London National Gallery – historia, zdjęcia, opis, godziny otwarcia, ceny biletów 2021, mapa

Jedna z najsłynniejszych repozytoriów obrazów, Londyńska Galeria Narodowa, jest dowodem odpowiedzialnej postawy państwa i władzy, która ma służyć kulturalnemu i estetycznemu rozwojowi społeczeństwa. Historia powstania galerii sztuki znajdującej się na Trafalgar Square. Kapitał angielski, rzetelnie to potwierdza.

Fabuła

W 1824 r. rząd Anglii zakupił 38 obrazów z kolekcji bankiera Angersteina (rodowitego Rosjanina), które stały się pierwszym impulsem do zorganizowania przyszłej galerii. Prawie wszystkie nabyte obrazy artystyczne to arcydzieła Rubensa, Tycjana, Piombo, Reynoldsa i innych genialnych malarzy z XIII-XVI wieku.

Początkowo obrazy wystawiano na ulicy. Pall Mall, w małym domu, ale kiedy w 1831 r. liczba obrazów osiągnęła 114, rząd postanowił wybudować nowy gmach muzealny na Trafalgar Square. Do tego celu wykorzystano pozostałości dawnych stajni królewskich, z których architekt Wilkins zachował 8 majestatycznych kolumn.

Uroczyste otwarcie okazałego gmachu galerii nastąpiło w 1836 roku. Lordowie, baronowie, artyści przekazali swoje zbiory otwartej galerii, którą z czasem uzupełniono o nowe sale. Obecnie galeria prezentuje 2,3 tys. klasycznych przykładów malarstwa zachodnioeuropejskiego, ułożonych w porządku chronologicznym.

W nowym gmachu dobudowanym w 1991 r. (skrzydło Seinsberga) znajdują się dzieła sztuki dawnej (1260-1510), w części północnej – obrazy środkowego etapu (1510-1600). W salach zachodnich prezentowane są obrazy z XVII wieku, w salach wschodnich obrazy z XVIII i początku XX wieku.

Z roku na rok fundusze galerii powiększały się, wymagając dodatkowej przestrzeni, dlatego budynek był kilkakrotnie przebudowywany i rozbudowywany o dodatkowe skrzydła. Ostatni z nich został zbudowany (1991) na koszt magnata handlowego Simona Sainsbury i nazwany jego imieniem. Rodzina królewska brała czynny udział w tworzeniu nowego skrzydła, odrzucając pierwotny projekt nowej rozbudowy i zapraszając w tym celu innego architekta.

National Gallery of London pod względem frekwencji zajmuje 3 miejsce na świecie, będąc niezależną organizacją pozarządową. Natomiast członków rady zarządzającej powołuje premier kraju, a rząd przeznacza roczne dotacje na utrzymanie galerii.

Powierzchnia galerii równa się teraz powierzchni 6 stadionów piłkarskich, ale zamiast piłkarskich potyczek rozwija się tu pole estetycznej przyjemności i bezgranicznego podziwu dla nieprzemijającej sztuki malarskiej. Od pokoju do pokoju to uczucie towarzyszy zwiedzającym oczarowanym kontemplacją arcydzieł.

Sale

National Gallery of London to repozytorium salonów, które tworzą rodzaj labiryntu, w którym łatwo się pogubić. Aby tego uniknąć, należy kupić plan galerii przy wejściu lub pobrać go wcześniej ze strony internetowej muzeum. Spacerując po wszystkich salach galerii można zapoznać się z malarstwem niemal wszystkich krajów europejskich, w tym Wielkiej Brytanii, od XIII do początku XX wieku.

Sala malarstwa weneckiego reprezentowana jest przez arcydzieła wielkich mistrzów: Belliniego, Mantegny, Conegliano, Messiny i innych utalentowanych artystów. W magazynach muzeum znajduje się płótno wczesnego Giorgione (największego artysty renesansu), które rzadko jest wystawiane, ponieważ eksperci wciąż nie mają pełnego zaufania do jego autentyczności.

Sala Malarstwa Hiszpańskiego jest gorsza od Muzeum Prado pod względem liczby arcydzieł, ale może się poszczycić największą kolekcją dzieł Velázqueza, wśród których jest jego słynne płótno (jedyne z aktem) „Wenus z Lustro”.

W osobnej sali prezentowane są obrazy „złotego wieku” holenderskiej szkoły artystycznej – genialnego Rembrandta, którego płótna są odzwierciedleniem życia największego twórcy. Portrety, zachwycające kunsztem artystycznego wizerunku, przedstawiają wizerunki jego dwóch żon, przyjaciół i współpracowników, autoportret artysty.

W sali poświęconej innemu holenderskiemu geniuszowi rysunkowemu, Rubensowi, znajdują się 24 obrazy, w większości stworzone przez niego w ostatnich latach jego życia jako prawdziwego stwórcy od Boga. Odsłaniają w pełni dojrzały talent wolnego artysty, który pisze na rozkaz duszy dla własnej przyjemności. W galerii znajdują się prace szkoły „małych Holendrów” zebrane przez prawdziwych miłośników muzeów: Gerarda Terborcha, Pietera de Hoocha, Jacoba van Ruysdaela, A. van Ostade.

Malarstwo Francji we wszystkich swoich przejawach jest niezwykle szerokie i różnorodne. obrazy Poussina i Lorraina, odzwierciedlające styl akademicki; realistyczne płótna braci Leninów, portrety mężów stanu Champaigne'a (kardynała Richelieu) i Rigauda (Ludwika XIV) urzekają mistrzostwem obrazu. Pejzaże Corot i Daubigny, malownicze portrety Delacroix, Courbet, David i Ingres zachwycają fanów partnerstwa „Barbizon”.

Zachwyt wzbudzają artystyczne arcydzieła tak zwanego „malarstwa szarmanckiego” XVIII wieku. Reprezentują ją przepełnione słodkim smutkiem obrazy Watteau; Fragonard, który rysuje bohaterów mitologicznych wątków. Nie można oderwać się od płócien Chardina, który zwycięża pozornie zwyczajną-uroczą prostotą i demokratycznym charakterem fabuł. Obrazy Greza zachwycają delikatnym wizerunkiem „zwiewnych młodych dam”, wywołując nostalgię za minionymi czasami.

Sala Francuskich Impresjonistów, wciąż uzupełniana prezentami od prywatnych handlarzy, prezentuje rzadkie obrazy Moneta, Renoira, Pissarro, Maneta, Sisleya.

Sale sztuki brytyjskiej odzwierciedlają różnorodność gatunków malarstwa angielskiego, wszystkie niuanse wspaniałej natury wyspiarskiego narodu, z prezentowanymi w nich dziełami. Obrazy Stubbsona, artysty i namiętnego wielbiciela koni, przedstawiają je pod różnymi kątami, pozami i kolorami. Zdumiewająco piękne krajobrazy rodzinnego obszaru Constable przenikają duszę swoimi dyskretnymi tonami i półtonami.

W Sali Portretu Angielskiego imponują niezwykle artystyczne płótna portrecistów dworu królewskiego Van Dycka, twórcy angielskiego gatunku portretowego, oraz Holbeina, który namalował wiele portretów przedstawicieli rodziny królewskiej. Uroczyste portrety innych szlachciców wykonane przez Lawrence'a urzekają subtelnym realizmem.

National Gallery of London ma światowej sławy arcydzieła malarstwa, takie jak Słoneczniki Van Gogha, Święta Rodzina Tycjana, Krajobraz z murami zamkowymi i inne. Już same nazwy arcydzieł artystycznych świadczą o nieocenionym znaczeniu kulturowym Galerii Narodowej nie tylko dla Anglii, ale dla całego świata.

Oprócz sal wystawowych galeria posiada salę wykładową oraz salę referencyjną ze sprzętem komputerowym dla zwiedzających, gdzie można z wyprzedzeniem zaplanować plan najbliższego rejsu przez „labirynty” galerii.

Uzupełnianie i rozwój kolekcji

Ważny wkład w rozkwit Galerii Narodowej wniósł jej pierwszy dyrektor, artysta, krytyk sztuki i koneser malarstwa, Charles Eastlake. Przez 10 lat na tym stanowisku Eastlake osobiście uczestniczył w uzupełnianiu eksponatów muzeum, pozyskując niezrównane arcydzieła artystyczne od znanych europejskich kolekcjonerów.

Wraz ze swoimi asystentami odwiedzał wiele europejskich miast, starożytnych klasztorów, starożytnych wiejskich kościołów, spotykał się ze słynnymi kolekcjonerami i artystami. Wśród 139 obrazów, które kupił, są naprawdę wyjątkowe płótna florenckiego mistrza wczesnego renesansu Paolo Uccello „Bitwa pod San Romano” i „Madonna z łąki” Belliniego. Co roku fundusze muzeum uzupełniane były obrazami podarowanymi przez mecenasów.

Na przykład kolekcjonerzy George Beaumont i Holwell Carr rozdali swoje kolekcje obrazów Rubensa, Canaletta, Tintoretta, Rembrandta. Kolekcja sztuki włoskiej została wzbogacona o arcydzieła artystów wczesnego renesansu (XIV-XV w.): mnich dominikański Fra Angelico; założyciela włoskiego Quattrocento A. Pisanello i malarza florenckiego, nauczyciela Botticellego – Filippo Lippiego, podarowanych muzeum przez prywatnych właścicieli.

Królowa Elżbieta wniosła również znaczący wkład do funduszu National Galleri podczas otwarcia Sainsbury Wing (1991), przekazując muzeum 100 unikalnych obrazów Vermeera, Rubensa, Holbeina, Van Dycka i innych, pokazanych na specjalnej wystawie „Queen's Obrazy”.

Do dziś kolekcja Galerii Narodowej (skrzydło Salisbury) powiększa się, ostatnio została ozdobiona bezcennymi płótnami gotyckiego malarstwa Bermejo, niemieckiego klasyka Dürera, francuskiego postimpresjonisty Seurata, bawarskiego pejzażysty Altdorfera.

Bilet Coca-Cola London Eye 24,30 £ Bilet
Tower of London i Royal Treasures
26,80 £ Bilet Tower Bridge 9,80 £ Bilet
wstępu do Westminster Abbey i audioprzewodnik 20 £
Bilet do Madame Tussauds – 29 £
Katedra św. Pawła: Bilet Fast Track – 16 £
The Shard Wieżowiec — bilet wstępu i szampan — 24,95 £

Godziny otwarcia i jak się tam dostać

Adres: Londyn, Trafalgar Square, National Gallery.

Godziny zwiedzania: codziennie od 10.00 do 18.00, piątek – od 10.00 do 21.00.

Wejście jest bezpłatne.

W Londynie polecamy następujące hotele:

Wideo: Galeria Narodowa / Galeria Narodowa

[źródło elementu iframe=//www.youtube.com/embed/zukPfvWFK3I]

Galeria Narodowa w Londynie na mapie

[iframe src=//www.google.com/maps/embed?pb=!1m18!1m12!1m3!1d2483.233484665636!2d-0.1304876844449953!3d51.50893231841238!2m3!1f0!2f0!3f0!3m2!i768i1024!!4f13.1!3m3!1m2!1s0x487604ce176ac979%3A0x42af85654e23a0b4!2z0J3QsNGG0LjQvtC90LDQu9GM0L3QsNGPINCz0LDQu9C10YDQtdGP!5e0!3m218240!1s!