Wenecja to starożytne włoskie miasto położone na kontynencie, a 118 wysp wraz z Laguną Wenecką znajduje się na liście UNESCO. To zabytkowe miasto, które przyciąga turystów starożytnymi renesansowymi pałacami, dzwonnicami, majestatycznymi katedrami i malowniczymi kanałami.
Historia budowy
Główną atrakcją miasta jest Rialto, antyczny most łączący brzegi Canale Grande. Jest uważany za symbol, znak rozpoznawczy Wenecji. Jest to przejście dla pieszych i ulica handlowa, na której otwartych jest ponad 20 butików, sklepów i sklepów. Maseczki karnawałowe, wyroby ze szkła i skóry Murano oraz elegancka biżuteria są bardzo poszukiwane. W innych częściach miasta ceny są zwykle niższe, ale turyści chętnie kupują tu weneckie pamiątki. W XII wieku ludzie przeprawiali się przez Canal Grande w łódkach, które mocowano jedna po drugiej. Ten niestabilny projekt często prowadził do tragedii z ofiarami śmiertelnymi. Były pożary, wtedy w ogóle nie można było przejść na drugą stronę.
W 1181 roku rozpoczęto budowę wygodniejszej przeprawy – mostu pontonowego, ale nie różniła się również wysoką niezawodnością. Nazywało się Ponte della Monete, ponieważ w pobliżu znajdował się warsztat, w którym bito monety. Prom został zaprojektowany przez słynnego architekta tego Niccolo Barattieri. Wenecja tamtych czasów jest ważnym ośrodkiem kulturalnym i handlowym. Do połączenia brzegów kanału potrzebna była nowa, wygodniejsza i szersza przeprawa. Tym razem postanowili zbudować nie przeprawę pontonową, ale most. Pierwszy drewniany most pojawił się w 1250 roku. Został zbudowany jako ruchomy, aby duże statki mogły swobodnie przepływać. Nieopodal znajdował się rynek Rialto, to dało nazwę nowemu budynkowi, który pozostał za nim przez wieki.
Budowę nieustannie nękały niepowodzenia: w 1310 roku została przypadkowo podpalona przez żołnierzy powołanych do tłumienia niepokojów ludowych. W 1444 r., kiedy ogromny tłum zebrał się, by oglądać zmagania gondolierów, most nie wytrzymał i zawalił się. Został ponownie odrestaurowany, ale ponownie zbudowany z drewna. W tym samym czasie na skrzyżowaniu pojawiły się pierwsze rzędy handlowe, otwarto sklepy i sklepy, w których prowadzono ożywiony handel towarami importowanymi. Było to korzystne dla państwa – skarbiec otrzymywał od handlu znaczne podatki.
Po trzecim zawaleniu postanowiono zbudować szeroką, mocną i wygodną dla handlu konstrukcję z kamienia. Ze starożytnych dokumentów wiadomo, że w 1551 roku ogłoszono konkurs na najlepszy projekt budowli z kamienia. Brali w nim udział najsłynniejsi architekci, nawet Michał Anioł, ale stworzenie projektu powierzono Antonio de Ponte. Krążyły różne plotki – dlaczego ten dość starszy mistrz otrzymał opracowanie projektu. Jednym z wyjaśnień jest nazwisko, które w tłumaczeniu oznacza „most”. Organizatorzy budowy uznali, że ma ona charakter symboliczny i powinna przynieść sukces.
Cechy konstrukcyjne
Ponte zbudował niesamowity most, którego wytrzymałość została sprawdzona przez czas. Most nie jest mostem zwodzonym, ale swobodnie przepływały pod nim duże statki handlowe. Projekt ma potężny łuk z galeriami, dzięki czemu powstaje ażurowy i przewiewny wygląd. Schody prowadzą do środka mostu, można po nich również zejść. Budynek ozdobiony jest płaskorzeźbami. Z boku dworca kolejowego płaskorzeźba przedstawia św. Teodora, z drugiej strony odtworzono sceny z Zwiastowania.
Cechy konstrukcyjne budynku:
Budowę rozpoczęto w 1588 r., a ukończono w 1591 r., przez most codziennie przechodzi średnio 6000 osób. Renowację przeprowadzono w latach 2015-2016. Prace wykonano bardzo starannie, nie naruszając historycznej konstrukcji. Wymieniono tylko 1% oryginalnych materiałów. Teraz most stoi w całej okazałości, oprócz tego, że sam wzbudza podziw, oferuje piękny widok o każdej porze roku.
legendy
Pierwsze drewniane budynki nie miały szczęścia – często płonęły, szybko popadały w ruinę i wymagały renowacji. Wreszcie w połowie XYI wieku wybudowano kamienny most, który do dziś zachwyca ludzi. Jak prawie każda starożytna konstrukcja, most Rialto ma swoje własne legendy. Jedna z nich mówi: kiedy robotnicy rozpoczęli budowę, wszystko, co zostało zbudowane w ciągu dnia, zostało zniszczone w nocy z niewiadomych przyczyn. Trwało to cały miesiąc. Jeden z mistrzów, który nazywał się Sebastian Beortoloni, był zainteresowany szybkim i pomyślnym zakończeniem budowy. Postanowił dowiedzieć się, dlaczego tak się dzieje.
Na plac budowy przyszedł nocą i ukrywając się zaczął obserwować, co będzie dalej. O północy Beortoloni usłyszał straszne jęki, sardoniczny śmiech, pukanie. W tym samym czasie most zaczął się zapadać z straszliwym rykiem. Okazało się, że to sam Szatan! Mistrz postanowił zawrzeć układ z nieczystymi. Polegało ono na tym, że diabeł da możliwość dokończenia budowy, ale za to zabierze duszę stworzenia, które jako pierwsze przejdzie przez nowe przejście. Muszę powiedzieć, że żona Beortoloniego była w ciąży. Prace zostały pomyślnie zakończone. Sebastiano pomyślał, że może oszukać złego, dając mu duszę koguta i rano poszedł kupić ptaka.
Ale diabeł był mądrzejszy. Przyszedł do żony mistrza pod postacią jednego z robotników. Powiedział, że jej mąż czekał na nią, aby obejrzeć otwarcie mostu. Kobieta przeszła przez przejście bez przeszkód, bo robotnicy dobrze ją znali. Kiedy mistrz dowiedział się o tym, zdał sobie sprawę, jakie kłopoty sam na siebie ściągnął: dziecko umarło, a jego dusza wpadła w ręce diabła. W nocy mistrzowi śniło się dziecko, które płakało, bo ciągle chorowało od zimnego i wilgotnego powietrza kanałów. Trwało to przez długi czas, aż pewien stary gondolier pomógł niewinnej duszy znaleźć się w niebie. Z płaskorzeźbami wiąże się inna legenda.
Koniecznie trzeba zobaczyć budynek przylegający do mostu. Jest historycznie połączony z mostem. Mają dwie płaskorzeźby. Architekt wykonał je w odpowiedzi na lekceważący stosunek do jego projektu.
Według legendy pewna szlachetna Wenecjanka twierdziła, że między jej nogami pojawi się płomień, a nie zostanie zbudowany most, a mężczyzna, który ją powtórzył, krzyknął, że zamiast organu rozrodczego będzie miał kopyto. Wiadomo było, że się mylili, ale ich groźby się spełniły. Aby ukarać tych ludzi za niedowierzanie, architekt wykonał dwie płaskorzeźby – jedna przedstawia kobietę z ogniem między nogami, druga mężczyznę z kopytem zamiast ważnego organu.
Oprócz legendy znany jest fakt historyczny – angielski pisarz William Shakespeare wspomniał o Rialto w swojej sztuce Kupiec wenecki. Podobno podczas podróży po Wenecji wybitny pisarz zobaczył most i urzekło go jego piękno. Szekspir szczegółowo opisał w swoich pracach zarówno centra handlowe, jak i przepływ statków pod mostem.
Miejsce, w którym odbywały się transakcje handlowe
Wenecja – dzięki rozwojowi żeglugi i przywilejom, jakie posiadali kupcy Republiki Weneckiej, zamieniła się w jeden z głównych ośrodków handlu. Do X wieku kupcy weneccy mogli swobodnie przemieszczać się, bez ceł, drogą morską i lądową. W XI wieku kupcy z innych krajów musieli sprzedawać swoje towary w Wenecji. Wszystko to przyczyniło się do powstania rynku i jego szybkiego rozwoju. Jedwab, przyprawy, kawa i biżuteria trafiły do Europy przez Wenecję. Rynek Rialto staje się głównym miejscem zawierania transakcji i sprzedaży papierów wartościowych. Ale tutaj było nie tylko centrum handlowe – ale także koncentracja życia towarzyskiego. W tym miejscu wymagana była dobra komunikacja między brzegami Canale Grande, która wyznaczała teren budowy.
Gdzie się znajduje i jak się tam dostać
Jeśli masz szczęście być w Wenecji, pięknym mieście pełnym romantyzmu, nie możesz nie odwiedzić mostu Riolti. Znajduje się w centralnej części miasta, łącząc dwie główne dzielnice San Polo i San Marco. To przejście dla pieszych, otwarte o każdej porze dnia.
- 1 Z lotniska można dojechać bezpośrednio łodzią tramwajem wodnym (przez Piazza San Marco) przez Canal Grande. Vaporetto – miejski transport publiczny w mieście, co w tłumaczeniu oznacza „parowiec”. Często nazywany jest tramwajem rzecznym. Wszystko w nim jest jak w zwykłym transporcie – bilety przystankowe, trasy. Istnieje również autobus z lotniska Marco Polo na Wyspy Weneckie, podróż trwa 25 minut.
- 2 Od dworca kolejowego do mostu Rialto tramwaj vaporetto biegnie przez Piazza San Marco i Piazzale Roma wzdłuż Canale Grande. Czas przejazdu trasami 1 i 2 wynosi odpowiednio 45 i 25 minut.
- 3 Z Piazza San Marco, centralnego placu miasta, można przejść się wzdłuż znaków „Rialto”, wzdłuż kanału kursują taksówki wodne i gondole, ale kosztują więcej.
Wenecja to romantyczne miasto z wieloma atrakcjami – Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Orientalnej w Palazzo Ca Pesaro, Złoty Dom, Teatr Goldoni. Miasto, które podbija i pozostaje w pamięci na zawsze.