Co zobaczyć w Turynie w 1 dzień na własną rękę – trasa, zdjęcie, opis, mapa

Co zobaczyć w Turynie w 1 dzień na własną rękę, nie jest pustym pytaniem. W końcu to miasto jest idealne dla turystów. Tu jest wszystko: wielkie Alpy widoczne z każdego miejsca, zabytki architektury i kultury, zadbane ulice i place. Niektóre przewodniki żartują: aby być całkowicie doskonałym, Turyn musi dodać morze do już istniejących piękności. Ale też istnieje! To prawda, prehistoryczne. Na Monte dei Cappuccini znajdują się skamieniałości organizmów morskich i muszli. Turysta ma kłopoty z czasem: chce wszystko zobaczyć, ale czasu bardzo brakuje. Ale jeśli poprawnie zbudujesz trasę, możesz zobaczyć główne interesujące obiekty w ciągu 1 dnia. A jeśli coś pozostaje odkryte, cóż! – będzie musiała znowu wrócić do urokliwego miasta!

Brama Palantyńska

Te łuki zostały zbudowane w I wieku pne. Ich pierwotnym przeznaczeniem była brama wjazdowa i wjazdowa w murze twierdzy. Za ich pośrednictwem można było dostać się do osady, która znajdowała się na terenie współczesnego miasta. I nazywane są bramami Palantine, ponieważ znajdują się obok Palazzo Reale.

Historia pomnika sięga wieków:

Obok Bramy Palatyńskiej zachowały się fundamenty pomieszczeń dla reszty gwardii oraz fragment muru twierdzy, zbudowanego w epoce rzymskiej.

Galeria Sabauda

Początkiem nowoczesnej kolekcji był dar mnichów z Domu Sabaudzkiego dla Królestwa Sardynii. Dziś można tu zobaczyć płótna stworzone przez europejskich artystów, od renesansu po XVIII wiek. W salach znajdują się obrazy malarzy szkół włoskich, hiszpańskich i północnych. Korytarze wyłożone są plakatami przedstawiającymi artystów i wypowiedzi historyków sztuki o ich twórczości.

Czasami powtarzają się wątki obrazów różnych autorów:

1. Święty Franciszek otrzymuje stygmaty Jezusa Chrystusa. Temat ten został odzwierciedlony przez Van Eycka i Pedro Fernandeza.
2. Narodzenia Najświętszej Marii Panny przedstawił Apollonio di Giovanni. Bellini jest autorką tradycyjnego prezentu dla kobiety, która urodziła dziewczynkę: okrągłego stołu z obrazem. Jest eksponowany obok płótna.
3. Antonio Polayolo i Felippo Lippo przedstawili historie z życia Archanioła Rafaela. To dość popularna historia wśród malarzy średniowiecza.
4. W Galerii Sabauda wielu artystów przedstawiało przynoszenie darów przez Trzech Króli nowo narodzonemu Jezusowi.
5. Malarze nie pominęli opowieści o matce Matki Boskiej – św. Annie. Uważa się, że leczy się z dżumy i trądu, dlatego zbliża się do niej pacjent spragniony wyzdrowienia.
6. Wielu artystów fascynowały się mitami starożytnej Grecji.
7. A niektórzy autorzy odzwierciedlali sceny z życia plebsu. Bassano posiada rzetelny opis rynku miejskiego.

Galeria Sabauda to niewielka, ale najważniejsza ekspozycja Turynu.

Katedra Jana Chrzciciela

W miejscu dzisiejszej katedry św. Jana Chrzciciela powstały już wcześniej pierwsze kościoły chrześcijańskie: św. Jana Zbawiciela i św. Marii im. Na rozkaz kardynała Rovere architekt Caprina zburzył istniejące budynki i wybudował katedrę św. Jana Chrzciciela. Bluźnierstwo uzasadniono faktem, że główna świątynia miasta musiała zostać wzniesiona na miejscu, o które przez lata modlono się. Budowa przebiegała w przyspieszonym tempie: od wmurowania fundamentów do poświęcenia minęło zaledwie 7 lat. Pierwsze nabożeństwo odbyło się w 1498 roku. Do budowy świątyni użyto białego kamienia. A dziś katedra wyróżnia się na ogólnym tle, bo wszystkie inne budynki w mieście są znacznie ciemniejsze. Formy budynku są niezwykle surowe. Do środka prowadzą ozdobne schody.

Po 2 wiekach konieczne było wybudowanie specjalnego pomieszczenia do przechowywania całunu Jezusa Chrystusa. Architekt Guarini znakomicie poradził sobie z tym zadaniem. Kaplica znajduje się na wzgórzu, aby się tam dostać, trzeba wspiąć się po schodach wykutych z ciemnego marmuru; gdy wspinasz się, iluminacja wzrasta: wszystko to symbolizuje drogę duszy od ciemności do światła.Ale dla pielgrzymów i turystów w kaplicy wystawiona jest tylko kopia płótna: oryginał jest przechowywany w skarbcu katedry, jest pokazywany raz na 25 lat.

Pałac Królewski

W 1997 roku Palazzo Reale został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Obiekt ten jest chętnie odwiedzany przez turystów, którzy przybyli do Turynu.

Historia kompleksu jest dość długa:

1. Budowa rozpoczęła się w 1646 roku. Na stałą rezydencję królewskiej dynastii Sabaudii wymagany był budynek, który spełniał ówczesne idee luksusu. Miejsce to zostało wybrane jako punkt orientacyjny: kiedyś znajdował się tu pałac biskupa turyńskiego (budynek musiał zostać rozebrany). Praca trwała nieprzerwanie przez 16 lat.
2. Nadworni architekci wznieśli pałac, nadając mu cechy architektury barokowej. Przedstawiciele rodziny królewskiej mieszkali w budynku do 1865 roku. Po przeniesieniu stolicy do Florencji rezydencja stała się drugorzędna.
3. Następnie pałac został ukończony: architekci nadali mu cechy rokoka i klasycyzmu. Dzisiejszy styl kompleksu jest trudny do określenia. Swoim wyglądem przypomina jednocześnie Pałac w Wersalu i pałac w Peterhofie.
4. W 1946 r. Palazzo Reale przeszło na własność państwową. Po niewielkiej renowacji zamienił się w muzeum dynastii Savoy.

Przez dość długi czas w Palazzo Reale przechowywano unikalną relikwię: Całun Turyński. Ale po wybudowaniu katedry św. Jana Chrzciciela przeniesiono go do kaplicy. Palazzo Reale komunikuje się z zespołem katedralnym podziemnym przejściem.

Królewska Zbrojownia

Założycielem nowoczesnej ekspozycji był Carlo Alberto: w 1832 roku zaczął zbierać broń. Lokalizacja została wybrana idealnie: część kompleksu Palazzo Reale, praktycznie obok oficjalnej rezydencji. Źródła jednostek magazynowych to:

Prace muzealne zostały przeprowadzone dość sprawnie. Już w 1840 r. usystematyzowano jednostki magazynowe: opracowano ich katalog. Ekspozycja przyjęła pierwszych zwiedzających w 1837 roku. Goście zwrócili uwagę na doskonały dobór i odpowiednie ułożenie przedmiotów. Carlo Alberto był zadowolony. W 1554 roku ekspozycję uzupełniono o litografie i księgi przydatne do badania broni z różnych czasów.
Biblioteka stała się miejscem odwiedzanym: przyjeżdżali tu badacze i zwykli obywatele zainteresowani tym tematem. 1946 zmienił status galerii: stała się galerią państwową. Renowację zakończono w 2005 roku. Dziś turyści będą musieli zapoznać się z 5000 przedmiotów do przechowywania: prezentowane są sztylety, halabardy, arkebuzy, zbroje rycerskie. Kolekcja jest stale aktualizowana. Administracja kompleksu organizuje wystawy tematyczne, dzięki czemu nikt nie będzie się nudził w centrum.

Pałac Madama

Palazzo Madama jest zbudowany na linii fortyfikacji zbudowanych w celu ochrony miasta przez starożytnych Rzymian. Kolonia została założona w I wieku: wtedy była małą fortecą. W średniowieczu zmienił się status budowli: rozbudowano ją, dobudowano kilka wież. Budynek uzyskał profil prostokątny. Po dojściu do władzy dynastii Savoy, Palazzo stało się możliwe jako rezydencja królewska. Dokładnie tak było przed budową Palazzo Reale.

Ale nawet po zmianie lokalizacji rodziny królewskiej znaczenie pałacu nie zmniejszyło się: owdowiały królowe wolały tu przeżyć swój smutny wiek. Aż do śmierci Marie-Christine z Francji przebywała w Palazzo Madama. Nawiasem mówiąc, dzięki temu budynek otrzymał swoją obecną nazwę. Następnie Palazzo Madama służył jako sesja sądowa, gdzie wystawiali się znani artyści. A od 1934 roku w budynku mieści się ekspozycja sztuki starożytnej.

Niektórzy badacze twierdzą, że przez krótki czas przechowywano tu relikwię: Całun Turyński. Nowoczesny wygląd Palazzo jest niezwykły: ma bogato zdobioną fasadę i skromny wygląd ogólny. Być może wynika to z faktu, że budynek pierwotnie służył do obrony miasta. Ekspozycja, znajdująca się w Palazzo Madama, zachwyci nie tylko starożytnymi artefaktami: eksponowana jest tu bogata kolekcja przedmiotów z okresu średniowiecza.

Teatr Reggio

Pomimo tego, że Turyn był stolicą księstwa, nie posiadał opery. Spektakle prezentowane były w plenerze lub na scenach teatrów dramatycznych. I dopiero w 1713 roku, w imieniu Vittorio Amedeo z Sabaudii, architekt Yuvara rozpoczął prace nad projektem budynku. Ale budowa rozpoczęła się dopiero po śmierci architekta.W 1738 roku projekt został sfinalizowany przez Alfieriego na prośbę księcia Emanuele 3 Sabaudzkiego. Monarcha postawił zadanie: zbudować luksusowy teatr królewski. Zadanie zakończyło się sukcesem: w ciągu zaledwie 2 lat powstał budynek z widownią na 2500 miejsc i doskonałą akustyką. A publiczność została umieszczona na 5 poziomach.

Na tym zakończył się pierwszy pomyślny okres w historii Reggio:

1. Przez 6 lat (1792-1798) teatr nie działał. Po ponownym otwarciu nastąpiła seria zmian nazw (National, Bolszoj Theatre of Arts, Imperial). Zmienił się też repertuar: trzeba było wziąć pod uwagę gusta Francuzów.
2. W 1914 roku budynek ponownie należał do książąt sabaudzkich, przywrócono nazwę: Teatr Królewski. Reggio został następnie przekazany gminie.
3. I wojna światowa dotknęła teatr: był zamknięty do 1919 roku.
4. W lutym 1936 teatr spłonął od środka: częściowo ocalała fasada. Po odbudowie Reggio zostało otwarte dopiero w kwietniu 1973 roku.

Mimo trudnych okresów w historii teatru, na jego scenie gościły światowe sławy. Pracowali tu Toscanini, Puccini, Wagner, Strauss. Dziś Reggio jest centrum życia muzycznego i kulturalnego miasta.

Kret-Antonelliana

Wysokość Mole Antonelliana to ponad 160 m, iglica ma około 50 m. Wieża jest najwyższą ceglaną budowlą w Europie. Budynki z późnego okresu wzniesiono przy użyciu nowoczesnych technologii i materiałów (szkło, stal, beton, plastik), a Mole Antonneliana zbudowano ze starej dobrej cegły. Historia wieży jest niezwykła. Gmina żydowska miasta zatrudniła architekta Antonellego do zaprojektowania synagogi. Pieniądze zbierano z całego świata.

Antonelli zapowiedział niewielką kwotę, ale termin był krótki. Ale po 13 latach stało się jasne, że końca prac nie widać, chociaż budżet budowy został kilkakrotnie przekroczony. Gmina wycofała fundusze i zrzekła się prawa budowlanego. W 1889 r. za pieniądze gminy ukończono wieżę. Został nazwany na cześć projektanta: Mole Antonelliana i mieści się w nim Muzeum Risorgimento. W 1938 roku ekspozycję przeniesiono w inne miejsce.

Turyści chętnie odwiedzają wieżę: posiada taras widokowy, z którego otwiera się wspaniała panorama starego miasta. Można się tu dostać szybką windą. A potem warto odwiedzić znajdujące się w wieży Narodowe Muzeum Kinematografii i posłuchać zabawnych historii, które wydarzyły się na planie włoskich filmów.

Muzeum Risorgimento

Ekspozycja opisuje najważniejszy okres w historii Turynu i Włoch: walkę z okupacją i zjednoczenie kraju. A miasto, jako stolica Księstwa Sabaudzkiego, odegrało wiodącą rolę w ruchu narodowowyzwoleńczym. Początkowo wystawa znajdowała się w Mole Antonellina. Została tu umieszczona zaraz po otwarciu wybudowanej wieży. Ale w 1938 r. Risorgimento zostało przeniesione do Palazzo Giornale (Park Valentino). Tam ekspozycja nie pozostała długo i wkrótce przeniosła się do Palazzo Carignano, gdzie znajduje się do dziś.

W 2006 roku Risorgimento zostało zamknięte z powodu renowacji i uzupełnienia ekspozycji. Cel pracy: ukazanie wpływu wydarzeń, które miały miejsce w okresie historycznym Risorgimento na sytuację polityczną w krajach europejskich. Otwarcie zaktualizowanej ekspozycji zbiegło się w czasie z obchodami 150. rocznicy zjednoczenia Włoch. Nowoczesna wystawa zajmuje 30 sal Palazzo Carignano. Tutaj można zobaczyć: broń, książki, obrazy, dokumenty, flagi, formę epoki Risorgimento.

Centrum ekspozycji stanowi Izba Deputowanych Parlamentu Subalpejskiego. To jedyna na świecie zrekonstruowana sala parlamentu. Kompleks wyposażony jest w nowoczesny sprzęt: do dyspozycji gości są interaktywne ekrany, przewodniki audio i wideo. Dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej zainstalowano rampy i windy. Istnieje możliwość rezerwacji wycieczki.

Pałac Carignano

Pałac swoim pięknem i luksusem przypomina Pałac Królewski, choć był przeznaczony do zamieszkania na uboczu książąt Sabaudii. Niezwykła architektura i wnętrza przyciągają turystów do Turynu. Palazzo Carignano znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Budowę rozpoczęto w 1684 roku. Autorem projektu był Guarino Guarini, a w aranżacji wnętrz uczestniczyli Pietro Somazzi i Stefano Legnani.

Guarini umiejętnie zmienił tradycyjny styl elewacji: barok z czerwonej cegły przybrał kontur falisty. Schody wewnątrz lokalu całkowicie dopasowują się do zewnętrznych konturów. Otwory okienne pierwszego piętra są niezwykle ozdobione: obramowane są strojem Indian. Architekt uwiecznił więc zasługi pułku Carignan podczas podboju Ameryki Północnej przez wojska francuskie.

A od tyłu Palazzo Carignano jest oszałamiająco piękny: fasada jest wykonana w stylu pseudorenesansowym i ozdobiona portykami, kolumnami i płaskorzeźbami. Przed wejściem znajduje się pomnik księcia Sardynii Karola Alberta. Na początku XIX wieku Carignano stało się własnością stanu Sardynia, a przed przeniesieniem stolicy kraju do Rzymu w Palazzo zebrał się pierwszy rząd. W latach 90. XX w. przeprowadzono zakrojoną na szeroką skalę przebudowę pałacu, dziś mieści się w nim ciekawa ekspozycja: Risorgimento.

Muzeum Egipskie

Inicjatorem powstania ekspozycji był książę sabaudzki Karol Feliks. Zdobył osobistą kolekcję Drovettiego z ponad 5500 artefaktów. Do tej kolekcji książę dodał osobistą kolekcję książąt Sabaudii, którą zebrał Vitaliano Donatti. Tak powstało Muzeum Egipskie w Turynie. Następnie ekspozycja była stale uzupełniana znaleziskami z wykopalisk w Egipcie.
Obowiązujące wówczas przepisy zezwalały na eksport 50% towarów do innego kraju. Włochy aktywnie uczestniczyły w pracach archeologicznych, więc kolekcja centrum jest druga pod względem wartości i wielkości po Kairze. Ekspozycja stała znajduje się w Pałacu Akademii Nauk. Sam budynek warto zobaczyć. Początkowo budynek został zaprojektowany przez utalentowanego Guarino Guariniego, ale ukończony przez Michała Anioła Garove.

Spośród prezentowanych artefaktów zdecydowanie powinieneś sprawdzić:

Wszystkie artefakty mają tablice w kilku językach. W kasie można wypożyczyć audioprzewodnik.

Plac Solferino

W XVIII wieku Piazza del Bosco był miejscem nijakim na obrzeżach miasta. Zabudowa wokół była najbardziej zróżnicowana, a kształt placu nieregularny. Ogrody urozmaicały. Ale w XIX wieku władze miasta zdecydowały się na odbudowę: miasto rosło i było aktywnie odbudowywane. Piazza del Bosco znajdowała się prawie w centrum. Według projektu Carlo Promiego plac stał się kwadratem, a otaczające go budynki nabrały jednolitego stylu.

Niestety większość ogrodów musiała zostać rozebrana: ocalał tylko jeden odcinek (obecnie jest to bulwar). Pod koniec XIX wieku teren uzyskał ostateczny kształt: stał się owalny. Zmieniła się również nazwa: teraz jest to Piazza del Solferino. To utrwaliło pamięć o ostatecznej bitwie o niepodległość w mieście Solferino. Ostatnia przebudowa została przeprowadzona na początku XXI wieku. Na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2006 w centrum zbudowano Galerię Atrium, która następnie została zburzona. Z kolei centrum uzupełniono o designerski zegar słoneczny zbudowany według projektu Lucio Morry. Dziś można tu wspaniale odpocząć na jednym z trawników obsadzonych trawą, spacerować bulwarem lub zobaczyć popularne zabytki:

Turyści chętnie robią zdjęcia przy niebiesko-czerwonym zegarze zainstalowanym w centrum Piazza del Solferino.

Świątynia Wielkiej Matki Bożej

Świątynia Gran Madre została zbudowana przez wdzięcznych obywateli na cześć przywrócenia władzy książąt Sabaudii w kraju. Decyzja o wzniesieniu budowli została podjęta zaraz po klęsce Napoleona Bonaparte w 1814 roku, a pierwsze nabożeństwo w Grand Madre odbyło się w 1831 roku.

Świątynia Wielkiej Matki Bożej uderzająco różni się od kościołów chrześcijańskich:

Ale Gran Madre przyciąga również turystów legendami, które opowiadają Turyńczycy:

1. Gran Madre – wierzchołek trójkąta kontrolującego siły ciemności (podstawą jest linia Londyn-San Francisco)
2. Grand Madre – część trójkąta kontrolującego siły światła (pozostałe elementy to Lyon i Praga)
3. z posągu Werusa odcięto palec: gdyby był obecny, wskazałby miejsce, w którym ukryty jest Święty Graal
4. posąg Religii z krzyżem strzeże miejsca, w którym znajduje się Święty Graal (dlatego relikwii nie można znaleźć)
5. bliskość rzeki Pad wzmacnia naturalną energię świątyni

Zbyt wiele symboli niezwiązanych z chrześcijaństwem nadaje świątyni szczególny urok. Nawiasem mówiąc, właścicielem Gran Madre jest gmina, a nie Kościół rzymskokatolicki.

willa królowej

W 1562 roku, z rozkazu księcia Sabaudii Emmanuela, Turyn stał się stolicą państwa. Aby wywyższyć panującą dynastię i nadać miastu przepych, król postanowił budować pałace i dwory, przyciągając do projektowania najmodniejszych architektów. Villa della Regina powstała jako wiejska rezydencja Maurizio, kardynała Sabaudii, na początku XVII wieku. I w końcu zaczęła go posiadać żona Wiktora Amadeusza z Sabaudii, Anna Orleańska. Wtedy rezydencja zyskała obecną nazwę: Villa della Regina.

Gdy Rzym stał się stolicą zjednoczonych Włoch, kompleks ogrodnictwa krajobrazowego okazał się opuszczony i bezużyteczny. Stopniowo niszczał, aw czasie II wojny światowej został poważnie uszkodzony w wyniku bombardowań. Villa della Regina stała w gruzach do 1997 r.: wówczas rząd zdecydował o przeprowadzeniu na dużą skalę przebudowy zespołu ogrodowo-parkowego. Prace prowadzono do 2006 roku. W ciągu kilku lat kompleksowi przywrócono jego historyczny wygląd.

Ale nie można było wrócić do dawnej świetności: niektóre detale wnętrza zostały utracone na zawsze. Przy badaniu lokalu jest to zauważalne nawet dla niedoświadczonego turysty. Z powodzeniem odrestaurowano sale urządzone w stylu japońskim i chińskim. Zespół ogrodowo-parkowy został dość dokładnie odrestaurowany: oczyszczono ścieżki, zainstalowano rzeźby, wyremontowano altany. Ale odmówili dodania brakujących elementów: na niektórych cokołach nie ma posągów.

Wzgórze Kapucynów

W momencie założenia miasta i do końca XI wieku na tym wzgórzu znajdowała się twierdza: z wysokości wygodnie było obserwować przeprawę przez Po. Wszyscy przybywający do Turynu musieli przejść przez bramy fortecy, aby uzyskać kontrolę. Następnie franciszkanie zbudowali na szczycie klasztor. Jest aktywny: wszyscy, którzy szukają spokoju i samotności, znajdują tu schronienie. Każdy turysta może tu przyjechać i zostać, aby pomyśleć o istnieniu.

Ale najczęściej goście miasta przyjeżdżają na Monte dei Cappuccini, aby zobaczyć wspaniałe widoki na miasto: szczyt wzgórza to naturalny taras widokowy, z którego widoczny jest cały Turyn. A na zboczach Monte dei Cappuccini znajdują się skamieniałe muszle i szczątki organizmów morskich. Naukowcy doszli do wniosku, że góra była kiedyś wzgórzem położonym na dnie morza.

Zamek Valentino

Niedaleko budynku znajduje się świątynia św. Walentego, dlatego zamek nosi imię czczonego świętego. I został zbudowany w XIII wieku przez książąt Sabaudii jako ich własna fortyfikacja. Jednak w XVII wieku nowy właściciel zamku, Maria-Chrystyna z Francji, przebudował go. Dzięki temu rezydencja zyskała wygląd, który przetrwał do dziś. Cechą charakterystyczną budynku jest zakrzywiona fasada, której dwie strony są uderzająco różne. Jeden jest uroczysty i elegancki, drugi skromny i ascetyczny.

Na początku XIX wieku Valentino zostało opuszczone i zniszczone. Ale już pod koniec został przeniesiony na Politechnikę. Po odbudowie w 1900 roku w salach zamku odbyła się pierwsza wystawa sztuki. Następnie zaczęto je regularnie organizować. Niezwykły wygląd zamku Valentino, oryginalne wnętrza przyczyniły się do tego, że został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

średniowieczna wioska

Ten wyjątkowy kompleks przedstawia życie mieszkańców księstwa w XV wieku. Ale został zbudowany w XIX wieku na otwarcie Wystawy Przemysłowej. Autorami projektu jest zespół artystów historycznych. Wieś składa się z domów, w których mieszkali chłopi i biedni mieszczanie, warsztatów (garncarskich, stolarskich, tkackich, kuźniczych). W pobliżu zbudowano fortecę, aby chronić niewielką osadę. Kompleks miał zostać zniszczony po zamknięciu wystawy, ale mieszkańcy zakochali się w instalacji. Dziś wieś wita gości z Włoch i innych krajów. A w okresie świąt sprzedaje się tu wino, sery, owoce uprawiane w Piemoncie.

Fontanna „Dwanaście miesięcy”

Świetne miejsce na romantyczne randki. Fontanna została zbudowana w ramach imponującego projektu z okazji 50. rocznicy Konstytucji Piemontu. Pozostałe elementy ekspozycji zostały rozebrane po zakończeniu obchodów i od 12 miesięcy zachwycają turystów do dziś. Sam basen jest lekko nachylony. Woda wlewa się do niej z centralnej fontanny, a wzdłuż krawędzi stopniowo opadającego tarasu, na cokołach, stoją posągi 12 miesięcy kalendarzowych. 4 kompozycje obok wodospadu symbolizują 4 rzeki przepływające przez Turyn: Po, Dora, Stura, Sangone. Wokół fontanny jest dużo zieleni, wieczorami zapalają się lampiony. To popularne miejsce wśród turystów z różnych krajów.

Trasa Turynu na 1 dzień na mapie