Koncentracja zabytków w centralnej części stolicy kraju związkowego Nadrenia-Westfalia postępuje. Zabytki Dusseldorfu, oprócz pałaców, zamków, stawów i alejek, obejmują ultranowoczesne drapacze chmur, wielofunkcyjne centra rekreacyjne, galerie widowiskowe i sale koncertowe. 80 biur projektowych Düsseldorfu konkuruje ze sobą, aby ulepszyć metropolię, miasto bardzo atrakcyjne dla turystów, choć gęstość zaludnienia jest tutaj jedną z najwyższych w Europie. To, co zostało utracone podczas II wojny światowej, stopniowo odbudowuje się. Na miejscu dawnych ruin rosną futurystyczne budowle, organicznie wpisane w zachowaną przedwojenną zabudowę.

Stare Miasto – Altstadt

Historyczne centrum jest ograniczone od północno-wschodniej strony aleją Heinricha Heinego. Muzeum innego wielkiego poety – autora „Fausta” Johanna Wolffanga Goethego – znajduje się tutaj również: w skrajnie południowo-wschodnim punkcie Allstadt. Północno-zachodnią granicę wyznacza kopuła sali koncertowej Tonhalle. Jest to wyraźnie widoczne, jeśli stanąć na nasypie przy wejściu do podziemnej galerii KIT.

🏨 🚕 Indywidualny transfer z lotniska do hotelu i więcej

Wśród licznych butików, klubów nocnych i restauracji nie giną duchowe ośrodki: Akademia Sztuk Pięknych, seminarium św. Ursula, Kolekcja Sztuki Północnej Westfalii (zlokalizowana w 3 oddzielnych budynkach), jedyne w Niemczech Muzeum Ceramiki oraz obszerna ekspozycja Muzeum Filmu o powierzchni 2.200 m². Te atrakcje znajdują się w pobliżu zabytkowego muzeum miejskiego. Droga do nich biegnie wzdłuż katolickiego kościoła św. Maksymiliana.

W Allstadt można zwiedzić fortyfikacje elektorów westfalskich: twierdzę kajzera, Helltorf i Kalkum. Dwie ostatnie zachowały się w oryginalnej formie. Po zdobyciu pozycji zwycięzcy budowali pałace i świątynie. Przed wojną w mieście o powierzchni 4,5 km² znajdowało się około stu cerkwi, cerkwi i synagog. Istniejące kościoły wraz z wystrojem wnętrz świadczą o bogactwie średniowiecznej stolicy Nadrenii Północnej-Westfalii.

Plac Burgplatz

W drodze na plac Burgplatz spotyka się z „Zieloną Matyldą”. Tak nazywa się zegar Nowego Nabrzeża. Granitowy filar u podstawy zegara służy jako wodowskaz. Zbudowana „Matylda” w XIX wieku. Dominantą samego placu jest okrągła wieża z ośmiobocznym namiotem. Dokładnie to samo stało na ocalałym fundamencie przed pożarem pod koniec XIX wieku.

Ta placówka jest ostatnim dowodem wielkości zamku w Düsseldorfie, zbudowanego w 1384 roku dla książąt Jülich-Cleve-Berg. Zniszczone mury rozebrano, by zrobić miejsce dla autostrady biegnącej wzdłuż Renu. Zbudowany w 1902 roku remake mieści Muzeum Żeglugi i Nawigacji Schlossturm, a także restaurację sommeliera. Burgplatz to pierwszy krok w dół do wody. Poniżej placu znajduje się wielokilometrowy licznik barów Längste Theke der Welt.

Drugim krokiem – Promenade Alley – jest zachodzenie na siebie trasy znajdującej się pod ziemią. Najciekawszy krok to trzeci. Wrząca woda rzeki Düssel wydostaje się z betonowych rur i przyciąga trąby powietrzne, mieszając się z Renem. Zbieg obserwuje się z tarasu, który wygląda jak średniowieczny bastion.

Nowe zwyczaje

Amerykański architekt Frank Gehry zaproponował pochyłe płaszczyzny dla budynków, które mieszkańcy nazywają tańczącymi lub po prostu budynkami Gehry'ego. Taniec w kolorze białym, srebrnym i brązowym jest wykonywany przez budynki Centrum Mediów Neuer Zollhof. Budowa domów zapoczątkowała powstanie tzw. architektonicznego zoo. Eksperymentalna architektura zajmuje miejsce, w którym stała komora celna, dlatego istnieje trzecia nazwa – Nowe Zwyczaje.

Po wydaniu 60 milionów euro na taniec betonu w 1998 roku, biuro burmistrza nadal zadziwia. Choć pierwszy wieżowiec powstał jeszcze w 1924 roku (kompleks administracyjny Dom Wilhelma Marxa, 57 m) i jest pierwszym w Niemczech, postanowiono nie psuć krajobrazu, ale go poprawiać. Idąc w głąb parku ze szkła i betonu można zobaczyć: lustrzane „Bramy Miejskie”, dom Roggendorf-Haus z plastikowymi mężczyznami wspinającymi się po elewacji, żagiel galerii KAI 10, 75 m wieżowca „Igla”, patchworkowy, niesamowicie kolorowy „Solitaire”, zaskakujący krzywizną okien Alu-Buerodose, wbijany klin Grand Bateau.

Wycieczka autobusowa Hop-on Hop-of – 18 €
Karta turystyczna: DüsseldorfCard – 10 €

Ratusz

Stary ratusz dominuje nad Marktplatz. Łatwo się tu dostać z nabrzeża, idąc od Muzeum Żeglugi jedną przecznicę w kierunku północno-zachodnim. Rathaus Dusseldorf – budynek w kształcie litery U w stylu gotyckim z charakterystycznymi szczytami w formie szczypiec, wybudowany w 1573 roku. Pomnik elektora Johanna Wilhelma Palatynatu (1703-1711) na koniu jest hołdem dla uznania i szacunku mieszczan dla ich wielkiego władcy. Ludzie przyjeżdżają tu na Festiwale Wina we wrześniu i na grudniowe jarmarki bożonarodzeniowe.

Ratusz zaprojektował architekt Alexandro Pasqualini. Zachowało się nazwisko budowniczego: Heinrich Tuschmann z Duisburga. Dominantą pięciokondygnacyjnej elewacji z różowej cegły jest wieża ze spiczastym namiotem. Wewnątrz wieży znajduje się drabina. Przez długi czas służył jako główne wejście do ratusza. Pierwsze piętro zajmowały warsztaty i magazyny rzemieślników. Tutaj towar został sprzedany. W jednym z oficyn mieściła się galeria sztuki. Pierwotny wygląd skrzydła głównego został nieznacznie zmieniony: elewację uzupełniono nowym wejściem centralnym, sąsiadującym z wieżą.

Trzecie skrzydło przez długi czas zajmowała Szkoła Sztuk Stosowanych, ale magistrat wielkomiejski potrzebował nowej siedziby. W 1883 r. wzdłuż bulwaru ciągnął się ceglany gmach administracji miejskiej w stylu renesansowym, wchłaniając starą gałąź. Budynek z żółtej cegły z rzeźbionymi kamiennymi dekoracjami zaprojektował Eberhard Westhoffen. Galeria z portretami osobistości Dusseldorfu w budynku ratusza czynna: pon. – czw. od 8.00 do 17.00 i pt. od 8.00 do 16.00.

Bazylika św. Lamberta

Bazylika stoi na miejscu drewnianego kościoła z VIII wieku. Od struktury początku chrystianizacji ludności w pobliżu rzeki. Düssel przetrwało do dziś, poza nazwą: została poświęcona ku czci św. Lambert, niemiecki misjonarz, który został biskupem Maastricht. Wiejski kościół wzniesiono na miejscu kaplicy w XIII wieku. Zaczęło się rozwijać, przekształcone w klasztor. Status klasztoru otrzymał po bitwie pod Worringen w 1288 roku.

Hrabia Adolf V von Berg i hrabia Ebergard von der Mark w sojuszu z kolońskimi mieszczanami i chłopami z Dussel, w walce z arcybiskupem Zygfrydem z Westerburga, w szybkim tempie bronili prawa bicia monet i statusu Düsseldorfu, skuteczne działania wojenne. List kapitulacyjny podpisany 14 sierpnia 1288 r. przez arcybiskupa Kolonii dał impuls do rozwoju nowego miasta nad brzegiem Renu. Wdzięczny von Berg przekazał klasztorowi ogromne sumy pieniędzy. Obecny wygląd kościół zyskał jednak dzięki innemu księciu Wilhelmowi I. Postanowił on uczynić z Düsseldorfu centrum swoich posiadłości.

Zbudowana pod nim bazylika została nazwana Kościołem Najświętszej Marii Panny. Nazwa nie zakorzeniła się, konsekrowano ją ponownie w 1805 roku, nadając papieski tytuł małej bazyliki (1974). Tym samym najstarsza budowla stała się symbolem jej niezależności. Odwrócona iglica z przesuniętą osią wysławia wyczyn Matki Boskiej. Skręcanie jest charakterystyczne dla róży, symbolu Matki Bożej. Płatki róż są przedstawione na witrażach.

Kościół Apostoła Andrzeja

Jeśli pójdziesz z Burgplatz w głąb Starego Miasta wzdłuż ulicy. Kurze StaYae i przejdź jedną przecznicę – na następnej ulicy AndreasstraYe zobaczysz kościół zbudowany na cześć św. Andrzeja Pierwszego. Barokowa budowla, wzniesiona w 1629 roku, jest grobowcem Johanna Wilhelma Palatynatu, skarbnika Świętego Cesarstwa Rzymskiego, który spoczywa tu od 8 czerwca 1716 roku. To jego rzeźbiarski portret na koniu stoi przed ratuszem.

W 1629 roku nowy kościół został konsekrowany zakonowi jezuitów. W 1717 roku do budynku dobudowano grób Elektorów Palatynatu, a po kasacie zakonu przez papieża Klemensa XIV w 1773 roku kościół stał się parafią. Od 2005 roku Andreaskirche jest własnością Zakonu Dominikanów. Wewnątrz zachowały się rzeźbiarskie portrety 12 apostołów. Ołtarz został poważnie uszkodzony w czasie wojny, ale w 1960 roku został ponownie wyrzeźbiony z marmuru przez rzeźbiarza Ewalda Matare. Epoka organów rozpoczyna się w 1782 roku. Stworzony przez rzemieślników Petera Kempera, Bernharda Orlińskiego i Josefa Zimmermanna, został oparty na traktorze elektromechanicznym w 1900 roku. Kolejna renowacja miała miejsce w 1971 roku.

Sala koncertowa Tonhalle

Największe na świecie planetarium powstało w 1926 roku. Obok parku Hofgarten stoi budynek przypominający stadion z gotyckimi oknami. Wszystkich, którzy chcą zobaczyć „Koloseum XX wieku”, dojeżdżają lekką kolejką na przystanek „Tonhalle/Ehrenhof”. Napływ chcących wejść do środka nie maleje, bo Tonhalle została w latach 70. przekształcona w salę koncertową. Teraz gwiazdy nie poruszają się po kopule – stoją na scenie. Sala gościnnie wita śpiewaków operowych, jazzmanów, muzyków rockowych i orkiestr symfonicznych, a nawet organistów: zainstalowano organy najnowszego systemu.

Urzekające występy gwiazd nasiliły się po odbudowie w 2005 roku. Diody świecące, obszerna sceneria, wygodne siedzenia na widowni przyciągają słuchaczy mimo wysokich cen biletów.
Miejsce na „galerię” to ok. 150€, balkon – 210€, na straganach – do 325€. Początek występów, koncerty o 15:00, 17:00, 18:30, 19:00, 19:30 i 20 godz.

Muzeum Kunstpalast

Znajduje się na Heine Allee, naprzeciwko placu Grabbeplast. Dobrze rozpoznawalny dzięki fasadzie w stylu „egipskim” z abstrakcyjną rzeźbą z drutu pośrodku basenu. W tej galerii prezentowana jest sztuka XX wieku. Ekspozycja nosi nazwę Kunst des 20. Pozostałe dwie filie to galeria K21 w posiadłości Ständehaus nad brzegiem jeziora Kaiserteich (oddana dziełom czasów nowożytnych, czyli z XXI wieku). Część K21 znajduje się w holach galerii Schmela Haus.

Zbudowany w 1971 roku budynek w formie ewoluującej wstęgi nazywany jest „przestrzenią wystawienniczą” i jest pierwszym specjalistycznym budynkiem wystawienniczym w Niemczech. Znajduje się jedną przecznicę na południe od K20. W samym K20 otwarta jest designerska restauracja Klee. Wielki artysta abstrakcyjny, Paul Klee, wykładał w Akademii Sztuki w Düsseldorfie przez 20 lat i dlatego pozostawił w swoim rodzinnym mieście setki wspaniałych obrazów i dzieł sztuki.

Kompleks czynny jest od wtorku do niedzieli w godzinach 11-18, w czwartek zamykany jest trzy godziny później.

Muzeum Goethego

Goethe-mania rozpoczęła się za życia wielkiego niemieckiego poety, filozofa, geologa i botanika. Kolekcjoner Anton Kippenberg, który zgromadził ogromną ilość rzeczy osobistych, rękopisów, folio, nie zdążył stworzyć godnego repozytorium bezcennych rarytasów, ale zapisał biznes swojej córce. Gdy pojawiło się pytanie o miasto na muzeum, ogłoszono konkurs. Weimar i Frankfurt wypadły z listy kandydatów: istniały tam już muzea Goethego.

W 1987 roku w zamku Jägerhof wybudowanym w stylu rokoko otwarto ekspozycję. W 1772 roku zamek należał do elektora Karola Theodora. Park holenderski z polami kwiatowymi wokół zamku został wyposażony, z zachowaniem odnogi rzeki. Dussel. Zamek został odrestaurowany zanim Napoleon odwiedził miasto w 1811 roku. Chociaż od XVIII wieku zamek był często w ruinie, był wielokrotnie plądrowany, wiele autentycznych rzeczy zostało zwróconych. Tworzą świt czasów Goethego z zestawami mebli, nutami, porcelaną i obrazami. Ekspozycja obejmuje kolekcję filatelistyczną 35 000 monet. W muzeum znajduje się biblioteka i czytelnia. Wejście do Parku Królewskiego prowadzi przez restaurację Goethe.

wt. – pt., niedziela: od 11:00 do 17:00, sobota – od 13:00 do 17:00.

Pałac Benrath

Luksus dworów elektorskich może osądzić Pałac Benrath. Zlokalizowany w dzielnicy o tej samej nazwie, zespół 2-3-piętrowych budynków położony jest wokół sztucznego zbiornika. Teren parku przylega do Renu. Styl pałacu to rokoko. Owalne okna z krzywoliniowymi okiennicami, wspaniała kopuła centralnego holu, ośmioboczne biura i pokoje frontowe są bogato zdobione polerowanymi marmurowymi detalami pomiędzy pilastrami i rzeźbami. Benrath został otwarty w 1929 roku jako muzeum.

Benrath został zbudowany dla Palatynatu-elektora Bawarii Karla Theodora w latach 1723-1796. pod kierunkiem architekta Nicolasa de Pigage. Domy dla służby, gości i świty (domy kawalerii) podzielone są na odrębne budynki gospodarcze i zbudowane wokół jeziora w formie podkowy. Wykończono je w stylu „klasycystycznym”,
a dania podawano z kuchni podziemnym tunelem. Park wyposażony jest w dodatkowe budynki – szklarnie, w których „zimują” rośliny egzotyczne. Szklarnie funkcjonują do dziś, w 2000 roku na ich podstawie otwarto Muzeum Sztuki Parkowej.

Pałac Benrath mieści również Muzeum Historii Naturalnej. Zwiedzanie pałacu odbywa się w odstępach 1 godziny w okresie letnim: od 1 kwietnia do 31 października, a zimą: od 1 października do 31 marca – codziennie oprócz poniedziałków w godzinach 11-17. Latem w soboty i niedziele zamek Benrath jest otwarty do godziny 18:00.

Zamek Helltorf

3 km na północ od dzielnicy Allstadt na terenie Angermund warto odwiedzić zamek Heltorf (Schloss Heltorf), zachowany w pierwotnej formie z XIX wieku. Obiekty obronne: fosa, most, wieże strażnicze i mury obronne pochodzą z XIV-XVI wieku. Pałac jest nadal zamieszkany przez potomków hrabiego von Spee i jest zamknięty dla publiczności. Ale każdy może cieszyć się parkiem angielskim założonym w 1796 roku (54 ha).

W parku znajduje się letni pawilon z freskami Karla Mücke (1830s): „Pojednanie Fryderyka i Papieża w Wenecji„, „Poniżenie mieszkańców Mediolanu”, „Koronacja Fryderyka I” – które są również dostępne bezpłatnie oglądanie. Otwarte tylko latem, w weekendy (sob., nd.) i święta.

Zamek Kalkum

Wizyta w parku wokół Zamku Kalkum (obok Międzynarodowego Portu Lotniczego) pozostawi głębokie wrażenie. Przyjemnie jest spacerować po zachowanym lesie z XVI wieku z domkami myśliwskimi i zacienionymi alejkami. Sam zamek z trzema wieżami wejściowymi, czterospadowymi stropami, wąskimi strzelnicami i fosą u podstawy murów obronnych stanowi własność komunalną.

Używany jako budynek administracyjny i warsztaty restauracyjne. Styl – „neapolitański barok”. Jeden z pawilonów zajmuje pomnik filozofa Ferdynanda Lassalle'a.

Pałac Cesarski w Kaiserswerth

Ruiny pałacu cesarskiego mogą wiele o sobie powiedzieć, ale szczegóły wyjaśnimy w Muzeum Kaiserswerth. Fragmenty 6-metrowego muru murów obronnych, fundamenty północnej i południowej części pałacu, ślady dużej sali, fundament donżonu o ścianach o grubości do 4,5 metra i cysternie, która schodzi pod ziemię na 13 zachowały się liczniki do zbierania wody deszczowej w przypadku oblężeń. Osiem metrów zlewni wznosi się nad powierzchnię.

Na brzegach Renu walczyli tysiące lat przed powstaniem Zjednoczonych Niemiec, walczyli z sąsiadami, walczyli między sobą. Szczątki neandertalczyków znaleziono w okolicach Düsseldorfu (odnaleziono tu pierwsze znalezisko człowieka pierwotnego). Wtedy nad Ren przybyli bojownicy Cro-Magnon, wypierając i eksterminując swoich konkurentów. W nieustannych walkach do władzy doszedł kolejny (po Karolu Wielkim i Ottonie) Wielki Cesarz Cesarstwa Rzymskiego narodu niemieckiego Henryk II.

Henryk II Bawarski – książę, po kanonizacji zaczął być nazywany św. Bawarczyk, który został królem (1002), powiększał swoje posiadłości, zjednoczył pod swoim dowództwem powiaty i opactwa, walczył z Polakami, Czechami i Bizancjum. Żądny władzy Henryk został koronowany na Pomazańca Bożego w 1018 roku, po czym wszystkie ziemie niemieckie stały się częścią dużego państwa – od Morza Śródziemnego po Morza Północne. Przed zjednoczeniem pałac Kaiserswerth był wzmiankowany w kronikach dopiero w 1016 roku. Wzmianka pojawiła się w związku z przekazaniem zamku Ezzo Lotaryngii.

Hojny dar, biorąc pod uwagę, że cesarz, były książę Bawarii, odzyskał swoje osobiste ziemie wokół Kaiserswerth, które nielegalnie odebrali mu opaci z Kolonii. Pałac i zamek Kaiserswerth stały się swego rodzaju zapłatą dla wnioskodawcy z dynastii ottońskiej za cofnięcie roszczenia do tytułu cesarskiego. W 1062 zamek zdobył arcybiskup Anno II. Trzy lata później Kaiserswerth został ponownie schwytany przez Henryka IV. Sto lat później Fryderyk Barbarossky wznosi nowy zamek na miejscu starego. Po przetrwaniu czterech oblężeń zamek zostaje zniszczony przez połączone siły Brandenburgii, Holandii i Anglii.

W 1899 roku wykopaliskami kierował Paul Klemen. Znaleziska towarzyszące wykopaliskom są eksponowane w Muzeum Zamkowym
Muzeum czynne jest w soboty od 14.00 do 17.00 oraz w niedzielę od 11.00 do 13.00, następnie od 14.00 do 17.00.

Wieża reaktywacji

Pod koniec 1978 roku pojawiło się pytanie o potrzebę budowy wieży radiowej i telewizyjnej w Düsseldorfie. Zwycięzcą konkursu została 240-metrowa wieża wykonana z monolitycznego dwuwarstwowego żelbetu przez architekta Haralda Deilmanna. Przesuwając szalunek na podnośnikach podniesiono wał dwóch cylindrów ssących przyszłego Rheinturmu do znaku 219 m. Kontynuowano budowę kosza o średnicy 35,5 m. Technologia jest unikalna i zastosowana do pierwszego czas.

4 windy służą do podnoszenia turystów na taras widokowy. Ukończony w 1981 roku „cebulowy” Rheinturm odwiedza rocznie ponad 300 tysięcy turystów. Taras widokowy czynny jest od niedzieli do czwartku – od 10.00 do 24.00, a w piątek i sobotę od 10.00 do 01.00.

Dojedź tramwajem nr 704, 709 i 719 do przystanku Landtag / Kniebrücke lub autobusem nr 725.

aleja królewska

Stare Miasto oddzielone jest od Nowego Miasta Aleją Królewską. Obsadzona jest z obu stron kasztanowcami, które wyrosły wraz z koronami i zamieniły się w zielony tunel. Oto ulica handlowa Schadowstrasse z niesamowicie drogimi, ale bardzo modnymi butikami, luksusowymi restauracjami, kawiarniami. W jednym z budynków eksperymentalna grupa teatralna JuTA prezentuje spektakle neoartu.

Wzdłuż alei ciągnie się ozdobny kanał z wąskimi mostkami bez balustrad. Wody kanału wypływają z bijących strumieni z kompozycji rzeźbiarskiej „Młody Tryton i Putti-Cheruby” (1900) Friedricha Kubiliera.

Park Hofgarten

Od północnego wschodu Altstadt otacza park Hofgarten, założony w latach 1557-1769. Od samego początku zielona strefa była zorganizowana jako miejsce wypoczynku dla mieszczan bez pobierania opłat. Jest to pierwsza tego typu inicjatywa w Niemczech. Alejki i fontanny, grupy rzeźbiarskie, krajobrazowy brzeg jeziora Landskrone w północnym punkcie zamku Jagerhof i Muzeum Neandertalczyka. Ulubione miejsca turystów do zrobienia sobie selfie to kompozycja „Dzieci patrzą na żabę”, pomnik malarza Petera Corneliusa przy wejściu, marmurowy „Upadły wojownik”, „Brązowe baronowe”.

Nabrzeże Renu

Wał Starego Miasta Altstadt staje się Promenadą już za panowania księcia Johanna Wilhelma po jego ślubie z Jakobiną z Badenii w 1595 roku. Trwa budowa zamku i podejść do niego. Zapotrzebowanie na estetyczny wygląd miasta doprowadziło do powstania w 1821 roku Akademii Sztuk, która do początku XX wieku mieściła się w obrębie murów düsseldorfskiego zamku. Sąsiadująca tu część wału nosi nazwę Zamku.

Na północy znajduje się część Tonhalle. Na południu Burgplatz i Ratusz. Jeszcze dalej w górę rzeki znajduje się sekcja nazwana na cześć wieżowca Mannesmannufer. Dalej – Apolloplatz i Platz des Landtags. Otwarty w 1993 roku tunel Renu obsługuje obecnie B1. Nowe możliwości wykorzystali utalentowani architekci Niklaus Fritschi, Benedikt Stahl i Günter Baum. Za prace przy ulepszeniu nasypu w latach 1995 – 1997. Związek Niemiecki. architekci przyznali pierwszą nagrodę trio autorów za umiejętne przekształcanie miejsc wypoczynku.
Szklana kopuła galerii KIT wieczorami pełni funkcję restauracji. Sama ekspozycja jest otwarta dla publiczności w godzinach 11:00-18:00.

Kościół św

Jednym z najbardziej godnych uwagi sanktuariów katolickich jest kościół św. Switberta w historycznej dzielnicy Kaiserwerth (przetłumaczony jako „wyspa cesarska”). Była to odzyskana wyspa w odnodze Renu. W tym miejscu przecinała się stara droga rzymska i główny szlak handlowy średniowiecza. Nie tak dawno obiekt uzyskał status chronionego zabytku architektury.

Historia budowli sakralnej sięga roku 700 – na darowanych gruntach św. Svitbert założył klasztor. W połowie II wieku na terenie kaplicy klasztornej wybudowano trójnawową bazylikę w starym stylu romańskim, a później pojawiła się dobudówka w stylu gotyckich chórów. Do kościoła przeniesiono relikwie św. Relikwiarz z pozłacanego dębu jest jednym z nielicznych tego typu skarbców, które przetrwały do dziś.

Teren był wielokrotnie niszczony i dewastowany. W VIII wieku byli to Sasi, w IX wieku zaatakowali Normanowie. W 1870 r. przeprowadzono tu zakrojoną na szeroką skalę przebudowę z dobudową, dobudowano 4 wieże. II wojna światowa przyniosła bombardowania, po których konieczne było odrestaurowanie ocalałej części. Dziś nosi tytuł „Mała Bazylika Papieska” z luksusowymi witrażami i wyjątkowymi organami.

Japoński ogród

Ogród Japoński (Ogród Japoński) jest piękny o każdej porze roku, ale wiosenne kwiaty wiśni i azalie nadają mu szczególnego uroku. Władze miasta postanowiły w 1975 roku uszlachetnić to parkowe miejsce w najlepszych azjatyckich tradycjach, ale inicjatywa wyszła od społeczności japońskiej. Nad ogólnym planem i dostawą rzadkich sadzonek czuwało Japońskie Towarzystwo Ogrodnicze przy Izbie Przemysłowo-Handlowej w Dusseldorfie.

Opracowanie projektu powierzono japońskiemu architektowi Iwakii Ishiguro, asystował mu jego syn Shojiro i 6 innych japońskich projektantów krajobrazu. Ambasador Japonii w Niemczech Akiro Sonno został zaproszony na uroczystość otwarcia ogrodu. Co 5 lat przybywa tu inspekcja z kraju Wschodzącego Słońca. Opiekę nad terenem parku na 5 hektarach sprawuje grupa lokalnych ogrodników przeszkolonych w tajnikach kunsztu rzemieślniczego. Ogród Japoński możesz zwiedzać samodzielnie lub z osobistym przewodnikiem, który opowie Ci wiele ciekawych rzeczy.

Aqua Zoo i Muzeum Loebecke

W południowej części miasta znajduje się miejsce, które wymieniane jest nie tylko na liście atrakcji miasta, ale także na liście wyjątkowych miejsc w Niemczech. Aquazoo Löbbecke Museum to lokalne muzeum historii naturalnej połączone z zoo, akwarium, bazą naukową i innymi obiektami.

Początkowo istniało tylko zoo, otwarte w 1876 roku przez zoologa Alfreda Brehma. Już w tamtych czasach jego pragnieniem było przedstawienie zwiedzającym życia zwierząt w otwartych wybiegach, jak najbardziej zbliżonych do naturalnych warunków. Według jego planu była to zielona strefa lub swoista „oaza” poszerzania wiedzy z zakresu botaniki i zoologii.

Dziś jest wyjątkowym obiektem, który cieszy się dużym zainteresowaniem zwiedzających z dziećmi. Odpowiednio zaprojektowane skwery z rzadkimi drzewami i pięknym terenem rekreacyjnym, system połączonych stawów, sieć restauracji i placów zabaw. Choć nie jest to największe zoo w Niemczech czy Europie, ponad 13-hektarowy teren zachwyca swoją organiczną przyrodą i bliskością natury.

Park Dzikiej Przyrody Grafenberg

Las Grafenberg ma wiele do zaoferowania turystom rodzinnym z dziećmi, którzy chcą lepiej poznać zwyczaje zwierząt. Warto zauważyć, że jest to bezpłatne zoo, pomyślane jako park dzikich zwierząt. Na terenie leśnym Grafenberger Wildpark można spotkać typowych przedstawicieli fauny europejskiej.

Jelenie i sarny, jelenie piżmowe i muflony, fretki i szopy pracują w zaroślach lub we własnych domach. Czasami bażanty i kuropatwy wychodzą bliżej zwiedzającym. Dzikie drapieżniki oddzielone są siatką wybiegów – są to dzikie koty i dziki, lisy i wilki.

Obszar leśny o powierzchni około 40 hektarów jest częścią obszaru chronionego Aaper od Duisburga do Hilden, więc jest wystarczająco dużo miejsca dla wszystkich zwierząt. Wildpark w Grafenbergu został założony już w 1927 roku, zachowały się tu płaty reliktowego lasu bukowego. Dziś nie musisz jechać daleko – to tylko kilka minut spacerem od linii tramwaju miejskiego.

park północny

Spośród wielu terenów zielonych w Düsseldorfie, Nordpark jest uważany za najwygodniejszy i najlepiej utrzymany. Dlatego w przewodnikach turystycznych jest wymieniany jako „najczęściej odwiedzany”, którego budowę rozpoczęto w 1936 roku. Terytorium Parku Północnego zajmuje powierzchnię ponad 36 hektarów, jest to region Sztokum.

W okresie rządów narodowych socjalistów przygotowano ją jako platformę wystawienniczą prezentującą dokonania III Rzeszy „Ludzie pracy”. Planowano go wyposażyć w obszar przemysłowy podobny do sowieckiego WOGN-u. Ale Reichsausstellung „Schaffendes Volk”, który przyciągnął miliony zwiedzających, nie przetrwał długo z powodu wydarzeń II wojny światowej.

Większość zabytków i kompozycji rzeźbiarskich popadła w ruinę, stając się terytorium zajętym przez Brytyjczyków. Następnie Park Północny przeszedł pod administrację miejską po znaczącej przebudowie. Dziś część została przekazana Ogrodowi Japońskiemu, część Aquazoo i Muzeum Historii Naturalnej. Znajduje się tu ogromny staw, wiele fontann, galerie kwiatowe i wiele malowniczych zakątków.

Muzeum Sztuki Współczesnej „K21″

Dla nieprzygotowanych zwiedzających niektóre eksponaty to „szok kulturowy”, choć to właśnie Muzeum Sztuki Współczesnej XXI wieku. Działa od kwietnia 2002 roku i jest częścią Kolekcji Sztuki Nadrenii Północnej-Westfalii. Sam budynek ekspozycji Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen jest szczytem myśli architektonicznej w najlepszych tradycjach Tysiąclecia.

Muzeum pod szklaną kopułą daje poczucie nieograniczonej przestrzeni. Niepowtarzalny kształt, niepowtarzalny widok z okien i zachwycające połączenie z tutejszym krajobrazem mogą inspirować malarstwo. Stylowo jest to najbardziej eklektyczny budynek w Düsseldorfie, w którym łączy się klasyka i nowoczesna urbanistyka.

O ekspozycji nie można powiedzieć, że ma zadowolić każdego turystę, ale jest tu coś do przemyślenia. O wielu pracach trudno powiedzieć coś konkretnego, ale wielu zwiedzających mówi, że na coś takiego by nie wpadli. Być może na tym polega piękno sztuki progresywnej XXI wieku.

Muzeum Kina

Na świecie nie ma zbyt wielu muzeów poświęconych historii kina. Lokalna ekspozycja jest nie mniej ciekawa niż hollywoodzka czy japońska. Tutaj, na nabrzeżu Renu, przechowywana jest niemiecka kolekcja państwowa, udostępniona zwiedzającym w 1993 roku. Trzypiętrowy secesyjny budynek jest z litego betonu, cegły i szkła, ale wygląda bardzo atrakcyjnie.

Zawsze ciekawie było zajrzeć za kulisy lub ekran, poznać całą „kuchnię” świata kina. Wstęp wolny jest jednak tylko dla dzieci, ale łatwo jest poczuć się dzieckiem, które odkryło świat równoległej rzeczywistości. Jest nawet kilka przedmiotów, na które nawet przedszkolaki reagują bardzo emocjonalnie.

Każde piętro to osobny temat. Pierwsza to kolekcja kostiumów znanych „filmowych” bohaterów, zdjęć i plakatów filmowych z planów filmowych. Wystawa na drugim piętrze to historia rozwijającego się kina, w tym prymitywne pojazdy z kamerą i nowoczesnym sprzętem do efektów specjalnych. Trzeci poziom to prawdziwy plan filmowy, na którym wszystko jest zamrożone w oczekiwaniu na komendę „silnik!” Czwarte piętro to prace przygotowawcze, w które zaangażowani są scenarzyści, charakteryzatorzy, kostiumografowie i dekoratorzy.

Muzeum Neandertalskie

Jest uważana za najczęściej odwiedzaną atrakcję w Niemczech, położoną na peryferiach – co najmniej 170 tysięcy odwiedzających rocznie. Jej ekspozycja poświęcona jest wykopaliskom archeologicznym, ale w tych malowniczych miejscach po prostu miło pospacerować i zaczerpnąć świeżego powietrza, przesyconego zapachami dziewiczego lasu. Dla miłośników pieszych wędrówek opracowano tu kilka ekscytujących tras.

W 1856 r. niemiecki przyrodnik J.K. W jaskini Feldhof grupa archeologów pod jego kierownictwem znalazła stanowisko Homo sapiens i szczątki starożytnego człowieka. Wkrótce znaleziony gatunek zyskał nazwę dla tego obszaru. Od tego czasu świat wie o „homo neanderthalensis”, czyli człowieku neandertalskim.

Najciekawsze eksponaty odtwarzają szczegóły z życia ludzi pierwotnych. Zaangażowane są nowoczesne technologie, aby nadać realizm imitacji jaskini. Muzeum jest interesujące nie tylko dla dorosłych, ale także dla dzieci i młodzieży. Ekspozycja mieści się w nowoczesnym budynku, ale wszystko działa na rzecz stworzenia „prymitywnej” atmosfery, nawet figura woskowa dobrodusznego neandertalczyka przy wejściu.