Muzea we Włoszech – lista muzeów we Włoszech, zdjęcia, godziny otwarcia, ceny biletów 2021, mapa
Włochy ze swoimi ufortyfikowanymi miastami – podnieś grubość murów cytadeli nauki, sztuki i estetyki w najczystszej postaci. Florencja z luksusowymi pałacami, Rzym z wysokim patosem religijnych artefaktów, dawna znajomość Mediolanu z jego niesamowitymi naukowymi zachwytami – każdy z nich jest wart odwiedzenia, każdy godny podziwu, obdarzając każdego gościa życzliwie lekko cierpkim aromatem prawdziwej historii. Porozmawiajmy o najciekawszych muzeach we Włoszech.
Dom Julii w Weronie
Wspaniała historia miłosna w scenerii z rozbitego szkła, bo pierwsza miłość nie może nie skończyć się smutno, a w stosunku do nieśmiertelnych kochanków – Julii i Romea, Romea i Julii – musiała się też skończyć tragicznie. Często dzieje się tak w przypadku takich historii, które również są żywe lub ożywają na żądanie tysięcy natchnionych fanów. Tak więc w Weronie odkryto prototyp, a raczej starannie dobraną rekonstrukcję samego domu Julii – domu rodziny Capello.
Sam dom nie jest tak duży, ale doskonale oddaje poetykę średniowiecznej architektury. Co prawda większości turystów nie przyciągają wspomniane architektoniczne zachwyty, ale tylko jeden element domu Julii – sam balkon i przylegający do niego dziedziniec. Jak wiecie, właśnie tutaj zabrzmiała fatalna spowiedź dla obu młodych ludzi. Julia jest również obecna w proscenium, ale już odlana z brązu i zastygła w jałowym blasku młodości.
Dziś zwiedzanie domu Julii jest bezpłatne, co nie może nie zadowolić gości Werony, ale pod warunkiem, że goście rezydencji nie będą chcieli korzystać z usług przewodnika, co będzie kosztować sześć euro. Wycieczki odbywają się przez cały tydzień – od wpół do dziewiątej do prawie ósmej wieczorem. Tylko w poniedziałki godzina rozpoczęcia zwiedzania zostaje przesunięta na popołudnie.
Pałac Dożów w Wenecji
To niesamowite, ale Pałac Dożów, budowla pod wieloma względami kultowa, stała się rajem dla większości instytucji państwowych najwyższego rzędu, głoszących idee demokratyczne i humanistyczne, od ponad sześciuset lat jednak z dala od najbardziej demokratycznych instytucji, na przykład, Tajna policja.
Ale historia – skomplikowana i zagmatwana – pozostaje na sumieniu przewodników, ale pięknem i niezwykłością Palazzo Ducale może cieszyć się każdy, nawet nieprzygotowany gość tego miejsca, co jest wizualizacją zaszczytów i hołdów dla Europejczyków- styl gotyk, styl bizantyjski, maswerk klasycystyczny – prawdziwa poezja w rzeźbach, płaskorzeźbach i kolumnadach. Liczne sale kryjące się za tą wspaniałością i prawie ją przysłaniające nie są gorsze. Wystarczy przypomnieć Salę Map, której ściany są bogato zdobione próbkami artystycznej pasji do kartografii.
Pałac Dożów działa według nieco „rozdwojonego harmonogramu”. Pierwsza połowa roku – zwykle od marca do października – pozwala na zwiedzanie kompleksu od wpół do dziewiątej do siódmej, natomiast druga połowa roku skraca godziny zwiedzania – tylko do wpół do szóstej. Cena biletu wstępu waha się w granicach dziewiętnastu euro.
Galeria Uffizi we Florencji
Jedynymi porównaniami godnymi podziwu są Florencja ze swoją rzeką Arno i Paryż ze swoją kapryśną Sekwaną, podobnie jak te zespoły architektoniczne, których lśniące szkło odbija światła rzeki. A Galeria Uffizi jako najjaśniejsza ze wszystkich florenckich „latarni”. W tym miejscu prawdziwa siła i ta sama prawdziwa miłość do sztuki spotkały się niezwykle pomyślnie, dając początek jednemu z największych i pretensjonalnych dzieł świata architektonicznego.
Galeria Uffizi zachwyca, oszałamia i nie pozwala oderwać od niej wzroku, co nie dziwi, gdyż jej powstanie kojarzy się z rodziną Medici, której imię od dawna jest synonimem bogactwa i hojności. Już w XVI wieku Cosimo Medici wymyślił budowę zespołu, pod którego arkadami miałyby być gromadzone główne instytucje państwowe tamtych czasów Florencji, i dlatego te właśnie łuki miały popularnie mówić wszystkim o potędze wolnego miasta.
Galeria uzyskała swój nowoczesny wygląd nie tylko dzięki wysiłkom architekta, który stworzył ten monumentalny projekt, ale także dzięki wysiłkom samych Medyceuszy, którzy przez kilka stuleci przenieśli swoją główną dumę artystyczną do Uffizi. Stopniowo gromadzona kolekcja rozszerzyła się, aby ukazać się dziś w całej okazałości umiejętności Michała Anioła, Rembrandta, Rafaela, Botticellego, a nawet Aiwazowskiego.
Galeria jest otwarta od ósmej rano do prawie siódmej wieczorem, jednak zazwyczaj trzeba wyjść znacznie wcześniej, by ją odwiedzić, bo tłum chętnych turystów, gotowych na wszelkie kolejki, utrzymuje się na stałym zagęszczeniu. Warto również pamiętać, że w poniedziałki Galeria Uffizi jest nieczynna, a także w najważniejsze święta. Ceny biletów rzadko przekraczają osiem euro, a dzieci mogą wejść za darmo.
Palazzo Vecchio we Florencji
Florencja dosłownie przesiąknięta jest cienkimi wstążkami czasu – wystarczy tylko wyciągnąć rękę, a opuszki palców nieśmiało dotykają najpierw potężnej kamieniarki, która powstała dzięki wysiłkom mistrzów XIII wieku. To właśnie ci bardzo odlegli mistrzowie zbudowali Palazzo Vecchio, który dziś uważany jest za główną perełkę architektoniczną Florencji. Pomimo tego, że początkowo kolosalny kompleks zamkowy powstał na potrzeby państwa, pełniejszą formę nabrał dopiero trzy wieki później, kiedy właścicielem zamku został Cosimo Medici, człowiek o delikatnym guście i grubym portfelu.
To on nadał temu miejscu nową nazwę, nazywając je „starym” i stopniowo zmieniając je w rodzaj skarbca dla pamiątek rodu Medici. To właśnie te zabytki stały się podstawą jednej z najbogatszych ekspozycji obiektów sztuki na świecie, choć niektóre nie mniej cenne eksponaty zbliżyły się już do początku nowej karty pisanej przez ludzkość historii. Na przykład stary „znajomy” Michała Anioła to „David” doskonały w swoich proporcjach. Palazzo Vecchio jest otwarte dla gości od piątku do środy, od dziewiątej rano do siódmej wieczorem. W czwartki zwiedzanie ograniczone jest tylko do godziny 14.00. Jednak to miejsce jest godne czasu potrzebnego na bliższe zapoznanie się z jego zbiorami. Cena biletu nie przekroczy siedmiu euro.
Muzeum Archeologiczne w Weronie
Jedna z najwspanialszych scen rzymskich znajdowała się w Weronie, a jej światła, wbrew wcześniejszym danym, nie przygasły wraz z zachodem słońca szczęśliwej gwiazdy Cesarstwa Rzymskiego i dominacji „kultury barbarzyńskiej”. Ta scena po prostu okazała się zagracona – z domami i kościołami, które rosły z roku na rok, grzebiąc pod nimi starożytne fundamenty. Dopiero w XX wieku, warstwa po warstwie, te nadbudowy zaczęto usuwać, oczyszczając prawdziwe oblicze tego miejsca. Artefakty znalezione podczas tych badań stały się częścią ekspozycji Muzeum Archeologicznego w Weronie, które znajduje się na szczycie wzgórza, wspartego na kamiennych filarach mostu i starego miasta o pochyłych zboczach.
Mieści się w dawnym budynku klasztornym, którego patronem jest św. Gerolamo. Oczywiście tak udane umieszczenie pozostawia pewien ślad w wyglądzie i atmosferze tego miejsca – starożytne włoskie klasztory nie mogą nie wywierać pewnego rodzaju magnetycznego efektu na każdego, kto znajdzie się pod wysokimi łukami. Warto również zauważyć, że ekspozycja to nie tylko artefakty znalezione w całej Weronie podczas wykopalisk – a takich rzeczy było wiele, a czasem nieumyślnie – ale także elementy o większej skali, na przykład kościół, który znajdował się na terenie klasztoru. Dziś jego budynek i wystrój wnętrz są częścią muzeum.
Muzeum Archeologiczne w Weronie jest gotowe do przyjmowania zwiedzających we wszystkie dni bez wyjątku, z jedynym wyjaśnieniem, że w poniedziałek praca jest przesunięta na popołudnie. Maksymalna cena biletu to 6 euro, a na wizyty grupowe obowiązuje specjalny system zniżek.
Biblioteka Watykańska
Watykan to maleńki skrawek ziemi jak na standardy globu, w którym od kilkunastu stuleci skoncentrowana jest imponująca władza, nawet nie w skali globu. To miejsce zawsze miało swoje tajemnice – i nie mogło ich mieć. Jedną z tych tajemnic przez długi czas pozostawała i nadal częściowo pozostaje biblioteka watykańska. Biblioteka Apostolska to bezpieczna przechowalnia, w której za ciężkimi drzwiami kryją się starożytne zwoje i rękopisy, ręcznie pisane i przepisywane księgi z ponurego średniowiecza, kiedy Watykan był prawie u szczytu swojej potęgi, renesansowe tomy reprezentujące znaczną część naukową. i zainteresowania artystyczne.
Wszystko to mieści się w bogato zdobionych salach, uderzających złożonością i kunsztem malowania ścian oraz pięknem malowania sufitów. To prawda, że nie wszystkie sale są dziś otwarte dla publiczności, a te, które są dostępne, zainteresują nie bezczynnych turystów odbywających kolorową wycieczkę po słonecznej Italii, ale naukowców, profesorów i ich studentów, którzy są gotowi do pracy i doceniają materiały które są w ich rękach.
Galeria Akademii w Wenecji
Wenecja to miasto na wpół zapomnianych bajek, które w dzieciństwie słyszano we śnie, miasto najpiękniejszych kobiet, kanałów wodnych i maskarad, miasto artystów, filozofów i naukowców, którzy gotowi są ozdobić tę błogosławioną ziemię i ją uwielbić. Muzeum Akademii lub, jak powszechnie wiadomo, Galeria Akademii nawiązuje do dawnej głównej „odskoczni” do kształcenia młodych artystów ambitnych i zdolnych, by rzucić wyzwanie sztuce wysokiej. To prawda, że stopniowo sama Akademia przekształciła się w bardziej muzeum, w którego salach, a dziś, w zupełnie przypadkowej kolejności eksponowane są płótna mistrzów weneckich i przedstawicieli innych szkół.
Mieszcząca się w budynkach dawnego klasztoru zbudowanego w XV wieku nad brzegiem Canal Grande, Galeria Accademia jest zawsze otoczona pstrokatą grupą turystów, gotowych stać wiele godzin w kolejce i uzyskać prawo do osobistego zobaczenia umiejętności Tycjana, Belliniego, Tintoretta. We wszystkie dni z wyjątkiem poniedziałków, kiedy muzeum ma krótki dzień, można przebywać w salach Galerii Akademii do godziny siódmej wieczorem. Bilet dla jednej osoby będzie kosztował piętnaście euro, ale nie zapominajmy o specjalnych systemach zniżkowych i tzw. dniach bezpłatnych. Na przykład w Walentynki wyżej wymienione zakochane pary mogą za darmo przespacerować się po eleganckich salach.
Galeria Akademii we Florencji
Nazwa Cosimo Medici kojarzy się z wieloma włoskimi budynkami, które stały się kultowe i nie straciły blasku, mimo swojego więcej niż przyzwoitego wieku. Człowiek, który ma wyczucie sztuki i jest gotów zapłacić za nią realną cenę, to on pod koniec XVI wieku założył bodaj pierwszą w Europie placówkę edukacyjną o profilu artystycznym z silnym zapleczem akademickim. To właśnie na Akademii otwarto Galerię, która dziś zamiera w niemym podziwie, wystarczy przekroczyć antyczny próg, wtedy jednak otworzyła się raczej nie jako muzeum, ale jako sala wystawiennicza, w której prace uczniów i starszych nauczycieli, którzy stworzyli swoje arcydzieła, miały być wystawione ku chwale malowniczej i hałaśliwej Florencji w całej jej różnorodności scenerii.
Nic dziwnego, że współczesna ekspozycja składa się głównie z tych samych dzieł z XV i XVI wieku, skupiających pod jednym cieniem Bronzino, Ghirlandaio i Lippiego. Galeria rozpoczyna pracę o ósmej rano i kończy po szóstej. Maksymalna cena biletu to szesnaście euro.
Muzeum Nauki i Techniki Leonarda da Vinci w Mediolanie
Włochy charakteryzują się usytuowaniem muzeów w materialnych pomnikach historii i kultury, na przykład na terenie dawnych klasztorów czy pałaców, niejako włączając je w krąg ekspozycji muzealnej. Tak stało się z Muzeum Nauki i Techniki, noszącym imię jednego z najwybitniejszych geniuszy myśli naukowej i artystycznej – Leonarda da Vinci. „Wykrada się” daleko poza granice udostępnionego mu klasztoru San Vittore, kontynuując wystawy w ulicznych pawilonach, stale uzupełniając swoje zbiory i rozwijając.
Gotowy dosłownie od progu, by oczarować każdego swojego – nawet przypadkowego – gościa, który był niezwykle daleki od zasad działania maszyny parowej czy zawiłości pracy urządzeń astronomicznych. W każdej z poszczególnych hal prezentowane są modele – zwykle w pełnym rozmiarze, czy to retro samochody, czy łodzie podwodne – co stanie się jasne na przykładzie algorytmu ich pracy. Nie zapomnij o jednej z najwspanialszych sal muzealnych – skupieniu inżynierskiego i matematycznego geniuszu Leonarda da Vinci, w którym prezentowane są niektóre modele jego unikalnych urządzeń, zebrane z osobistych notatek naukowca. Lepiej jest zapoznać się z harmonogramem pracy na oficjalnej stronie bezpośrednio przed wizytą, ponieważ zmienia się on okresowo. Można spokojniej porozmawiać o cenach za zwiedzanie – koszt biletów nie przekracza dziesięciu euro.
Zespół Muzealny Watykanu
Watykan to skarbnica skarbów, główna dekoracja i główna tajemnica Rzymu, gigantyczny kolos, którego ciało w ciągu minionych stuleci stawało się coraz większe, najeżone nowymi budynkami i murami fortecy. To prawda, że już dziś staje się jasne, że nie urosło ono wystarczająco, ponieważ wszystkie te relikwie kulturowe i religijne, które są dziś przechowywane na jego terytorium, już na tym terytorium nie pasują. Nowoczesny kompleks watykański obejmuje szereg niezależnych muzeów, które zawierają zbiory z różnych epok i kultur. Przede wszystkim tradycyjnie podziwiana jest sala egipska, w której gromadzone są artefakty pochodzące z XXI wieku p.n.e., ale to dopiero początek, bo w innych muzeach znajdują się skarby – trudno inaczej nazwać te eksponaty – gloryfikujące sztukę antyczną,
Oprócz samych muzeów kompleks watykański obejmuje również budynki kilku kaplic, wśród których wyróżnia się oczywiście Kaplica Sykstyńska. Na zwiedzenie kompleksu watykańskiego trzeba będzie poświęcić co najmniej dwa lub trzy dni, nawet biorąc pod uwagę fakt, że z wyprzedzeniem zostanie opracowany program zwiedzania tylko niektórych elementów kompleksu. W każdym razie, której z sal gość Watykanu nie chciałby odwiedzić, cena biletu ważnego w całym kompleksie wyniesie tylko szesnaście euro.
Palazzo Pitti we Florencji
Włochy od zawsze były mocno związane najcieńszym jedwabiem intryg, przekupstwa i oszustwa, a także krwawych morderstw i niezwykle tajemniczych opowieści, w których zemsta, zawiść i namiętność stały się główną osią całej akcji. Tak właśnie powstał jeden z najbogatszych pałaców we Florencji – Palazzo Pitti, związany, co dziwne, z jednym z najbardziej wpływowych ludzi swoich czasów – z Cosimo de Medici, a raczej z zazdrością, jaką wzbudzał swoim bogactwem na serce jednego z jego ulubionych. Pomysł był prosty, aż do genialności – zbudować strukturę, która nie tylko przyćmi, ale na zawsze przyćmi wspaniałość rezydencji Medyceuszy. Niestety dążenie to nie miało się urzeczywistnić – rodzina Pitti nie zdążyła dokończyć budowy, a potęga rodziny stopniowo zanikała.
Ta kolosalna budowla w swojej nowoczesnej formie spisała się do nas dzięki licznym przebudowom, jakie pałac przechodził w różnych okresach. Te przebudowy objęły nie tylko sam budynek, ale także rozległy obszar parkowy, który znajduje się za nim, tworząc jeden z najdoskonalszych pod względem krajobrazowym ogrodów we Włoszech – Ogrody Boboli. Ale nie tylko przyciągają turystów. Na terenie Palazzo Pitti istnieje szereg niezależnych instytucji, z których każda działa według własnego harmonogramu i ustala własne ceny biletów wstępu, co nie zawsze jest wygodne. Jednak ci, którzy chcą zobaczyć twórczość Van Dycka, odwiedzić prawdziwy skarb Medyceuszy lub podziwiać zawiłości porcelany są tam zawsze, pomimo tak drobnych niedogodności.
Królewskie Muzeum Cattolica
Trudno w to uwierzyć, ale w dość nijakim budynku, wciśniętym między sąsiednie domy, mieści się muzeum archeologiczne z dość bogatą ekspozycją. Budynek ten jest w rzeczywistości dawną siedzibą Szpitala Pielgrzyma, a wspomniany ma status Królewskiego Muzeum Cattolica.
Mimo dość skromnych rozmiarów zdołał pomieścić dwie niemal niezależne sale. Pierwsza poświęcona jest czysto historycznym artefaktom, których wiek sięga pierwszych wieków naszej ery i młodszych. Druga jest w całości poświęcona biznesowi morskiemu we wszystkich możliwych interpretacjach: liczne modele statków, stare mapy i obrazy, dokumenty i dzienniki pokładowe.
Być może najważniejsze dla turystów zagranicznych są dwa punkty: możliwość bezpłatnego wstępu przez cały rok bez opłaty za wstęp oraz dostępność letnich – znowu bezpłatnych – wycieczek, które odbywają się w dwóch językach – poprawnym włoskim i angielskim.