Niemieckie miasto śledzi swoją historię od małej osady nad brzegiem rzeki Parte. Lipsk był stale w epicentrum wojen europejskich, jego ludność umierała z chorób i głodu. W czasie II wojny światowej znajdowały się tu obozy koncentracyjne. Zabytki Lipska zostały zniszczone podczas działań wojennych, ale mieszkańcy odrestaurowali, ponownie wznieśli unikalne budowle i pomniki. Miastu w cudowny sposób udało się zachować niepowtarzalny klimat, który przyciągał do niego ludzi sztuki w różnych wiekach. Lipsk nosi imię lip – drzew świętych dla ludów słowiańskich, symbolizujących romans, czułość, miłość. Dziś składa się z 10 dzielnic miejskich, w których mieszka ponad pół miliona osób różnych narodowości, działają największe uniwersytety w Europie, muzea i obiekty koncertowe.

stary ratusz

Inicjatorem budowy Ratusza Staromiejskiego jest burmistrz i kupiec Hieronymus Lotter. Projekt należał do utalentowanego renesansowego i gotyckiego architekta Paula Specka, któremu również powierzono kierowanie budową. Ratusz wzniesiono w latach 1556-1557 na fundamentach poprzedniego budynku. Jest to jedna z nielicznych budowli architektonicznych renesansu w Niemczech, które przetrwały do dziś.

Znaczną przebudowę przeprowadzono na początku XX wieku.

Cechą konstrukcji jest asymetryczny układ wież. Pod nimi zbudowano przejście łączące dwa place – Rynek i Naschmarkt. Od 1909 roku mieści się w nim Muzeum Historyczne, Skarbiec, sale balowe, sale konferencyjne, sale barokowe i jedyny autentyczny portret J.S. Bacha autorstwa artysty Naussmanna.

Otwarte od 10:00 do 18:00. Trasy tramwajowe nr 4, 7,10, 12, 14, 15 do „Augustusplatz”.

Nowy Ratusz

Majestatyczny Nowy Ratusz został wzniesiony na miejscu XIII-wiecznej twierdzy Pleissenbur, która została rozebrana w 1890 roku. W 1897 r. gmina ogłosiła konkurs na projekt nowego budynku pod warunkiem, że architektura będzie przypominała zburzoną twierdzę. Sugestia Hugo Lichta okazała się najlepsza. Do 1905 r. zakończono budowę ratusza na 600 pomieszczeń. W architekturze wykorzystano trendy modowe – gotycką i secesyjną. Elewacje zdobią wieże, rzeźby, płaskorzeźby i wykusze.

W centrum wznosi się okrągła wieża o wysokości 114,7 m, przypominająca Pleissenbur. Atrakcyjny wystrój wnętrza stanowią drewniane schody z drobnymi rzeźbieniami oraz sala konferencyjna, której wnętrze nie zmieniło się od dnia budowy. W dolnych i górnych galeriach odbywają się wystawy, aw piwnicy, gdzie kiedyś znajdowała się piwnica z winami, otwarto restaurację Lipsk. Rada miejska siedzi teraz tutaj.

Trasy tramwajowe nr 2, 8, 9, 14 do „Neues Rathaus”.

Pałac Goliz

Pałac, który pełni rolę letniej rezydencji, zamówił radca Richter. Zaraz po zakończeniu budowy w 1756 r. dwór stał się centrum życia kulturalnego, do którego przyjeżdżali najsłynniejsi ówcześni ludzie, w tym poeta Friedrich Schiller. W 1783 r. budynek przeniesiono na własność miasta pod warunkiem, że nie zmieniono architektury zespołu.

W czasie swojego istnienia pałac był własnością zarówno osób prywatnych, jak i gminy. Po zjednoczeniu Niemiec dwór został odrestaurowany i przekazany miejskiemu wydziałowi kultury. Obecnie odbywają się tu przedstawienia teatralne i koncerty, wesela, wernisaże i programy świąteczne.

Wizyta od 14:00 do 17:30. Aby się tam dostać – transportem nr 4 na „Stallbaumstraße”.

Plac Sierpniowy

Augustuplatz nosi imię pierwszego króla saskiego Fryderyka Augusta I. Prawie do XVIII wieku na jego miejscu znajdowały się budowle obronne. Fryderyk August przeszedł do historii świata jako polityk, który zaskarbił sobie miłość do swojej sprawiedliwości. Zniósł tortury, zakazał sprzedaży stanowisk sędziowskich, uporządkował skarbiec, założył szereg wyższych uczelni i seminariów. Król starał się zachować neutralność Saksonii.

Jego jedynym poważnym błędem w polityce zagranicznej było poparcie dla Napoleona. Aby zapobiec podziałowi Saksonii, Fryderyk August oddał Księstwo Warszawskie i część ziem saskich, ale zdołał zachować niezależność państwa i odbudować gospodarkę ucierpiałą przez wojny napoleońskie. Augustuplatz zajmuje 40 000 metrów kwadratowych. Znajdują się tu najważniejsze atrakcje miasta (sala koncertowa, opera i budynki uniwersyteckie).

Teren ozdobiony jest dwiema fontannami. Jedna z nich nosi imię Marianny Pauliny Mende, która na jego budowę przekazała 150 000 złotych marek. W czasie II wojny światowej Augustuplatz został znacznie uszkodzony. Niektóre budynki zostały odrestaurowane, ale pomysły niemieckich komunistów, aby nadać miastu nowoczesny wygląd, przerodziły się w demontaż fontanny Mende, zniszczenie kościoła św. Pawła, zbudowanego w XIII wieku oraz szereg unikalne zabytki. W latach 80. na plac powróciła fontanna, której wysokość wynosi 18 metrów. W XXI wieku świątynia została odrestaurowana, a pod ziemią umieszczono parking.

Muzeum Domu Schillera

Muzeum Schillera zostało otwarte dla publiczności w 1848 roku w dawnym domu chłopskim, najstarszym zachowanym do dziś. Zbudowany w 1717 roku we wsi Golis. Pod koniec XVIII w. do wsi zaczęli przyjeżdżać mieszczanie na odpoczynek, domy przebudowano na dostawę dla zwiedzających. Takie mieszkanie wynajął w 1785 roku Friedrich Schiller. Tutaj poeta pracował nad „Don Carlosem” i odą „Do radości”. We wrześniu 1841 r. zainstalowano bramę honorową i tablicę pamiątkową.

W 1995 roku przeprowadzono okazałą renowację, która znacznie zmieniła wygląd. Ponownie zaczął przyjmować gości w październiku 1998 roku. Dziś wystawa prezentuje około 100 oryginalnych eksponatów i jest poświęcona twórczości Schillera, teatralnym premierom jego dzieł oraz historii Lipskiego Towarzystwa Schillera.

Czas zwiedzania: od kwietnia do października – od 10:00 do 18:00 we wszystkie dni oprócz poniedziałku; od listopada do marca od 10:00 do 16:00. Jak dojechać: komunikacją miejską nr 4, przystanek „Menckestraße”.

Pomnik „Bitwa Narodów”

Najbardziej imponującym zabytkiem w Europie jest „Bitwa Narodów pod Lipskiem”. Na początku XIX wieku postanowiono stworzyć pomnik. Do 50. rocznicy bitwy w 1863 r. położono pierwszy kamień, ale plany zrealizowano dopiero pod koniec stulecia. Dopiero w 1898 roku architekt Bruno Schmitz wykonał rysunek pomnika, po którym rozpoczęto budowę. Fundusze pochodziły z darowizn i specjalnie zorganizowanej loterii. Wzniesiony na cześć zwycięstwa wojsk alianckich w walce z Napoleonem.

Bitwa rozegrała się na ziemiach saskich jesienią 1813 roku, a dzięki udanej akcji koalicji cesarz musiał wycofać się do Francji. Wysokość pomnika to 91 m. Na górną platformę wspinają się pieszo schodami lub windami, które wznoszą się na wysokość 57 metrów na platformę widokową. Znajdująca się wewnątrz „Sala Chwały” ozdobiona jest wizerunkiem 324 jeźdźców. W hali znajdują się 4 figury upamiętniaczy o wysokości 10 metrów, uosabiające siłę wiary, odwagę, bezinteresowność i moc ludu.

Otwarte od listopada do marca od 10:00 do 16:00, od kwietnia do października do 18:00. Wygodnie jest dostać się na trasy nr 2 i 15.

Centralny budynek fabryki BMW

Fabryka BMW pokazuje wpływ architektury na powodzenie pracy zespołu. W budynku znajdują się działy administracyjne, pomieszczenia kontroli jakości oraz usługi projektowe. Działy połączone są z częścią produkcyjną, na którą składają się warsztaty blacharskie, montażowe i lakiernicze. Zakład został otwarty w byłej NRD nieprzypadkowo – bezrobocie w tej części Niemiec jest wyższe niż na Zachodzie, poza tym siła robocza jest tu znacznie tańsza.

Samochody w przedsiębiorstwie rozpoczęły produkcję wiosną 2005 roku, obecnie wydajność wynosi 700-800 sztuk dziennie. Zakład organizuje wycieczki, podczas których zwiedzający opowiadają o procesach produkcyjnych. Odbywa się od poniedziałku do piątku w godzinach od 08:00 do 18:00 po wcześniejszym umówieniu.

Kościół św. Mikołaja

Świątynia została zbudowana w 1165 roku. Na przestrzeni wieków była wielokrotnie przebudowywana, dzięki czemu wygląd łączy w sobie kilka nurtów architektonicznych – gotyk, klasycyzm i renesans. Malowidła ścienne wykonane przez artystę Ezera, luksusowe sztukaterie, antyczne organy i rzeźbiona ambona robią wrażenie. W tym kościele po raz pierwszy wykonano „Pasję według Jana”, a tutaj znajduje się grób Petrusa Mosellausa, humanisty, filologa i teologa rzymskokatolickiego.

W 1989 r. w kościele św. Mikołaja zgromadzili się miejscowi mieszkańcy, którzy uczestniczyli w ruchu na rzecz zburzenia muru berlińskiego i zjednoczenia Niemiec. Obecnie parafia jest luterańska, czasami odprawiane są msze katolickie. Raz w tygodniu chętni mogą posłuchać muzyki organowej.

Godziny otwarcia: niedzielne nabożeństwa o 09:30, 11:15, 17:00. Do kościoła można dojechać trasami nr 4, 7, 8, 10 na „Augustusplatz”.

Kościół św. Tomasza

Nazwa świątyni, zbudowanej w XIII wieku, wielu turystów kojarzy się z muzyką Bacha. Wielki kompozytor przez 27 lat pełnił w tym kościele funkcję kantora chóru i został w nim pochowany. W pobliżu ściany głównej świątyni w losach geniusza mieszczanie wznieśli pomnik Bacha. Mozart wykonywał swoje utwory w tym samym budynku. A relikwie św. Tomasza podarował świątyni w XIII wieku legendarny minstrel Henryk z Morungen, który został mnichem. Jego teksty miłosne były kiedyś uważane za standard intonowania kobiecego piękna.

Chrześcijański teolog-reformator Marcin Luter odprawił uroczyste nabożeństwo w kościele św. Tomasza, które przeszło do historii miasta, wzywając wiernych do pokuty i wolności duszy. Budynek był wielokrotnie przebudowywany, jego nowoczesny wygląd odpowiada kanonom stylu późnego gotyku i neogotyku. Kościół ma 18 metrów wysokości i 76 metrów długości. Wysokość dzwonnicy, której budowa sięga XVI wieku, sięga 68 metrów.

Jej największy dzwon „Gloriosa” (nazwa w tłumaczeniu z łaciny oznacza „uwielbiony”) został wykonany w XVI wieku. Świątynia została zniszczona w czasie II wojny światowej, ale imię Bacha uchroniło ją przed próbami dochodzących do władzy komunistów, aby zlikwidować budowlę sakralną. Dziś w budynku znajdują się 3 organy: powstałe w XIX w., kopia instrumentu muzycznego z XVIII w. oraz przenośny (wykonany w technologiach cyfrowych w XXI w.). Kościół pełni funkcje chrześcijańskiego ośrodka edukacyjnego i kulturalnego.

Tramwaj numer 9 do „Thomaskirche”.

Świątynia-pomnik Chwały Rosyjskiej

Pomnik zaprojektował architekt V. A. Pokrovsky. Został zbudowany w stylu rosyjskich konstrukcji namiotowych z XVII wieku. W społeczeństwie rosyjskim od dawna mówi się o utrwalaniu pamięci o żołnierzach, którzy zginęli podczas kampanii napoleońskiej. Został zbudowany z datków parafian, w tym celu powołano Komitet Budowy Świątyni.

Władze miasta przeznaczyły pod budowę działkę o powierzchni 2,6 ha. Pierwszy kamień położono w grudniu 1912, a poświęcono w październiku 1913. W uroczystości wziął udział wielki rosyjski książę Cyryl Władimirowicz. Szczątki żołnierzy rosyjskich zostały uroczyście przeniesione do krypty. Kilkakrotnie świątynia pamięci była zamykana, rabowana, podlegała różnym jurysdykcjom. Teraz w posiadaniu ROC.

Znajduje się na Philipp-Rosenthal-Str., niedaleko pomnika „Bitwa Narodów”.

Cmentarz Południowy

W połowie XIX wieku populacja miasta znacznie wzrosła i potrzebny był dodatkowy cmentarz, którego projektowanie rozpoczęto w 1879 roku. W 1886 r. Cmentarz Południowy o powierzchni 82 m2 km został otwarty. W 1910 r. wzniesiono kaplicę z dzwonnicą, krematorium i kolumbarium. Jest to największy z cmentarzy parkowych w Niemczech z wyposażonymi alejami, rzeźbami i terenami zielonymi. Za wzór dla kompleksu w stylu neoromantycznym przyjęto opactwo Laach znajdujące się w Eifel.

Na cmentarz można dojechać tramwajem nr 15 do „Südfriedhof”.

Muzeum Bacha

Budynek znajduje się w pobliżu kościoła św. Tomasza. Barokowy dom w XVIII wieku należał do kupca lipskiego. W pobliżu znajduje się kolejny zabytek architektoniczny związany z działalnością kompozytora: szkoła św. Tomasza, w której uczył i mieszkał (zgodnie z ówczesnymi tradycjami) Jan Sebastian Bach. W Lipsku wielki kompozytor muzyki sakralnej spędził ostatnie 27 lat swojego życia. Jego posługa jako kantora chóru kościelnego w kościele św. Tomasza obejmowała obowiązki dyrygenta, organisty i nauczyciela.

Genius wyróżniał się porywczym charakterem. Głównym oparciem Bacha była rodzina, której wsparcie pozwalało przetrwać wszelkie trudności. To naturalne, że znaczna część ekspozycji muzealnej poświęcona jest jego bliskim. Tutaj można zobaczyć oryginalne zapisy muzyczne dzieł duchowych i świeckich kompozytora, instrumenty muzyczne wykonane w XVIII wieku. Muzeum posiada unikalną kolekcję nagrań audiowizualnych przedstawień Bacha.

Wśród relikwii szczególne miejsce zajmuje część organów z kościoła św. Jana. Instrument muzyczny był kiedyś strojony przez kompozytora. Świątynia została zniszczona w czasie II wojny światowej, jej ocalała wieża (odrestaurowana na koszt parafian) została wysadzony w powietrze 20 lat później decyzją władz lokalnych. Dziś muzeum jest jednym z pododdziałów Archiwum Bacha, ośrodka naukowo-dokumentacyjnego założonego w 1950 roku.

Otwarte od 10:00 do 18:00, z wyjątkiem poniedziałków. Wsiądź do autobusu numer 89 do „Thomaskirche”.

Apartament Muzeum Mendelssohn

Wybitny kompozytor, pianista, dyrygent żył 38 lat. Nazywano go „Mozartem XIX wieku”, jednym z najpopularniejszych przedstawicieli kierunku romantyzmu. Po jego śmierci twórczość kompozytora została ostro skrytykowana, a o jego żydowskich korzeniach przypomniano Jacoba Ludwiga Felixa Mendelssohna Bartholdy'ego. Od 1835 brał czynny udział w życiu kulturalnym Lipska i tu zmarł. Mendelssohn przyczynił się do otwarcia konserwatorium miejskiego, w którym uczył od 1843 roku.

Ośmiopokojowe mieszkanie na drugim piętrze lipskiego budynku, wybudowane w 1844 roku, okazało się jedynym miejscem, w którym kompozytor mieszkał do dziś. Mendelssohn miał szczęśliwe małżeństwo, ale ze względu na nieodwzajemnioną miłość do szwedzkiej śpiewaczki operowej Jenny Lind chciał zostawić żonę i dzieci i uciec do Ameryki. W mieszkaniu-muzeum znajdują się szkice dziesiątek utworów poświęconych śmiertelnej kobiecie z życia kompozytora.

Warto zauważyć, że osobiste archiwum piosenkarki nie zostało opublikowane (aby uniknąć publicznego oburzenia) nawet 100 lat po jej śmierci. Twórcom muzeum udało się odtworzyć oryginalne wyposażenie sal, pozyskać meble należące do Mendelssohna i oryginalne listy. Mieszkanie zostało oddane do użytku w 1996 roku. Po 18 latach powierzchnia muzeum powiększyła się o lokal na pierwszym piętrze, w którym znajduje się salon muzyczny i wyposażony w efektorium. W tym ostatnim dorośli i dzieci mogą poczuć się jak dyrygenci wirtualnej orkiestry.

Dogodnie dojechać tramwajem nr 2, 9, 16 do „Rossplatz”.

Muzeum Grassi

Zespół muzealny nosi imię kupca, który zapisał miastu 2 miliony marek na budowę gmachów instytucji kultury. Kompleks łączy kilka muzeów: etnograficzne, sztuki użytkowej, instrumenty muzyczne. W XIX wieku Grassi Museum zajmowało budynek na Place Royale. Zbiory się powiększały, a władze miasta zdecydowały się na budowę nowego ośrodka kulturalnego. Obiekt powstał w 4 lata, jego architektura nawiązuje do stylu Art Deco i panujących w tym czasie nowych stylów obiektowych.

Zespół muzealny składa się z budynków o wysokości 2-3 pięter. Budynki rozmieszczone są tak, że otaczają 4 dziedzińce. Znaczna część muzealnych eksponatów została zniszczona podczas II wojny światowej. Budynki zostały odrestaurowane po bombardowaniach, ale w latach 80. z powodu awarii systemu grzewczego kompleks został zamknięty dla zwiedzających.

Na początku XXI wieku, po szeroko zakrojonych pracach konserwatorskich, udostępniono Muzeum Grassi. Dziś jego kolekcja sztuki użytkowej uważana jest za jedną z najlepszych w Europie. Kolekcja muzeum etnograficznego liczy około 200 tysięcy eksponatów. Kolekcja instrumentów muzycznych liczy 10 tys. pozycji, wiek jej najstarszych zabytków sięga 400 lat.

Trasy tramwajowe nr 4, 7, 12, 15 do Johannisplatz.

Bazar

Historia rynku sięga XII wieku, kiedy to osada słowiańska na terenie Lipska otrzymała status miasta i prawo do wolnego handlu. Istnieją wersje, których wiek przekracza 900 lat. Handlowym sercem miasta było skrzyżowanie dwóch dróg: Cesarskiej i Królewskiej. Powstał tu plac, na którym odbywały się słynne w Europie jesienne i wiosenne jarmarki. Później został przeniesiony, otoczony nową zabudową.

Teren był kilkakrotnie przebudowywany. Do historii przeszedł jako miejsce publicznych egzekucji przestępców, bitew rycerskich w turniejach. Na przełomie XIX i XX wieku plac zyskał status centrum targowo-wystawienniczego. Pod ziemią znajdowała się ogromna hala wystawiennicza, przez którą dziś przechodzi tunel.
Na terenie rynku znajduje się budynek Ratusza Staromiejskiego, wzniesiony w połowie XVI w., na terenie którego znajduje się sala koncertowa i muzeum.

W pobliżu zachowała się Stara Giełda i dom, w którym urodził się genialny myśliciel Christian Thomasius (jego prace filozoficzne i prawne wpłynęły na rozwój światowej nauki). Nieopodal, na miejscu pierwszej w mieście kawiarni, znajduje się Muzeum Drzew Kawowych, przy kolejnej ulicy najstarsza w Lipsku restauracja, uwieczniona w tragedii Goethego Faust. Stara Waga to kolejny kultowy budynek, który nie jest gorszy od Domu Królewskiego znajdującego się właśnie na placu.

Muzeum Sztuki

Podstawą funduszu kulturalnego były kolekcje osób prywatnych, które z czasem uzupełniane były o nowe eksponaty. Znaczącą inwestycję poczynił Hans Peter Buhler i jego żona – zaprezentowali kolekcję francuskiego malarstwa. Pierwszy budynek muzeum powstał w 1858 roku – elegancki pałac w stylu włoskiego renesansu. W czasie wojny został zniszczony, więc przez 40 lat eksponaty były eksponowane w Muzeum Dymitrowa.

Na początku XXI wieku wzniesiono nowy budynek, reprezentujący szklaną kostkę z licznymi tarasami i schodami. W aranżacji wnętrz wykorzystano różne materiały – szkło, beton, drewno, skałę muszlową. Kolekcja obejmuje sztukę średniowieczną i współczesną.

Harmonogram – 10:00-18:00, środa 12:00-20:00. Dojazd: tramwaj nr 3, 7, 9.15 do Goerdelerring lub Hauptbahnhof.

Sala koncertowa Gewandhaus

Uważa się, że tradycja organizowania „Wielkich Koncertów”, które dawały 16-osobowe orkiestry, rozpoczęła się w 1743 roku. Po przerwie działalność koncertową wznowiła grupa 30 członków orkiestry pod nazwą „Amatorskie Koncerty”. W latach 1835-1847 Mendelssohn był liderem i dyrygentem Orkiestry Symfonicznej Gewandhaus. W tym okresie wykształcił się oryginalny styl twórczy, a repertuar uzupełniały nieśmiertelne dzieła Bacha, Beethovena i autorów współczesnych.

Po wojnie zespół przeniósł się do nowoczesnego budynku, w skład którego wchodzą dwie sale, jedna przeznaczona na 1900 widzów, druga – na 498 widzów, wszędzie doskonała akustyka. W Gewandhaus działają orkiestry symfoniczne i dęte, chóry dziecięce i dorosłe, odbywają się konferencje i kongresy.

Godziny otwarcia: wycieczki odbywają się w soboty. Jak dojechać: do „Augustusplatz” tramwajem nr 4, 8, 10 14, 16.

Teatr operowy

Jedna z najstarszych oper w Europie powstała pod koniec XVII wieku, kiedy otwarto jej pierwszy budynek. Ten ostatni okazał się zbudowany z błędami konstrukcyjnymi. Został zburzony, a na placu Augusta zbudowano Operę Lipską. W uroczystym otwarciu placówki w 1868 r. uczestniczyła rodzina królewska Saksonii. Od lat z powodzeniem wystawiane są tu dzieła Mozarta, Glucka, Webera, Weilla.

Opera w Lipsku jest ciekawa, ponieważ w swoim repertuarze do dziś łączy opery klasyczne i współczesne, ale czołowe miejsce wśród przedstawień zajmują dzieła Ryszarda Wagnera – jedna z najtrudniejszych do wykonania. W 1943 roku unikalny budynek został zniszczony, na jego miejscu, 13 lat później, rozpoczęto budowę nowego teatru. Wzniesiony na placu 52-metrowy obiekt odpowiada kanonom stylu stalinowskiego imperium.

Łącznie na prace budowlane, wykończeniowe i materiały wydano ponad 44 mln marek. Gabaryty teatru, luksus jego rozwiązań wewnętrznych i zewnętrznych są niesamowite. Wyposażenie techniczne budynku do dziś pozostaje jednym z najlepszych w Europie. Główna sala teatru może pomieścić ponad 1200 widzów. W budynku znajduje się sala kameralna, w której odbywają się koncerty, wykłady i wystawy.

Jak dojechać: trasa nr 4,7,8, 10, 11 przystanek „Augustusplatz”.

stacja główna

Na początku ubiegłego wieku ogłoszono konkurs na wykonanie projektu dworca kolejowego. Za najlepsze uznano prace lokalnych architektów Williama Lossowa i Maxa Hansa Kuehne. Budowę dworca rozpoczęto w listopadzie 1909 roku, sześć lat później (1915) przyjął pierwszych pasażerów. Budynek imponuje długością elewacji – ponad 300 metrów. Po zjednoczeniu Niemiec przeprowadzono generalną odbudowę. Codziennie obsługiwanych jest 150 000 pasażerów. W kompleksie znajduje się około 100 sklepów i kiosków, liczne kawiarnie i restauracje, fryzjerzy – wszystko jest zapewnione dla wygody pasażerów.

Stara kawiarnia „Pod arabskim drzewem kawowym”

Legendarna kawiarnia podobno jest najstarsza w Europie (konkurentem jest paryska kawiarnia Prokop). Jest to zabytek kultury, uważa się, że kawa jest tu przygotowywana i sprzedawana od 1711 roku. Słynną kawiarnię odwiedzali sławni ludzie tamtych czasów, a Schumann często spotykał się z przyjaciółmi w zakładzie, miał nawet przydzielony mu stolik. W 1720 roku nad wejściem do kawiarni pojawił się znak przedstawiający mężczyznę w orientalnym stroju. Podarował Europejczykowi filiżankę kawy na znak przyjaźni. Rysunek skłonił właścicieli zakładu do nadania tak dziwnej i długiej nazwy. Dziś przygotowywane są tu dania kuchni francuskiej, arabskiej, wiedeńskiej. Zakład przyjmuje gości każdego dnia.

Jak dojechać: linia tramwajowa nr 9 do przystanku „Thomaskirch”.

Piwnica Auerbacha

Kawiarnia to jeden z najstarszych lokali na świecie, zlokalizowany w starym centrum miasta. Restauracja podzielona jest na cztery kameralne sale, mieszczące do 40 osób. W tym miejscu, według dokumentów, handlowano winem w XV wieku. Nazwany na cześć Strömera, właściciela, lepiej znanego jako „Dr. Auerbach”. Miejsce jest bardzo popularne, więc stoliki są rezerwowane z wyprzedzeniem. Przed wejściem zamontowana jest kompozycja rzeźbiarska z brązu, przedstawiająca doktora Fausta w towarzystwie Mefistofelesa.

Podczas studiów na Uniwersytecie w Lipsku Goethe często tu przyjeżdżał. Kiedyś pisarz usłyszał legendę o czarnoksiężniku Fauście, którego widziano galopującego na schodach okrakiem na beczce do wyjścia, a sam diabeł miał być zamieszany w ten incydent. Pod wrażeniem tej niesamowitej historii Goethe napisał nieśmiertelną tragedię Faust, w której akcja pierwszych rozdziałów rozgrywała się w tej instytucji.

Hala czynna w godzinach 11:30-24:00. Jak dostać się do „piwnicy Auerbacha”: transport publiczny nr 9 do „Thomaskirche”.

Kompleks handlowy „Medler-passage”

Centrum handlowe Passage Madler swój wygląd zawdzięcza biznesmenom – Stromerowi i Madlerowi. 1 stycznia 1911 przyjaciele nabywają teren i rozpoczynają budowę Pasażu, która trwała do 1914 roku. Od momentu otwarcia służy jako sala wystawowa win, porcelany, ceramiki i skóry. Co roku odbywają się tu popularne w Europie jesienne i wiosenne targi. Gruntowna renowacja i przebudowa nastąpiła pod koniec ubiegłego wieku, w ciągu dwóch lat Pasaż został całkowicie odnowiony. Pięciokondygnacyjny budynek uzupełniono przeszklonymi sufitami i rotundą.

W kompleksie handlowym znajduje się wiele butików, w których można kupić ulubioną rzecz z dobrą zniżką. Hotel jest otwarty i czynny jest bar Mephisto – miejsce popularne wśród mieszkańców i turystów, urządzone w czerwono-czarnej kolorystyce.

Jak dojechać: komunikacją miejską nr 9 do „Thomaskirche”.

ogród zoologiczny

Organizatorzy zoo dbają o dobro zwierząt i ich ochronę – to jest najważniejsze w ich pracy. Stosowane są tu środki, które pozwalają mieszkańcom poczuć się jak we własnym domu, a nie w sztucznym środowisku. Świadczy o tym konstrukcja klatek i wybiegów, a także naturalny materiał, z którego są wykonane – drewno, kamień, juta. Wykorzystywane są programy mające na celu ochronę zagrożonych i rzadkich gatunków zwierząt. Duma organizatorów z pozyskiwania potomstwa ze zwierząt rzadkich i zagrożonych.

Ekspozycja Gondwana cieszy się dużym zainteresowaniem dzieci i dorosłych. Jest to pawilon wielkości dwóch boisk piłkarskich, reprezentujący przyrodę tropików. Inne, nie mniej ciekawe ekspozycje opowiadają o naturze Europy, Ameryki Południowej, sawann.

Otwarte od listopada do marca – 09:00 do 17:00, od kwietnia do października – do 18:00. Trasa tramwajowa nr 12 do przystanku „Zoo”.

Stara płaca

W 1555 r. na Rynku wzniesiono budynek, w którym ważono towary przygotowane do sprzedaży – Izbę Wag i Miar. W 1820 r. została przeniesiona do innego pokoju, a dawne miejsce nazwano „Starą Wagę”. Wtedy w Alte Waag powstał dom handlowy, od 1964 roku w odrestaurowanym terenie działa biuro podróży, a od końca ubiegłego wieku ulokowało się tu duże towarzystwo ubezpieczeniowe. Budynek jest trzykondygnacyjny, podpiwniczony i posiada dwie kondygnacje poddasza. Z renesansową fasadą Alte Waage wychodzi na Rynek. Fronton ozdobiony jest motywami waluty i zegara słonecznego. Strona wschodnia elewacji wykonana w stylu nowoczesnym.

Lipsk to piękne miasto pełne arcydzieł architektury, starożytnych zabytków, unikalnych nowoczesnych budynków, centrów handlowych. Robi niezatarte wrażenie na każdej osobie, pozostając w pamięci na długie lata.

Muzeum Historii Miasta

Miejskie Muzeum Historyczne zajmuje kilka miejsc. Jej eksponaty znajdują się w starych budynkach ratusza i giełdy, nowoczesnym kompleksie wielofunkcyjnym, domu-muzeum Schillera, muzeum kawy i sportu. Jedną z wizytówek jest pomnik Bitwy Narodów, największy pomnik w Europie jest jednocześnie oddziałem muzeum. W drugiej połowie XIX wieku rozpoczęto tworzenie wyjątkowej kolekcji.

Przez kilka lat mieszczanom, zjednoczonym w historycznym społeczeństwie, udało się znaleźć i pozyskać ponad 5 tysięcy rzadkich przedmiotów. Pierwsza wystawa artefaktów została otwarta w 1889 roku. Na początku XIX wieku towarzystwo przeniosło zbiory do miasta z przeznaczeniem na przyszłe muzeum. W czasie II wojny światowej znaczna część eksponatów została ewakuowana, co pozwoliło ocalić rzadkie artefakty. Później przeprowadzono reorganizację muzeum, zmieniono strukturę i nazwę instytucji.

Obecnie w jej funduszach znajduje się ponad pół miliona pozycji: obrazy graficzne, monety, nagrody, sprzęt AGD, odzież, biżuteria, instrumenty muzyczne, negatywy szklane, zabytkowe pojazdy i wiele innych. Większość eksponatów posiada wirtualne kopie. Te ostatnie można znaleźć w dowolnym zakątku świata za pomocą technologii internetowych.