Zurych należy do niemieckojęzycznej części Konfederacji Szwajcarskiej. Miasto położone jest u podnóża Alp, nad brzegiem jeziora o tej samej nazwie. Osada ma długą historię, jej nazwa zapisana jest w kronikach w 929 roku. Dziś jest to największe pod względem liczby mieszkańców miasto w kraju. Znany jest przede wszystkim jako centrum bankowo-finansowe. Jednocześnie wiele obiektów miejskich zyskało reputację zabytków historii i architektury. Zabytki Zurychu są chętnie odwiedzane przez turystów z różnych części kraju iz zagranicy.

Muzeum Kunsthaus

Kunsthaus to obowiązkowa pozycja dla koneserów sztuki. Muzeum jest jednym z największych w całej Szwajcarii. Oto dzieła wielkich mistrzów różnych epok od XV wieku do naszych czasów. Kunsthaus zgromadził prace takich artystów jak Salvador Dali, Pabl Picasso, Claude Monet, Marc Chagall i wielu innych.

Oprócz obrazów w muzeum można zobaczyć fotografie, filmy, grafiki, grafiki, rzeźby i obiekty artystyczne. W budynku Kunsthaus znajduje się również biblioteka, której główne księgi poświęcone są sztuce. Na miejscu znajduje się sklep z pamiątkami. Oprócz głównych ekspozycji w muzeum odbywają się wieczory tematyczne, spotkania muzyczne i seminaria. Kunsthaus znajduje się w pobliżu placu Belleveu. Można do niego dojechać autobusem nr 31 lub tramwajem nr 3, 8, 9 do przystanku Kunsthaus. Drzwi muzeum otwarte są we wtorki, piątki i niedziele od 10:00 do 18:00. W środy i czwartki zakład jest otwarty do godziny 20:00. Poniedziałek to dzień wolny.

Zarezerwuj prywatny transfer z lotniska do hotelu za 5 273 RUB

ogród zoologiczny

To zoo jest jednym z najlepszych w Europie. Znajduje się w mieście, w pięknej, malowniczej okolicy. Zoo otoczone jest zielenią, a zwierzęta żyją w doskonałych warunkach. Całe terytorium podzielone jest na strefy dla wygody odwiedzających. Ma własny oddzielny park słoni i dżunglę Masoala. A w specjalnym parku dla dzieci „Zoolino” można zobaczyć zwierzęta. Mieszkańcy wodni są przedstawiani osobno. Można je zobaczyć z bliska przez ogromne szkło.

W ciągu dnia w zoo można obserwować karmienie jego mieszkańców. A zimą podziwiaj „Paradę Pingwinów”. To bardzo wzruszające i pouczające. Zoo jest czyste i wygodne. Są na nim specjalne znaki, aby ludzie byli poprowadzeni, gdzie iść. Projekt parku oraz konstrukcja ogrodzeń są na najwyższym poziomie. Dzieci są tu zainteresowane i wygodne. Możesz coś przekąsić pomiędzy obserwowaniem zwierząt w małych kawiarniach fast food znajdujących się na terenie.

Do zoo można dojechać tramwajem nr 5 i 6 lub autobusem nr 39, 751. Zwierzyniec czynny jest przez cały rok w godzinach 9:00-18:00. W chłodne miesiące od listopada do lutego zwiedzanie trwa do godziny 17:00.

Obserwatorium Urania

Urania to jedno z najciekawszych miejsc. Obserwatorium działa w mieście od ponad 100 lat. Znajduje się blisko centrum, nad brzegiem rzeki Limmat. Tutaj możesz zobaczyć ciała niebieskie, satelity i planety na wyciągnięcie ręki. Odwiedzający Urania lubią również korzystać z teleskopów, aby podziwiać wspaniałe widoki na okolicę. Zwłaszcza Alpy Szwajcarskie. W niepogodę i pochmurne dni obserwatorium nie działa.

Ale w dobre, pogodne dni można spokojnie kupić bilet na „podróż przez wszechświat”. Urania pracuje w czwartek, piątek i sobotę. Wycieczki rozpoczynają się o godzinie 20:00. Czas trwania około 1 godziny 30 minut.

Wizyta w Uranii zainteresuje dzieci, które interesują się astronomią. Małe dzieci poniżej 10 roku życia mogą być przyprowadzane na specjalne programy, które są tu organizowane. Na zwykłych wycieczkach będą się nudzić. Do obserwatorium można dojechać tramwajami nr 7, 11, 13.

Wodospad Renu

Wodospad Renu zajmuje pierwsze miejsce wśród wodnych atrakcji kraju. Strumień wody o wysokości 23 metrów i szerokości 150 metrów jest powszechnie znany na całym świecie. Wysyłany jest tu niekończący się strumień turystów z różnych krajów. Dlatego infrastruktura w pobliżu zabytków jest bardzo dobrze rozwinięta. Wodospad pojawił się około 14-17 lat temu. Otaczające go skały są śladem zniszczenia brzegu rzeki. Miejsce pamięci znajduje się nad Renem, otoczone morzem zieleni i nieskończonym błękitnym niebem. Wodospad nazywany jest pierwszym w Europie pod względem ilości wyrzucanej wody.

Hałaśliwe przyciąganie można usłyszeć z daleka przy odgłosie spadającej wody. Aby z bliska podziwiać ten cud, można podpłynąć do wodospadu specjalną łódką. Zaprowadzi cię na klif, gdzie szlak turystyczny wspina się na szczyt wodospadu. Z daleka można podziwiać scenerię z kilku platform widokowych. W pobliżu miejsca pamięci znajduje się zamek Laufen, w którym mieści się muzeum poświęcone wodospadom na Renie. Jeśli chcesz zobaczyć niepowtarzalne widowisko na wodzie, koniecznie odwiedź tę atrakcję 31 lipca. W tym dniu święta narodowego nad wodospadem odbywa się barwny spektakl z fajerwerkami.

Można tu dojechać koleją z miasta Neuhausen do zamku Laufen, pociągiem numer 33 lub pociągiem podmiejskim numer 12 lub 16 do miasta Schaffhausen. A stamtąd pociągiem do Neuhausen.
Co 10 minut z północnego brzegu Renu do Wodospadu Renu odpływa łódź.

Katedra w Grossmünster

W samym centrum znajduje się jego główna świątynia – Grossmünster. Katedra jest uważana za jedną z głównych atrakcji. Majestatyczny budynek wzniesiono tu w XII wieku. Chociaż budowa rozpoczęła się już w 9. Świątynia została położona w miejscu, gdzie znaleziono groby świętych Feliksa i Reguły.

Grossmunster jest zawsze odwiedzany przez dużą liczbę turystów. Ludzie chodzą zobaczyć piękną świątynię i doceniać jej architekturę. Ale wielu przyjeżdża tutaj również dla wyjątkowych widoków, które otwierają się wokół. Ze szczytu wieży kościelnej widać piękne Jezioro Zuryskie i uliczki starego miasta. Miłośnicy muzyki organowej mogą cieszyć się koncertami, które odbywają się tutaj w każdą środę o 18.30.

Aby zobaczyć wszystkie te piękności na szczycie wież, które otaczają katedrę, musisz wspiąć się po schodach. Nie ma tu windy, więc taka wycieczka może wydawać się nużąca i trudna dla starszych i małych dzieci. Drzwi katedry są otwarte dla zwiedzających od 10:00 do 18:00 we wszystkie dni z wyjątkiem wtorków. W zimie kościół zamykany jest godzinę wcześniej. Zwiedzanie katedry kosztuje około 8 euro. Wieże świątyni można zwiedzać od 10 do 17 od poniedziałku do soboty. Niedziela – od 12.30 do 17.30. Zimą zamyka się godzinę wcześniej. Możesz dostać się do Grossmünster tramwajem 4 lub 15 do przystanku Rathaus.

Szwajcarskie Muzeum Narodowe

To jedno z ciekawych i pięknych miejsc w mieście. Znajduje się w średniowiecznym zamku w samym centrum. Budynek jest stary i bardzo ciekawy. Tutaj dowiesz się wszystkiego o historii Szwajcarii od samego początku do dnia dzisiejszego. Muzeum prezentuje unikatowe przedmioty i artefakty z epoki kamienia. Artykuły gospodarstwa domowego, naczynia, starożytne ubrania noszone przez rycerzy – wszystko to pobudza umysł i wywołuje burzę emocji.

Bardzo starannie dobierane są osobne kolekcje butów i strojów. Tutaj możesz również zobaczyć szwajcarskie pieniądze z różnych epok i szwajcarskie meble. Dość ciekawym eksponatem są komórki szwajcarskiego banku. W muzeum przeniesiesz się do XIV wieku i poczujesz ducha starożytnej Szwajcarii. Wnętrze zamku-muzeum jest bardzo imponujące. Wysokie sklepienia, odlewane kolumny i duże schody nie pozostawią nikogo obojętnym. Przy każdym eksponacie znajduje się napis w języku angielskim, francuskim i niemieckim.

Jeśli posiadasz jeden z nich, nie będziesz potrzebować słuchawek. Fotografowanie w zakładzie jest zabronione. Muzeum znajduje się obok dworca kolejowego. Można go zwiedzać we wtorek, środę, piątek i sobotę od 10:00 do 17:00. W czwartek drzwi są otwarte do 19:00. Poniedziałek to dzień wolny. Można tam dojechać tramwajami nr 4, 11.13 lub autobusem nr 46.

Langstrasse

Langstrasse to najbardziej przestępczy obszar. Trzyma palmę wśród zbrodni miasta przez cały czas jego istnienia. Nawet program Langstrasse Plus nie przywrócił porządku na tym terenie. Ale ona go poprawiła. W ramach programu otwarto nowomodne butiki i galerie. Stało się trochę wygodniejsze i piękniejsze, ale wcale nie bezpieczniejsze.

Langstrasse to centrum tanich knajpek, burdeli i narkotyków. Tutaj można spotkać ludzi siedzących na chodniku na środku ulicy i pijących alkohol. Żebracy, nieformalni, prostytutki i narkomani – to tutaj całkiem normalne zjawisko. Na każdej ulicy jest dziesięć mini barów ze striptizem, a stragany otwarcie sprzedają porno i zabawki erotyczne. Ten obszar jest najbardziej lubiany przez fotografów, którzy utrwalają w swojej pracy „prawdziwe życie ulicy” lub los imigrantów. Zwiedzających jest tu całkiem sporo, prawie 50% populacji. Jeśli masz ochotę odwiedzić Langstrasse, najlepiej zrobić to w ciągu dnia. W nocy lepiej nie wchodzić w ten obszar, zwłaszcza dla niedoświadczonych turystów.

Festiwal muzyczny Langstrassenfest odbywa się co 2 lata. Zajmuje dwa dni wolnego. Cały czas na ulicach dzielnicy śpiewają, bawią się, bawią oraz jedzą i piją przy stolikach znajdujących się w samym środku ulic. Karnawał Longstreet przeplata się z Langstrassenfest. To święto zostało stworzone przez imigrantów dla siebie. A najsłynniejszym festiwalem odbywającym się w okolicy jest Caliente Latina Fest. Można tam dojechać tramwajem nr 8 do przystanku „Helvetiaplatz”.

Muzeum Zabawek

Jeśli masz małe dzieci lub sam jesteś dzieckiem, zdecydowanie powinieneś odwiedzić Muzeum Zabawek. Mieści się w pięknym 5-piętrowym budynku, który przypomina starą rezydencję i nazywa się Fortunagasse. Na 2 z nich można zobaczyć ogromną wystawę europejskich zabawek z XVIII-XX wieku. To muzeum to nie tylko zabawki, ale także historia.

W końcu pokazuje, jak zmieniały się zabawki na przestrzeni dwóch wieków. Tutaj możesz zobaczyć pierwsze zabawkowe lokomotywy, samochody, stare lalki w niesamowitych strojach. Wystawy w instytucji podzielone są tematycznie i chronologicznie. Wielką zachwyt wzbudzają niemieckie lalki, które eksponowane są w modnych ciuchach z psami, samochodami i ich domami. W muzeum znajdują się również pierwsze na świecie lalki Barbie. Chłopcy i mężczyźni docenią kolekcje blaszanych i drewnianych żołnierzyków.

Są reprezentowani przez broń, konie, a nawet słonie. Wystawa pluszowych misiów i niesamowicie piękna kolej nie pozostawi nikogo obojętnym. Muzeum posiada specjalny kącik, w którym zmęczone studiowaniem eksponatów dzieci mogą bawić się specjalnymi zabawkami. To miejsce daje możliwość powrotu do dzieciństwa. Jest sklep z pamiątkami i upominkami.

Do muzeum można dojechać tramwajami 6, 7, 11 i 13 do przystanku Rennweg. Godziny pracy od poniedziałku do piątku od 14:00 do 17:00. Sobota od 13:00 do 16:00. Niedziela to dzień wolny.

Kolekcja Fundacji Emila Bührle

Zamożny przemysłowiec Emil Bührle przez całe życie zbierał kolekcje. Motywem przewodnim wszystkich jej eksponatów jest rozwój sztuki współczesnej na przestrzeni lat. Tutaj można zobaczyć unikatowe obrazy w różnych gatunkach oraz starożytne drewniane rzeźby. Po śmierci kolekcjonera założyli fundację nazwaną jego imieniem i po raz pierwszy pokazali szerokiej publiczności zbiór arcydzieł. Muzeum Burle zostało otwarte w domu, który znajduje się obok domu jego rodziny.

Jeśli jesteś koneserem sztuki, zdecydowanie powinieneś zobaczyć kolekcję Fundacji Bührle. Muzeum uważane jest za jedno z największych prywatnych muzeów w Szwajcarii. Tutaj możesz zobaczyć prace Picassa, Rembrandta, Rubensa, Goi, Van Gogha, Chagalla, Modiglianiego. W 2008 roku do instytucji weszli złodzieje, skradziono 4 bardzo drogie obrazy. Do muzeum można dojechać tramwajem nr 2 lub 4, a także autobusami nr 33, 912, 910 do przystanku Bahnhof Tiefenbrunnen. Drzwi placówki są otwarte dla zwiedzających tylko 3 godziny dziennie. To są środki ostrożności po napadzie. Muzeum można zwiedzać od 14:00 do 17:00 we wtorek, środę, piątek i niedzielę.

Fraumünster

Majestatyczny budynek z jasnoniebieską iglicą na wysokiej wieży zegarowej jest jedną z najsłynniejszych katedr. Fraumunster jest głównym rywalem równie popularnej świątyni Grossmunster. Od wielu lat starają się udowodnić swoją wyższość, zdobywając tym samym miano katedry głównej. Fraumunster został założony w IX wieku, był częścią klasztoru żeńskiego.

Ale później katedra przetrwała zniszczenie prawie całkowicie. Dopiero w 1960 roku świątynia została ostatecznie zrekonstruowana. Na zewnątrz Fraumunster jest ogromnym, ale raczej nudnym, szarym budynkiem. Nad nim wznosi się wieża z zegarem i iglicą w jaskrawej zieleni. Wewnątrz katedry jest bardzo pięknie i ciekawie. Tutaj można zobaczyć największe organy, składające się z 5,5 tysiąca piszczałek. W Fraumünster często odbywają się koncerty orkiestr symfonicznych lub kameralnych z udziałem chóru kościelnego.

Główną atrakcją katedry są eleganckie witraże Marca Chagalla. Podczas renowacji muzeum artysta miał 83 lata, ale wszystkie prace wykonał osobiście. Pięć 10-metrowych okien pomalowanych jest historiami z Biblii. Każdy ma swoją nazwę. Po 8 latach 91-letni artysta namalował kolejne okrągłe okno, dodając swoje 6 witraży.

Do Fraumünster można dojechać tramwajami nr 2, 7, 9, 11, 13 do przystanku Paradeplatz. Katedrę można zwiedzać od poniedziałku do soboty od 10:00 do 18:00 (zimą do 16:00). Niedziela – od 11:00 do 18:00 (zimą do 16:00). Wstęp jest bezpłatny, ale fotografia jest zabroniona.

Kościół św. Piotra

Wysoki szczyt wieży kościoła św. Piotra widoczny jest z wielu punktów miasta. Stanowi punkt odniesienia dla turystów i mieszkańców miasta. Kościół św. Piotra znajduje się w strefie wyłączonej z ruchu kołowego. W pobliżu zawsze jest pełno ludzi: przyjeżdżają tu turyści i pielgrzymi z różnych części Ziemi.

Kościół jest dość prosty, ale bardzo piękny i przytulny. Ściany i sufity ozdobione są sztukaterią. Niskie sklepienia wspierają surowe kolumny. Przez okrągłe i owalne okna wdziera się światło, wypełniając świątynię życiem. Tutaj możesz się modlić lub po prostu cieszyć się ciszą i spokojem.

Wieża zegarowa kościoła św. Piotra jest największą w Starym Świecie. Są wymienione w Księdze Rekordów Guinnessa. Ich średnica wynosi 10 metrów, a wskazówka minutowa 4 metry. Widok z wieży jest niesamowity. Można je podziwiać z tarasu widokowego. Wycieczki ze wzniesieniem na wieżę są dostępne po wcześniejszym umówieniu. Do kościoła św. Piotra można dojechać tramwajami linii 4 i 15 do przystanku Rathaus lub Helmhaus. Świątynia jest otwarta od poniedziałku do piątku od 8.00 do 18.00, w sobotę od 10.00 do 16.00, w niedzielę od 11.00 do 17.00.

Kolejka linowa

Polyban to najstarsza i najsłynniejsza kolejka linowa. Został uruchomiony w 1889 roku, ku wielkiej radości okolicznych mieszkańców, zwłaszcza studentów. Stacja końcowa Polyban znajduje się obok budynku uniwersytetu. Kolejka służy nie tylko jako atrakcja, ale także jako pojazd. W latach 50. Polyban był bliski zamknięcia. W tym miejscu interweniował United Swiss Bank. Przeznaczył pieniądze na kontynuację eksploatacji kolejki i nazwał ją swoim imieniem, które pojazd nadal nosi. W 1996 roku Polyban został całkowicie zaktualizowany i zautomatyzowany. Ale wygląd starej przyczepy pozostał ukochany przez wszystkich.

Kolejka składa się tylko z 2 przystanków, górnego i dolnego. Pierwsza to uniwersytet, a druga to nabrzeże Limmat. Odległość między przystankami wynosi 175 metrów. To bardzo mało, nachylenie wzgórza, do którego wzywa Polyban, sięga 23%, a jego wysokość to ponad 40 metrów. Bilet na kolejkę kosztuje około 1 euro. Możesz jeździć nim od poniedziałku do piątku od 06.45 do 19.15. W sobotę Poliban czynny jest od 07.30 do 14.00. Niedziela to dzień wolny. Można do niej dojechać tramwajem nr 3, 4, 6, 7 lub autobusem nr 31, 33, 34, 46 do przystanku Centralnego.

Stare Miasto

Zabytkowe centrum miasta zajmuje powierzchnię ok. 2 tys. 2 km kw. Jego obwód ogranicza Bahnhofstrasse i rzeka Limmat. Pierwsze budowle na terenie Starego Miasta pojawiły się za rządów Rzymian. W szklanym atrium wystawione są pozostałości starożytnych łaźni rzymskich. W średniowieczu w centrum osady wznosił się zamek. Wokół niego wyrosło miasto. Obecnie turyści z zainteresowaniem spoglądają na starożytne budowle sakralne – Wielką Katedrę, Kościół NMP, Kościół św. Piotra.

Wzdłuż ulic zachowała się zabudowa z X wieku, która zamiast numerów posiadała własne nazwy. Podróżni mogą kupić pamiątki w licznych sklepach i antykwariatach.
Zgodnie z oficjalnym podziałem Stare Miasto dzieli się na 4 główne części: Ratusz („Rathaus”), Uniwersytet („Hochshulen”), Miasto („Miasto”) i Lindenhof.

Paradeplatz

Środkową pozycję na głównej autostradzie – Bahnhofstrasse zajmuje Plac Defilad (Paradeplatz). Jest regularnie wykorzystywany na imprezy publiczne: koncerty, targi, wystawy. Coroczna Parada Gildii rozpoczyna się na placu apelowym. Na obwodzie placu znajdują się butiki, luksusowe hotele, kawiarnie, cukiernie i inne popularne lokale.

Kluczowym obiektem jest Katedra św. Piotra. Zegar na wieży ma największą tarczę w Europie. W bezpośrednim sąsiedztwie Paradeplatz znajduje się Muzeum Zabawek, w którym z przyjemnością spędzają czas zarówno dzieci, jak i dorośli. Wiele budowli zachowało się ze średniowiecza. Czas budowy jest wskazany na elewacjach.
Na placu zbiega się wiele szlaków komunikacyjnych. Działa pętla tramwaju miejskiego. Z rynku rzut kamieniem od Jeziora Zuryskiego.

Plac Bürkliplatz

Do końca XIX wieku. miejsce nad brzegiem Jeziora Zuryskiego zajęły mury miejskich fortyfikacji. W latach 80. na ich miejscu powstał plac, który otrzymał imię na cześć inżyniera A. Brukli. Bürkliplatz jest interesujący o każdej porze roku. Platforma widokowa oferuje wspaniałą panoramę jeziora na tle alpejskich gór. W ciepłym sezonie z molo odpływają statki wycieczkowe i wycieczkowe, które płyną wzdłuż akwenu. Plac często staje się miejscem rozgrywania zawodów sportowych.

Uwagę zwiedzających przyciąga niezwykły zegar kwiatowy z biało-zieloną tarczą klombu. Przez ponad 100 lat (od 1910 r.) fontanna gejzer służyła jako dekoracja placu apelowego. Został zbudowany według szkiców architekta Y. Brulmana. Postać Tezeusza trzymającego byka otacza sztuczny staw. Dwa razy w tygodniu plac apelowy zajęty jest pasażami handlowymi, w których miejscowi rolnicy sprzedają swoje produkty rolne. W miesiącach letnich w soboty Bürkliplatz zamienia się w pchli targ. Tutaj możesz znaleźć i kupić zabawne antyczne gadżety.

Bahnhofstrasse

Historia najsłynniejszej szwajcarskiej ulicy sięga lat 60-tych. 19 wiek Autostradę poprowadzono na miejscu dawnych fortyfikacji miejskich i fosy wodnej. Ulica nosiła pierwotnie nazwę „Żabiej Fosa”. Później zyskała swoją obecną nazwę – Vokzalnaya, ponieważ trasa opiera się na budynku Dworca Centralnego. Całkowita długość linii torów wynosi 1,4 km.

Ruch środków transportu, z wyjątkiem tramwaju, jest ograniczony. Ulica została przekształcona w deptak. Wzdłuż chodników znajdują się sklepy, restauracje, hotele, banki. Bahnhofstrasse to jedno z „trzech” najdroższych centrów handlowych na świecie. Przyciąga kupujących, koneserów drogich, kultowych marek. Zespół architektoniczny ulicy Vokzalnaya składa się głównie z budynków z XIX-XX wieku.

Cmentarz

Na zboczu góry, między miastem a lasem, znajduje się Cmentarz Fluntern. Stał się ostatnim schronieniem wielu znanych osobistości. Wśród nich są laureaci Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (E. Canetti) i chemii (P. Karrer i L. Ruzicka), lekarze (E. Abdergalden i L. Sondi), operator (E. Ginsberg), polityk i polityk (A. Meyer). Nekropolia zasłynęła po pochówku na jej terenie irlandzkiego pisarza D. Jonesa. Pisarz zasłynął powieścią „Ullis”. Jest uważany za przełomowe dzieło w stylu modernizmu.

Oprócz pojedynczych pochówków na cmentarzu znajdują się wspólne groby. Istnieje kolumbarium do przechowywania prochów po kremacji. Turyści odwiedzają cmentarze, aby zobaczyć miejsca pochówku wybitnych osobistości, a także ciekawe nagrobki i obrazy rzeźbiarskie. Powierzchnia Fluntern to ponad 33 mkw. Na uroczystości religijne wybudowano kaplicę na 100 osób. Oddzielny pawilon przeznaczony jest do wypoczynku dla zwiedzających.

Teatr operowy

Prawdziwą świątynią sztuki jest opera miejska. Budynek do występów wokalnych został wzniesiony w 1891 roku. Wśród czynnych inicjatorów budowy teatru był słynny niemiecki kompozytor R. Wagner. Do lat 20. XX wieku. Na scenie pokazywane były nie tylko spektakle operowe, ale i dramatyczne. W latach 70. Budynek przeszedł gruntowny remont. Przyciąga uwagę połączeniem 2 stylów: neoklasycyzmu (dekoracja zewnętrzna) i rokoko (wnętrze wewnętrzne).

Powierzchnia ścian zewnętrznych wyłożona jest jasnym kamieniem. Wewnątrz salę zdobią popiersia znanych kompozytorów i poetów. Widownia może pomieścić do 1,2 tys. osób. Repertuar pełen jest występów. Każdego roku na scenie odbywa się ponad 300 przedstawień z gatunku baletu i opery. Wiele spektakli wyróżnia duch awangardy i eksperymentu.

Muzeum Rietberga

Mieszkańcy i goście przyjeżdżają do Rieterparku nie tylko po to, by podziwiać malownicze krajobrazy i spacerować alejkami, ale także odwiedzić Muzeum Rietberg. Jej ekspozycja poświęcona jest kulturze, tradycjom i sposobowi życia narodów z innych części świata (Afryka, Azja, Ameryka, Oceania). Unikalna kolekcja obejmuje liczne rarytasy i artefakty, m.in. figurki z Kambodży, książki z Japonii, figurki jadeitowe z Chin, brązy z Tybetu itp. Podstawą powstania muzeum była prywatna kolekcja rarytasów barona von der Heidta.

Dla eksponatów zarezerwowane są 3 wille: Vezendok, Schoenberg, Rieter. Budynki wzniesiono w stylu neoklasycystycznym (XIX w.). W 2007 roku kompleks został uzupełniony pawilonem, zwanym „Szmaragdem”. Oprócz stałej ekspozycji Muzeum Rietberg organizuje wystawy tematyczne i organizuje koncerty muzyki klasycznej. Instytucja posiada własną drukarnię.

Muzeum Designu

Oddzielne muzeum poświęcone jest branży projektowej. Jest to najstarsza tego typu instytucja na świecie. Odrębną ekspozycją stała się w 1875 r. ekspozycja designerskich przedmiotów
. Fundusze muzeum obejmują ponad 300 tys. przedmiotów. Kolekcja podzielona jest na 4 części: plakaty, grafiki, dzieła sztuki i rzemiosła, produkty do projektowania.

Muzeum regularnie publikuje biuletyn, który przedstawia nowości z dziedziny wzornictwa. Sklep posiada sklep z markowymi przedmiotami na sprzedaż. Instytucja przyjmuje zwiedzających w każdy dzień oprócz poniedziałku.

Muzeum Zegarków Beyera

Przy Bahnhofstrasse 31 znajduje się nie tylko sklep znanej na całym świecie firmy Beyer Chronometry, ale także wyjątkowe muzeum zegarków. Zegarmistrzowie z rodziny Beyer działają w rodzinnym biznesie od XVIII wieku. Ich chronometry od dawna stały się standardem jakości i zyskały miano kultowego akcesorium.
Kolekcja, gromadzona przez właścicieli firmy, obejmuje ponad 500 rzadkich eksponatów. Na nich można prześledzić ewolucję mechanizmu zegarowego.

Najstarszy chronometr pochodzi z 1400 r. p.n.e. W gablotach wystawione są zegary słoneczne, wodne, olejowe, kwarcowe. Zdziwienie zwiedzających wzbudza chronometr atomowy, który uderza z dokładnością do jednej milionowej sekundy. Osobny dział poświęcony jest zegarkom znanych osób. Wśród nich jest kopia pierwszego zdobywcy Everestu – E. Hillary'ego.

W muzeum prezentowane są także morskie przyrządy nawigacyjne, za pomocą których marynarze określali swoje położenie. Oprócz stałej ekspozycji w hali organizowane są wystawy objazdowe. Miłośnicy antyków mogą kupić zabytkowe zegarki w Clock&Watch Beyer.

Muzeum FIFA

Z inicjatywy byłego prezesa Międzynarodowej Federacji Związków Piłkarskich (FIFA) J. Blantera w 2016 roku zorganizowano specjalne muzeum. Poświęcony jest historii najpopularniejszej gry. Na budowę 8-piętrowego budynku wydano 140 milionów franków szwajcarskich. W zbiorach muzeum znajduje się św. 1 tys. eksponatów, 500 filmów, ok. 1,5 tys. fotografii, 4 tys.

Materiały prezentowane w salach przybliżają historię rozgrywek piłkarskich. Interaktywne technologie pozwalają odwiedzającym zanurzyć się w atmosferze meczów, poczuć się jak komentator, sędzia czy piłkarz. Turyści mają okazję pobawić się na używkach, przymierzyć mundur swojej ulubionej drużyny, zrobić sobie zdjęcia z pucharem z nagrodami. Na terenie gmachu muzeum znajduje się sala wystawowa, biblioteka, bar sportowy, kawiarnia, sklep z pamiątkami. Ekspozycja jest otwarta dla publiczności codziennie (oprócz poniedziałków).

Ratusz

Na posiedzenie władz miasta w latach 90-tych. XVII wiek wzniósł budynek ratusza. Kadłub zachował się doskonale do dnia dzisiejszego. W jego wyglądzie i wystroju wnętrz wyraźnie widać charakterystyczne cechy stylu barokowego. Kamienny 3-kondygnacyjny budynek ozdobiony jest płaskorzeźbami i arkadami. Sklepienia sal pomalowane są na złoto-czerwoną tonację. Do oświetlenia sal wykorzystano masywne kryształowe i kute żyrandole.

Drewniane drzwi ozdobione są rzeźbieniami. Sala konferencyjna wyposażona jest w stary piec ceramiczny. Od 1978 r. ratusz zamieniono na zabytek architektury. Służy do spotkań rad kantonalnych. Budynek jest otwarty dla turystów.

Góra Whitleyburg

Maksymalną przyjemnością dla turystów będzie wizyta na górze Whitliberg (871 m npm). Można się na nią wspinać na różne sposoby: pieszo, rowerem lub w przyczepie kolejowej. Ponadto ze wzgórza wybudowano linię kolejki linowej do miasta Adliswil. Zbocza góry zamieniono w park, gdzie alejki płynnie przechodzą w schody. Ścieżka prowadząca z dołu na górę to model Układu Słonecznego (1 m = 1 mln km). Platforma na górze symbolizuje Słońce.

W ciepłym sezonie na Whitleyburg działa centrum paralotniarstwa. Każdy może wypożyczyć paralotnię i latać na niej nad miastem. Zimą zbocza góry zamieniają się w tor saneczkowy. Długość zjazdu 3 km. O każdej porze roku Whitleyburg oferuje wspaniałe widoki na miasto i okolicę.

Punkt widokowy Lindenhof

Na szczycie wzgórza w centrum miasta znajduje się Lindhof („Dwór lipowy”). Plac otrzymał swoją nazwę od obfitości lip. „Zielona Strefa” jest uwielbiana nie tylko przez mieszkańców, ale także przez przyjezdnych. Strona oferuje wspaniały widok na starą część miasta i rzekę Limmat. Główną ozdobą Lindenhof jest fontanna z figurą wojowniczki.

Rzeźba przedstawia epizod z historii osady. Podczas oblężenia miasta w XVI wieku dzielne kobiety ubrane w sprzęt wojskowy stanęły w szeregach obrońców na równi z mężczyznami. Duża liczba armii przestraszyła wroga i zniósł oblężenie. Innym ciekawym obiektem na szczycie Lindenhof jest budynek, w którym odbywały się spotkania Loży Masońskiej.

Dworzec kolejowy

Nowoczesną bramą do miasta jest dworzec kolejowy Hauptbahnhof. Jest największym węzłem komunikacyjnym państwa alpejskiego. Dzienna przepustowość to ok. 2 tys. 3 tys. pociągów. Stacja przyjmuje pociągi międzynarodowe z Austrii, Niemiec, Holandii, Włoch i innych krajów. Dodatkowo istnieje linia łącząca dworzec kolejowy z lotniskiem. Podróż trwa 10 minut.

Goście miasta wchodzą do dwupiętrowego neoklasycystycznego budynku. Jego wygląd zdobią kolumny i rzeźby. Najwyższe piętro zajmuje hala dla pasażerów międzynarodowych. Niższe piętro przeznaczone jest na wycieczki na przedmieścia. Na dworcu znajdują się kawiarnie, sklepy, centrum informacyjne. Na miejscu przy głównym wejściu do budynku stanął pomnik założyciela kolei w Szwajcarii A. Eschera. Z dworca wychodzi słynna Bahnhofstrasse.

Stary ogród botaniczny

Jednym z najlepszych terenów rekreacyjnych miasta jest Stary Ogród Botaniczny. Działa na lokalnym uniwersytecie. Prekursorem nowoczesnego terenu parkowego był „ogród ziołowy”, założony w XVI wieku przez K. Gesnera. Ideę przodka poparł znany lekarz i przyrodnik I. Gesner. Z jego inicjatywy w połowie XVIII wieku. obecny ogród botaniczny został złamany. W XIX w. nastąpiła reorganizacja terytorium. Aranżacją „zielonej strefy” zajął się ogrodnik uniwersytecki L. Frobel.

Dla kochających ciepło egzotycznych kultur zbudowano Pawilon Palmowy (1877). Teraz został przekształcony w salę koncertową, w której odbywają się spektakle teatralne i muzyczne. Do zwiedzania otwarte jest muzeum etnologiczne, arboretum, ogród aptekarski z roślinami leczniczymi. Terytorium ma strukturę strefową. Każde miejsce reprezentuje florę określonego obszaru przyrodniczego.

Chiński ogród

Silne przyjazne stosunki między szwajcarskim Zurychem a chińskim miastem Kunming zostały nawiązane pod koniec ubiegłego wieku. Mistrzowie z Europy pomogli Chińczykom w rozwiązaniu problemu zaopatrzenia w wodę. Wdzięczni mieszkańcy Imperium Niebieskiego zaproponowali zaaranżowanie ogrodu w tradycyjnym orientalnym stylu na terenie Zurychu.

Miejsce na zachód od bulwaru nad jeziorem w 1993 roku przekształciło się w Hinagarten – Ogród Chiński. Jest otwarty do zwiedzania w ciepłym sezonie (marzec-październik). Chińscy ogrodnicy jako główne rośliny wybrali bambus, sosnę i japońską mumę. Drzewa dobrze przystosowały się do zimnego klimatu Alp. Ze względu na mrozoodporność rośliny nazwano „trzema przyjaciółmi zimy”.

Teren parku to harmonijne połączenie głównych elementów – ziemi, wody, powietrza. Centralną pozycję zajmuje sztuczny zbiornik wodny z kamiennym mostem. Na wyspie pośrodku stawu wzniesiono altanę do samotności z naturą. Ozdobą Hinagarten jest dom przypominający pagodę z zakrzywionym dachem.

Cukiernia Sprüngli

Miłośnicy słodyczy muszą włączyć do swojej trasy turystycznej słynną cukiernię Sprüngli na Bankofstrasse. Instytucja produkująca słodycze powstała w 1836 roku. W czasie swojego istnienia zyskała uznanie wśród smakoszy i zyskała niespotykaną popularność. Sekret sukcesu Sprüngli tkwi w najwyższej jakości słodyczy. Wszystkie wykonane są z naturalnych składników, zgodnie z metodami starożytnej technologii.

Największy popyt cieszy się ciastem Luxembürgerli. Nadzienie ma szeroką gamę smaków: orzechowy, czekoladowy, waniliowy, kawowy, cytrynowy, truskawkowy, amaretto itp. Na 1 piętrze budynku znajdują się gabloty, w których można kupić słodycze. Drugie piętro jest zarezerwowane na kawiarnię. W nim zwiedzający mogą skosztować popularnych szwajcarskich przysmaków.

Park Zürichhorn

Według nieoficjalnych szacunków to wyjątkowe miejsce odwiedza rocznie 3 mln osób. Trudno zaskoczyć Europę malowniczymi parkami, ale Zurichhorn wyróżnia się szczególną atmosferą luksusu, spokoju i szacunku. Ściśle splatał „obecny wiek i miniony wiek”. Od strony parku rozpościera się przepiękny widok na góry i jezioro.

Jej słynna atrakcja – futurystyczna rzeźba „Eureka” – co jakiś czas zaczyna się poruszać i przypomina albo wehikuł czasu, albo cyborga, albo posłańca pozaziemskich cywilizacji. Wieczorami w parku otwarte jest największe kino pod gołym niebem w Szwajcarii. Miłośnicy kultury orientalnej mogą spodziewać się ogrodu w stylu chińskim w Zurichhorn, którego galerie, pawilony i egzotyczne rośliny przywołują na myśl dalekie wędrówki.

Do słynnych architektonicznych arcydzieł parku należy pałac na wodzie i Centrum Le Corbusiera, nazwane na cześć słynnego francuskiego architekta, który jest autorem projektu budowlanego. Jasny, awangardowy obiekt ze szkła, betonu, emaliowanych paneli ma bardzo ciekawy element: pływający stalowy dach. W domu mieści się prywatne muzeum słynnej szwajcarskiej projektantki Heidi Weber, poświęcone twórczości Le Corbusiera.

Vasserkirche

Nazwa kościoła protestanckiego w historycznym centrum miasta dosłownie oznacza: „kościół na wodzie”. Początkowo budynek znajdował się na wyspie rzecznej, którą mistycy nazywają miejscem mocy. Wcześniej czczono tu pogańskich bogów. Na tej samej wyspie zginęli chrześcijańscy męczennicy: Feliks i Regula, niebiańscy patroni miasta.

Brat i siostra, według legendy, zostali ścięci i zabrali głowy, pomodlili się na górze, gdzie dziś znajduje się świątynia Grossmunster (Grossmunster), i odeszli do innego świata. Przed Wasserkirche na wyspie istniały inne budowle chrześcijańskie, w tym romański kościół. Świątynia pochodzi z około X wieku, ale wielu historyków za czas jej budowy uważa XIII wiek. Budynek został gruntownie przebudowany w XV wieku.

W efekcie dekoracja wewnętrzna i zewnętrzna świątyni zaczęła odpowiadać kanonom późnego gotyku. W tym samym czasie na wyspie odkryto źródło lecznicze, które po kilku stuleciach przestało istnieć z powodu prac budowlanych. Kościół i przyległy do niego budynek (Helmhaus) były wielokrotnie przebudowywane, co znalazło odzwierciedlenie w cechach rozplanowania zabudowy. Boskie nabożeństwa odprawiane są w świątyni do dziś, a w Helmhaus znajduje się galeria sztuki o tej samej nazwie, w której znajdują się dzieła współczesnych artystów szwajcarskich.

Kabaret Voltaire

Konserwatywna Szwajcaria zawsze przyciągała rewolucjonistów, buntowników, niezwykłe osobowości. Ta kawiarnia stała się legendą dla kreatywnych ludzi i historyków. Pierwsze kabarety kojarzą Voltaire'a z dadaizmem, awangardowym ruchem w sztuce, który istniał samodzielnie przez niecałe 20 lat, stając się częścią ekspresjonizmu i surrealizmu.

Drugi – z V.I. Lenin: przywódca światowego proletariatu lubił tu wpadać, żeby grać w szachy. Wśród mieszczan kabaret był znany tylko jako gorący punkt. W różnych momentach można było zobaczyć Amedeo Modiglianiego, Pabla Picassa, Filippo Marinettiego, Tristana Tzarę, Marcela Janko, których oburzające zachowanie wywołało głęboki szok dla publiczności.

Stali bywalcy pubu nie mogli sobie wyobrazić, że bezsensowne rysunki, rzeźby dziwnych osobistości, lata później, kosztowałyby miliony na aukcjach Sotheby's. Obecnie instytucja nabrała szczególnego romansu, nostalgii za dawnymi czasami i szacunku. Działa tu biblioteka, działa jeden z najdroższych barów w mieście, regularnie odbywają się wystawy, prezentacje i warsztaty artystyczne.

Muzeum Tramwajów

Podobne muzea działają w różnych stanach. Miejscowi uważają tę kolekcję za najbardziej oryginalną na świecie, ponieważ zawiera tylko jedyne w swoim rodzaju elementy wyposażenia. Tramwaje w nowym tysiącleciu pozostają wiodącym środkiem transportu publicznego w mieście: przewożą ponad 60% pasażerów. Muzeum Tramwajów zostało otwarte w 1967 roku, dawna zajezdnia tramwajowa stała się miejscem jego stałej ekspozycji. Wiek jej najstarszych rarytasów wynosi ponad 120 lat.

Prawie wszystkie wagony należące do muzeum tramwajów są w dobrym stanie. Stara technologia regularnie pojawia się na ulicach miast. Służy jako eksponaty i pojazdy dla grup wycieczkowych dorosłych i dzieci. W muzeum znajduje się sklep z pamiątkami, w którym można kupić książki, pocztówki, modele tramwajów.

Muzeum Chleba

Muzea chleba w różnych częściach świata zdają się konkurować ze sobą pod względem unikatowości zbiorów. Potwierdzeniem tego jest ekspozycja znajdująca się w budynku dawnego młyna przemysłowego. Zewnętrznie budynek przypomina luksusowy pałac królewski. Został wzniesiony pod koniec XIX wieku na wzór budynków przeznaczonych dla monarchów. Po przemieleniu mąki przez 70 lat działał tu browar. Oficjalnie muzeum poświęcone chlebowi i młynarstwu zostało otwarte w latach 80. ubiegłego wieku. Prywatna kolekcja, od której zaczął, pojawiła się 40 lat wcześniej.

Główny rarytas: działający stary młyn. Zwiedzający mogą oglądać jej pracę, brać udział w kursach mistrzowskich z wypieku chleba. W budynku znajdują się restauracje, w których menu znajdują się wyroby cukiernicze z mąki mielonej. Asortyment sklepów na terenie dawnego młyna ma wszystko dla smakoszy i gospodyń domowych: od dżemu, zabawek, przyborów kuchennych po rzadkie książki kucharskie i ręcznie robione tekstylia.

Góra Uetliberg

Wysokość popularnej atrakcji miasta: ponad 800 metrów. Prowadzą do niego tramwaje i koleje. Ci, którzy lubią spokojne spacery, wolą dostać się na szczyt pieszo drogą między drzewami. Opcjonalnie: możesz wezwać taksówkę, ale w Szwajcarii jest to dość drogie, nawet jak na lokalne standardy, przyjemność. Na szczycie znajduje się nie tylko wieża widokowa (wejście na nią jest bezpłatne) – popularne miejsce spotkań zakochanych.

Uetliberg przyciąga smakoszy, miłośników kuchni szwajcarskiej. Na górze znajduje się hotel-restauracja, w którym dania przyrządzane są według starych receptur. Dla tych, którzy wolą odpocząć na łonie natury, na górze są specjalne miejsca na piknik, ale na terenie zabrania się rozpalania ognisk. Zimą tor saneczkowy, dobrze znany miłośnikom pleneru, działa tu niemal przez całą dobę.