Florence najpierw przyciąga swoim pięknem i wygodą, potem wnika w głąb duszy, a potem lata we wspomnieniach i snach, magicznie ukazując się przed oczami. Fasady budynków, zapachy i odgłosy brukowanych ulic, przyjazne twarze rdzennych mieszkańców i zdziwione oczy turystów – to wszystko przenika do naszej świadomości i pozostawia „posmak”. Podróżni i goście Florencji mają czas, aby upewnić się o jego barwnym, pełnym wrażeń życiu.
Fabuła
Florencja („kwitnąca”) otrzymała swoją nazwę w czasach starożytnych, będąca założeniem osady dla rzymskich legionistów-weteranów. Położone pośród odosobnionych, żyznych równin, miasto doświadczyło impetu wydarzeń historycznych i niepokojów politycznych, które kiedykolwiek dotknęły włoskiej ziemi. Dając ludzkości Leonarda da Vinci i Michała Anioła, Galileusza i Dantego, Florencja zyskała szczególny status w historii światowej cywilizacji. Włoski język literacki wywodzi się z dialektu florenckiego, złoty floren stał się standardem bicia monet europejskich, odkrycie prawa perspektywy wiąże się z nazwiskami artystów florenckich, a renesans zawdzięcza swoje pochodzenie myślicielom florenckim.
Miasto-muzeum, miasto zabytków. Jest ich tu naprawdę dużo. Każdy krok to kolejne arcydzieło. Starożytne kopuły katedr, majestatyczne fasady budynków, niesamowicie piękne rzeźby nie oddadzą w pełni swojej głębi na pierwszy rzut oka, wymagają powolności i nie tolerują zamieszania. Po prostu trzeba spacerować po przytulnych ulicach Florencji: chodzić kilka razy w te same miejsca, poświęcić wystarczająco dużo czasu miastu, o ile jest to dozwolone.
Opracowując trasę spacerową po florenckich ulicach, trudno od razu wygospodarować określony czas na oglądanie historycznych arcydzieł. Gdzieś, po zlaniu się z tłumem gapiów-turystów, udaje się iść w spokojnym tempie, bez zatrzymywania się. Ale przy większości zabytków chcesz się zatrzymać, zajrzeć w szczegóły, nacieszyć się dźwiękiem dzwonów i zanurzyć się w niepowtarzalnej atmosferze starożytności. Pomimo tego, że Florencja jest bardzo dogodna na krótką wycieczkę, chcesz tu wracać wielokrotnie lub zostać na kilka dni. Korzystną opcją poznania miasta będzie spacer po starych ulicach, zapętlonych w centralnej, historycznej części miasta. Można to zrobić w jeden dzień. Ale w tym przypadku konieczne będzie wyłączenie oględzin wnętrz i ekspozycji muzealnych. Jeśli rozłożymy tę trasę na dwa lub trzy dni,
Florencja przyjmuje gości o każdej porze roku i praktycznie nie ma tu sezonu pozaturystycznego. Pierwsze wrażenia są mieszane: średniowieczne ulice z zatłoczonymi fasadami budynków, ale każdy prywatny dom jest głośno nazywany „palazzo”; nierealne błękitne niebo w słoneczny dzień, ale nieruchomy, popielaty zmierzch przy złej pogodzie; niekończące się tłumy turystów i wydaje się, że nie mniej sprzedawców obrazów i pamiątek. Ale co najważniejsze, liczba wartości kulturowych przekracza wszelkie oczekiwania. Spacer po starych dzielnicach miasta lepiej rozpocząć od administracyjnego centrum Florencji. Dla każdego, kto kiedykolwiek marzył o byciu tutaj, Piazza della Signoria zaczęła się od widoków pocztówkowych.
Florencja: Bilet czasowy do Davida Michała Anioła
Florencja: Bilet wstępu do
Galerii Uffizi Galeria Uffizi: Wstęp priorytetowy
Katedra we Florencji: Bilet z wejściem na kopułę
Florencja: Bilet wstępu i audioprzewodnik do Palazzo Vecchio
Florencja: Wycieczka wskakuj/wyskakuj. Bilet na 24, 48 lub 72 godziny
Muzeum Leonarda da Vinci: Bilet wstępu
Florencja: Wycieczka z przewodnikiem po Duomo ze wspinaczką na szczyt kopuły
Bilet wstępu do Bazyliki San Lorenzo
Lot balonem nad Toskanią: Florencja
Pałac Vecchio
Rząd Republiki Florenckiej w 1294 roku ogłosił rozpoczęcie budowy Pałacu Signoria, zwanego obecnie Palazzo Vecchio, w miejscu, w którym w czasach starożytnych istniał teatr. Głównym zadaniem budowanej twierdzy była ochrona rezydencji przeorów. Następnie w ciągu 300 lat w pierwotnym projekcie wprowadzono wiele zmian i uzupełnień. Dziś Palazzo Vecchio jawi się wam jako potężna budowla w kształcie kwadratu z blankami, 94-metrową wieżą zegarową górującą nad obwodem twierdzy i znaną na całym świecie rzeźbą Dawida autorstwa Michała Anioła (jest kopia pomnik przy wejściu).
Będąc w samym pałacu, w umyśle wyłania się pewien pełny obraz: dziedziniec, sala posiedzeń i pięćsetny salon, malowane sufity, marmurowe rzeźby i obrazy włoskich mistrzów. Przez cały okres istnienia pałac był głównym budynkiem administracyjnym miasta. Dlatego oprócz turystów miejscowa ludność lubi tu przyjeżdżać na wycieczki i organizować imprezy miejskie. Przed wizytą w Palazzo Vecchio należy zapytać, czy wszystkie sale są otwarte dla turystów. Zdarza się, że niektóre są już wynajmowane na imprezy i zwiedzający nie mają tam wstępu.
Galeria Loggia Lanzi
Loggia Lanzi znajduje się 100 metrów od Pałacu Vecchio. W wybudowanej w XIV wieku galerii odbywały się publiczne posiedzenia rządu republiki. Dziś przyciągnie uwagę przede wszystkim ilością młodych artystów siedzących na stopniach. Wystawionych jest tu kilkanaście rzeźb, które pozwalają młodym talentom z różnych krajów zdobyć doświadczenie w klasycznym rysunku. Wszystkie są niezwykle piękne. Na szczególną uwagę zasługuje jednak oryginalna rzeźba „Perseusz z głową Meduzy” autorstwa Celliniego oraz kopia „Gwałtu Sabinek” Giambologny.
Galeria Uffizi
Budynek Galerii Uffizi był przeznaczony do pracy administracyjnej i urzędniczej administracji miejskiej, a Włosi, zawsze słynni ze szczególnego zamiłowania do sztuki, stopniowo wypełniali go obrazami i rzeźbami współczesnych mistrzów. Początkowo były to dary z osobistych zbiorów szlachty, później dołączyli do nich mecenasi i sami artyści. W XVIII wieku galerię zdobiło tak wiele dzieł, że administracja miasta postanowiła przekształcić ten budynek w publiczne muzeum miejskie. Dziś jest to światowej sławy powierzchnia wystawiennicza, na której 6000 mkw. metrów znajdują się kolekcje malarstwa z różnych szkół malarstwa włoskiego, rzeźby antyczne oraz zbiór unikatowej kolekcji arrasów.
Pałac Bargello
Opuszczając Piazza della Signoria wzdłuż Via del Proconsolo, spacer minie Pałac Bargello. Ten XIII-wieczny budynek zmieniał w czasie swojego istnienia wielu właścicieli. Był to zarówno koszar, jak i siedziba sędziego, a nawet więzienie. Dziś jest to Muzeum Narodowe, którego kolekcja sztuki rzeźbiarskiej uważana jest za najlepszą we Włoszech. Galerie i kościoły Florencji dosłownie przepełnione są dziełami sztuki. Na tutejszych ulicach ożywa historia renesansu. Poruszając się po centrum miasta wąskimi, ciemnymi uliczkami, czujesz się jak w średniowieczu.
Via Dante Alighieri
Zatrzymaj się na małej uliczce Via Dante Alighieri prowadzącej do domu Dantego. To tutaj, spacerując po płytach chodnika jako dziewięcioletni chłopiec, Dante poznał ośmioletnią piękność Beatrice, sekretną miłość jego życia i muzę poety. Zbliżając się do placu Duomo, każdy podróżnik zaczyna odczuwać wewnętrzny niepokój. Chęć zbliżenia się do jednej z majestatycznych katedr Europy jest bardzo duża.
Katedra Santa Maria del Fiore
Via del Proconsolo prowadzi od strony ołtarza do Cattedrale di Santa Maria del Fiore, a żeby zobaczyć fasadę świątyni i cały zespół katedralny, trzeba ją obejść. Piękno ujawnione oczom jest nie do opisania. Nazwa katedry „mówi” iw tłumaczeniu brzmi „Wspaniała Maryja w Kwiatach”. Okładziny ścienne z perłowej bieli, delikatnego różu i matowego zielonego marmuru na zewnątrz sprawiają, że katedra wygląda jak intarsjowane pudełko, w którym, jak się wydaje, powinna być przechowywana biżuteria. Ale wystrój wnętrz może nieco zawieść ascezą i prostotą.
Skala katedry jest imponująca nie tylko pod względem wielkości, ale także znaczenia wydarzeń historycznych, które miały miejsce w jej murach. Władcy florenccy przyjęli tu prawa, Savonarola czytał jego kazania, odbyła się egzekucja Giuliana z rodu Medici, a słynny autor kopuły katedry Brunelleschi i twórca Campanilla Giotto odnaleźli spokój. Zespół katedralny obejmuje również Baptysterium San Giovanni i Campanile Giotta (dzwonnica). Najstarszy we Florencji, ośmioboczny, chrzcielny, w XV wieku został ozdobiony unikalną bramą przez Ghibertiego. Na dziesięciu złoconych płaskorzeźbach bramy przedstawił sceny ze Starego Testamentu. Po entuzjastycznym zdaniu Michała Anioła zaczęto nazywać je „bramami raju”.
Via dei Calzaiuoli
Z Duomo można kierować się w stronę centrum miasta główną ulicą wszechczasów, Via dei Calzaiuoli (ulica pończoch i szewców). Pielgrzymi wędrowali nim przez miasto do Rzymu. Okradziono ich w całej dzielnicy, a sprytni Florentczycy inaczej rozwiązali problem wzbogacenia. Zaczęli sprzedawać buty i sandały nieszczęsnym podróżnikom, którzy powalili nogi na tej ulicy. Rozkwit Florencji nastąpił w XVI wieku, kiedy liczne freski na fasadach ulic zmieniły ją w jasny kwiat. Z tych jasnych płatków pozostały dziś tylko zwiędłe cienie. Ale wciąż można je zaobserwować wszędzie, na prawie każdej fasadzie średniowiecznego domu.
Pałac Medici Riccardi
Aby dostać się do Palazzo Medici Riccardi, należy udać się z Placu Duomo w kierunku przeciwnym do centrum. Rezydencja najszlachetniejszej włoskiej rodziny to pierwsza świecka budowla we Florencji. Ale wygląda raczej ascetycznie i skromnie. W tamtych czasach mieściło się tu „biuro” banku Medici, pomieszczenia gospodarcze ze stajniami oraz mieszkania właścicieli. Ciekawie będzie zapytać o wnętrza Pałacu: w niektóre dni dla zwiedzających otwarta jest Kaplica Trzech Króli z unikalnymi freskami.
Kościół San Lorenzo
W odległości 200 metrów od Palazzo Medici można podziwiać kościół San Lorenzo. Znajdująca się tutaj i ukoronowana chwałą Kaplica Medyceuszy została stworzona przez Michała Anioła w 1520 roku i miała pomieścić nowe pochówki starożytnej rodziny. Zakrystia starego kościoła Medyceuszy nie mogła do tego czasu pomieścić nowych grobów.
Santa Maria Novella
Kontynuując trasę wzdłuż Via del Giglio, już po 5 minutach można być przy kolejnym architektonicznym arcydziele Santa Maria Novella (di Santa Maria Novella). To właśnie ten kościół wybrał Giovanni Boccaccio do scen fabularnych w Dekameronie. Jego długa budowa, rozpoczęta w 1246 roku przez mnichów dominikańskich, została ukończona dopiero w XIV wieku. Można tu podziwiać nie tylko frontową część świątyni, znaną z florenckich pocztówek, ale także udać się na klasztorny zielony dziedziniec i Kaplicę Hiszpańską.
Pałac Strozzi
Teraz, po zwiedzeniu prawobrzeżnych dzielnic starego miasta, można przespacerować się po słynnych florenckich mostach. Aby to zrobić, musisz zejść Via del Sole i Via de Tornabuoni. Przy okazji na skrzyżowaniu tych ulic można zatrzymać się i podziwiać Palazzo Strozzi (Palazzo Strozzi). To pałac innej szlacheckiej rodziny we Florencji, klanu Strozzi. Z wyglądu budynek jest bardzo podobny do Palazzo Medici, co jest zrozumiałe. W końcu Strotius zawsze rywalizował z Medyceuszami. Poczucie, że prosta fasada pierwszego piętra, wysokie okna drugiego i luksusowy dziedziniec wewnątrz palazzo nie jest pierwszym, gdy go widzisz. Jeśli masz czas, warto wejść do wnętrza budynku. Zachowała się tu świta średniowiecza, autentyczna dla tamtej epoki: pierścienie, do których przywiązywano konie, uchwyty na dymiące pochodnie itp.
Most Świętej Trójcy
Na lewym brzegu rzeki można przejść przez słynny most Trójcy Świętej. Pełen wdzięku projekt tego mostu został wymyślony przez Bartolomeo Ammannati i został zbudowany w XVI wieku. Do tej pory most doznał wielu zawaleń. Ale nawet przy tej konstrukcji architekt nie był bardziej zainteresowany praktyczną niezawodnością, ale estetyczną nieskazitelnością budynku.
Kaplica Brancaccich i inne ciekawe miejsca
W blokach miejskich lewego brzegu rzeki turyści chętnie odwiedzają Kaplicę Brancaccich ze słynnymi freskami, Bazylikę Ducha Świętego z refektarzem kościelnym, w którym odbywa się Ostatnia Wieczerza Ghirlandaio oraz kompleks muzealny Palazzo Pitti.
Most Ponte Vecchio
Kończąc pieszą wycieczkę po Florencji i wracając do centrum administracyjnego, trzeba udać się z dzielnicy Otrarno, słynącej z małych warsztatów sprzedających swoje produkty, na prawy brzeg. Tym razem przekroczymy Ponte Vecchio, most, który stał się popularny wśród fotografii w broszurach turystycznych. Ten most zawsze miał znaczenie społeczne dla Florentczyków. Był regularnie zmywany przez powodzie i regularnie odbudowywany. W XV wieku przeniesiono tu sklepy mięsne i rybne, a handel dozwolony był tylko na starym moście. Odpady, które wrzucano bezpośrednio do rzeki, roznosiły smród na kilka bloków. Z biegiem czasu było więcej kupców, a most rósł. Do tej pory zachowały się na nim budynki gospodarcze, w których mieszkali sklepikarze.
Szlachta rodu Medici, mieszkająca w tym czasie w Pałacu Pitti na lewym brzegu, nie mogła przejść przez taki „chlew” w Signorii. I dlatego nad mostem wybudowano dla nich zadaszony korytarz (Galeria Vasari). Kupców z śmierdzącymi towarami wypędzono i zastąpiono jubilerami. Wiele sklepów na moście sprzedaje luksusową biżuterię i drobiazgi, a wieczorem, po zakończeniu handlu, zamykają się jak trzaskające drogocenne pudełka. Od tego momentu za wiekowymi drewnianymi drzwiami kryje się luksus wykwintnej biżuterii.
Schodząc z mostu, dosłownie po pięciominutowym spacerze, łatwo znaleźć się w punkcie wyjścia naszej podróży. Wrażenia są w nieładzie, a pamięć może odtworzyć tylko doznania do tej pory: odgłosy tłumu, głosy sprzedawców, melodia dzwonów, skrzypienie ławek w kościele, kuszące zapachy sera z restauracji i ciastek z pizzerii, nie świece płoną obok arcydzieł, ale żarówki elektryczne, witryny pełne jaskrawych kolorów i przyćmionego światła ulic, kopuła Duomo w kolorze czerwonej cegły i perłowa sutanna młodego księdza. To wszystko dźwięki, zapachy i kolory Florencji.
We Florencji polecamy następujące hotele: