksponaty etnograficzne, rzadkie monety i znaleziska archeologiczne. Stopniowo liczba artefaktów rosła i wkrótce przekroczyła granicę 100 tysięcy sztuk. W latach 30. XX wieku podjęto decyzję o przeniesieniu sal wystawowych do nowego budynku.

Taka potrzeba pojawiła się, ponieważ stary pokój nie był w stanie pomieścić wszystkich przedmiotów. W ramach muzeum zaczęto budować nowy budynek, ale wkrótce proces musiał zawiesić z powodu wybuchu wojny. Podczas działań wojennych splądrowano wiele artefaktów. Po zakończeniu wojny budynek został ukończony, a większość zbiorów została zwrócona. Chociaż do tej pory około 1000 przedmiotów uważa się za utracone na zawsze.

Dom Józefa Mehoffera

Józef Mehoffer to jedna z czołowych postaci ruchu Młodej Polski. Jest znany jako artysta plastyk, witraż, twórca szeregu prac graficznych. Dom w Krakowie został przez niego zakupiony w 1930 roku. Lokal był wykorzystywany do spotkania uczestników Młodej Polski. Organizacja zajmowała się działalnością edukacyjną, rozwojem modernizmu, który w tamtym czasie był uważany za postępowy i nowy styl. Po śmierci artysty jego synowi zainspirował się pomysł otwarcia muzeum, które w całości będzie poświęcone twórczości jego ojca. W 1979 roku rodzina Mehofferów przeniosła się do innego domu, a prace remontowo-rekonstrukcyjne rozpoczęły się w starym budynku, które zakończyły się dopiero w 1992 roku.

Wnętrza pokoi odrestaurowano ze zdjęć. Został całkowicie wykonany tak, jak wyglądał przed II wojną światową. W salach znajduje się duża ekspozycja o powierzchni 400 metrów kwadratowych. Składa się z rzeczy osobistych mistrza, wśród których znajduje się unikatowa kolekcja rycin japońskich oraz prace samego artysty – obrazy, grafiki, litografie, akwaforty.

Muzeum Żydowskie „Galicja”

Pomysł otwarcia „Galicji” należy do fotografa Chrisa Schwartza i profesora Uniwersytetu Birmingham Jonathana Webbera. Zbieranie materiałów trwało prawie 12 lat. Wykonano wiele prac badawczych. Atrakcja ta została otwarta w 2004 roku. Materiały ekspozycyjne opowiadają o życiu, tradycjach, kulturze Żydów, o życiu przed Holokaustem io nim. Odbywają się spotkania z tymi, którym udało się przetrwać trudne czasy wojny. Wystrój wnętrza przestrzeni łączy elementy drewniane, metalowe i szklane.

Wnętrze zaprojektowano w taki sposób, aby można było łatwo organizować spotkania i organizować wystawy czasowe. Ekspozycja stała mieści się w pięciu oddziałach. Można tam zobaczyć dokumentalne dowody zagłady ludności żydowskiej przez hitlerowców, zdjęcia z obozów koncentracyjnych, zgromadzone przed wojną żydowskie przedmioty kultury. Jedna z sal jest w całości poświęcona Auschwitz. Ostatnie dwie sale przeznaczone są na eksponaty przedstawiające postacie okresu powojennego, które podjęły wiele starań, aby przywrócić życie i kulturę ludności żydowskiej.

Muzeum Czartoryskich

To duma Polski. Jej historia zaczyna się w 1801 roku. Wtedy to księżna Izabela Czartoryska otworzyła tę placówkę. Na samym początku wystawiano tam prace polskich mistrzów, wiele eksponatów przybliżało zwiedzającym życie znanych postaci kraju. Nieco później syn księżnej postanowił uzupełnić sale wystawowe o nowe kolekcje, składające się z dzieł znanych malarzy zagranicznych. Głównym eksponatem galerii jest Dama z gronostajem Leonarda da Vinci.

W czasie powstania listopadowego Czartoryscy wyjechali z kraju, przenosząc się do Paryża. Wszystkie przedmioty i obrazy zostały wyjęte. A kiedy wybuchła wojna francusko-pruska, syn księżnej Jerzego Władysława opuścił Francję, a unikatowe zbiory przeniesiono do krakowskiego arsenału. Jego syn Władysław zdołał ożywić instytucję po powrocie do Krakowa. Następnie do istniejących już eksponatów zostały dodane unikalne rzeczy, opowiadające historię Egiptu, Chin i starożytnego Rzymu. Część obrazów zaginęła w czasie II wojny światowej, ale po jej zakończeniu wiele z nich zostało zwróconych.

Zamek na Wawelu

Starożytny Wawel położony jest w malowniczej części miasta, na wzgórzu o tej samej nazwie. Teraz jest to jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc w kraju, a kiedyś koronowano w nim wielu monarchów. Z rozkazu króla Kazimierza Wielkiego w 1609 roku do zamku dobudowano nową zabudowę. W tym czasie stolicą Polski był Kraków. Budynek został ozdobiony licznymi rzeźbami. Ten zabytek architektury wielokrotnie poddawany był pożarom, zniszczeniom, ale zawsze był odrestaurowywany. Prace konserwatorskie prowadzili najlepsi architekci tamtych czasów.

Do jego architektury stale dodawane były nowe elementy i dekoracje. Łączy w sobie kilka stylów jednocześnie – romański, gotycki, renesansowy i barokowy. Po przeniesieniu stolicy do Warszawy zamek stopniowo popadał w ruinę, a jeszcze później został zajęty przez wojska pruskie. Przed II wojną światową mieściła się tam rezydencja rządu polskiego. Od 1979 roku zamek został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. W pomieszczeniu znajduje się Ołtarz Ojczyzny, królewskie grobowce. W skład zespołu zamkowego wchodzi rotunda Najświętszej Marii Panny, Kaplica Zygmuntowska, Kaplica Jagiellońska.

Muzeum Archeologiczne

W pierwszej połowie XIX wieku kraj przeżywał ciężkie czasy. Został podzielony na kilka części. Aby zachować kulturę kraju, jego dziedzictwo, zaczęły powstawać liczne organizacje i środowiska naukowe. Najpierw w 1848 r. utworzono Dział Sztuki i Archeologii, a dwa lata później Muzeum Archeologiczne. Po jej powstaniu na salę wystawienniczą przeznaczono pomieszczenie w Bibliotece Jagiellońskiej. W 1967 r. ekspozycję przeniesiono do osobnego pomieszczenia.

W salach wystawowych prezentowane są zbiory antyków odnalezione podczas wykopalisk archeologicznych – monety rzymskie, figurki i inne przedmioty z brązu. Ogromnym zainteresowaniem cieszy się kolekcja „Bogowie starożytnego Egiptu”. Obejmuje znaleziska archeologa Tadeusza Smoleńskiego, który w latach 1907-1908 wykopał w Gizie cztery sarkofagi, figurki władców z dynastii Ptolemeuszy. Oprócz antyków ekspozycja prezentuje przedmioty związane z polskimi żołnierzami Brygady Strzelców Karpackich. Oddzielnie przedstawiono wyroby ceramiczne znalezione podczas wykopalisk na ziemiach polskich.

dom pod krzyżem

Dom otrzymał swoją nazwę od krzyża, który jest przymocowany do jego fasady. Pierwsze wzmianki o tej budowli pojawiają się w 1474 r. w kronikach Jana Długosza. Od tego czasu dom był wielokrotnie przebudowywany, a teraz wygląda jak nowoczesny budynek. W XVIII w. w jego murach wybudowano przytułek dla potrzebujących. W XX wieku władze miejskie planowały wyburzenie domu, ale ostatecznie ulokowano w nim kilka lokali mieszkalnych i niewielkich sklepów. Część budynku została przekazana na siedzibę Związku Polskich Artystów Plastyków.

W 1933 r. lokal przekazano teatrowi, a sześć lat później zorganizowano w nim muzeum. Początkowo w Domu pod Krzyżem odbywały się wystawy czasowe. Ekspozycja stała została wystawiona dopiero w 1969 roku. Eksponaty do ekspozycji udostępniło Muzeum Narodowe w Krakowie. Wiele artefaktów zgromadził słynna polska postać teatralna – Ludwik Solsky. Część przedmiotów została podarowana przez osoby prywatne, pracowników teatru. Obecnie Dom pod Krzyżem nazywa się Muzeum Teatralnym. Stanisława Wyspiańskiego.

Muzeum Historii Fotografii

Pomimo tego, że placówka powstała w 1972 roku, jej otwarcie nastąpiło dopiero 14 lat później. Cały czas trwał proces zbierania eksponatów i materiałów. Główną misją atrakcji jest zachowanie dziedzictwa kulturowego ukazanego na fotografiach oraz pamięci o wybitnych fotografach. W salach wystawowych prezentowanych jest ponad 2000 różnych eksponatów – fotografie artystyczne, portrety, pejzaże, obrazy architektoniczne, dzieła z końca XIX wieku, lat 40. XX wieku.

Dla zainteresowanych historią tej dziedziny sztuki przygotowano osobną kolekcję aparatów produkowanych w Polsce. Wśród nich znajdują się unikatowe próbki wykonane w jednej wersji. Istnieje technika stworzona 125 lat temu. W salach wystawienniczych znajduje się wiele informacji związanych ze sprzętem fotograficznym, różnymi instrukcjami i technologiami produkcji zdjęć. Oddzielnie wystawiany jest sprzęt w stylu sowieckim, który jest nie mniej interesujący niż urządzenia wyprodukowane za granicą.

Dom Jana Matejki

Wśród zabytków miasta na szczególną uwagę zasługuje dom Jana Matejki. Sam dwór powstał w XVI wieku przy ulicy. Floriana. Oprócz cech architektonicznych dom przyciąga uwagę, gdyż w XIX wieku mieszkał w nim słynny muralista Jan Matejko. Po śmierci mistrza dziennikarz Marian Sokołowski zaczął propagować ideę stworzenia muzeum. Inicjatywę tę poparł działacz społeczny Jewstachij Sanguszko. Stworzyli społeczność Jana Matejki. Kilka lat później udało mu się kupić dwór i zebrać niewielką kolekcję obrazów artysty.

W 1896 roku placówka została otwarta. Pierwsza ekspozycja składała się z publikacji, księgozbioru, fotografii przedstawiających życie i twórczość Matejki. Druga obejmowała wnętrze sypialni i salonu, odtworzone na wzór pomieszczeń za życia artysty. Po pierwszej wystawie w dworku rozpoczęto odbudowę. Po II wojnie światowej zbiory zostały uzupełnione wieloma rzeczami osobistymi mistrza – obrazami i narzędziami pracy.

Pałac Biskupa Erazma Tsiolek

Pałac Biskupa Erazma Tsiolka to majestatyczna, średniowieczna budowla. Na miejscu pałacu w XVI wieku znajdowały się dwa domy filisterskie. Z rozkazu biskupa struktury te zostały ze sobą połączone. Wewnątrz pomieszczenia były bogato zdobione sztukaterią i innymi elementami dekoracyjnymi. Wokół pałacu znajdował się duży dziedziniec. Kolejnymi właścicielami budynku byli Nikołaj Wołski, a następnie kardynał I. Radziwiłł. W czasie, gdy ten region kraju został oddany Austro-Węgrom, pałac popadał w ruinę. Wiele elementów wystroju wnętrza zostało skradzionych lub zniszczonych.

Renowację pałacu rozpoczęto dopiero w latach 90-tych, a prace remontowe zakończono w 2007 roku. Pałac ma trzy kondygnacje. Nad wejściem do pokoju znajduje się herb z literą „S” i wizerunkiem orła. Sugeruje to, że atrakcja została zbudowana za panowania Zygmunta Starego. Wewnątrz budynku prezentowane są dwie ekspozycje – malarstwo cerkiewne i sztuka polska XII-XVIII wieku. Najcenniejszym eksponowanym tam eksponatem jest drewniana figura Matki Boskiej (XV w.).

Muzeum Inżynierii Miejskiej

Przyciąga uwagę zarówno dorosłych, jak i najmłodszych gości. Istnieje zbiór fotografii przedstawiających wszystkie rodzaje transportu używane w różnym czasie, w różnych krajach – od pierwszych pojazdów po bardziej nowoczesne modele. W drugiej sali prowadzone są eksperymenty fizyczne. Każdy zwiedzający może dołączyć do eksperymentu naukowego. Jest kamera Obscura, można też zobaczyć na własne oczy, jak dowodzi się prawa zachowania energii, momentu pędu.

W jednej z hal wystawienniczych prezentowane są modele robotów i nietypowe typy sprzętu. Oprócz eksperymentów naukowych, fotografii i nowych technologii, w specjalnie wyposażonym hangarze montowane są modele różnych samochodów – od Zhiguli po autobusy z lat 30-tych. Prawdziwe zainteresowanie budzą tramwaje sprzed wieku. W innym hangarze znajdują się stare urządzenia drukarskie. Pokazują filmową instrukcję obsługi tego lub innego urządzenia.

Muzeum Pinballa

Jednym z ciekawszych miejsc w mieście jest muzeum pinballa lub automatów do gry (druga nazwa). W latach 60-70 XX wieku. Jednoręki bandyta był bardzo popularny. Zainstalowano je w hotelach, barach, restauracjach i innych miejscach rozrywki. Z biegiem czasu technologia uległa poprawie, pojawiły się komputery z szeroką gamą gier, a maszyny mechaniczne zostały zapomniane.

Oto zebrane modele mechanicznych automatów do gry. Mimo prostoty każda maszyna to złożony mechanizm, z wieloma lampami, przewodami, zainstalowanymi w stylowej obudowie. Placówka dysponuje zbiorem trzydziestu automatów, które do dziś działają prawidłowo. Każdy odwiedzający może spędzić czas grając w pinball. Oprócz automatów do gry dostępny jest duży wybór gier planszowych i salonów gier. W przerwach między grą można tam kupić napoje bezalkoholowe. Placówka daje możliwość nie tylko poznania historii tych samochodów, ale także dotknięcia retro rozrywki.

Manggha

Wśród atrakcji turystycznych miasta jest wiele innych ciekawych miejsc poświęconych kulturze innych krajów. Mangha jest tego doskonałym przykładem. Budynek, w którym mieści się Muzeum Kultury Japońskiej, uznawany jest za jeden z najpiękniejszych. Historia tego niezwykłego miejsca sięga 1920 roku, kiedy krakowski krytyk i pisarz Feliks Jasensky podarował lokalnym władzom swoją kolekcję sztuki japońskiej. Zawierała ponad 6500 pozycji. Jedynym warunkiem przeniesienia było to, aby wszystkie rzeczy były wystawione razem i przechowywane w jednym miejscu.

Sam został mianowany honorowym dyrektorem wystaw. Po śmierci dyrektora honorowego rzeczy długo kurzyły się w pudłach, aż Niemcy zaczęli okupować miasto. W czasie wojny niemieckie władze okupacyjne zorganizowały w Sukiennicach wystawę. Te wyjątkowe przedmioty przykuły uwagę młodego Andrzeja Wajdy, w przyszłości znanego reżysera teatralnego i filmowego. To, co zobaczył, zrobiło na nim tak duże wrażenie, że wszystkie pieniądze z otrzymanej nagrody filmowej przekazał na zorganizowanie muzeum. Teraz przedmioty do ceremonii parzenia herbaty, eksponaty zebrane przez Yasensky'ego są wystawiane w Manggha, odbywają się kursy tworzenia ikebany.

Fabryka Schindlera

Fabryka Schindlera należała do niemieckiego przedsiębiorcy i otrzymała swoją nazwę na jego cześć. Firma początkowo produkowała naczynia metalowe. Ale sława przyszła do tego miejsca z innego powodu. Zaczęli rozmawiać o fabryce po premierze filmu Lista Schindlera. W czasie okupacji Oskar Schindler zaczął werbować Żydów do pracy. Werbował robotników z Auschwitz, obozu koncentracyjnego Płaszów, ratując w ten sposób im życie.

Gdy front zbliżył się do miasta, władze okupacyjne zaczęły zamykać przedsiębiorstwa, pozostawiając do pracy tylko te, które wpuszczały amunicję wojskową i broń. Aby chronić bezpieczeństwo pracowników, Schindler przeniósł fabrykę do Brunnlitz i uruchomił produkcję dla Wehrmachtu. Pracujący Żydzi (1100 osób) pracowali tam do 1945 roku. Dziś na terenie fabryki działa muzeum. Wystawione są fotografie przedstawiające życie Żydów w czasie okupacji niemieckiej, wycinki z gazet. W jednej z sal, na ścianach w kilku językach, znajdują się wspomnienia Polaków i Żydów, którym udało się przeżyć te trudne czasy.

Collegium Maius

Uniwersytet Jagielloński to najstarsza instytucja edukacyjna w Polsce. Collegium Maius jest częścią uniwersyteckiego zespołu architektonicznego. Uważa się, że budynek kolegium powstał jako pierwszy. Niestety nie zachowała się dokładna data budowy tej części atrakcji. Istnieją dowody, że pod koniec XIV wieku służył jako budynek mieszkalny, a w 1400 roku posesję zakupił król Władysław Jagiełło. Niemal wtedy zaczyna się historia powstania uczelni. Nieco później zakupiono kolejne domy, które połączono w jeden zespół architektoniczny.

Po pożarze i pracach konserwatorskich w 1492 roku pomieszczenia Collegium Maius przekazano bibliotece. Obecnie atrakcja ta pełni funkcję muzeum. Budynek ma trzy kondygnacje. Jego fasadę zdobią gotyckie eker i późnogotyckie wzory. Na ścianach nadal znajduje się stary zegar przedstawiający króla Władysława i królową Jadwigę. Dom otoczony jest zadbanym dziedzińcem.

stara synagoga

Pierwsi Żydzi zaczęli zasiedlać tereny Polski w XIV wieku. W Krakowie istniała cała dzielnica – Kazimierz, zamieszkiwana przez społeczność żydowską. Stara synagoga została zbudowana w XV wieku i jest uważana za najstarszą żydowską świątynię w mieście. Jedna z jego ścian przylegała do muru miejskiego. Początkowo budynek składał się z kilku hal z kolumnami i posiadał dach dwuspadowy. Po pożarze w 1570 r. synagoga została odbudowana. Jego budowę przeprowadził florencki architekt Matteo Guzzi. Po przebudowie pojawił się w nim przedsionek i kaplica dla kobiet, a sama fasada została wykonana w stylu renesansowym.

Dziś Stara Synagoga jest muzeum. Wystawione są przedmioty, które opowiadają o życiu i życiu Żydów w Polsce. Eksponaty obejmują okres 500 lat. W halach znajdują się trzy wystawy stałe. Pierwsza w całości poświęcona jest historii samej synagogi, druga świętom, tradycjom i obrzędom społeczności żydowskiej, a ostatnia ekspozycja opowiada o tragicznych losach tego ludu w czasie Zagłady.

Pałac Czapskich

Pałac Czapskich znajduje się na Piłsudskiego. Należy do prawnie chronionych zabytków architektury. Kiedyś pałac został zbudowany na rozkaz Krasińskiego, a po jego śmierci budynek kupił naukowiec i polityk Emerik Hutten-Czapsky. Nowy właściciel pałacu zasłynął opracowaniem pierwszego katalogu polskich i litewskich monet bitych. Był znany jako zapalony kolekcjoner numizmatyków. Po przeprowadzce do pałacu zorganizował budowę specjalnego pawilonu dla swoich zbiorów. Prace budowlane prowadzono pod nadzorem architekta Tadeusza Syrenskiego.

Ale aranżacja pawilonu kosztowała nie tylko monety. Posiada ogromną kolekcję książek. Potrzebowali sześciu wagonów. Wszystkie te cenne okazy zostały przekazane miastu Chapa. Dziś w murach pałacu można zobaczyć unikatową kolekcję monet, orderów i medali, książki wydawane w XV-XVII w., przedmioty ze szkła i porcelany, autografy wybitnych postaci. Ekspozycje te są przechowywane na parterze. Na drugim piętrze znajduje się druga kolekcja książek, starożytnej broni i drobnych eksponatów.

Dom Hippolitów

Chociaż sam dom został wybudowany na długo przed wprowadzeniem się rodziny Hipolitów, swoją nazwę zawdzięcza przemianom, jakie nastąpiły po wprowadzeniu się nowych właścicieli. Rodzina kupiecka mieszkała w tym domu przez ponad sto lat. W tym czasie przerobili część pomieszczeń, dekorując je eleganckimi renesansowymi freskami, sztukaterią, rzeźbionymi drzwiami, kamiennymi portalami.

Od XVIII wieku dom Ippolitowa przeszedł w posiadanie kupców Zaleskich, a następnie zaczął całkowicie zmieniać właścicieli. Jednak za każdym razem, gdy wykonywano w nim prace konserwatorskie, zachowały się wszystkie cechy oryginalnego wystroju. Teraz dom został przekształcony w muzeum. Konserwatorom udało się całkowicie odtworzyć luksusowe wnętrza z tamtych czasów wraz z freskami i malowidłami na suficie. Pokoje wyposażone są w meble z epoki, sztućce i naczynia. Na stole leży otwarta książka. Wygląda na to, że właściciele domu niedługo wrócą. Atrakcja ukazuje w całej okazałości życie i kulturę dawnego społeczeństwa.