Turecka metropolia Stambuł, różnorodna i hałaśliwa, rozciągająca się wzdłuż obu brzegów cieśniny Bosfor, powstała prawie 3 tysiące lat temu. Była stolicą Cesarstwa Rzymskiego pod nazwą Konstantynopol na cześć cesarza Konstantyna (330-395). Przez ponad 1000 lat miasto służyło jako stolica Cesarstwa Bizantyjskiego, a od XV wieku. stał się centrum Imperium Osmańskiego, a później (do 1923) Turcji. Stambuł, który uosabia cechy trzech światowych imperiów, jest ogromnym muzeum unikalnych zabytków architektury, religii i kultury. Ich poznanie zajmuje dużo czasu. Ten artykuł z rekomendacjami sugeruje, co zobaczyć w Stambule w 4 dni i trasę po mieście.

Jak samodzielnie dojechać do centrum

Ponieważ stare lotnisko Atatürk nie było już w stanie poradzić sobie ze zwiększonym ruchem pasażerskim, nowe lotnisko w Stambule (lub IGA) zaczęło działać na polecenie władz. Został zbudowany 50 km na północ od Stambułu, można powiedzieć, na otwartym polu. W pobliżu nie ma budynków ani atrakcji.

Umowa międzyrządowa zostanie w pełni zakończona w 2027 roku. Planuje się tu przyjmować 200 000 000 pasażerów lotniczych rocznie. W tym celu uruchomione zostaną:

Projektanci stworzyli nie tradycyjne lotnisko, ale obiekt kosmiczny. Konstrukcje budowane są z nowoczesnych materiałów kompozytowych. Władze tureckie uważają, że nowe lotnisko będzie największą bramą powietrzną łączącą wschód i zachód. Jak dotąd IGA ma 1 terminal. Zajmuje ogromne terytorium, więc poruszanie się wewnątrz nie jest łatwe. Dla wygody gości w holu zamontowano tablice informacyjne i szyldy.

Goście mogą dostać się z nowego lotniska w Stambule do centrum miasta na kilka sposobów:

Pod koniec 2021 roku goście będą mogli podróżować z nowego lotniska w Stambule do centrum miasta metrem.

Gdzie się zatrzymać

Jeśli nie chcesz przepłacać za jedzenie w restauracjach i chcesz uniknąć ogromnego tłumu turystów, to polecamy pobyt w jednym z hoteli lub hosteli w rejonie ulicy Istiklal w Beyoglu. Tutaj głównie lokalni mieszkańcy odpoczywają i spędzają wolny czas w kawiarniach i restauracjach, więc ceny są niższe niż np. w centrum. Jeśli chcesz pozostać w pobliżu głównych atrakcji, zalecamy wybranie obszaru Sultanahmet. Innymi z najpopularniejszych miejsc na pobyt są Aksaray i Laleli. Jeśli kupujesz wycieczkę, agent najprawdopodobniej zaoferuje ci zakwaterowanie w jednym z tych obszarów.

1 dzień

Znajdując się w centrum od razu poczujesz polifonię, gwar miasta i hałas, tłumy i różnorodność. Smukłe wieże minaretów przeplatają się z awangardowymi drapaczami chmur ze szkła i betonu, antycznymi katedrami – z centrami rozrywki, antycznymi wąskimi uliczkami – z nowoczesnymi szerokimi bulwarami. Pstrokaty tłum ludzi „płynie” burzliwym strumieniem w różnych kierunkach w wielokolorowym strumieniu.

Katedra św. Zofii

Hagia Sophia (Hagia Sophia) jest obecnie popularnym muzeum architektury bizantyjskiej, symbolizującym „złoty wiek Bizancjum”. Przez ponad tysiąc lat katedra pozostała najwspanialszym kościołem chrześcijańskim (537-1626). Wzniesiona na miejscu zniszczonych przez pożary dawnych bazylik katedra miała symbolizować potęgę cesarzy bizantyjskich.

Wyjątkowy kościół wzniesiono kosztem codziennej żmudnej pracy 10 tys. osób. Ściany wykończono białym marmurem, sprowadzonym z wyspy o tej samej nazwie, kolumny z zielonego marmuru – z efeskiej świątyni Artemidy, kolumny porfirowe – z rzymskiej świątyni Słońca. Kilkakrotnie wytrzymała katedra, która ucierpiała od trzęsień ziemi.

Został gruntownie splądrowany przez krzyżowców (1204), a po zdobyciu przez Turków, po częściowej odbudowie, został przekształcony w meczet – niewątpliwą ozdobę miasta i popularną atrakcję turystyczną. 4 minarety, bogata biblioteka, medresa, szadyrwan sprawiają, że cieszy się popularnością wśród okolicznych mieszkańców.

Błękitny Meczet

Współczesny kosmopolityzm Stambułu nie jest w stanie przyćmić wyjątkowego islamskiego smaku, którego symbolem jest bezcenne arcydzieło architektury, urzekające pięknem i wdziękiem form. Przyciągający wzrok Błękitny Meczet widoczny jest już z daleka – nie sposób przejść obok niego obojętnie. Wspaniały obiekt religijny został wzniesiony dekretem sułtana Ahmeda I jako znak jego modlitwy o pomoc Boga w pokonaniu wrogów.

Przez 7 lat trwała budowa arcydzieła z kamienia drogich ras i cennych odmian marmuru. Cechy bizantyjskie i osmańskie połączyły się w stylu architektonicznym budynku, tworząc niepowtarzalny wygląd meczetu. Wirtuozowskie rozwiązania inżynierskie, oryginalny wystrój budynku dawał prawo nazywać kierownika projektu jubilerem. Nisza modlitewna (mahrib) jest wyrzeźbiona z monolitycznego kawałka marmuru.

Ściany i sufity wewnątrz ozdobione są wysoce artystycznymi płytkami w odcieniach błękitu i bieli (20 tys. sztuk), od których meczet wziął swoją nazwę. Ambona modlitewna (minbar), również wyrzeźbiona z jednego kawałka marmuru, pokryta jest filigranowymi rzeźbami. Złote obrazy, czarno-czerwone ornamenty na ścianach, wspaniałe witraże uzupełniają bogatą i okazałą dekorację.

Pałac Topkapi

Pompatyczny, majestatyczny Pałac Topkapi, zbudowany na polecenie sułtana Mehmeda, przez 4 wieki był luksusową przystanią dla 25 sułtanów tureckich. Zajmujący obszar ponad 170 hektarów jest uosobieniem nieograniczonej władzy sułtanów i ich niewypowiedzianego bogactwa. Za pierwszego prezydenta Turcji, który wyzwolił naród spod władzy sułtanatu, pałac stał się muzeum.

Do pałacu prowadzi masywny budynek wejściowy, zwany „bramami armatnimi” (tak tłumaczy się górne czapki). Każdemu wejściu lub wyjściu sułtanów towarzyszył wystrzał armatni, stąd nazwa. W rzeczywistości było to mini-państwo: meczety, szpitale, koszary janczarów, urzędy robotnicze i obrzędowe.

Dekoracja pałacu zachwyca luksusowym wystrojem i rozmachem 4 ekspozycji-dziedzińców, przybliżających turystom życie sułtanów. I dziedziniec – różne pomieszczenia biurowe; 2 – urząd sułtana, skarbiec; 3 – komnaty sułtana, pomieszczenia haremu; 4 – pawilony tematyczne. Wśród eksponatów znajdują się najbogatsze kolekcje porcelany i biżuterii.

Muzeum Mozaiki

Wykopaliska przeprowadzone w latach 20. XX wiek w pobliżu Błękitnego Meczetu odkryli platformę wśród ruin, otoczoną zniszczoną kolumnadą (perystyl) – pozostałością po bizantyńskim pałacu. Najcenniejszym znaleziskiem była mozaika (2000 m2), która zdobiła pałac i portyk galerii. Archeolodzy byli zszokowani niezwykłym zachowaniem mozaiki i artystyczną ekspresją.

Na terenie wykopalisk (1953) zorganizowano muzeum, które było najpierw częścią Muzeum Archeologicznego, a następnie – w Muzeum św. Sofia. Panel mozaikowy został „pokryty” drewnianą zabudową, która słabo chroni rarytas przed wilgocią i kontrastem temperaturowym. Następnie wybudowano kamienny budynek (1987), zmodernizowany w 2012 roku w celu lepszego zachowania mozaik.

Wirtuozeria, niesamowity talent i żmudna praca starożytnych mistrzów mozaiki poraża wyobraźnię i zachwyca maksymalnym realizmem. Liczne sceny z życia codziennego i tematy mityczne są szeroko wprowadzane w życie i światopogląd prehistorycznych przodków: karmienie dziecka, polowanie, sprawy codzienne, zwierzęta mitologiczne itp. – łącznie 90 gatunków.

Meczet Baezid

Położony w centrum historycznej części Meczet Bayezida jest drugim co do wielkości meczetem w mieście z kopułą, zbudowanym w kierunku sułtana Bayezida II w XVI wieku. zamiast bizantyjskiego forum Teodozjusza. Podczas rozbiórki tego ostatniego do budowy kompleksu sakralnego wykorzystano wszystkie cenne materiały: marmurowe kolumny, kolorowy kamień, marmurowe dekoracje. Ponieważ Bayezid wymyślił nie tylko meczet, ale cały kompleks, wpłynęło to również na niezwykłą architekturę konstrukcji. Wysokie minarety znajdują się w odległości 100 m od siebie, w wyglądzie budynków mieszają się wczesne style osmańskie i zachodnie.

Kopuła centralna i 2 półkopuły, na których spoczywa (kopuła główna), mają dużą liczbę okien (34). Masywne kolumny porfirowe podtrzymują grupę kopułową, cały dziedziniec wyłożony jest płytami marmurowymi. Obecnie budynki, które były częścią kompleksu religijnego, mają różne przeznaczenie: biblioteka znajduje się w dawnym karawanseraju i stołówkach, a wyjątkowe Muzeum Kaligrafii znajduje się w szkole religijnej. Szczątki Bayezida są pochowane w jednym z mauzoleów. Na terenie meczetu regularnie odbywa się targ książek, na którym turyści kupują rzadkie książki.

Akwedukt Valenta

Patrząc na okazałą budowlę znajdującą się w dzielnicy Fatih, akwedukt Walensa, mimowolnie przypomina się hasło Majakowskiego „pracowali niewolnicy Rzymu„. Tradycyjny rzymski akwedukt o kolosalnych rozmiarach, zbudowany w IV wieku p.n.e. AD, trzęsie się swoimi gigantycznymi łukami z szarego kamienia. Nazwany na cześć cesarza Walensa, za którego panowania został zbudowany, akwedukt był ważną częścią systemu wodociągowego Konstantynopola. Długość konstrukcji, wykonanej z szarego kamienia wydobytego z murów Chalcedonu, wynosiła 1 km, a wysokość 26 m.

Każdy, kto ma okazję kontemplować monumentalną starożytną konstrukcję, jest zszokowany możliwościami technologicznymi starożytnych budowniczych, którzy nie mieli żadnych ciężkich pojazdów. Zaskakujące jest doskonałe zachowanie łuków oraz fakt, że akwedukt funkcjonował do XIX wieku. Teraz to kolejny symbol miasta.

Meczet Sulejmana

Największy i drugi najważniejszy Meczet Sulejmana Wspaniałego znajduje się w regionie Vefa, będąc jego główną ozdobą i słynnym punktem orientacyjnym. W jego granicach leżą szczątki sułtana Sulejmana Wspaniałego (inicjatora budowy) i jego legendarnej żony Aleksandry Anastazji Lisowskiej (Roksolana).

Według legendy architekt Sinan, autor i wykonawca projektu, wykrzyknął podczas uroczystości na cześć otwarcia obiektu: „Ten meczet będzie trwał wiecznie!” Minione stulecia potwierdzają jego proroctwo: pomysł Sinana, który przetrwał 96 trzęsień ziemi, przetrwał prawie bez zniszczenia. Architekt spełnił wymaganie Sulejmana, aby meczet był stabilny sejsmicznie.

Podstawą meczetu jest potężny fundament (60X57 m) z niezawodnym systemem mocowania, który nie pozwala na zsuwanie się budynku ze wzgórza i jest odporny na wstrząsy. Fosa, po ułożeniu kamieniami, została wypełniona wodą, fundament stał przez 3 lata, tworząc monolit, po czym wzniesiono mury. 4 smukłe minarety, umieszczone w rogach, dumnie patrzą w górę, ascetyczne piękno murów i kopuł zachwyca i fascynuje.

Meczet Rustema Paszy

Prawdziwa perła wśród swoich „sióstr” Meczet Rustema Paszy nie jest tak dostępny dla turystów jak inne, ponieważ znajduje się w odległym zakątku Starego Miasta. To kolejny pomysł architekta Sinana (autora Sulejmaniye), jego poetycki dotyk w budownictwie (1561-1562). Wszyscy zwiedzający opuszczają meczet z pełnym podziwem.

Majestatyczny budynek z kopułą w stylu osmańskim wzniesiono na kwadratowym podium. Liczne łuki wejściowe, sklepienia, kolumny i filary zdobiące podium bezpiecznie podtrzymują kopułę ozdobioną kratowymi oknami. Potężne szare mury noszą piętno minionych stuleci i ucieleśnioną ciężką pracę tysięcy robotników.

Nie sposób nie zamarznąć z zachwytu, wchodząc do sanktuarium – wszystko tutaj jest takie piękne i uroczyste, bogate i artystyczne! Dekoracja ścian jest niesamowita dzięki drogim płytkom Izmir z kwiatowymi wzorami w odcieniach bieli i błękitu, błękitu i brązu. Podłoga, wykończona płytami w ciepłych odcieniach pomarańczy, zdaje się doświetlać przestrzeń od dołu. Girlandy szklanych lampek w kształcie łez zdobią blat niczym krople deszczu.

2 dni

Jeśli po pierwszym dniu podróżowania po mieście wydaje się komuś, że wszystko, co ciekawe, już za nami, to będzie to błędna opinia. Warto dobrze spać, nabrać sił i dalej zwiedzać niezwykłe zabytki spadkobiercy Konstantynopola. Spacer po mieście drugiego dnia odkryje nowe tajemnice Stambułu, wprowadzi w bardziej nowoczesne budowle oraz pozwoli wniknąć w rytm życia metropolii i jej mieszkańców.

Dolmabahce

W jednej z najbardziej kolorowych dzielnic miasta znajduje się największy pałac, a dokładniej zespół pałacowy Dolmabahce, który swoim pięknem i wielkością poraża wyobraźnię. Zbudowany w połowie XIX wieku. (1843-1856) jako nowa rezydencja sułtanów, pałac symbolizuje bezprecedensowy luksus i bogactwo Turków.

Sułtan Abdulmecid I, który postanowił „przewyższyć” luksus europejskich monarchów, zlecił budowę monumentalnego pałacu w stylu barokowym. Na jego budowę wydano kolosalną sumę – 5 milionów funtów złota. Dekoracja budynków wymagała 14 ton czystego złota i 40 ton srebra.

Turyści, którzy aktywnie zwiedzają architektoniczną perłę miasta, są zdumieni skalą bogactwa i luksusu w dekoracji pałacowych budowli. Zaskakuje ich zegar pokazujący tę samą godzinę – 9. O5 (moment śmierci Ataturka). Teraz pałacowi nadano status muzeum i narodowego dziedzictwa kulturowego, które swoim rozmachem i pięknem może konkurować z wybitnymi pałacami świata.

Taksim

Nowoczesny rodzaj szybkiego poruszania się po mieście – podziemna kolejka, do której wejście znajduje się obok przystanku Kabatash (tramwaj – T 1), pozwoli Ci szybko dostać się na Plac Taksim. To legendarne miejsce miasta, kojarzone z najbardziej pamiętnymi wydarzeniami kraju, wokół którego znajdują się słynne zabytki miasta. To tutaj przebiega warunkowa granica między starą a nową częścią miasta.

„Taksim” oznacza „dystrybucję”, ponieważ przez wiele lat obszar ten służył jako punkt dystrybucji wody w miejskiej sieci wodociągowej. Ponadto, stąd wywodzi się wiele linii komunikacyjnych i szlaków turystycznych wokół miasta. Odbywały się i nadal odbywają się tu uroczystości, odświętne procesje i protesty. Turystów interesuje majestatyczny pomnik Republiki (1928), z rzeźbiarskimi wizerunkami Ataturka i jego współpracowników.

Wizyta w kościele Świętej Trójcy pozostawia głębokie wrażenie jako wyspa prawosławia w wierze muzułmańskiej. Od placu zaczyna się deptak. Istiklal, kończący się starożytną Wieżą Galata (wizytówka Stambułu).

Istiklal

Dawna główna aleja Konstantynopola, Grande Rue de Pera, zaczęła nazywać się Istiklal („niepodległość”) od 1928 roku, kiedy znajdowała się na placu. W Taksim wzniesiono pomnik „Republika”. Teraz toczy się tu burzliwe demokratyczne życie: tłumy turystów, okoliczni mieszkańcy przechadzają się po licznych lokalach, uliczni muzycy zaskakują swoimi umiejętnościami. W infrastrukturze ulicznej na każdym kroku czuć dwulicowość Stambułu – sąsiedztwo modnych restauracji z bezpretensjonalnymi jadłodajniami, instytucji religijnych – z hałaśliwymi klubami nocnymi, orientalną architekturę – ze stylem zachodnim.

Chociaż św. Uważany jest za pieszy, po nim kursuje rzadki tramwaj (od 1871 r.), będący hołdem dla tradycji. Biorąc pod uwagę ogromny napływ turystów, w Istiklal otwarte są setki hoteli różnych kategorii, od luksusowych po najtańsze hostele. Jest duży wybór apartamentów, hoteli z basenami, spa.

Kościół św. Antoniego

To nie tylko największy kościół katolicki w Stambule, ale także prawdziwe arcydzieło architektury, urzekające swoim majestatem i przepychem. Zbudowany w 1911 r. kościół katolicki jest hołdem złożonym lokalnym władzom wyznania katolickiego, których kaznodziejami byli mnisi franciszkanie.

Ze świątynią wiąże się długoletnia historia franciszkanów, którzy po raz pierwszy pojawili się w mieście w 1221 r. Efektem tego była budowa w 1230 r. w sąsiedztwie dzielnicy Galata kościoła św. Franciszka (lub św. Zofii). Świątynia była 2 razy odnawiana po silnych pożarach i choć przetrwała po trzecim pożarze, na prośbę sułtana Mustafy II została zamieniona na meczet.

Musimy oddać hołd zakonnikom, którzy uparcie pragnęli mieć własną świątynię i odbudowali kościół noszący imię św. Antoniego (1724). Ale i dla niej został przygotowany smutny los – ułożenie torów tramwajowych zniszczyło twórczość mnichów. Kościół św. Antoniego, zbudowany w stylu neoklasycystycznym, nabrał nowego życia 15 lutego 1912 roku, kiedy to odbyło się pierwsze nabożeństwo. Dziś codziennie gromadzi się tu wielu parafian z różnych krajów.

Wieża Galata

Antyczny zabytek – Wieża Galata, położona na wysokim wzgórzu (140 m n.p.m.), znajduje się w dzielnicy Beyoglu i jest widoczna ze wszystkich części miasta. Wieża, zbudowana w VI wieku, prawdopodobnie za cesarza bizantyjskiego Justyniana jako obiekt straży z drewna, w XIV wieku. został odbudowany w kamieniu. Rozmiary kamiennego olbrzyma, jakby unoszącego się nad wodami Bosforu, robią wrażenie: wysokość 65 m, średnica 16,5 m, grubość ścian 3,7 m..

Po silnym trzęsieniu ziemi (1503), które spowodowało znaczne szkody w Galacie, zostało odrestaurowane i wykonano nadbudowę. W XVII wieku, kiedy wynalazca i pierwszy aeronauta Turcji Hezafren Kulesi przeleciał nad Bosforem na zaprojektowanych przez siebie skrzydłach, zaczynając od najwyższej kondygnacji wieży, nazwano ją wieżą Hezafrena. Przez kilka stuleci w dolnych kondygnacjach budynku mieściło się więzienie, a górny peron pełnił funkcję punktu obserwacyjnego.

Most Galata

Unikatowe przejście łączące brzegi Zatoki Złotego Rogu – most Galata z mechanizmem ściągającym nie może nie zachwycać swoim pięknem i skalą. Dwupiętrowy piękny most o szerokości 142 metrów rozciąga się nad turkusowymi wodami na 484 metry – pomysł tureckiej firmy STFA. Pierwszy drewniany most pojawił się w tym miejscu w 1845 roku na polecenie Valide, żony sułtana Mahmuda II, od którego imienia został nazwany. Po 17 latach służby budynek popadł w ruinę, a na wizytę w Stambule Napoleona III (1863) most został prawie całkowicie przebudowany.

Znacząca przebudowa mostu Galata została przeprowadzona w 1875 roku, po czym przejazd przez niego został opłacony. Obecna przeprawa jest piątą okazałą budowlą (1992-94). Dziś most Galata to nie tylko popularna przeprawa, ale także popularna atrakcja turystyczna, do której przyjeżdżają tysiące ludzi. Drugie piętro to ruchliwa linia komunikacyjna, po której kursują nie tylko samochody, ale także tramwaje. Pierwsze piętro to strefa dla pieszych i rekreacji, gdzie znajduje się wiele różnych lokali.

Rynek egipski

Szczególnym egzotycznym akcentem w kolorowej panoramie miasta jest egipski targ lub bazar, na którym sprzedawane są orientalne przyprawy. Rynek otrzymał swoją nazwę, ponieważ przyprawy były dostarczane z Indii przez Egipt, a Egipcjanie nimi handlowali. Według historii w epoce bizantyjskiej istniał tu również targ. Stary Bazar Egipski zaczęto budować z drewna w 1660 roku jako obiekt finansowania sponsoringu budowy Nowego Meczetu, który przetrwał do dziś.

Później odbudowany z kamienia i cegły budynek targowy dwukrotnie spłonął, a w 1940 roku, w trakcie gruntownej przebudowy, uzyskał nowoczesny wygląd. Monumentalna budowla, zbudowana na planie litery L, ma 6 łukowych wejść, dach wieńczy ołowiana kopuła. Nawet z daleka czuć odurzający aromat wszelkiego rodzaju przypraw, więc przy szukaniu bazaru trudno popełnić błąd. Oprócz przypraw i przypraw sprzedawane są tutaj suszone owoce i produkty mleczne.

3 dni

W ciągu pierwszych 2 dni pobytu nauczysz się tak wielu ciekawych rzeczy, że wydaje się, że nie ma się czym dziwić. Ale nie, starożytne miasto, położone na 2 kontynentach, jest w stanie dostarczyć wielu nowych wrażeń już w 3 dniu podróżowania po nim. Obiekty, które można zobaczyć trzeciego dnia, pozwolą wniknąć głębiej w historię chwalebnej przeszłości miasta, poczuć jego bizantyjską autentyczność. Poznasz legendarne osobistości, które przyczyniły się do losów miasta.

Muzeum Karie

Na odludziu znajduje się pozornie skromny, ale wewnętrznie bardzo solidny budynek, Muzeum Kariye. Z historycznego i kulturowego punktu widzenia jest to prawdziwy magazyn bezcennych rarytasów okresu bizantyjskiego. Budynek powstał w IV-V wieku. jako kościół Chrystusa Zbawiciela, który później służył jako klasztor Chora. Przebudowywany budynek w różnych epokach 2 razy zmieniał swoje przeznaczenie: był przekształcany z kościoła w klasztor i odwrotnie, następnie służył jako meczet.

Historia bizantyjskiego Konstantynopola i tureckiego Stambułu została ucieleśniona w murach budynku. Pod warstwą tynku nałożonego pod Turkami zachowały się artystyczne obrazy Bizancjum. Pobliskie Muzeum Świątynne, oficjalnie otwarte w 1958 roku, składa się z 3 sal, z których każda zachwyca niesamowitymi mozaikami i freskami. To prawdziwe arcydzieła sztuki bizantyjskiej XIV wieku, odzwierciedlające sceny biblijne. Ogólny wystrój kościoła-muzeum w pięknie może konkurować z jakimkolwiek innym bizantyjskim kościołem w Europie.

Meczet Sułtana Mihrima

Obok Muzeum Kariye znajduje się Meczet Sułtana Mihrimah, piękny zabytek architektoniczny i religijny z romantyczną historią. Meczet został nazwany na cześć ukochanej córki Sulejmana Wspaniałego i Roksolany i wzniesiony na jej cześć przez zakochanego w Mihrimah architekta Sinana. Wielu uważa, że wygląd meczetu przypomina postać dziewczyny w długiej szacie. Podobieństwo to tworzą dwupoziomowe portyki u podstawy budynku i pod kopułami.

Kopuła centralna wieńcząca meczet płynnie przechodzi w dolne kopuły. Szczególną rolę odgrywa tutaj światło dzienne, wnikające do sal i tworzące niespotykane wrażenie, odbijające się na witrażach i ażurowych ścianach. Wokół meczetu krążą plotki o jej niebiańskim związku w dniu urodzin Mihrimah, 21 marca. Uważa się, że jeśli staniesz w tym dniu między 2 meczetami (drugi znajduje się w dzielnicy Edirnekapi), to Księżyc i Słońce będą widoczne jednocześnie między minaretami. Meczet jest bardzo czczony przez mieszkańców.

Mury Konstantynopola

Pozostałości potężnych murów i wież fortecznych są wyjątkowym zabytkiem architektury, wizualnym przypomnieniem bizantyjskiego Konstantynopola, jego dawnej świetności. Nazywane są inaczej Murami Teodozyjskimi, ponieważ powstały z inicjatywy cesarza Teodozjusza II (408-413), gdy miasto rozrosło się poza granice.
Mury, które stanęły w III wieku, zostały częściowo zniszczone przez silne trzęsienie ziemi w 747 roku, ale odbudowane i wzmocnione dodatkową fosą.

Po zdobyciu miasta przez Mehmeda (1453) naprawiono uszkodzenia murów Konstantynopola. Ale w XIX i XX wieku fortyfikacje zaczęto rozbierać jako niepotrzebne. Doceniwszy historyczne i kulturowe znaczenie zabytku, publiczność w latach 80. XX wieku objęła mury ochroną UNESCO. zostały przywrócone. Choć trzęsienia ziemi z ostatnich lat znacznie uszkodziły nowy mur, mamy okazję zobaczyć symbole potęgi Bizancjum.

Wzgórze i kawiarnia Pierre Loti

To kultowe miejsce znajduje się w dzielnicy Eyup, na dużym wzgórzu dawnego cmentarza osmańskiego. Szczyt wzgórza to rodzaj tarasu widokowego, z którego roztaczają się oszałamiająco piękne widoki na zatokę i miasto. Można się na nią wspiąć pieszo lub kolejką linową. Przedsiębiorczy właściciel, który otworzył kawiarnię w tym malowniczym miejscu, otoczonym smukłymi cyprysami, nazwał kawiarnię imieniem popularnej w XIX wieku kawiarni. pisarz Pierre Loti. To pseudonim francuskiego oficera marynarki Louisa M. J. Viaux, który w swoich pracach opisał odwiedzane przez siebie kraje.

Powieści Lotiego, poświęcone życiu starożytnego, tajemniczego Wschodu, jego tradycjom, głęboko podekscytowanym czytelnikom i kawiarni nazwanej jego imieniem przyciągały wielu zwiedzających. Teraz też nie jest pusto – po drodze setki turystów oglądają okolice z marmurowymi nagrobkami, podziwiają widoki na Złoty Róg, a potem piją jabłkową herbatę i kawę w kawiarni Pierre'a Lotiego.

Dzień 4

Wiele ciekawych wrażeń pozostawił czwarty dzień zwiedzania miasta, które połączyło Wschód i Zachód, ucieleśniając najbogatszą historię dwóch imperiów. Wizyta w Muzeum Archeologicznym, twierdzy osmańskiej, oryginalnej bazylice i wspaniałym bazarze zrobi wrażenie.

Twierdza Rumeli Hisary

Uderzająca skalą historyczna forteca Rumeli Hisary została wzniesiona w 1452 roku na rozkaz padyszacha Mehmeda (Zdobywcy) jako strategiczna budowla do oblężenia Konstantynopola. 2 tys. budowniczych i 1 tys. projektantów wzniosło potężne mury i wieże w 4,5 miesiąca, aby „odciąć” miasto od morza. Podstawą Rumeli były fundamenty zrujnowanej starożytnej bizantyjskiej fortecy Foneus, na której wzniesiono mury o grubości 7 metrów, 3 ogromne wieże główne z bramami i 13 małych łączących drugi rząd murów. Na dziedzińcu wybudowano koszary żołnierskie i meczet (ocalał z niego tylko minaret).

W XVII wieku twierdza straciła swoje strategiczne znaczenie i zaczęła być wykorzystywana jako więzienie, które nazwano „zamkiem zapomnienia”. W latach 50. ubiegłego wieku twierdza została odrestaurowana, zorganizowano w niej i udostępniono dla publiczności Muzeum Artylerii, Teatr Letni.

Muzeum Archeologiczne

Muzeum Archeologiczne w momencie swojego powstania nazywane było „muzeum sarkofagów” (stały się jego pierwszymi eksponatami). Pierwszy neoklasycystyczny budynek w mieście w 1896 roku stał się gmachem muzealnym. Wraz z pojawieniem się wielu innych artefaktów zbudowano 2 kolejne budynki, a dziś są to 3 muzea tematyczne. Nie wszystkie muzea na świecie mogą pochwalić się taką liczbą unikalnych, autentycznych eksponatów, odzwierciedlających różne epoki naszej ery. mi. w rozwoju ludzkości.

Bezcenne znaleziska z wykopalisk przeprowadzonych w Stambule, Afryce, Afganistanie, na Bałkanach znalazły swoje miejsce w Muzeum Archeologicznym, w pawilonie Starożytnego Wschodu i pawilonie kaflowym. Sarkofagi A. Macedończyka lub królewskie są najważniejszymi artefaktami przywiezionymi ze starożytnej Syrii. Przechowywane są tu mumie faraonów Egiptu, fragmenty rzeźb ze starożytnych greckich świątyń Zeusa i Ateny, zbiory tekstów klinowych, monety osmańskie i wiele innych.

Cysterna Bazyliki

Jeśli komuś wydaje się, że nie ma się czym dziwić, to pomyli się, jeśli nie odwiedził jeszcze absolutnie wyjątkowej budowli – Cysterny Bazyliki. Ten dawny zbiornik (tak tłumaczy się „cysterna”) jest cudem technologicznym i architektonicznym, opracowanym za cesarza Justyniana. Kiedy nie było już potrzeby stawu, w tym wyjątkowym pomieszczeniu, które stało się ciekawym muzeum, otwarto Yerebatan-saray, czyli podziemny pałac. Nie ma ograniczeń co do podziwu turystów umiejętnościami bizantyjskich budowniczych, gdy tu schodzą.

Gigantyczna sala jest wypełniona 336 8-9-metrowymi marmurowymi kolumnami podtrzymującymi sufit. Przywieziono je głównie ze starożytnych świątyń, co jest zauważalne w ich przetwarzaniu. Najbardziej niezwykłe z nich to 2 kolumny, których podstawy ozdobione są w formie głów Gorgony Meduzy. Oryginalna iluminacja pomieszczenia tworzy prawdziwie magiczny klimat.

Kryty Bazar i Chamberlitash

Jedna z najczęściej odwiedzanych przez turystów dzielnica Chemberlitash znana jest z Kolumny Konstantyna, łaźni tureckich, placu o tej samej nazwie oraz Wielkiego Bazaru. Pierwsza kolumna z posągiem cesarza została wzniesiona w 330 roku, ostatnia – po 2 wiekach. Tureckie hamamy, znane obecnie na całym świecie, mają tutaj szczególny smak.
Starożytny kryty rynek powstał w tym miejscu za Mehmeda Zdobywcy w 1453 roku. Wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany Wielki Bazar zamienił się w główny ośrodek handlu i biznesu, a nawet handlu niewolnikami (do XIX wieku).

Na początku 17 roku na terenie rynku było 67 ulic, 5 meczetów, 7 fontann, 18 bram. Ten ogromny kompleks targowy nie może być nazwany inaczej niż orientalną bajką. Przyjeżdżając tu na godzinę, można tu zostać na pół dnia – przestrzeń bazaru jest taka kolorowa, jasna, piękna i różnorodna. Wygląda na to, że w jego pawilonach jest wszystko, czego zapragniesz – asortyment towarów przewraca się. Nie powinieneś tutaj demonstrować swojego dobrego samopoczucia, zdecydowanie musisz się targować przy zakupie.