Potężne starożytne wieże nie mienią się światłami nowoczesnego oświetlenia, nie rozbrzmiewają dźwiękami melodii. Nie widać na nich wartowników. Tylko pluskanie fal odbija się w ponurych murach majestatycznego kompleksu, który odegrał ważną rolę w historii Wenecji. Jej najważniejszych stron strzeże słynny arsenał wenecki.
Historia Arsenału w Wenecji
Miasto Wenecja, które pojawiło się w IX wieku, zawsze było strategicznym centrum stosunków handlowych między Wschodem a Europą. Położone na licznych wyspach Adriatyku, zawsze słynęło z mostów, kanałów, kanałów, które kształtują warunki życia mieszkańców. Smakosz ziemi stworzony przez naturę musiał być chroniony przed wrogami. Udział w krucjatach, wojny wymagały stworzenia potężnych okrętów wojennych. Może dlatego ciężko pracujących mieszkańców miasta uważa się za pionierów budowy statków na świecie. Ich myśl inżynierska umożliwiła zmianę technologii budowy statków stosowanej przez starożytnych Rzymian. Po raz pierwszy pojawił się ujednolicony standard wymagań dla statku wojskowego i zaproponowano przenośnikową metodę produkcji.
Do produkcji niezawodnych okrętów wojennych stworzono zintegrowane przedsiębiorstwo, które łączy kuźnie, warsztaty, stocznię i zbrojownie. Już w XVI wieku wodowali jeden statek rocznie. Pierwszy galeon był przeznaczony do instalacji armat morskich. Po przeanalizowaniu błędów, zmianie konstrukcji węzłów, specjaliści od arsenału szybko stworzyli prawdziwą pływającą fortecę, zwaną Bucintoro. Jego unoszącą się kopię można teraz zobaczyć w ofercie muzeum. Z biegiem czasu, w technologii produkcji 20 galer o długości około 40 m, wszystko zostało przemyślane do ostatniego szczegółu dziennie. Wydaje się, że czyjaś niewidzialna siła napełnia statek wszystkim, czego potrzebuje podczas płynnego poruszania się po głównym kanale.
Wszystkie budynki arsenału otoczone są murem o długości około trzech km, z dwoma wejściami. Jedna jest dla statków, druga to wejście na ląd dla pracowników. Nawiasem mówiąc, liczba pracowników w najlepszych czasach przedsiębiorstwa sięgała 16 tysięcy osób. W tamtym czasie wartość tę uznano za bardzo dużą, co piąty mieszkaniec miasta pracował przy arsenale. Idea potęgi starożytnej stoczni kształtuje się podczas zorganizowanych okrężnych tras wokół Wenecji. Pomysł połączenia małych warsztatów stoczniowych w uniwersalny kompleks zaproponował w 1104 Doge Valier Ordelaffo. Jego wdrożenie zajęło pół wieku. W przyszłości kompleks budynków był stale rozbudowywany, uzupełniany o nowoczesne warsztaty, różnorodne branże, na przykład do produkcji broni. Historycznie budowa arsenału miała trzy etapy związane z doskonaleniem produkcji, wprowadzaniem nowych technologii,
Pierwszy etap prac arsenału wiąże się ze spełnieniem wymagań dla okrętów podczas wypraw krzyżowych. Złote wieki XIV-XVI w życiu arsenału stworzyły warunki do odnowienia kompleksu, otwarcia drugiego etapu jego działalności. W stoczni błysnęło w uporządkowanych szeregach liczne statki handlowe i wojskowe. Przybył Nowy Arsenał. Kolejna rozbudowa kompleksu rozpoczęła się w 1473 roku. Najnowszy arsenał budowany był przez długi czas. Trudności finansowe kraju, stale uczestniczącego w wojnach, utrudniały budowę. Niewyjaśnione wybuchy w ogromnych prochowniach znacznie skomplikowały konstrukcję. Wraz z arsenałem miasto rozrosło się, pojawiły się osiedla mieszkaniowe, powstała infrastruktura przyszłej Wenecji.
Wszystkie prace w stoczni, która zasłynęła w różnych krajach, odbywały się pod ścisłą kontrolą władz. Szefem robotników był „Najwyższy Admirał”. Miał nieograniczone prawa nad robotnikami, zwanymi „Potężnym Arsenalotti”. Przez całą dobę w warsztatach rozlegał się ryk, brzęk w atmosferze dymu smoły, sadzy. Do tworzenia masztów używano steru, skóry, wielu gatunków drewna, sprowadzanych z różnych miejsc. Np. ster wykonano z orzecha włoskiego, kabestany z wiązu, poszycie z jodły, kil, pokład z dębu, który wcześniej moczono w wodzie przez 10 lat. Stopniowo liczba statków osiągnęła 80 sztuk dziennie. Kraj zaczął sprzedawać statki z dużym zyskiem. Ale przybycie Napoleona zmieniło sytuację, pokonując arsenał, zdobywając statki, niszcząc „miasto w mieście”. Nie udało się w pełni przywrócić arsenału.
Budynki Arsenału
Od strony lądu antyczną konstrukcję architektoniczną rozpoznać można przy klasycznej bramie w formie łuku triumfalnego. Zbudowane według rozbudowy Portu Magny w 1460 roku, na znak zwycięstwa nad Turcją, niezawodnie ukrywają terytorium arsenału, wprowadzając w jego atmosferę dodatkową tajemnicę. Podwójne pelastry, skrzydlate lwy sprowadzone z Grecji w 1687 roku, przy wejściu do arsenału wita turystów wiele klasycznych posągów na marmurowych płytach. Lew z Pireusu nadal nosi skandynawski napis napisany średniowiecznym pismem w XI wieku. Bramy łukowe uważane są za pierwszy budynek architektoniczny w stylu klasycznym w Wenecji.
Wojska Napoleona częściowo zniszczyły bramę. Zostały odrestaurowane, ale na początku XX wieku główna część stoczni arsenału została przeniesiona na własność prywatną. W budynku spichlerza kompleksu przez długi czas funkcjonowało ciekawe Muzeum Morskie. Teraz jest w innym miejscu. Jego ekspozycje odzwierciedlają dzielną historię floty weneckiej. Można usłyszeć ciekawe historie o starych modelach statków (na przykład Bucintaur), łodziach, statkach towarowych, zobaczyć je i wyobrazić sobie pracę pracowników przy produkcji na dużą skalę.
Drugie wejście w postaci bramy morskiej dla statków zbudowano w 1687 roku. Zdobią go dwie majestatyczne wieże. Łączy je najstarszy zachowany do dziś drewniany most.
Wjazd na teren arsenału bez specjalnego zezwolenia był zawsze zabroniony. W dawnych czasach otrzymali go od Inkwizycji po opłaceniu cła państwowego. Skrybowie z arsenału dzielili pieniądze między siebie, prowadząc ścisłą ewidencję napływów. Obecnie kompleks nie spełnia swoich pierwotnych zadań. Mury, baszty, bramy są wykorzystywane jako zabytek architektury. Port służy jako port morski Wenecji.
Gdzie jest i jak dostać się do weneckiego Arsenału
Atrakcja Wenecji znajduje się w jej wschodniej części. To jest obszar Castello. Arsenał dzieli go na dwie połowy. W pobliżu znajduje się przystanek tramwaju wodnego Arsenale.Można pojechać trasą 41/42 przez San Pietro.Adres kompleksu to Castello, 30122.Muzeum kompleksu jest nieczynne w niedziele.W zwykłe dni godziny otwarcia od 9.00 do 13.00 Uczniowie zwiedzają muzeum bezpłatnie Koszt Bilet wstępu dla dorosłych kosztuje 1,55 €.
Obecnie w kompleksie odbywają się wydarzenia kulturalne, coroczna wystawa secesyjna, festiwale w Wenecji. Opracowywane są projekty rekonstrukcji wszystkich budynków arsenału i wykorzystania ich jako nowoczesnego centrum rozrywki. Może kiedyś wieże ożyją, pojawią się wartownicy i strażnicy, przypominając nam o życiu, które szalało tu w starożytności.