Spokojne piękno i tysiącletnia kultura Kraju Kwitnącej Wiśni przyciąga turystów z całego świata. Zabytki architektury z wielowiekową historią i nowoczesnymi budynkami zachwycają swoim wyjątkowym pięknem i głębokim znaczeniem. Zabytki Japonii to ogromne dziedzictwo kulturowe i najnowsze technologie, które wyprzedziły czas i przyniosły ten kraj światowym liderom. Przemierzając japońskie wyspy, stopniowo, krok po kroku, zanurzysz się w czarujący świat prawdziwego Wschodu. Unikalne krajobrazy o nieskazitelnej przyrodzie, bogate tradycje, wysoki potencjał naukowy – w każdym kierunku, w którym turysta-podróżnik się zainteresuje, jest wiele unikalnych, ekscytujących, wyrafinowanych w japońskim stylu. Zapoznajmy się w tych krótkich notatkach z najbardziej uderzającymi zabytkami, których po prostu nie można przegapić podczas wizyty w tym kraju.

Pagoda Chureito

Ta pagoda została zbudowana w 1958 roku ku pamięci mieszkańców miasta, którzy zginęli w wojnach w ciągu ostatnich stu lat. Kompleks pamiątkowy wykonany jest w tradycyjnym japońskim stylu, bardzo organicznie wpisuje się w naturalny krajobraz. Ze wzgórza, na którym znajduje się pagoda, rozpościera się doskonały widok na górę Fuji. Koneserom polecam podziwianie tego widoku wczesnym rankiem – w tym czasie góra jest dobrze oświetlona. Pięknie jest w pobliżu pagody Chureito wiosną, kiedy wokół kwitnie sakura, a jesienią – w szkarłatnym płomieniu specjalnie posadzonych wokół tego miejsca klonów.

Aby cieszyć się pięknem otaczającej przyrody z tarasów widokowych pagody, będziesz musiał wspiąć się na znaczną wysokość. Droga składa się z 398 stopni. Ta liczba nie jest przypadkowa – 3,9,8 po japońsku brzmi jak sa-ku-ya. To połączenie jest zgodne z imieniem bogini góry Fuji – Konohana Sakuya. To takie japońskie – wszystko ma głęboki sens.

Ta pagoda może nie może pochwalić się starożytnym pochodzeniem, ale jej wyjątkowe piękno stało się już częścią tradycyjnego japońskiego krajobrazu. Trudno wyobrazić sobie lepszy krajobraz w pobliżu góry Fudżi niż ten, który jest teraz przedstawiony na wszystkich pocztówkach – z czerwoną pagodą Chureito.

Забронировать индивидуальный трансфер от аэропорта до вашего отеля за 17 276 RUB

góra Fuji

Wyspa Honsiu słynie z tego, że znajduje się tutaj znak rozpoznawczy Japonii – góra Fuji. Nazwa wulkanu jest tłumaczona na różne sposoby: jako „niezliczone bogactwo” lub „szlachetny człowiek”. Miejsce to jest bardzo czczone przez miejscowych, gdyż dla wyznawców buddyzmu i Shinto jest święte. Według starożytnych wierzeń wulkan Fujiyama jest świętym siedliskiem dusz zmarłych przodków.

Góra jest najwyższym wzniesieniem w kraju, jej wysokość sięga 3776 metrów nad poziomem morza. Ma regularny stożkowaty kształt, który powstał w wyniku długich erupcji kilku wulkanów. Pokryty śniegiem szczyt doskonale wpisuje się w lokalny krajobraz, nadając mu niepowtarzalnego piękna i zwięzłości.

Teren wokół góry zachował się w swojej pierwotnej formie, znajduje się tu Park Narodowy. Pomimo tego, że wulkan jest uważany za aktywny, naukowcy uważają, że nie ma jeszcze zagrożenia nowymi erupcjami. Jest to uśpiony wulkan, który ostatnio wykazywał oznaki życia w 1708 roku.

Wodospad Kegon

Park Narodowy Nikko przedstawia podróżnikom wyjątkową atrakcję przyrodniczą – najpiękniejszy japoński wodospad Kegon. Woda przesącza się przez skałę wulkaniczną i spada z wysokości 97 metrów. Główny wodospad ma siedem metrów szerokości, ale uzupełnia go wiele innych małych wodospadów znajdujących się po bokach. Jest to jeden z trzech najsłynniejszych wodospadów w kraju, często przedstawiany jest na pocztówkach z widokami Japonii, a także na płótnach artystycznych.

To miejsce jest szczególnie piękne jesienią, kiedy liście okolicznych drzew są pomalowane w najjaśniejszych odcieniach więdnięcia – od żółto-cytrynowego po fioletowo-bordowy. Piękno wodospadu nie pozostawia nikogo obojętnym. Widać to wyraźnie nie tylko ze specjalnie wyposażonych witryn (niektóre z nich są płatne), ale także z autostrady. W tym momencie wielu kierowców zwalnia, by cieszyć się ponadczasowym pięknem Kegon Falls.

Z miejscem tym wiążą się też tragiczne strony: wodospad przyciąga samobójców, którzy rozliczają się z życiem. Pierwszy taki tragiczny incydent miał miejsce w 1903 roku (Misao Fujimura zmarł w wieku 17 lat).

Wodospad Nachi-no-taki

Wśród unikalnych atrakcji przyrodniczych obiekt ten zajmuje szczególne miejsce. To nie tylko największy wodospad, który zaczyna się na wysokości 133 metrów i wpada do głębokiej dziesięciometrowej niecki. Jest to święte miejsce, w którym nieustannie odbywają się pielgrzymki, część „Świętego Miejsca i Szlaku Pielgrzymkowego w górach Kii”. Pierwsi cesarze japońscy, wytrwale pokonując wszystkie trudy trzystukilometrowej podróży, udali się tutaj na modlitwę. Obecnie ścieżka ta jest uznawana za Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

W pobliżu wodospadu zbudowano kapliczki Kumano Nachi-Taisha, które mógł odwiedzić każdy, kto potrzebował zwrócić się do bogów, bez żadnych ograniczeń (w przeciwieństwie do innych świątyń górskich, które zabraniają wstępu na ich terytorium osobom niepełnosprawnym, kobietom itp.). Wodospad jest integralną częścią świętego miejsca, daje spokój. Japończycy przez tysiące lat wierzyli, że jej woda, a nawet niewielkie rozbryzgi mogą dać zdrowie i odnowę, że nawet osoba odrzucona przez społeczeństwo może tu „narodzić się na nowo” i szczęśliwiej przeżyć swoje przyszłe życie.

Sagano Bambusowy Las

W południowo-zachodniej Japonii znajduje się rzadka atrakcja przyrodnicza – zagajnik wiecznie zielonego bambusa. Rozciąga się na obszarze szesnastu kilometrów kwadratowych w mieście Kioto (na jego zachodnich obrzeżach) i jest otoczony standardowym krajobrazem miejskim. Unikalny las bambusowy to tysiące bardzo wysokich łodyg bambusa, które kołyszą się przy najmniejszym podmuchu wiatru i „śpiewają”, wydając delikatny dźwięk, niczym tradycyjne orientalne ozdoby – dzwonki wietrzne.

Rezerwat ten ma długą historię – powstał na miejscu starożytnego parku, który powstał w XIV wieku za panowania Muso Soseki, aby kontemplować niepowtarzalne piękno górskich krajobrazów i kompleksów świątynnych. Które są doskonale widoczne z tego obszaru.

Bambusowy gaj jest dobrze wyposażony – są specjalne oświetlone ścieżki, wiszące mosty. Spacery po tym lesie są ciekawe nie tylko w dzień, ale także w nocy – wysokie drzewa rzucają długie cienie, oświetlone ścieżki idą w nieskończoność, tworząc niepowtarzalny klimat.

Ogród Kawati Fuji

Miasteczko Kitakyushu słynie z najpiękniejszego ogrodu w kraju z „wodospadem” kwiatów – Kawachi Fuji.Nie tylko Japończycy, ale także goście z całego świata przyjeżdżają, by podziwiać jego główną atrakcję – Tunel Wisteria. W ogrodzie rosną różne kwitnące rośliny, dominuje jednak glicynia, po japońsku fuji. Kwiat ten jest jednym z symboli Kraju Kwitnącej Wiśni. Glicynia rośnie długo.

Roślina stopniowo zamienia się w tkackie drzewo o dziwacznych kształtach pnia i ogromnej kwitnącej koronie, która koniecznie musi spoczywać na stabilnym fundamencie – budynku lub specjalnych konstrukcjach łukowych. Kwiaty glicynii są zbierane w grona, przypominające małe wielokolorowe motyle. Są zaskakująco delikatne i pachnące, podobnie jak nasza akacja europejska. Kawachi Fuji Park został zaprojektowany w taki sposób, aby odwiedzający po prostu „zanurzali się” w kwiatowym raju stworzonym przez kolorowe tunele kwitnącej glicynii. Korytarze kwiatowe są nazywane według koloru glicynii: żółty, biały, zielony, liliowy itp.

Park nadmorski Hitachi

Ukochany przez wszystkich Japończyków park powstał niedawno. Około trzydzieści lat temu w tym miejscu znajdowała się amerykańska baza wojskowa. Teraz ogromny obszar 190 hektarów, położony w granicach miasta Hitachinaka (na wschodzie wyspy Honsiu), został zamieniony na miejsce wypoczynku dla mieszczan. Oprócz kwiatów na terenie znajdują się inne rozrywki – diabelski młyn, basen, atrakcje rozrywkowe, ścieżki rowerowe.

Ale park zyskał światowe uznanie właśnie ze względu na swoją wyjątkową faunę: od marca zaczynają tu kwitnąć miliony żonkili, które zastępuje około dwustu gatunków tulipanów, hiacyntów, lilii i innych luksusowych kwiatów. Niezapomniane wrażenie na zwiedzających robią delikatne błękitne fale kwitnących nemofili. Latem organizowany jest nawet specjalny festiwal Kwitnącej Nemofili poświęcony tej pięknej roślinie.

Przestrzenie obsadzone rośliną kochia, która wygląda jak kulisty krzew, wyglądają nietypowo. Sadzi się ją w długich rzędach, które z czasem zmieniają kolor: wczesną wiosną kochia jest jasnozielona, potem krzewy rozjaśniają się, tracą jasność. kolor stopniowo przechodzi w spokojniejszy i cieplejszy ton, a jesienią nabiera jaskrawoczerwonego koloru.

Rzeka w Kawagoy

Kawagoe to kulturalny i historyczny zabytek, który zanurza podróżnika w atmosferze XVII wieku. Miasto to ma szczególny status – miasto przeprawy rzecznej było niegdyś główną drogą, którą dostarczano towary do stolicy Japonii, miasta Ego (dzisiejsze Tokio). Trasa rzeczna wzdłuż Sangashi-gawa i traktu Kawagoe-kaido to arterie transportowe, które pozwoliły spokojnemu i małemu miastu poprawić samopoczucie.

W XVII w. wieś była nie do zdobycia fortecą położoną nad brzegiem rzeki. Tutaj kupcy mogli bezpiecznie przechowywać swoje towary, ponieważ do ich przechowywania zbudowali specjalne magazyny o grubych glinianych ścianach – karazukuri. Teraz koryta rzeczne są świetną trasą dla podróżników, którzy chcą zanurzyć się w atmosferę tamtych odległych czasów.

Miasto nie jest już tak ważne dla łańcucha dostaw Tokio jak kiedyś, ale pozostaje ważnym węzłem kolejowym. Teraz miasto jest bardziej atrakcyjne jako dziedzictwo kulturowe i jedno z najczęściej odwiedzanych przez turystów miejsc.

Droga Nakasendo

W XVII wieku miasta Kioto i Edo (współczesne Tokio) były połączone traktem, który przechodził przez przełęcze górskie. Tak to się nazywało – droga przez góry. Ścieżka ta była używana przez kupców, wojskowych, lokalnych panów feudalnych i postaci historycznych – więc teraz droga jest interesująca dla turystów, którzy chcą poczuć ducha tamtych odległych czasów. Piesze wędrówki zazwyczaj rozpoczynają się w mieście Kioto. Trekking trwa dziesięć dni, podczas których można zobaczyć wiele ciekawych miejsc, takich jak unikalne japońskie wioski, takie jak Magome i Tsumago.

Ta feudalna droga jest jedną z pięciu pieszych tras turystycznych, która bardzo szczegółowo wprowadza podróżnika w historię, życie i cechy kultury japońskiej. Po drodze spotkasz urocze japońskie wioski, ryokany (tradycyjne japońskie hotele). Podczas 10-dniowej przeprawy Kioto-Tokio będziesz otoczony wyjątkowymi japońskimi krajobrazami z górami i dolinami. Wędrówka będzie ciekawa, ale wymaga pewnej formy fizycznej – po drodze będą zjazdy, podbiegi i inne trudności, które trzeba będzie pokonać samodzielnie.

Wyspa Aogashima

Najpiękniejsza wyspa, która swój początek zawdzięcza aktywności wulkanicznej, jest obecnie zamieszkana przez niewielką liczbę mieszkańców. Nie tak dawno temu – pod koniec XVIII wieku – ożył wulkan Aogashima, rozpoczęła się aktywność sejsmiczna, której skutki były trudne do przewidzenia, a to stanowiło ogromne zagrożenie dla miejscowej ludności. Wszyscy mieszkańcy zostali ewakuowani do bezpieczniejszych obszarów w Japonii. Dopiero 50 lat później ludzie ponownie przybyli na wyspę i zaczęli angażować się w rybołówstwo i działalność rolniczą.

Klimat w tym miejscu jest subtropikalny, wyspa-wulkan przyciąga turystów swoją niedostępnością – ma tylko jeden port, możliwość samotności, a także piękne krajobrazy. W najwyższym punkcie wyspy znajduje się wewnętrzny krater wulkanu. Rozciąga się stąd widok na całą wyspę, pokrytą kolorową roślinnością i zamieszkaną przez dużą liczbę ptaków. Nie zawsze jest tłoczno, ale jest ciekawie. Na wyspie mieszka nieco ponad dwieście osób, jest mała szkoła i cała infrastruktura niezbędna do normalnego życia.

Shirakawa

Kiedyś obszar ten był prawie odcięty od świata zewnętrznego nieprzejezdnymi ścieżkami górskimi. Do wsi Sarakawa po prostu nie da się dojechać konno. Dlatego rozwinął się tu oryginalny styl życia i oryginalny styl architektoniczny, który jest obecnie uznawany za światowe dziedzictwo i chroniony przez UNESCO.

Dużym zainteresowaniem współczesnych turystów cieszą się starożytne budowle gassho-zuruki. Są to drewniane budynki mieszkalne, które mają ponad 200 lat. Są dość obszerne, duże, mają kilka pięter i są wyjątkowe, ponieważ są zbudowane bez jednego gwoździa, pokryte słomą i nie mają komina. Zamieszkane jest tylko pierwsze piętro, na pozostałych prowadzone są operacje gospodarcze, np. dojrzewają poczwarki jedwabników.

Dym, który trafia bezpośrednio do domu, chroni przed drobnoustrojami i bakteriami. Podgrzewa słomkę, która przykrywa gassho-zuruki. Ten styl architektoniczny nazywa się „ręce splecione do modlitwy”, ponieważ dach naprawdę przypomina kształt dłoni mnicha buddyjskiego złożonego do modlitwy.

Gorące źródła Kusatsu Onsen

Kurort Kusatsu, położony na górze Kusatsu-Shirane-san, słynie na całym świecie ze swoich źródeł. Z gruntu wydobywa się gorąca woda, która ma specyficzne właściwości. Miejscowi mieszkańcy używali tej leczniczej wody do przywracania zdrowia od czasów starożytnych. Po raz pierwszy lecznicze właściwości tutejszych wód termalnych zostały oficjalnie potwierdzone przez niemieckiego lekarza Baelza już w XIX wieku.

Co więcej, skład mineralny wody w różnych źródłach nie jest taki sam. Dlatego woda w nich zawarta ma różne właściwości, może leczyć bardzo szeroką gamę chorób. Manza Onsen to wyjątkowa woda termalna w swoim rodzaju, która dzięki zanieczyszczeniam ma niezwykły mlecznobiały kolor. To źródło jest uważane za jedno z najsilniejszych, ponieważ jego woda jest najwyższej jakości.

W centrum miasta znajduje się potężne źródło wody termalnej – Yubatake. Około 4000 litrów wody tryska spod ziemi, otaczając pobliskie budynki gęstą parą w zimnych porach roku. Na szczycie góry Kusatsu-Shirane-san znajduje się szmaragdowe jezioro Yugama. Zimą są tylko piesze wycieczki nad jezioro.

Park Śnieżnych Małp Jikogudani

Obszar leśny, położony na płaskim terenie Jikogudani, jest naturalnym siedliskiem makaków japońskich. Owe inteligentne zwierzęta nazywane są też „śnieżnymi małpami”. Niedaleko tego miejsca znajdują się miasta Sibu i Yudanaka. Ta dolina została nazwana Jigokudani, co oznacza „dolina piekła”, ze względu na ciągłą aktywność wulkaniczną. Jest tu wiele gorących źródeł, a w drodze do parku małp śnieżnych można zobaczyć ryokan Korakukan.

Obserwowanie zwierząt jest najciekawsze zimą, kiedy pada śnieg. W miejscu znajduje się sztuczny staw, w którym małpy uwielbiają pływać. Jeśli nie chcą wejść do wody, robotnicy wrzucają do wody smakołyki, po które natychmiast nurkują. Makaki, choć żyją w swoim naturalnym środowisku, są już przyzwyczajone do ludzi.

Wcale nie boją się gości, mogą ich wpuścić z bardzo bliskiej odległości. Życie społeczności małp jest monitorowane przez całą dobę za pomocą nadzoru wideo, surowo zabrania się ich karmienia i przeszkadzania. Informacje o życiu małp podane są w języku japońskim, aw skróconej formie – w języku angielskim.

Wulkan Sakurajima

Ten naturalny punkt orientacyjny przyciąga turystów tym, co jest obecnie aktywnym wulkanem. Sakurajima to wulkan, który wielokrotnie emitował znaczne emisje popiołu i skał wulkanicznych i nie wydaje się, aby zasypiał w najbliższej przyszłości. Ostatnia erupcja (emisje popiołu) miała miejsce w 1916 roku. Następnie rząd kucyków ocenił zagrożenie sejsmiczne na 2-3 kulki. Przed erupcją 1914 wulkan był oddzielną wyspą, do której można było dotrzeć tylko promem. Droga lądowa stała się możliwa, gdy zastygła lawa połączyła wyspę-wulkan z półwyspem Osumi.

Krocząc po ziemi wokół wulkanu Sakurajima, można poczuć ciepło płynące z jego wnętrzności. Jeśli wykopiesz małą dziurę, wypełni się ją ciepłą wodą, w której przyjemnie się wygrzewa. Turyści specjalnie kupują wiosła do tego zabiegu wraz z innymi akcesoriami plażowymi. Niepowtarzalny klimat tego miejsca pozwala na uprawę największej rzodkiewki daikon i bardzo słodkich mini mandarynek.

Aokigahara

Góra Fuji ma niezwykły park. Nazywany jest także „lasem samobójstw”, ponieważ na jego terytorium wybuchła niejedna straszna tragedia. Jedną z prawdziwych, a nie fikcyjnych historii XX wieku są fakty głodu starców, których krewni sprowadzili w gąszcz i pozostawili tu na śmierć. Ta mrożąca krew w żyłach tradycja Japończyków została już niejednokrotnie opisana w utworach literackich, na ten temat nakręcono więcej niż jeden film, dlatego wielu podróżników jest bardzo zainteresowanych zobaczeniem tego dzikiego i przerażającego gąszczu na własne oczy.

Co więcej, według statystyk, rocznie w lesie znajduje się do stu samobójców, którzy nie wytrzymali współczesnego rytmu życia, kłopotów domowych, problemów z pracą i popełnili samobójstwo. Turyści spacerują w specjalnie wyposażonych miejscach, po utwardzonych ścieżkach. Z reguły nikomu nie śpieszy się zboczyć z trasy, aby przypadkowo nie znaleźć kolejnego samobójstwa. Pogotowie są tu zawsze w pogotowiu – na pierwszy sygnał od okolicznych mieszkańców, którzy umieją odróżnić osobowości samobójcze, pędzą na ratunek.

Zamek Himeji

Japonia w okresie feudalnym wzbogaciła się o luksusowe zamki, które budowali lokalni szlachcice w celu wzmocnienia ich władzy. Dziś na wyspach japońskich przetrwało około 50 zamków, wśród których szczególne miejsce zajmują Zamek Himeji, Zamek Nijo, Zamek Matsumoto. Zamek Himeji lub Zamek Białej Czapli to najpiękniejszy obiekt, który naprawdę przypomina tego ptaka swoim stylem, wdzięcznymi liniami. Nie jest to pojedynczy budynek, ale zespół drewnianych budynków, których jest ponad 82.

Zamek Nijo

Zamek Nijo jest rezydencją japońskich władców Tokunawa. Dynastia sprawowała władzę przez ponad 260 lat. Obiekt uderza siłą, wielkością i wyrafinowaniem ornamentów dekoracyjnych. Wewnątrz pałacu znajdują się dzieła sztuki, które słusznie uważane są za arcydzieła sztuki światowej.

Zamek Karasu-jo

Zamek Karasu-jo lub Zamek Kruków wziął swoją nazwę od czarnego koloru fortyfikacji i kształtu konstrukcji, które wyglądają jak ptak rozpościerający skrzydła do wiatru. Ten zamek ma niezwykłą „podłogę słowika”, która skrzypi przy najmniejszym dotyku. Był to dodatkowy środek bezpieczeństwa – strażnicy słyszeli każdy szelest i mogli w porę zatrzymać napastnika.

Zamek Kumamoto

Wspaniały stary zamek Kumamoto znajduje się w mieście o tej samej nazwie w prefekturze Kumamoto. Ta majestatyczna budowla jest również powszechnie znana jako „Zamek Wrony”. Obiekt jest jednym z uznanych narodowych skarbów Japonii. Początkowo zamek został zbudowany jako mały fort, zwykła fortyfikacja. Jego historia sięga końca XV wieku. Założycielem tego fortu był Idevo Hidenobu. Później budynek został przebudowany na nowo, przekształcony, zamek przez ponad trzy wieki służył jako rezydencja daimyo Kumamoto Khan.

W XX wieku zamek został całkowicie odrestaurowany i odrestaurowany. Obecnie służy jako muzeum-pomnik japońskiej architektury zamkowej z okresu Edo. Na terenie zamku-muzeum znajduje się ekspozycja średniowiecznej odzieży i broni, przechowywana jest unikalna zbroja samurajska z tamtych czasów starożytnych. Atrakcja znajduje się w samym centrum miasta, można do niej dojechać w zaledwie dziesięć minut komunikacją miejską ze stacji Kumamomto lub wybrać się na spacer, trwający nie dłużej niż 40-45 minut.

Kinkaku-ji

„Złoty Pawilon” Kinkau-ji to buddyjski klasztor należący do sekty Rinzai w Japonii. Klasztor ten znajduje się w Kioto i ma monastyczny tytuł – Góra Północna, a oficjalna nazwa to Klasztor Rowan. Kompleks nazywany jest „Złotym Pawilonem” ze względu na główny budynek, którego ściany wydają się być zbudowane z czystego złota. Kompleks znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Ta budowla religijna powstała pod koniec XIX wieku, a jej główną świątynią jest posąg bodhisattwy Kannona. W Złotym Pawilonie znajduje się cenny zabytek kultury – portret szoguna Ashikaga Yomitsu (budynek był wcześniej jego rezydencją, a po jego śmierci przekształcony w klasztor), w klasztorze znajdują się również freski gabinetu Daisho, a na jego terenie znajduje się wytworny ogród klasztorny. terytorium.

Podczas wojny domowej w drugiej połowie XV wieku zniszczeniu uległy prawie wszystkie budynki kompleksu, z wyjątkiem Złotego Pawilonu, który już w 1950 roku uległ zniszczeniu w wyniku pożaru i był odrestaurowywany przez długie 48 lat.

Pomnik Pokoju w Hiroszimie

W Nakazjimie znajduje się ciekawa atrakcja – słynny Park Pamięci Pokoju. Kompleks ten został wzniesiony na pamiątkę tragedii, która miała miejsce w 1945 roku, kiedy japońskie miasta zostały zbombardowane bronią jądrową. Muzeum Pamięci znajduje się na obszarze ponad dwunastu hektarów, tutaj można zobaczyć wiele zabytków, miejsc obrzędowych, cenotafów. Projekt został opracowany przez światowej klasy architekta Kezo Tange i jego trzech kolegów.

W parku znajduje się pomnik ku czci małej dziewczynki, która była pół kilometra od epicentrum wybuchu i zmarła dziesięć lat po tragedii na chorobę popromienną, nazywała się Sadako Sasaki. Imię tej dziewczyny kojarzy się z opowieścią o 1000 papierowych żurawiach. Kolejnym nie mniej znanym zabytkiem kompleksu jest „Płomień Pokoju”, pamiątkowy ogień płonie tu od 1 sierpnia 1964 roku, płomień będzie przypominał o tragedii i jej ofiarach, dopóki na Ziemi będzie istniała straszna broń atomowa. Po drugiej stronie rzeki Ota można zobaczyć Kopułę Genbaku, budynek, który przetrwał bombardowanie.

Świątynia Itsukushima

Wiele miejsc i budowli w Kraju Kwitnącej Wiśni jest wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO, jednym z nich jest sanktuarium Shinto Itsukushima w prefekturze Hiroszima. Niektóre z budynków kompleksu i jego własności są przez japoński rząd utożsamiane z narodowymi skarbami. To miejsce często można zobaczyć na blogach podróżniczych, w prasie czy w filmach. Wznoszące się nad wodą rytualne czerwone bramy sanktuarium to jedna z najbardziej rozpoznawalnych panoram kraju. Czasami kompleks nazywany jest „sanktuarium lub świątynią na wodzie”.

Kompleks świątynny to siedemnaście drewnianych budynków, wcześniej uważano, że nie da się budować na ziemi bogów, dlatego też sanktuaria wznoszono na palach nad taflą wody. Wśród gości kompleksu popularna jest tradycja – zostawiać monety w podporach bramy, aby spełnić życzenie. Ten prosty rytuał możesz wykonać podczas odpływu, kiedy dno jest odsłonięte i możesz swobodnie udać się do bram świątyni.

Największe wrażenie kompleks robi jesienią, w tym czasie otoczenie kompleksu pomalowane jest we wszystkich odcieniach żółci, złota i czerwieni, co tworzy nieopisany klimat. Codziennie przyjeżdżają tu ludzie z różnych części świata, aby zobaczyć lokalny zachód słońca.

Zamek w Nagoi

W prefekturze Aichi w mieście Nagoja na początku XVII wieku wzniesiono majestatyczny „Złoty Zamek”. Początkowo zamek służył jako „rodzinne gniazdo” dla jajnikowej gałęzi rodziny Shounun Tokugawa. Przed pojawieniem się „drapaczy chmur” ten budynek ze złotymi dekoracjami na dachu uderzał swoją wielkością. Ta piękna konstrukcja była widoczna z odległości kilku kilometrów. Złoty Zamek to uderzający zabytek japońskiej architektury. Ma wartość jako obiekt historyczny: z estetycznego i militarnego punktu widzenia.

Do końca XIX wieku miejsce to było centrum politycznym i administracyjnym okolicznych ziem. Do 1945 roku zamek był narodowym skarbem kraju, jednak w wyniku nalotów wojsk amerykańskich uległ zniszczeniu. Nie tylko rząd i organizacje międzynarodowe, ale także zwykli mieszkańcy miasta Nagoya brali udział w odbudowie zamku po wojnie. Teraz Złoty Zamek Nagoya jest muzeum i symbolem miasta, częścią historycznego dziedzictwa Japończyków. Kompleks jest stale odnawiany.

Disneyland w Tokio

Na wybrzeżu Zatoki Tokijskiej zdecydowanie powinieneś odwiedzić Tokyo Disneyland. Znajduje się w prefekturze Chiba, Urayasu City. Od 1983 roku na powierzchni 80 hektarów rozciąga się park rozrywki. Jest tu 47 atrakcji, to właśnie ten park powstał jako pierwszy poza Stanami Zjednoczonymi. W 2001 roku otwarto park satelitarny „Tokio Disneysea” – kompleks atrakcji wodnych. Park został odrestaurowany po katastrofie naturalnej w 2011 roku i jest dziś lepiej znany jako Tokyo Disney Resort.

Terytorium podzielone jest na siedem części z własnym tematem. W pobliżu znajdują się hotele rodzinne. Całe terytorium jest wypełnione sklepami tematycznymi w kształcie walizki. Co ciekawe, Tokyo Disneyland i jego park satelitarny to jedyne parki Disneya, które nie są własnością Disney Corporation.

Dzieci do lat 3 mogą zwiedzać park rozrywki za darmo, starsze dzieci i dorośli muszą zapłacić za tzw. „Disneyland paszport”, ten dokument uprawnia do korzystania ze wszystkich oferowanych przejażdżek i rozrywek.

Wieża telewizyjna w Tokio

Wieża telewizyjna Tokyo ma ponad 322 metry wysokości w Specjalnej Dzielnicy Tokio Minato. Podczas zakończenia budowy otrzymał mistrzostwo świata jako najwyższy stalowy obiekt na świecie. Wieża ma postrzępioną konstrukcję, jej elementy mają pomarańczowo-białą powłokę odporną na wpływy zewnętrzne, zgodnie z międzynarodowymi normami bezpieczeństwa lotniczego. Obecnie anteny wieży nadają kilka japońskich sieci telewizyjnych NHK, TBS i Fuji Television.

Oprócz swojego bezpośredniego zadania – nadawania, wieża pełni rolę ciekawej atrakcji turystycznej, jest uważana za symbol Tokio wraz z innymi atrakcjami. Każdego roku odwiedza ją kilka milionów turystów, aby podziwiać panoramy z tarasów widokowych. Obok wieży znajduje się budynek administracyjny, w którym mieści się muzeum, restauracje i sklepy. Na terenie znajdują się również dwa obserwatoria. Bardzo często tę gigantyczną wieżę można zobaczyć w japońskich i zagranicznych filmach, programach telewizyjnych, a nawet w japońskim anime.

Kiyomidzu-dera

Znany jako „Klasztor Czystej Wody”, Kiyomizu-dera należy do japońskiej sekty buddyjskiej Northern Hosso. Ten zabytek kultury znajduje się, podobnie jak wiele ważnych historycznie budynków w prefekturze Kioto, i ma klasztorny tytuł – Góra Otova. Klasztor otrzymał swoją nazwę dzięki wodospadowi, który znajduje się na jego terenie. Od 1994 roku znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Klasztor został założony w odległym VIII wieku, a jego głównym sanktuarium jest posąg tysiącręcznego Cannocka. Do cennych zabytków znajdujących się na terenie kompleksu klasztornego należy również złota świątynia, bramy straży, trójpoziomowa pagoda, dzwonnica. Nowoczesna centralna świątynia klasztoru to „Sala Główna”, nazywana jest również „Platformą Kiyomizu”. Uznawany jest za zabytek X wieku, jednak w 1633 roku został znacznie przebudowany. Wśród innych zabytkowych budynków kompleksu wyróżnia się dzwonnica i Brama Zachodnia. Obok tej bramy zaczyna się niewielka uliczka, przy której od XVII wieku znajdowały się sklepy i sklepy.

Świątynia Todai-ji

Miasto Naru co roku przyciąga wielu pielgrzymów i turystów, ponieważ to właśnie tutaj znajduje się najbardziej niesamowita świątynia buddyjska – Todai-ji. Miliony buddystów i ciekawskich turystów odwiedzają sanktuarium – największy drewniany budynek na świecie, w którym znajduje się ogromny posąg Buddy. Wysokość posągu wynosi 14 m 70 cm Oprócz posągu Todaijirusyanabutsujo (Buddy) w Todai-ji znajdują się inne wyjątkowe zabytki. Na przykład bramy świątyni, które są największe w tym kraju, czy imponująca kompozycja kilku posągów.

Japończycy bardzo dbają o swoją świątynię, zachowała się ona w doskonałym stanie przez kilka stuleci. Oprócz tego ogromnego kompleksu świątynnego w mieście znajduje się wiele innych świętych miejsc – łączna liczba świątyń buddyjskich sięga 525 sztuk. Budynki te również są drewniane, ale są stale monitorowane, aby negatywne czynniki naturalne nie zniszczyły tego dziedzictwa. Święte miejsca Naru, wraz ze świątynią Todai-ji, są prawdziwym bogactwem kulturowym Japończyków.

Świątynia mchu Saiho-ji

Antyczna stolica Kraju Kwitnącej Wiśni – miasto Kioto szczyci się niesamowitą atrakcją. To świątynia buddyjska, do której nawet teraz nie każdy może się dostać. 600 lat temu mnich-artysta stworzył ogród z mchu – Saiho-ji, który zachwyca swoim niepowtarzalnym pięknem. Około 130 gatunków mchów i porostów pokrywa prawie całe terytorium, rozprzestrzeniając się nie tylko na glebie, kamieniach, ale także na pniach i korzeniach drzew, mostach, nadając krajobrazowi fantastyczny smak.

Promienie słoneczne przechodzą przez gęste liście drzew, oświetlając aksamitne mchy i podkreślając ich niezwykłą fakturę i bogatą kolorystykę (od szmaragdowej zieleni po brąz i fiolet). Świątynia Mchu przeszła przez różne czasy: została zniszczona podczas feudalnej wojny domowej i odbudowana w 1339 roku przez słynnego Mistrza Muso Kokushi.

Ogród ma kilka poziomów. Na dole znajduje się staw, podobny do hieroglifu „serce”. Jest również otoczony pięknym dywanem z mchu. Sztuczny zbiornik, który jest wypełniony źródłem Pure Waters, ma poetycką nazwę – Złoty Staw.

Zamek w Osace

Zamek, który pod względem zakresu i powierzchni przewyższa wszystkie podobne budowle w Japonii, ma bogatą historię i szczególne znaczenie. Odegrał ważną rolę w zjednoczeniu kraju, a w 1597 roku stał się wyjątkową, nie do zdobycia fortecą. Historia zamku jest bogata i ciekawa, przeżywał zarówno zwycięstwa, jak i druzgocące klęski. Był kilkakrotnie odnawiany, rozumiejąc ważną historyczną rolę tej twierdzy.

Odbudowę i całkowitą restaurację zamku przeprowadzono w 1931 roku. Od tego czasu budynek pełni funkcję muzeum, w którym znajdują się różne wartości historyczne i artefakty. Pomieszczenia muzeum zajmują ogromną powierzchnię – jeden kilometr kwadratowy. Tu nie przywrócono oryginalnej dekoracji, która uległa całkowitemu zniszczeniu na przestrzeni minionych stuleci, dlatego budynek urządzono zgodnie z wymogami organizacji muzealnych. Jest winda i inne udogodnienia dla turystów. Oryginalne średniowieczne wnętrze japońskiego zamku zostało odrestaurowane w niektórych starożytnych miejscach i można je oglądać w innych miejscach w Japonii.

Świątynia Fushimi Inari Taisha

W Japonii jest wiele świątyń poświęconych Inari, szczególnie czczonemu bóstwu, które patronuje ryżowi, sake, herbacie, płodności, producentom i kupcom. Najważniejszą z tych budowli świątynnych i ciekawą atrakcją jest starożytna świątynia w Kioto. Świątynia znajduje się na wzgórzu Inari, a żeby się do niej dostać, trzeba pokonać 4-kilometrową wspinaczkę po schodach. Po drodze można podziwiać inne małe sanktuaria, których po drodze jest całkiem sporo.

Główna atrakcja – Sanktuarium Fushimi Inari Taisha znajduje się na wysokości 233 m n.p.m. Odwiedzający doświadczają szczególnego wrażenia, gdy przechodzą przez wiele jasnoczerwonych i czarnych bram tori tej świątyni. Torii były darowane przez różnych biznesmenów, kupców, samurajów. W drodze do świątyni można zobaczyć posągi lisów kitsune. Są uważani za posłańców przebiegłych bóstw inari. Kitsune to wilkołaki, które zgodnie z lokalnymi wierzeniami mogą zamieszkiwać człowieka, sącząc się przez płytki paznokcia na palcach.