Jarosław zawsze i we wszystkim pozostał pierwszy – pierwsze prawosławne miasto w Rosji, miasto, w którym otwarto pierwszą księgarnię, pierwszy teatr, pojechał pierwszy rosyjski tramwaj, zaczęło ukazywać się pierwsze lokalne czasopismo. A pod względem liczby zabytków historii i sztuki jest też chyba pierwszym. Jest ich tak dużo, że wystarczyłoby na kilka miast.

Kościół św. Jana Chryzostoma w Korownikach

Z daleka widać stojący na wysokim brzegu Wołgi kompleks świątynny w Korownikach. Kościół św. Jana Chryzostoma – jego fundament – nieprzypadkowo uważany jest za jeden z głównych zabytków starożytnej architektury rosyjskiej. Urzeczywistniało marzenie swoich twórców o dążeniu do perfekcji i harmonii. Piękno natury i nieskazitelność form architektonicznych łączy się tu ze szczególną siłą.

Świątynia została zbudowana w połowie XVII wieku u zbiegu Wołgi i Kotorosa kosztem zamożnych mieszczan – Fiodora i Iwana Nieżdanowskiego (tutaj, w południowej galerii cerkwi, znajdują się ich groby). Świątynia z pięcioma kopułami i dwoma narożnymi granicami, szerokimi galeriami otaczającymi wysokie ganki.

Wyjątkowość kościoła polega na jego dekoracji, a raczej jego braku: dzięki umiejętnemu murowaniu z czerwonej cegły świątynia wygląda bardzo elegancko nawet bez specjalnych malowideł ściennych i dekoracyjnych detali.

Pod koniec stulecia obramowania okien ozdobiono rzeźbieniami, a w murze pojawiły się malowane kafelki. Wewnątrz kościół został namalowany dopiero w XVIII wieku przez słynny artel Aleksieja Soplyakova. W tym samym czasie zainstalowano tu pięciopoziomowy ikonostas – prawdziwe arcydzieło malarstwa światowego.

Obecnie świątynią zarządza Kościół Staroobrzędowców. Odbywają się tu nabożeństwa i trwają prace konserwatorskie.

Kościół Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej

Na początku XVII wieku na Jarosławiu „Bożedomka” (cmentarz, na którym chowano włóczęgów, topielców i nieznanych wędrowców) stała drewniana kaplica.

Na jego miejscu w latach 70. postanowiono wznieść kamienną świątynię. Fundusze na to przeznaczył bogaty kupiec Siemion Afanasjewicz Łuzin. Budowniczowie świątyni postanowili zbudować ją z trzema kopułami namiotowymi, pomimo obowiązującego w tym czasie zakazu patriarchy Nikona na budowę kościołów namiotowych.

Dzięki temu świątynia staje się ostatnim elementem najważniejszego okresu w dziejach starożytnej sztuki rosyjskiej. Jak przystało na kościół cmentarny, ma surowe formy i lakoniczną dekorację zewnętrzną i wewnętrzną.

Pod koniec XVIII wieku wszystkie bożedomki zostały zlikwidowane wszędzie i stopniowo rosła tu dzielnica mieszkalna. Cmentarz został przeniesiony za rzekę, na jego miejscu w XIX wieku założono Ogród Własewski, a do kościoła dobudowano dzwonnicę. Stopniowo stał się ulubionym miejscem wypoczynku mieszczan. W latach sowieckich w świątyni mieściły się magazyny, a dopiero w 1992 roku została zwrócona cerkwi prawosławnej.

Strzałka

Tu zaczyna się miasto. I zarówno historycznie, jak i geograficznie. Tutaj, u zbiegu Wołgi i Kotorosa, pierwsze osady pojawiły się już w IX wieku. A po 100 latach, w 1010, Jarosław Mądry popłynął wzdłuż Wołgi.

Według legendy zabił tu niedźwiedzia włócznią, której czubek dokładnie powtarza zarysy wybrzeża. Wtedy to książę postanowił założyć tu miasto. Pierwszą świątynię i dawny Kreml, tzw. Siekane Miasto, umieszczono na strzałce, powtarzając kształt peleryny.

Na cześć 1000-lecia Jarosławia na Strelce wzniesiono pomnik – 20-metrową stelę z dwugłowym orłem, u podstawy której znajdują się rzeźby Jarosława Mądrego, Jarosławny, księży, kronikarzy i wojowników, którzy ich bronili ziemie, płaskorzeźby na cokole ilustrują także najjaśniejsze wydarzenia w historii miasta.

Strelka to ulubione miejsce mieszkańców i turystów. Z każdego jego punktu otwierają się najlepsze widoki na wszystkie atrakcje miasta.

Kościół Jana Chrzciciela

Ta świątynia znana jest nawet tym, którzy nigdy nie byli w Jarosławiu. W 1997 roku jego wizerunek pojawił się na banknocie 1000 rubli. A jeszcze wcześniej V. Vereshchagin uwiecznił to w swoim obrazie „Jarosław.

Kościół Jana Chrzciciela w Tołczkowie. W połowie XVII wieku w Jarosławiu wybuchł ogromny pożar. Zniszczył wiele budynków mieszkalnych, 3 klasztory i prawie 30 kościołów.

Po pożarze mieszczanie szybko odbudowali swoje rodzinne miasto. W celu zastąpienia spalonego drewnianego kościoła mieszkańcy Tolchkova Sloboda postanowili wybudować nowy. Zbudowali cały świat: ludzie przynosili pieniądze, cenne starożytne ikony, złotą i srebrną biżuterię i sztabki, ktoś pracował na budowie za darmo.

Na potrzeby budowy świątyni otwarto nawet dwie cegielnie. Ze względu na trudne rozwiązanie architektoniczne budowa została opóźniona o 16 lat.

Bezpośrednio po konsekracji iw całej swojej historii świątynia znana była z mecenatu i działalności charytatywnej. Od pierwszych dni przy kościele znajdowała się przytułek, aw XIX wieku kuratela parafialna i szkoła, później przekształcona w szkołę żeńską.

Istniało schronisko dla dziewcząt, istniała szwalnia i pralnia, zorganizowano kółko, w którym uczono pracowników Wielkiej Manufaktury czytać i pisać. Po rewolucji w budynku kościoła mieściły się magazyny, kuźnia i kantyna. I tylko interwencja Glavnaukiego uratowała świątynię przed całkowitym zniszczeniem.

Teraz znajduje się pod ochroną UNESCO, prowadzone są tu prace naukowe i restauratorskie.

Kościół św. Michała Archanioła

Jeszcze w 1215 roku nad brzegiem Kotorosa książę Konstantin nakazał wybudować drewnianą cerkiew ku czci żołnierzy poległych na ziemiach rosyjskich. Świątynia została poświęcona ku czci patrona wszystkich sług – Michała Archanioła. Kościół stał przez prawie 400 lat, a dopiero w XVII wieku na jego miejscu zaczęto budować murowany kościół. Budowa trwała 25 lat, na co ludzie zbierali pieniądze.

Tłumaczy to mieszanie średniowiecznego stylu architektonicznego z późniejszymi tradycjami architektonicznymi – duże okna, wysokie bębny. Osobliwością kościoła jest niezwykła domowa kruchta.

Wewnątrz świątyni namalował artysta Fiodor Fiodorow. W latach sowieckich kościół był zamknięty. Został odrestaurowany tylko z okazji obchodów 1000-lecia Jarosławia. Teraz corocznie odbywa się tu festiwal sztuki dźwięcznej „Przemienienie Pańskie”.

Kościół Zbawiciela w mieście

Kolejna świątynia, której historia jest ściśle związana z początkami miasta. Tu, nad brzegiem rzeki, która służyła jako granica Posiekanego Miasta, odbywały się targi, a życie toczyło się zawsze pełną parą.

Drewniany kościół Zbawiciela stoi tu od XIII wieku. Podczas pożaru w 1658 r. spłonął. W tym czasie miasto podniosło się już ze zniszczeń dokonanych przez polsko-litewskich zdobywców i po pożarze postanowiono je odrestaurować.

Zamożni obywatele, głównie kupcy, przeznaczyli pieniądze na budowę nowej świątyni w Mieście. Podobnie jak spalony otrzymał imię Zbawiciela Miasta. Lekka i dyskretna świątynia z pięcioma kopułami wykonana w stylu klasycystycznym na XVII wiek – niepodpiwniczona, na filarach, z kopułami krzyżowymi.

Wewnątrz świątyni namalowali słynni mistrzowie Jarosławia, którzy byli częścią artelu Ławrientija Sewostyanowa i Fiodora Fiodorowa. Obecnie odbywają się tu nabożeństwa, a 14 sierpnia obchodzone jest święto patronalne.

Kościół św. Mikołaja Rubleny

Stary Kreml w Jarosławiu nazywany był Posiekanym Miastem, stąd nazwy ocalałych budynków, które kiedyś stały na jego terenie. Pod koniec XVII wieku za pieniądze stoczniowców wybudowano murowany kościół ku czci św. Mikołaja, uważanego za patrona marynarzy. W tym miejscu stał kiedyś drewniany kościół św. Mikołaja.

Nowy kościół, z wznoszącym się ku górze namiotem z dzwonnicą, uderzał zaskakującą proporcją wszystkich głównych części budowli: lakoniczny czworobok przykrywał sklepienie, a pięć kopuł spoczywa na wysokich, wdzięcznych bębnach.

Świątynia została mocno zniszczona w czasie wojny domowej, a później, w latach sowieckich, pozostała całkowicie bez właściciela. Obecnie prowadzone są w nim prace konserwatorskie, a turyści mogą go podziwiać tylko z zewnątrz, a do środka nikomu nie wolno.

Katedra Wniebowzięcia NMP

Głównym skarbem Jarosławia jest katedra, której dramatyczny los jest ilustracją całej tysiącletniej historii miasta i kraju. Świątynia, kilkakrotnie niszczona do ziemi i za każdym razem odradzająca się w najlepszy możliwy sposób.

Nie tylko wierzący, ale także wszyscy, którzy są bliscy rosyjskiej kulturze i historii, przyjeżdżają z całego kraju i z zagranicy, aby kłaniać mu się i podziwiać jego majestatyczne piękno. Pierwsza kamienna świątynia w historii Jarosławia została wzniesiona w 1215 roku przez księcia Konstantyna Jarosława, syna Wsiewołoda Wielkiego Gniazda.

Postanowiono wybudować świątynię pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny na dworze książęcym, na Strelce. Jak to wyglądało, można teraz ocenić tylko na podstawie znalezisk archeologicznych. Kościół przetrwał najazd hord Batu i odzyskał po nim dawną świetność, ale nie przetrwał pożaru z XVI wieku.

Odbudowa świątyni była długa i trudna. Najpierw w piwnicy postawili niski kościół. To w niej w Czasie Kłopotów książę Dmitrij Pożarski otrzymał błogosławieństwo na zbieranie milicji ludowej.

Pod koniec następnego stulecia świątynia została przebudowana, a przez kolejne stulecia była przebudowywana i ulepszana. Dobudowano do niej dzwonnicę, złocono kopuły, wewnątrz zainstalowano pięciopoziomowy ikonostas ze starożytnymi świętymi ikonami.

W świątyni przechowywano relikwie świętych książąt Jarosławia Konstantina i Wasilija. Była to główna katedra diecezji. Po rewolucji usunięto z katedry krzyże, a wewnątrz urządzono spichlerz. Wszystkie kosztowności zostały z niego usunięte. A 26 sierpnia 1937 r. świątynia została wysadzona w powietrze.

W 2004 roku podjęto decyzję o odrestaurowaniu katedry. Był budowany przez 6 lat i konsekrowany z okazji obchodów 1000-lecia Jarosławia. Zwrócono tu relikwie książąt i antyczne ikony. Teraz jest główną katedrą miasta.

Kreml Jarosławski

Miasto rozpoczęło się wraz z budową Kremla. Drewniane Posiekane Miasto miało kształt trójkąta, skierowanego ostrym szczytem w stronę Strzały. Miał niewielki obszar, a do XI wieku wiele osiedli i centrów handlowych znajdowało się poza murami cytadeli.

Wewnątrz zachowały się głównie budynki administracyjne i kościelne. Podczas słynnego pożaru w 1658 r. spłonęły wszystkie zabudowania drewnianej cytadeli. Wtedy postanowiono zbudować na tym miejscu kamienny Kreml.

Po obu stronach obu rzek wzniesiono wieże przepustowe – Zeleynaya (Proch) koło Kotorosla i Podvolzhskaya od strony Wołgi, z której później zbudowano arsenał. Od strony Kotorosa wzniesiono jeszcze dwie wieże nieprzejezdne i jedną z bramą – Nikolską.

Na terenie Kremla znajduje się kilka głównych atrakcji Jarosławia – Katedra Wniebowzięcia, Komnaty Metropolitalne, Kościół św. Mikołaja Rubla.

Kaplica Matki Bożej Kazańskiej

Jeden z najmłodszych zabytków architektury sakralnej powstał w pobliżu klasztoru Przemienienia Pańskiego w 1997 roku. Kaplicę wzniesiono na pamiątkę wydarzeń Czasu Kłopotów. Następnie milicją ludową przeciwko polsko-litewskim zdobywcom dowodzili nowogrodzki naczelnik Kuźma Minin i książę Dmitrij Pożarski.

Armia ludowa przemaszerowała z Nowogrodu do Moskwy i przez kilka miesięcy przebywała w Jarosławiu. Tutaj, w Katedrze Wniebowzięcia, książę otrzymał błogosławieństwo, a pod murami klasztoru Przemienienia Pańskiego Zbawiciela wojsko zebrało się, by udać się do Moskwy.

To właśnie wizerunek Matki Bożej Kazańskiej patronował wojownikom w ich trudnym zadaniu. Kaplica została zbudowana według projektu architekta Jarosławia Grigorija Dainova. Wysoki, śnieżnobiały i lekki wydaje się unosić nad ziemią.

W centrum znajduje się dzwon jako symbol zwołania ludu i jego jedności w trudnych czasach. Co roku 4 listopada w Dniu Jedności Narodowej i Uczczenia Ikony Matki Bożej Kazańskiej odbywają się tu procesje religijne i odprawiane jest nabożeństwo.

Dzwonnica

Jednym z głównych zabytków wysokościowych historycznej części Jarosławia jest dzwonnica klasztoru Spaso-Preobrazhensky. Jej wysokość wynosi 32 m, a główna część została zbudowana w XVI wieku. Kiedyś na niższym poziomie znajdowała się świątynia. W połowie XIX wieku został ponownie konsekrowany ku czci ikony Matki Bożej Jaskiniowej.

Dzwonnica była przebudowywana przez prawie całą pierwszą połowę XIX wieku. Potem pojawiła się nowa gotycka kondygnacja z trzema kopułami zwieńczonymi piramidami ze złotymi kulami z gwiazdami, które potocznie nazywa się jeżami, łopianami lub dziecięcym słońcem.

W 1824 roku na dachu dzwonnicy zainstalowano rotundę z zegarem, która została usunięta ze Świętej Bramy klasztoru. Po zakończeniu przebudowy specjalnie odlano dzwony na dzwonnicę, aby stworzyć nowy zespół, o mocniejszym i bardziej harmonijnym brzmieniu.

Po rewolucji, w latach 20. większość dzwonów została usunięta i zniszczona. Dopiero w 1991 roku z wielkim trudem odrestaurowano dawny zespół. Dzwonnica jest praktycznie jedynym tarasem widokowym w Jarosławiu. Stąd doskonale widać nie tylko teren klasztoru, ale także całe historyczne centrum.

Wieża Znamenskaja

Do XVI wieku prawie cały Jarosław był wykonany z drewna. Często zdarzały się tu pożary, a miasto czasem płonęło niemal doszczętnie i było odbudowywane. W XVII wieku podjęto decyzję o budowie nowego kamiennego miasta. W nowej cytadeli i Ziemnym Mieście wzniesiono 16 baszt obronnych, z których 4 służyły również jako bramy.

Stąd kontrolowano wszystkie granice, utrzymywano tu przygraniczny garnizon, który potrafił odpychać nieproszonych gości. Jedna z tych wież, Własyewska, czyli Znamenskaja (nazwa pochodzi od cudownej ikony „Znak” wyrytej w jej ścianie), przetrwała do dziś. Kiedyś była główną bramą do miasta. Wieża ma kształt kwadratu i wznosi się na 4 poziomy.

Na dole znajdowały się bramy z obniżonymi kratami, a na wyższych kondygnacjach wąskie okienka-lufy, z których walczyli obrońcy miasta. Szczyt wieży ozdobiony jest zębami w kształcie jaskółczego ogona. W drugiej połowie XVII wieku do wieży dobudowano kościół, a sto lat później budynek banku.

Zachował się do dziś. Obecnie mieści się tu Wydział Ekonomiczny Uniwersytetu Jarosławskiego, a cały budynek należy do uniwersytetu. Według archeologów miejsce, w którym stoi Wieża Znamenskaya, jest jednym z najstarszych w mieście.

„Dom z łukiem” na Placu Czerwonym

Jarosław ma swój własny Plac Czerwony i własny „zły dom”. Główna mistyczna atrakcja miasta została zbudowana w 1936 roku. Dom wyróżnia się niezwykłą architekturą: dwa pięciopiętrowe budynki mieszkalne są połączone ogromnym łukiem.

Budynek, wybudowany w stylu stalinowskiego socrealizmu, przeznaczony był dla najwyższego kierownictwa partyjnego miasta i regionu. Dawno, dawno temu znajdował się na tym miejscu starożytny cmentarz i cały kompleks świątynny – od czasów starożytnych na tym miejscu stał Sobór Siemiona Słupnika i cerkiew Ofiarowania Bogurodzicy Siemionowskiej parafii.

Aby zbudować nową świetlaną przyszłość, zgodnie z tradycją, postanowiono zniszczyć stary świat „do ziemi, a następnie” na miejscu kościołów wzniesiono pomnik Lenina i wzniesiono dziwny majestatyczny dom. Osiedliła się w nim cała partyjna nomenklatura miasta i właśnie tam zaczęły dziać się dziwne rzeczy.

Podobnie jak w przypadku „złego mieszkania”, ludzie zaczęli znikać z domu. W domu nie było ani jednego mieszkania, którego nie odwiedziliby funkcjonariusze NKWD, wszyscy pierwsi lokatorzy zostali represjonowani, a wielu z nich rozstrzelano. Dom cieszy się złą reputacją nawet teraz.

Podobno wieczorami często słychać tu dziwne dźwięki, głosy i jęki, a na schodach można spotkać duchy. Jednak w ciągu dnia na pierwszych piętrach tego nieszczęsnego domu toczy się zupełnie inne życie. Jest tu wiele kawiarni, sklepów i restauracji.

Kościół Eliasza Proroka

Jeden ze znaków rozpoznawczych Jarosławia – cerkiew proroka Eliasza słynie z tego, że nie tylko w całości zachował się jego wygląd, ale zachowały się również najwspanialsze malowidła ścienne świątyni. To właśnie w dniu Ilyina miało miejsce legendarne spotkanie księcia z niedźwiedziem, dlatego pierwsza cerkiew została poświęcona temu świętemu.

Pomysł założenia kamiennego kościoła należy do słynnych kupców jarosławskich, braci Skripin. Należeli do najbogatszej rodziny kupieckiej, znanej również z działalności charytatywnej i wyższego wykształcenia.

Zaproponowali wybudowanie kościoła niedaleko ich posiadłości, przy rynku. Budowa zakończyła się w 1650 roku. Patriarcha Józef przedstawił najbogatszy dar samego suwerena Aleksieja Michajłowicza – cząstkę Szaty Pana. Dla niej zbudowano specjalny limit. W 1680 r. wnętrze świątyni namalował artel malarzy ikon z Kostromy, na czele z Silą Savinem i Gury Nikitinem.

Ikony przechowywane w Kościele Ilyjskim są przedmiotem badań wielu historyków sztuki. Ikonostas zdobią ikony namalowane przez samego Fiodora Zubowa. Wszystkie freski do tej pory zachowały jasność kolorów, przekazują niezwykle jasny i radosny nastrój. W latach dwudziestych świątynia została przekazana pod jurysdykcję Muzeum Miejskiego w Jarosławiu, nadano jej status zabytku.

To właśnie bezinteresowna praca pracowników muzeum, ich wieloletnia konfrontacja z władzami pomogła ocalić świątynię i całe jej wyposażenie przed grabieżą w latach 30-tych. Przed wojną przez pewien czas mieściło się tu Muzeum Propagandy Antyreligijnej, ale później zostało zamknięte.

Obecnie w świątyni odbywają się nabożeństwa w ważne święta, a przez resztę czasu działa jako oddział Muzeum Jarosławia.

Kościół Narodzenia Pańskiego

Nad brzegiem Wołgi od dawna stoi drewniana cerkiew Narodzenia Pańskiego. W czasach ucisku mieszczanie ukryli w nim cudowną ikonę Matki Bożej Kazańskiej. Pieniądze na budowę kamiennego kościoła przeznaczyli kupcy – bracia Gury i Ankidin (Drużyna) Nazaryev – członkowie milicji ludowej.

Projekt architektoniczny był tak skomplikowany i wymagał dużych inwestycji, że do ukończenia budowy potrzeba było więcej środków. Synowie Gurii, Michaił, Andriej i Iwan, którzy do tego czasu stali się bogatymi kupcami i handlowali w wielu miastach Rosji, pomogli w dokończeniu budowy.

Wyjątkowa świątynia miała niezwykłą konstrukcję i całkowicie asymetryczny układ. Mieszkańcy osady byli niezmiernie dumni z kościoła, zwłaszcza, że zbudowano go za pieniądze zwykłych ludzi, a nie ze skarbca suwerena czy funduszy klasztornych.

W 1683 roku jarosławscy artyści pomalowali ściany świątyni w środku. Ich nazwiska nie zachowały się, ale zgodnie ze sposobem malowania, doborem tematów fresków i ich kompozycją, historycy sztuki sugerują, że mogli to być Dmitrij Siemionow i Fiodor Ignatiew.

Muzeum „Muzyka i Czas”

Jarosław słynie nie tylko ze starożytnych klasztorów i kościołów. Znajduje się tu wiele ciekawych, niezwykłych muzeów, które nie tylko przechowują historię miasta, ale także doskonale oddają niepowtarzalny klimat tego niezwykłego miasta. W 1993 roku otwarto w naszym kraju pierwsze prywatne muzeum. Został założony przez maga i muzyka Johna Motoslavsky'ego.

Cyrk zaczął zbierać swoją kolekcję w młodości od małych dzwoneczków, które otrzymał w prezencie. Dziś cała kolekcja jest zgromadzona w jednym miejscu i stała się częścią Zespołu Muzealnego „Muzyka i Czas”.

Największa część ekspozycji poświęcona jest oczywiście muzyce i wszystkim, co z nią związane. Oto starożytne gramofony, instrumenty muzyczne, dzwonki Valdai.

Bardzo duża biblioteka muzyczna, w której można znaleźć nie tylko stare płyty z pierwszymi nagraniami Chaliapina czy Wertinskiego, ale także posłuchać głosów Stalina, Lenina czy Wyszyńskiego.

W muzeum znajduje się wiele przedmiotów gospodarstwa domowego, które odzwierciedlają codzienne życie mieszczan w różnych czasach: około 350 rodzajów samych żelazek. Tutaj będą opowiadane niezwykłe historie na ten banalny temat.

W muzeum koniecznie trzeba brać przedmioty w ręce, badać je, słuchać wydawanych przez nie dźwięków. To sprawia, że jest żywy i prawdziwy.

Muzeum Porcelany

Muzeum Porcelany jest częścią kompleksu Muzyka i Czas. Tutaj gromadzone są wyroby porcelanowe z fabryk rosyjskich, chińskich, niemieckich, czeskich i innych.

Oprócz porcelanowych naczyń i zegarków w kolekcji muzeum znajduje się wiele figurek o różnej tematyce – postaci literackich (na podstawie bajek Puszkina, baśni ludowych, wszystkie postacie z wiersza Martwe dusze Gogola), tradycyjne figurki zwierząt, tancerzy itp. Przez autorów wiele produktów to znani artyści: E. Janson-Manizer, E. Charushin i inni.

Muzeum Samowar

Kolejna strona kolekcji J. Motoslavsky'ego. Najpiękniejsze samowary zebrane z całego kraju od słynnych dynastii – Bataszowa, Somowa, Woroncowa. Oczywiście najlepsze tradycyjnie z Tula.
W muzeum będzie można nie tylko zobaczyć wszystkie te skarby, ale także poznać tradycje picia herbaty przez rosyjskich kupców.

Jarosławskie Muzeum Sztuki

Jedno z najlepszych muzeów sztuki w kraju rozpoczęło się w 1919 roku wystawą dzieł sztuki zorganizowaną przez Ludowy Komisariat Oświaty dla pracowników fabryki Krasny Perekop. W 1937 przekształcił się w muzeum, aw 1969 otrzymał budynek dawnego domu gubernatora.

W kolekcji muzeum znajdują się obrazy rosyjskich artystów – od starożytnych rosyjskich malarzy ikon po obrazy mistrzów XIX-XX wieku – Sawrasowa, Szyszkina, Polenowa, Pierowa, członków stowarzyszeń „Świat Sztuki” i „Jack of Diamonds”.

Oprócz malarstwa gromadzone są tutaj unikatowa biżuteria, starożytne ikony, monety, prace rzeźbiarskie Konenkowa, Opekushina, Antokolskiego i innych znanych rzeźbiarzy. W muzealnym ogrodzie często odbywają się wystawy tematyczne i wydarzenia kulturalne.

Muzeum posiada kilka oddziałów:

Muzeum Historii Jarosławia

Od 1985 roku w dawnym domu kupca V. Ya Kuzniecowa, który kiedyś zasłynął z dobrych uczynków na rzecz miasta, otwarto muzeum historii miasta Jarosławia. Sam dwór jest również pomnikiem historii i architektury.

Kompleks posiada kilka sal, z których każda poświęcona jest określonemu okresowi w historii miasta, począwszy od XI wieku. Dzięki wyjątkowej panoramie 3D można zobaczyć, jak wyglądało miasto na samym początku. Znaleziska archeologiczne uzupełnią ideę antycznego miasta.

Osobna sala poświęcona jest walce mieszkańców Jarosławia z polskim najeźdźcą, milicją ludową oraz rozkwitowi gospodarczemu i kulturalnemu miasta po zakończeniu Czasu Kłopotów. Kilka sal opowiada o niedawnej sowieckiej przeszłości miasta i jego teraźniejszości.

Podczas wizyty można poznać główne zabytki miasta i jego mieszkańców – legendarnych książąt i bohaterów, a także zwykłych obywateli, którzy wnieśli ogromny wkład w rozwój swojego rodzinnego miasta.

Kościół Ilyinsko-Tichonovskaya

Według legendy Jarosław Mądry zabił niedźwiedzia w miejscu, w którym obecnie stoi ta świątynia, osobiście wzniósł drewniany kościół na cześć proroka Eliasza i nakazał założenie miasta.

Historycy uważają tę historię za fikcję, ale potwierdzają istnienie tu drewnianego kościoła w starożytności. W 1694 r. został odbudowany w kamieniu. Prawie nie zachowały się żadne informacje z tego kościoła, z wyjątkiem tego, że miał dodatkowy limit Tichonowskiego. W XIX wieku na miejscu starego kościoła wzniesiono nowy kościół.

Został zaprojektowany w ścisłej zgodzie z kanonami klasycyzmu. Ze wszystkich czterech stron budynek kościoła obramowano kolumnami, do głównego wejścia prowadziły majestatyczne schody.

Kopułę wieńczył duży bęben z małą główką. Świątynia została mocno zniszczona w czasie wojny domowej i po niej, w pierwszych latach władzy sowieckiej. Z okazji obchodów 1000-lecia Jarosławia został naprawiony, a kopuła usunięta w ubiegłym stuleciu została przywrócona.

Izby Metropolitalne

XVII wiek był złotym wiekiem dla architektury Jarosławia. W tym okresie miasto przeżywało wielki rozkwit gospodarczy i kulturalny. Powstają tu nowe murowane klasztory, budowane są świątynie, budowany jest nowy Kreml. Tylko budynki cywilne pozostały drewniane.

Z tego powodu prawie wszystkie z nich nie dotarły do naszych czasów. Jedynym wyjątkiem były izby metropolitalne. Zostały zbudowane dla metropolity Rostowa i Jarosława Iony Sysojewa. Majestatyczny piętrowy budynek podzielono na trzy części: przedsionek, część mieszkalną oraz część główną, w której metropolita urządzał przyjęcia.

Komnaty mają wyjątkową wewnętrzną organizację pomieszczeń: jest wiele dziwnych pomieszczeń o niezrozumiałym przeznaczeniu; Zaskakuje również złożony, w najmniejszym szczególe przemyślany system komunikacji inżynierskiej. A grube mury wewnątrz miały tajne schody i przejścia, dzięki którym metropolita mógł dosłownie przejść przez mury.

Teraz jest oddział Muzeum Sztuki Jarosławia. W komnatach znajduje się ekspozycja starożytnych rosyjskich ikon i innych obrazów artystów jarosławskich z XII-XVII wieku.

Zanim opuścisz to niezwykłe miasto, zatrzymaj się w słynnej kawiarni Horns and Hooves. Znajduje się w samym centrum, obok głównych punktów Twojej trasy.

Wnętrze przypomina słynne powieści Ilfa i Pietrowa o wielkim strategu, a menu zawiera duży wybór gorących dań, napojów i deserów. Gorący obiad i filiżanka pysznej kawy w przytulnej kawiarni będą idealnym zakończeniem tego pracowitego dnia.