Stolica Japonii słusznie nazywana jest „miastem przyszłości”, „miastem sushi”, „paradoksalną metropolią” i „rajem dla smakoszy”. Ten kraj jest zbyt niezwykły dla postrzegania mentalności europejskiej. Odwiedzając zabytki Tokio, turyści z całego świata potwierdzają ważność tych statusów. Tutaj współistnieją Pałac Cesarski i Muzeum Przyszłości, tradycyjne japońskie ogrody i parki rozrywki technologicznej, kwatery yakuzy i stadion sumo.

Centrum wystawiennicze Toyota Mega Web

Japoński przemysł motoryzacyjny znany jest daleko poza granicami państwa. Jedną z najpopularniejszych marek schodzących z taśm produkcyjnych krainy wschodzącego słońca jest Toyota. To jej poświęcony jest cały kompleks muzealno-wystawienniczy – Toyota Mega Web, która jest jednym z dziesięciu najlepszych muzeów motoryzacyjnych na świecie, a według niektórych rankingów nawet je prowadzi. Ekspozycja składa się z sześciu sal, w każdej z których goście mogą nie tylko obejrzeć samochody i ich części, ale także dotknąć, przeżyć, a nawet poczuć. Na przykład przełączaj biegi w różnych skrzyniach lub słysz odgłos silnika.

Największą ekspozycją muzeum jest Toyota City Showcase, gdzie prezentowane są wszystkie istniejące i wciąż rozwijające się modele tej marki. Tutaj goście mają niepowtarzalną okazję przenieść się w czasie, przez różne epoki motoryzacji, robiąc zdjęcia najpierw z rzadkością lat 60., a potem ultranowoczesnym, jeszcze nie wydanym modelem, bardziej przypominającym księżycowy łazik. Jednak największą popularnością wśród odwiedzających cieszy się hala Ride One. W końcu tutaj wszyscy pełnoletni kierowcy z uprawnieniami mogą wybrać model, który im się podoba i odbyć jazdę próbną po pawilonach muzeum.

Czas trwania trasy nie jest jednak zbyt długi – tylko 1,3 kilometra. Toyota Mega Web zadbała także o tych, którym nie przysługiwały jeszcze prawa. W pawilonie Kids Hybrid Ride One® podczas wyścigu znajduje się niewielki 150-metrowy gokart, na którym mali goście mogą nabrać porcji adrenaliny.

Забронируйте круиз из Токио с полным пансионом от 159€

Łatwy dojazd, położony w pobliżu stacji metra Aomi linii U10. Drzwi centrum wystawienniczo-rozrywkowego otwarte są codziennie od 11-00 do 21-00, wstęp wolny. Będziesz musiał zapłacić dodatkowo, z wyjątkiem jazdy próbnej lub gokarta, odpowiednio 300 jenów. Ludzi, którzy chcą odwiedzić świat Toyoty tradycyjnie jest wiele, dlatego warto przygotować się na to, że przed wejściem zawsze stoi kolejka potencjalnych gości. Warto jednak trochę poczekać.

Disneyland

Disneyland tradycyjnie kojarzy się z Paryżem. Mało kto wie, że to amerykański projekt, a pierwszy park rozrywki pod tym logo poza Stanami Zjednoczonymi pojawił się w Japonii. Dziś jest to ogromny kompleks o powierzchni 47 hektarów, w którym goście w każdym wieku z pewnością znajdą rozrywkę dla swoich upodobań. Konwencjonalnie podzielony jest na 7 stref tematycznych. Pierwszym, do którego trafiają odwiedzający jest Fantasyland, gdzie można odwiedzić zamek Kopciuszka, polecieć Piotrusiem Panem lub po prostu porozmawiać ze śmiesznymi kreskówkami. Na przykład słoń Dumbo.

Starszych gości przyciąga Kraina Przygód, podzielona warunkowo na dwie części – tropikalną dżunglę i świat piratów z Karaibów. Tutaj atrakcje i rozrywka nie są tak nieszkodliwe, a niektóre z nich można nawet nazwać ekstremalnymi. W Toon City możesz robić zdjęcia z legendarnymi lalkami naturalnej wielkości. Największą popularnością wśród gości cieszy się Myszka Miki, ale inni też nie pozostają bez uwagi.

Możesz cofnąć się w czasie, zaglądając do Krainy Przyszłości. Strefa ta doskonale oddaje istotę kraju – dogonić i wyprzedzić cały świat. Wszystkie atrakcje w tej okolicy są futurystyczne, a nawet fantastyczne. Ale w Kraju Dzikiego Zachodu na gości czekają kowboje i oczywiście legendarna kolejka górska – najpopularniejsza ze wszystkich przejażdżek na świecie. Możesz zakończyć wycieczkę do Disney World w Krainie Zwierząt, strefy zorientowanej na młodych gości lub na Bazarze Światowym – gdzie bez tematycznych pamiątek?

Disneyland nie znajduje się w samym mieście, ale na jego najbliższym przedmieściu – Urayasu. Ale mimo to dotarcie do niego nie jest takie trudne – najpierw metrem na dworzec Tokio, a potem autobusem Tokyo Disney Resort. Park rozrywki jest otwarty od 9 do 22, ale w miesiącach letnich i weekendy otwiera swoje podwoje wcześniej. Szczegółowe informacje można znaleźć na oficjalnej stronie internetowej. Jeśli chodzi o koszt biletów, to nie można go nazwać niskim. Bilet dla osoby dorosłej na dzień kosztuje 7400 jenów, dziecko (dla gości w wieku 4-11 lat) 4800, nastolatek (goście 12-17 lat) – 6400. W miesiącach zimowych dostępne są zniżki.

Pałac Królewski

Pałac Cesarski to święte miejsce dla wszystkich mieszkańców. Przecież pomimo tego, że władca ma tylko nominalną władzę, jest szanowany, a nawet idolizowany. Historia pałacu rozpoczęła się w odległym XV w. Dziś na jego terenie zachowało się wiele starych budowli, ale są też nowoczesne, wykonane w klasycznym stylu japońskim.

Niestety turyści i okoliczni mieszkańcy nie mają możliwości zobaczenia ich wszystkich. Tylko East Park jest otwarty dla zwiedzających. Po wcześniejszym umówieniu, rejestrując się na stronie internetowej Administracji Pałacu Cesarskiego, można również wybrać się na wycieczkę na dziedziniec kompleksu. Oczywiście bez wizyty w pałacu. Komnaty cesarskie to święte miejsce, do którego publiczny dostęp jest zabroniony. Jednak park ma wystarczająco dużo zabytków i miejsc, które zasługują na uwagę.

Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy gości, jest autentyczny wystrój krajobrazu, utrzymany w tradycyjnym stylu. Klomby i ścieżki doskonale uzupełniają mosty, z których najbardziej godne uwagi to Nijubashi i Meganebashi. Nie można przejść obok wieży Fushimi-yagura, która kiedyś służyła jako pies stróżujący. Jest tu od odległych czasów szogunatu.

Miłośnicy sztuki z pewnością powinni zajrzeć do Peach Hall, gdzie regularnie odbywają się koncerty muzyki klasycznej. Gwiazdy, których imiona są znane całemu światu, nie są rzadkością na tej scenie. Park przy Pałacu Cesarskim jest piękny o każdej porze roku, ale najlepiej odwiedzić go w kwietniu i marcu, kiedy kwitnie wiśnia. Ponadto 23 grudnia i 2 stycznia będzie można zobaczyć wyjątkowe widowisko – para cesarska wychodzi na zakryty kuloodporną szybą balkon, by powitać swoich ludzi.

Dotarcie do pałacu nie jest trudne, znajduje się on niedaleko stacji metra Tokyo. Możesz spacerować po parku od 10:00 do 15:00 w każdy dzień z wyjątkiem poniedziałku i piątku. Nie ma opłaty za wstęp – po prostu zdobądź token i zwróć go na koniec spaceru.

Muzeum Anime Studio Ghibli

Dla niektórych kraj ten kojarzy się z wysokiej jakości przemysłem motoryzacyjnym, dla innych z cudami procesu naukowego i technicznego, a niektórzy od razu przypominają zabawne kreskówki anime. Wiele z nich zostało nakręconych w Studio Ghibli, a turyści mogą zanurzyć się w magiczny świat, odwiedzając tematyczne muzeum.

Ekspozycja nie jest zbyt duża, ale rozmiar jest kompensowany przez tak zwaną jakość. W holach, a nawet przestrzeniach biurowych przemyślany jest każdy szczegół. Goście nagle natrafiają na ślady niewidocznych zwierząt w kącie lub zabawnych i bardzo uroczych kotów na kranach w toaletach. Miłą niespodzianką będą „chipy” muzeum – sekretne przejścia, zawiłe labirynty i magiczne latarnie, które bardzo dosłownie ilustrują, czym jest animacja.

Gości przyciąga również stoisko ze szkicami do różnych kreskówek. Tutaj możesz zapoznać się z twórczością znanych i mniej znanych autorów oraz nauczyć się anime „od środka”. Oczywiście Muzeum Anime Studio Ghibli przyciąga przede wszystkim młodych gości. Co więcej, nie tylko z liczby turystów – miejscowych uczniów, którzy nie wyobrażają sobie życia bez anime, również często zaglądają do studia. Ale dorośli, zwłaszcza fani japońskich kreskówek, na pewno znajdą tu coś dla siebie. W końcu jest to szczególna, niepodobna do niczego kultura kraju, niewątpliwie zasługująca na uwagę.

Anime World znajduje się pod adresem 1-4-25, Kajino-cho Koganei-shi, 184. Można do niego dojechać metrem, najbliższa stacja to Mitaka. Następnie można przejść pieszo przez dość kolorową dzielnicę, zajmie to około 20 minut, lub skorzystać z tradycyjnego autobusu wahadłowego. Rzucający się w oczy znak i jasne drzwi, które słusznie można nazwać bajecznymi, są widoczne z daleka.

Budynek władz metropolitalnych w Tokio

Możesz wzlecieć w przestworza i uchwycić miasto z lotu ptaka, wchodząc na taras widokowy budynku rządowego stolicy. Szybka winda zabierze turystów na 45 piętro. Na wysokości 202 metrów można podziwiać panoramę miasta, zrobić piękne zdjęcia i poczuć klimat tego miejsca. Wejście dla zwiedzających otwarte jest od 9:30 do 23:00. Rejestracja kończy się 30 minut przed zamknięciem. Wstęp wolny.

Tokyo Metropolitan Government Building został zaprojektowany przez architekta Kenzo Tange kosztem około 1 miliona dolarów. Podsumowując, zdecydowanie warto go odwiedzić.

Muzeum Małego Księcia

Japonia ma wszystko. A nawet mały zakątek francuskiej Prowansji, starannie odtworzony w Muzeum Małego Księcia. Planując go, w Kraju Kwitnącej Wiśni świętowali swój szacunek dla jednego z najsłynniejszych pisarzy europejskich – Antoine de Saint-Exupery'ego. Zaskakujące jest, że muzeum tematyczne pojawiło się tak daleko od jego ojczyzny.

Wchodząc do bram muzeum, goście od razu trafiają do zupełnie innej rzeczywistości. Malownicze uliczki, piekarnie, które jak we Francji pachną rogalikami, małe sklepiki i sklepiki. Nawet szyldy i szyldy zostały wykonane przez Japończyków nie w ich własnym, ale w ojczystym języku Exupery. To był ostatni szlif, aby stworzyć autentyczną atmosferę.

Spacerując malowniczymi uliczkami goście prędzej czy później trafiają na dwupiętrowy dom – kopię tego, w którym mieszkał autor Małego Księcia. Na pierwszym piętrze małej ekspozycji gromadzone są osobiste rzeczy pisarza, a na drugim znajduje się biblioteka. Jedyną prezentowaną w niej pracą jest Mały Książę. Ale był publikowany w różnym czasie i w różnych językach.

Po spacerze można odpocząć we francuskiej restauracji. Dania w menu są wyłącznie europejskie, pozbawione japońskiego posmaku. Świat Exupery znajduje się w małym miasteczku Hakone. Można się do niego dostać międzymiastowym autobusem wahadłowym, a dalej po prostu nie można się zgubić – wszystkie drogi i znaki prowadzą do muzeum.

Muzeum Miraikan

Muzeum Miraikan, lub jak to często nazywa się Muzeum Przyszłości, to wystawa prezentująca najnowsze osiągnięcia postępu naukowego i technologicznego. A mieszkańcy, jak wiecie, dużo o tym wiedzą.

Pierwszą rzeczą, która przykuwa uwagę, jest sam budynek, w którym mieści się muzeum. Nowoczesny, futurystyczny, przypominający statek lub latający spodek. Można go słusznie uznać za zabytek architektoniczny.

Wewnątrz na gości czeka sześć pięter prawdziwych cudów. Co prawda wystawy stałe znajdują się tylko w dwóch z nich, 5 i 6. W pozostałych halach odbywają się nie mniej ciekawe wystawy czasowe o tematyce technicznej.

Na szczególną uwagę zasługują wszystkie eksponaty ekspozycji stałej. Głównym z nich jest Globus Geo-kosmosu – ogromna kula składająca się z wielu monitorów OLED. Każda z nich pozwala na uzyskanie informacji o konkretnym procesie zachodzącym wewnątrz lub poza kulą ziemską. W rezultacie powstaje całościowy, dynamiczny obraz.

W muzeum znajdują się sale, w których goście mogą się wiele o sobie dowiedzieć. Na przykład weź odciski palców specjalnym skanerem i przeanalizuj je za pomocą programu komputerowego lub dowiedz się, jak działa mózg. I wreszcie, główną atrakcją muzeum jest robot ASIMO, nazwany na cześć pisarza science fiction Isaaca Asimova. Potrafi mówić, odpowiadać na pytania i oczywiście poruszać się w kosmosie. Jego poczynania są prawdziwym technicznym show, które każdy może obejrzeć.

Miraikan znajduje się na sztucznej wyspie Odaiba, można do niej dojechać metrem. Drzwi są otwarte dla zwiedzających od 10:00 do 17:00.

Muzeum Metro

Metro jest jednym z integralnych elementów miasta, jest najpopularniejszym środkiem transportu wśród mieszkańców. Często gościom trudno jest zrozumieć zawiły schemat, przecięcie linii i inne zawiłości ruchu. Aby nie zgubić się w podziemiach, znajomość z nim najlepiej zacząć od Muzeum Metro w Tokio.

Budynek widać już z daleka – w jego pobliżu zainstalowana jest ogromna turbina wiatrowa, która dostarcza prąd do całego kompleksu. To pierwsza rzecz, która przyciąga uwagę. Drugi to prawdziwy kołowrót, w którym trzeba rzucić monetą i zdobyć upragniony bilet. Tak jak w prawdziwym metrze.

I wreszcie, po załatwieniu formalności, goście wkraczają w prawdziwy świat metra. Tutaj można zapoznać się z dokumentami historycznymi, diagramami z różnych okresów, narzędziami technicznymi. I oczywiście wejdź do samochodu i usiądź na wygodnym fotelu.

Młodych gości niezmiennie przyciąga ogromny model ilustrujący działanie metra. Niestety figurek nie można dotknąć – są schowane pod szkłem. Niemniej jednak z tego powodu liczba odwiedzających tłoczących się tutaj nie jest mniejsza.

Starsi goście mogą spróbować swoich sił w jednym ze stymulatorów – możesz być kierowcą lub dyspozytorem. Podczas zwiedzania muzealnicy nie zapominają o zapoznaniu zwiedzających z obowiązującymi w nim zasadami, a także pomagają zrozumieć zawiłości linii i przejść.

Aby dostać się do Tokyo Subway Museum, musisz jeszcze skorzystać z metra, które nie zostało jeszcze zbadane. Znajduje się w pobliżu stacji Kasai. Drzwi są otwarte w każdy dzień z wyjątkiem poniedziałków, od 10-00 do 17-00.

Park Yoyogi

Park znajduje się w pobliżu stacji Harajuku. W niedzielę można spotkać muzyków, którzy po raz pierwszy występują publicznie w poszukiwaniu swojej publiczności i wiernych fanów, fotografów dobierających odpowiedni kąt do fotografowania modelek, wielbicieli umiejętnie kopiującego idola Elvisa Presleya, tancerzy rockabilly i inne twórcze osobowości.

Latem dobrze jest schować się przed upałami w cieniu drzew, obserwować mieszkańców spacerujących z dziećmi i psami, uprawiających sport. Jeśli masz szczęście przebywać w parku w okresie kwitnienia wiśni, koniecznie wybierz się na piknik i ciesz się nieopisanym pięknem tego miejsca. Wejście do parku jest bezpłatne.

Muzeum Parazytologiczne Meguro

To jedno z najbardziej niezwykłych muzeów, w którym dorośli i dzieci mogą poznać niesamowite fakty na temat pasożytów i zobaczyć kolekcję, która obejmuje ponad 45 tysięcy różnych robaków. Głównym eksponatem jest robak, którego długość wynosi ponad 8 metrów. Ten okaz został znaleziony w ciele Japonki.

Ogólnie rzecz biorąc, jeśli właśnie zjadłeś lunch, lepiej odłożyć wizytę w tym miejscu. Ze względu na swoją unikalną koncepcję Muzeum Parazytologiczne Meguro jest jednym z najciekawszych w stolicy i według samych Japończyków jedynym na świecie. W muzeum znajduje się sklep z pamiątkami, w którym podróżni mogą kupić przewodnik, koszulkę z bardzo oryginalnym nadrukiem i nie mniej egzotyczne breloki. Adres muzeum: 4-1-1 Shimomeguro, Meguro-ku. Do muzeum można dostać się w każdy dzień oprócz poniedziałku, w godzinach od 10:00 do 17:00.

Tęczowy Most

Wiszący dwupoziomowy Tęczowy Most nad północną zatoką stał się znakiem rozpoznawczym stolicy – to apogeum inżynierii. Rozciąga się od sztucznej wyspy Odaiba do stoczni w Sibaura. Konstrukcja istnieje od ponad 25 lat, ale już jest mocno zarejestrowana w pierwszej dziesiątce mostów bijących rekord świata.

Wsporniki podparte są mocnymi kablami, dzięki czemu nie zawalają się podczas częstych trzęsień ziemi, które zdarzają się w Tokio prawie co roku. To najbezpieczniejsza autostrada metropolii, po której przez całą dobę porusza się wiele samochodów po 8 pasach, nie licząc 2 kolei jednoszynowych metra. Nie ma ścieżek rowerowych, więc ten rodzaj transportu jest tu zabroniony.

Most o długości 918 metrów oświetlony jest w nocy białymi, zielonymi i czerwonymi reflektorami, stąd nazwa. Obiekt jest widoczny z odległych punktów, a z niego otwiera się zachwycająca panorama nocnego miasta. Tutaj zawsze jest tłoczno, ale dla pieszych tarasy widokowe Tęczowego Mostu są otwarte tylko w ciągu dnia. Dostać się tutaj ze stacji metra „Shibaura-futo” i „Daiba”. Codziennie nad zatoką fotografuje się gości.

Muzeum Sitamati

Unikalna ekspozycja, starannie zmontowana rękami zwykłych obywateli, jest wspaniałym dowodem na to, jak żyło się w Dolnym Mieście przed wielkim trzęsieniem ziemi. To jeden z oddziałów Tokijskiego Muzeum Historii Lokalnej, w którym można nawiązać kontakt z duchem czasów biednych rzemieślników z okresu Meiji i Taisho – do 1923 roku. Miasteczko rzemieślników rosło na przedmieściach Pałacu Edo. W ekspozycji, która pokazuje życie rzemieślników i kupców w południowo-wschodniej części, wszystko jest prawdziwe.

Odtworzone w naturalnej wielkości:

Warto zauważyć, że wiele eksponatów jest aktualizowanych sezonowo. Wydaje się, że na kilka chwil wracasz do czasów przedwojennych, ale w tym samym sezonie. Chciałbym przymierzyć „getę” (drewniane sandały ławkowe) lub „zori” (tkane łupki, atrybut świątecznych strojów). Zimą wykazują inne atrybuty. Trzęsienia ziemi i pożary są bezlitosne dla domów i stylu życia zwykłych ludzi. Zniszczyli też te gęsto zabudowane domy, a na ich miejscu wyrosły drapacze chmur śródmiejskiej części miasta.

Świątynia Senso-ji

Klasztor buddyjski, założony w 628 roku na Górze Złotego Smoka, to barwna budowla. Jest to aktywna szkoła buddyjska Senkannon w rejonie Asakusa (Taito). Konryuzan Senso-ji lub „Świątynia Młodej Trawy” to jeden z najbardziej pamiętnych zabytków stolicy.

Teren najstarszej świątyni jest zawsze zatłoczony – turyści i mnisi, wyznawcy różnych kultów religijnych i właśnie odpoczywające rodziny mieszczan. Według legendy to właśnie tutaj rybni bracia znaleźli w sieciach posąg bodhisattwy Kannon, bogini miłosierdzia. Na jej cześć położono podwaliny pod świątynię, która stała się miejscem kultu bóstw buddyjskich. Święta figurka jest tam przechowywana do dziś, ale nie jest wystawiana na widok publiczny.

Kompleks świątynny Senso-ji spłonął i był wielokrotnie odrestaurowywany i zawsze cieszył się szczególnym zainteresowaniem miłośników antycznej architektury, która została odrestaurowana z maksymalną zgodnością z oryginalnym modelem. Obecnie istnieje kilka budynków, w tym 5-piętrowa pagoda, sala główna, brama świątyni Kaminarimon, a także krypta, w której pochowane są sutry z XIV wieku. Można się tu dostać ze stacji metra Asakusa (linia Ginza) i kierować się znakami na piechotę.

Świątynia Meiji Jingu

Niesamowite miejsce, w którym według mieszkańców spełniają się wszystkie pragnienia. Aby to zrobić, wystarczy udać się w to miejsce na terenie parku leśnego, gdzie rośnie święte drzewo – łatwo je znaleźć po przywiązanych do niego wstążkach. Miejscowi pokazują turystom prosty rytuał – podejdź do obiektu, pomyśl życzenie i klaskaj w dłonie. To drzewo rośnie na terenie kompleksu świątynnego Meiji w dystrykcie Shibuya. Kultowe miejsce dla każdego Japończyka, w którym znajduje się grobowiec cesarza Mutsuhito (Meiji) z żoną Shoken.

Kompleks świątynny powstał w 1920 roku, ale byk został praktycznie zmieciony z powierzchni ziemi podczas bitew II wojny światowej. Nic nie przeszkodziło mieszczanom w odbudowie sanktuarium, symbolizującego siłę jedności narodowej. Wizyta w zabytkach rozpoczyna się rytuałem oczyszczenia i ablucji, który przechodzi przez każdego wchodzącego do jednej z bram.

Następnie można zobaczyć świątynię, skarbiec w stylu Azekurazukuri z ekspozycją z czasów cesarza Meiji, a także ulubiony ogród cesarzowej, w którym własnymi rękami uprawiała irysy. Wśród zabytków, które warto odwiedzić, znajdują się Izba Pamięci, szkoła ceramiki narodowej i miejsce sztuk walki.

Teatr Kabuki-za

Najbardziej kolorowy teatr znajduje się w „sercu” Ginzy, uważany jest za najbardziej niezwykły dla percepcji Europejczyka. Kabuki-za jest obiektem uwielbienia i narodowej dumy Japończyków. Emocjonalna kolorystyka, fabuła występów, jaskrawe kostiumy i niepowtarzalny makijaż – to wszystko warto tu zajrzeć chociaż na kilka minut.

„Kabuki-za” jest rozszyfrowywane na różne sposoby, ponieważ hieroglify, z których się składa, mają kilka znaczeń. Najbliższe prawdzie są dwie interpretacje nazwy. To „nie z pudełka” i „sztuka śpiewu i tańca” wiernie oddają charakter teatru opartego na starożytnej kulturze japońskiej.

Tym, którzy są w kraju po raz pierwszy, wystarczy obejrzeć spektakl, aby zrozumieć, czym ich kultura różni się od naszej. Na szczególną uwagę zasługuje wielokrotnie palony i odrestaurowywany budynek teatru. Hala pojemna na 1964 miejsc, a prawie każda produkcja jest wyprzedana. Do tego miejsca można dojechać ze stacji metra Tokyo Higashi Ginza (wyjście 3) – linie Asakusa i Hibiya.

Targ Tsukiji

W zasadzie Tsukiji jest hurtowym targiem rybnym, ale dla wielu zagranicznych turystów pozostaje miejscem szczególnie atrakcyjnym. Tu zaczyna się właśnie „raj dla smakoszy”, który wyróżnia życie stolicy. Otwiera się o 3:00 rano, handel zaczyna się o 5:00, a po południu nie ma tu duszy.

Przywożone są tutaj najświeższe owoce morza i najdroższe ryby, które można bezpiecznie spożywać bez obróbki cieplnej. Ranok pracuje głównie rano. Ponad 2 tony ryb i egzotycznych organizmów morskich przepływają codziennie przez te wagi, improwizowane aukcje i opakowania.

Pod względem obrotów wewnętrznych jest to najbardziej dochodowy rynek na świecie, na licencji pracuje tu ponad 900 specjalistów (handlowców i rzeczoznawców), nie licząc ładowaczy i innego personelu. Główna część połowu trafia do restauracji, gdzie wszystko jest przygotowywane w najlepszy możliwy sposób. W pobliżu obiektu znajduje się wiele sklepów i małych restauracji, w których można skosztować najbardziej ulubionych dań Japończyków.

Park Shinjuku Gyoen

Mały park narodowy to spokojne miejsce ze stawami i zacienionymi alejkami w środku tętniącej życiem metropolii. Po poziomie kultury parkowej można ocenić, jak starannie mieszkańcy traktują przyrodę i jak o nią dbają. Jest to klejnot sztuki krajobrazowej z okresu Meiji na ziemi podarowanej przez Tokugawę.

Mieszkańcy niedawno świętowali 100. rocznicę powstania parku Shinjuku Gyoen. Z jednej strony wydaje się, że jest to zakątek nietkniętej przyrody, z drugiej strony typowe japońskie podejście do uszlachetniania każdej rośliny i stawu jest oczywiste. W parku rośnie co najmniej 20 000 drzew, z których każde jest wpisane do rejestru miejscowych ogrodników. Większość z nich to różnego rodzaju kwiaty wiśni. W okresie kwitnienia jest tu bardzo tłoczno.

Oprócz parku japońskiego znajdują się tu także ogrody angielskie i francuskie, z przycinaniem i geometrycznymi kształtami typowymi dla kultury europejskiej. Ogród Botaniczny posiada bogatą kolekcję tropikalnych endemitów, z których część została już zniszczona przez urbanizację w ich naturalnym środowisku. Jednym z nielicznych budynków jest pawilon Kyugoryo-tei, zbudowany w typowo japońskim stylu.

Przypadkowy ogród

Tokio to metropolia, w której przeszłość i przyszłość współistnieją w pokoju, a bojowa ofensywa urbanizacji pozostawia jedynie wyspy nietkniętej przyrody. Jednym z takich miejsc jest Ogród Happo-en, który ma ponad 400 lat. Kiedyś ziemia ta została nabyta pod ogrody rezydencji ministra na dworze szoguna Ieyasu Tokugawy – Kubo Hiroshi.

W starożytności ozdabianie pałaców przepięknymi parkami i ogrodami było dla szlachty oznaką dobrego gustu. Jednak tę samą tradycję można dziś prześledzić w postaci projektowania krajobrazu. Ale tradycja narodziła się w Japonii, w tym samym czasie zaczęto hodować kolorowe karpie koi z cętkowanymi grzbietami do stawów.

Liczni właściciele ogrodów Happo-en wnieśli coś nowego, ale fundacja pozostała ta sama, a ta ziemia zawsze była warta miliony. Dziś każdy turysta ma okazję podziwiać jeden z najlepszych przykładów kultury ogrodniczej i parkowej o długiej historii. Istnieją japońskie i francuskie restauracje z tradycyjną kuchnią. Wiosną lepiej rozkoszować się kulinarnymi arcydziełami – ogród ogarnia „zamieć” płatków sakury.

Ogrody Hamarikyu

Jedno z arcydzieł kultury ogrodnictwa krajobrazowego, starannie pielęgnowane rękami Japończyków – Hama-rikyu. W ogrodach odgaduje się specyficzne pismo kultury narodowej, choć wiele obszarów naśladuje dzikie zakątki. I nic dziwnego, że w XVII wieku znajdowały się tu tereny łowieckie – u ujścia rzeki Sumida lokalna arystokracja wychodziła na dzikie kaczki.

W formie, w jakiej to miejsce jest znane turystom, „nadstawione przez cesarza ogrody Hamarikyu” (pełna nazwa) istnieją od 1946 roku. Tutaj można zaobserwować zjawisko przypływów i odpływów – woda jest regulowana procesami Tokio Zatokę, a samą wyspę otacza fosa z wodą morską. Niesamowite miejsce dzikiej przyrody na tle wielopiętrowej „kamiennej dżungli” Sidome ze szkła i betonu.

Dziś trudno sobie wyobrazić, że był to teren podmokły bez śladów cywilizacji. Najpiękniejszy cichy zakątek dla samotności i skupionych refleksji w środku hałaśliwej metropolii. Tak postrzegają to ludzie. Miejsce to kilkakrotnie zmieniało swoich właścicieli i wygląd, ale wszyscy wnieśli coś nowego, zgodnie z duchem czasu, aby je ulepszyć. Dlatego można tu prześledzić ślady kilku epok.

Świątynia Jojo-ji

W centrum miasta, niedaleko Tokyo Tower, znajduje się jedna z najbardziej zapadających w pamięć budowli – świątynia Zojo-ji. Jest to najbardziej czczona świątynia, której historia sięga 1393 roku – rodzinna świątynia dynastii Tokugawa. Tutaj często kręci się filmy, to jedna z wizytówek tego kraju.

Pagoda była kilkakrotnie rozbierana i przenoszona w nowe miejsce, wielokrotnie była odnawiana i dekorowana. Zachował się natomiast wygląd bramy wejściowej Sangedatsu-mon, znany Japończykom od początku XVII wieku, o czym świadczą stare szkice. Są ozdobione przerażającymi smokami, podobno strzegącymi grobów 6 szogunów Tokugawa (władców, ich żon i dzieci).

W pobliżu pagody znajduje się niesamowity ogród – najczystszy przykład japońskiego stylu w kulturze ogrodnictwa krajobrazowego. Jest tu bardzo pięknie jesienią i zimą, kiedy opadają liście, pozostają cedry, kamienne lampiony i małe wieżyczki. Miejsca te są zawsze zatłoczone – mieszkańcy lubią wypoczywać w sąsiedztwie świątyni Jojo-ji. Jest galeria sztuki, tradycyjne restauracje i wiele kwitnących bylin. Znajduje się on 5 minut spacerem od stacji metra Onarimon.

Katedra Zmartwychwstania Chrystusa

Wielu turystów jest zdziwionych, że znajduje się tu prawosławny Sobór Zmartwychwstania Pańskiego, ale największa azjatycka metropolia słynie z listy nieoczekiwanych zabytków. Tokijska Katedra Zmartwychwstania Chrystusa, czyli „Nikorai-do”, jak nazywają ją sami mieszkańcy, znajduje się w dzielnicy Kanda-Surugadai (Chiyoda).

W rzeczywistości jest to katedra japońskiej cerkwi prawosławnej, zabytek kultury (od marca 1962), którą odwiedza wielu rosyjskojęzycznych turystów. Jest to projekt M. A. Shchurupova i brytyjskiego architekta Josiaha Condere, Nagasato Taisuke był odpowiedzialny za proces budowy.

W 1872 roku Rosyjska Misja Kościelna (kierowana przez Archimandrytę Nikołaja Kasatkina) przeniosła się z Hakodate do Tokio. Stary budynek był ciasny i duszny, ludzie w służbie mdleli, wierni siedzieli na nogach iw sąsiednich pokojach. Postanowiono zbudować nową świątynię. Fundusze zbierano w miastach Rosji, dzięki czemu zebrano ponad 130 tysięcy rubli darowizn. Budynek przetrwał pożar, od którego stopił się nawet dzwon, ale za 6 lat wszystko zostało odrestaurowane.

Sad Koisikawa Korakuen

Każdy park czy ogród jest wyjątkowy, ale wszystkie mają ze sobą wiele wspólnego – szczególny odcisk kultury japońskiej. Jednak Koishikawa Korakuen pokazuje chińskie wpływy. Ten malowniczy zakątek znajduje się w obszarze metropolitalnym Bunkyo. Ogród został założony przez Tokugawę Yorifusa (daimyō z domeny Mito) w 1629 roku. Został ukończony przez jego następcę, Tokugawę Mitsukuni, który nazwał go „Koraku-en”, co oznacza „później się nim cieszyć”.

Wiele pomysłów na sadzenie było nowych jak na tamte czasy, ale te chińskie pomysły zostały później zapożyczone w innych zielonych zakątkach stolicy. Na przykład „krajobrazy w miniaturze” i zasada „całkowitej sezonowości” w sadzeniu kwiatów (jeden więdnie, inne zaczynają kwitnąć).

Krajobrazy w miniaturze dają możliwość „podróży w czasie”. To sposób na wizualne zademonstrowanie pięknego zakątka Japonii i Chin. Imitacja wycieczki na świętą górę Fuji i do świątyni Kiyomizu-dera (Kioto), spacer brzegiem Jeziora Zachodniego (Chiny) i wiele innych obiektów.

Wieża telewizyjna Skytree

Obiekt tłumaczy się jako „Tokio Sky Tree”, jest to najwyższa wieża telewizyjna na świecie, druga co do wysokości po Burdż Chalifa. Wieża telewizyjna znajduje się w obszarze Sumida. Nazwę atrakcji „Tokyo Sky Tree” nadały ogłoszone przez Internet wyniki konkursu wiosną 2008 roku.

Wysokość nowej wieży telewizyjnej wraz z anteną wynosi 634 m. To dwa razy więcej niż stara wieża telewizyjna Musashi w Tokio. Ta nazwa odpowiadała wzrostowi w liczbach i była czytana zgodnie ze starymi hieroglifami jako 6 „mu”, „sa”, „si” (634). W nocy jest niesamowicie piękne podświetlenie (zmieniają się kolory).

Wieża przypomina nieco 5-poziomową pagodę, dzięki czemu idealnie wpasowuje się w krajobraz rzeki Asakusa. Podstawa wygląda jak nogi statywu. Panoramę można podziwiać z jednego z tarasów widokowych wieży. Nie na samym szczycie znajduje się winda spiralna ze szklaną podłogą – rozrywka dla najbardziej odważnych. Na selfie możesz wspiąć się prawie na najwyższy punkt. Pod Twoimi stopami będą widoczne obszary metropolitalne, drogi i samochody wielkości pudełka zapałek.

Dzielnica Złotego Faceta

Jednym z ulubionych miejsc japońskiego beau monde jest dzielnica Golden Guy, nie większa niż połowa stadionu. Znajduje się tu ponad 300 restauracji, barów i kawiarni. Na pierwszy rzut oka wygląda jak chaotyczna plątanina starych chat, ale jej główną wartością jest szczególny smak starego Tokio.

Jeśli spojrzysz z jednego z miejsc, aby spróbować tradycyjnej kuchni, życie tutejszej metropolii wydaje się na chwilę zatrzymać. Przy stołach odpoczywają zamożni mieszkańcy stolicy, „złota młodzież” i wszechobecni turyści. Każdy spokojnie zajada sushi, suki yaki, zupę miso lub próbuje zjeść żywą ośmiornicę z sosem musztardowym w zakładzie z przyjaciółmi.

Kiedyś była to dzielnica burdeli w środku starego Tokio, dziś zostały one zakazane pod naporem moralistów, ale domów nie wyburzono. Bary dla 5-10 osób, restauracje i kluby nocne dla młodzieży są ulubionym miejscem lokalnej bohemy. Tutaj można przypadkowo spotkać znanego artystę, projektanta mody z Tokio czy muzyków popularnego zespołu w pełnym składzie.

Muzeum Narodowe w Tokio

Niewiele jest miejsc w wielomilionowej metropolii, w których chciałoby się na długo zagubić wśród antycznych eksponatów, czując się jak „Lara Croft” czy „Indiana Jones”. Tym miejscem jest Muzeum Narodowe w Tokio, gdzie gromadzone są najrzadsze eksponaty i relikty minionych czasów.

Najstarszy kompleks muzealny o powierzchni 100 tysięcy metrów kwadratowych. m:

Gmach główny (sztuki piękne i użytkowe, rzadkie materiały etnograficzne)
Budynek ceremonii (centrum edukacyjno-kulturalne)
Korpus Wschodni (znaleziska archeologiczne tej części Azji, z wyjątkiem Japonii, wyniki wymiany kulturowej)
Świątynny Skarbiec Horyu-ji i Heisei (duchowe dziedzictwo kraju)

Wielkoskalowe centrum kulturalne obejmuje 120 tys. jednostek. To wyjątkowa ekspozycja zawierająca unikalne przykłady sztuki japońskiej, zbroje i broń samurajów, unikalną ceramikę, zabawki, kostiumy z różnych epok i wiele więcej.

Park rozrywki Joypolis

Nowoczesne miasto nie tylko pieczołowicie pielęgnuje tradycje swoich mieszkańców, ale starają się tu żyć zgodnie z duchem czasu. Często wydaje się, że Japończycy wyprzedzają swój czas, zwłaszcza gdy odwiedzają miejsca takie jak Joypolis. To interaktywny park rozrywki, pomysł najnowszych innowacji i cyfrowych osiągnięć.

„Park okresu przemysłowego” to efekt pracy firmy Sega (w Federacji Rosyjskiej znany jako największy dostawca sprzętu do gier i gier komputerowych). Łatwo tutaj poczuć się zagubionym w wirtualnym świecie. Wszystkie instrukcje dotyczące wnętrz pawilonu są przekazywane zwiedzającym nie tylko po japońsku, ale także po chińsku, koreańsku i angielsku.

za stosunkowo niewielką opłatą można tu spędzić czas wśród stymulatorów wizualnych, rozrywki komputerowej, automatów do gier najnowszej generacji i atrakcji 3D. W specjalnym kasku wideo łatwo jest zostać uczestnikiem wirtualnych wyścigów, a następnie zanurkować w głębiny oceanu lub zdobyć szczyt góry Fuji.

Muzeum Edo-Tokio

To jedyna w swoim rodzaju ekspozycja plenerowa (obszar Sumida). Co zaskakujące, zachowała się atmosfera minionych czasów. Sposób życia Japończyków w epoce Edo, ich sposób życia, kultura i sposób życia potwierdzają rzadkie dokumenty i eksponaty muzealne.

Są wystawy stałe i te, które są wystawiane cyklicznie. Jeśli chodzi o wystawy czasowe, które odbywają się raz w sezonie, można powiedzieć, że skupiają się one tematycznie – zabytki historyczne i kulturowe okresu Edo. Na te materiały wystawiennicze z reguły przydzielane jest 1. piętro (łącznie jest ich 7). Harmonogram znajduje się na oficjalnej stronie muzeum.

Na pozostałych kondygnacjach budynku znajduje się wystawa stała, znajduje się tam „Strefa Edo” i „Strefa Tokio”. Wystawa „Edo-Tokyo Forum” na 3, inne tematy – 5 i 6 piętro. Siódme piętro to historyczna biblioteka i zbiór unikalnych dokumentów. Dużym zainteresowaniem cieszą się ryciny Ukiyo-e, Nihonbashi (miniaturowe kopie obiektów miejskich), skarbonki z tajemnicą Senryo-bakos (skarbonki). Można do niego dojechać ze stacji metra Ryogoku (linia Toei-Ooedo lub linia JR Higashi-Nihon-Soubu).

Zoo w Ueno

Najstarszy park zoologiczny został założony w 1882 roku na terenie należącym do rodziny cesarskiej. Pandy wielkie są stałymi faworytami wszystkich azjatyckich ogrodów zoologicznych, tutaj są traktowane ze szczególnym szacunkiem. Kiedy otwarto zoo, reprezentowane były tylko gatunki zwierząt żyjące w kraju. Dziś jest jednym z najlepszych ogrodów zoologicznych na świecie.

Ponad 2,6 tys. przedstawicieli fauny utrzymywanych jest we wzorowej czystości i porządku, są to 464 gatunki zwierząt. Pracownicy zoo corocznie uzupełniają skład gatunkowy kolekcji. W tym celu zebrano rzadkich przedstawicieli „żywej planety” z Afryki i Ameryki, Australii, Europy i Azji.

Zielona Strefa Ueno podzielona jest na 2 części. Dzieci mogą jeździć po zoo pociągiem. Główna część wybiegów jest oglądana podczas spaceru. Jest wiele miejsc, gdzie można dobrze zjeść, można odpocząć na zielonych trawnikach. Do tego miejsca można dojechać ze stacji metra o tej samej nazwie.

Wzgórza Roppongi

Jeden z najbardziej ruchliwych obszarów stolicy kraju żyje własnym życiem. Liczne bary, kluby i miejsca rozrywki w okolicy Roppongi są otwarte głównie w drugiej połowie dnia iw nocy. Ale dzielnica rozrywki ma swoją atrakcję – taras widokowy wieży Tokyo City View.

Budynek o wysokości 238 m to doskonała okazja do podziwiania panoramy miasta. W rzeczywistości jest to centrum biznesowe z 54 piętrami, ponieważ większość lokali tutaj zajmują wynajmowane biura różnych firm. Pierwsze piętra to butiki i restauracje. Na samej górze znajduje się dwupoziomowy taras widokowy, jest też muzeum sztuki nowoczesnej, którego nie można pominąć.

W tej okolicy łatwo się zgubić, ponieważ w pobliżu znajduje się wiele wieżowców i nie zawsze jest jasne, gdzie znajduje się taras widokowy. Można go znaleźć po znakach i dużym pająku (Japończycy mają symbol macierzyństwa). Do kompleksu Roppongi Hills można dostać się ze stacji metra o tej samej nazwie (szara linia Hibiya linii) i dojechać tam kolejką elektryczną (różowa linia Oedo).

Ogród Rikugien

Niezwykle piękny Park Krajobrazowy Rikugien znajduje się w Bunkyo, największym centrum edukacyjnym z bogatym dziedzictwem historycznym i kulturowym. Atrakcję od dawna wybierają goście i mieszkańcy stolicy, zakochani w arcydziełach tokijskiej kultury ogrodnictwa krajobrazowego. Jest tu wielu stałych bywalców, którzy mają okazję przyjechać tu w porze lunchu lub w rzadkie dni wolne.

Nazwa obiektu łączy w sobie 2 pojęcia, „rikugi” (z poezji średniowiecznej) i „en” (park lub plantacja). W samym centrum starannie wypielęgnowanego ogrodu znajduje się sztuczny staw z kilkoma wyspami. Wokół stawu akcentującego znajdują się pojedyncze plantacje i całe leśne tereny parkowe. „Dzikie” i kultywowane formy uzupełniają rzeźby w typowo japońskim stylu, latarnie i herbaciarnie.

Ogród ten został założony w 1695 roku – szogun Tokugawa Tsunayoshi podarował te ziemie najwyższemu doradcy Yanagisawie Yoshiyasu. Piękno tutejszej przyrody opiewane było w poezji japońskiej. Później stał się jedną z rezydencji założyciela firmy Mitsubishi, było to w erze Meiji (na przełomie XIX i XX wieku).

Na początku wieku tereny parku zostały przekazane władzom miejskim. A w 1953 wszedł na listę zabytków kultury kraju. Ludzie przyjeżdżają tu, by podziwiać czerwone liście klonu jesienią, kwitnące wiśnie wiosną, ale to miejsce jest niesamowite o każdej porze roku. Można tu dojechać pociągiem ze stacji Komagome (pociągiem), ze stacji Namboku Komagome mano lub z Sengoku (linia Toei Mita) lub autobusem do przystanku Kamifujimae.

Ulica Takeshita

Jedno z najpopularniejszych miejsc dla tokijskiej młodzieży, „ulica dziwaków”. Tutaj zawsze można znaleźć coś ciekawego – posiedzieć w kawiarni z żywymi sowami lub kotami, przejść się po butikach i kupić przebranie na konkurs anime i wiele więcej. W pobliżu znajduje się piękny park Yoyogi i największa świątynia Meiji Jingu.

Tłumy miejscowej młodzieży to ciekawy widok sam w sobie. Są tu przedstawiciele wszystkich subkultur, chłopcy i dziewczęta przebrani za roboty i bohaterowie narodowej epopei. W sąsiednich dzielnicach handlowych można znaleźć rzeczy, których nie ma w europejskich sklepach. Istnieją nawet ekskluzywne przedmioty, takie jak kostiumy świecące bateriami i diodami czy kolorowe peruki naśladujące postacie japońskiego przemysłu filmowego.

W ciągu dnia ulica Takeshita staje się deptakiem – ruch kołowy jest zamknięty do wieczora, aby umożliwić dostęp do dzielnic handlowych. Ale wieczorem jest tu dość żywa. Do tego miejsca można dojechać ze stacji metra Harajuku (linia JR East Yamanote).

Oedo Onsén Monogatari

Kompleks tematyczny Oedo Onsen Monogatari (dystrykt Odaiba) poświęcony jest największemu gorącemu źródłu w kraju. Pijalnie i łaźnie na wolnym powietrzu (do stóp oraz do mycia twarzy i rąk) z 13 źródeł termalnych. Miejsce to uzupełniają dzielnice handlowe w stylu Edo, kawiarnie i salony urody.

Zwyczajem jest spacerowanie w strojach ludowych, więc nie zdziw się, gdy zobaczysz dziewczynę lub transwestytę przebraną za gejszę lub sportowca w tradycyjnym kimonie yukata. Kompleks termalny posiada własne pokoje hotelowe, dzięki czemu turyści mogą zostać na noc i czerpać więcej przyjemności z zabiegów błotnych i wodnych (wieczorami zniżki). Możesz się tu dostać bezpłatnym autobusem wahadłowym ze stacji Shinagawa lub pieszo z metra Yurikanome.

Wystarczy jedna wizyta w Oedo Onsen Monogatari, aby mieć wyobrażenie o wszystkich sposobach leczenia wodami źródeł termalnych. Zaprojektowany nie gorzej niż park rozrywki kompleks prewencyjny oferuje zróżnicowane podejście do leczenia dolegliwości kobiecych i męskich. Pod Zatoką Tokijską znajdują się zbiorniki zamknięte (tylko dla kobiet lub mężczyzn) i otwarte (rotemburo), wypełnione naturalną wodą, która jest podgrzewana magmą na głębokości 1,5 km.

Diabelski młyn Daikanransha

Położona na wyspie Odaiba – atrakcja o wysokości 115 metrów, wieczorem ozdobiona kolorowym oświetleniem. Był to największy diabelski młyn w kraju, skąd w kilka minut można zobaczyć całą panoramę sztucznej wyspy i okolic. Niekwestionowany rekord trwał około roku – Kasai Park powstał na wyspie Honsiu, a Diamond i Frauer stali się najwyższym punktem.

Atrakcja Daikanransha działa od 1999 roku. Koło zatacza pełne koło w 16 minut. Kabiny są całkiem bezpieczne, niektóre mają przezroczystą podłogę, w zimnych porach siedzenia są podgrzewane. W przypadku komplikacji spowodowanych warunkami pogodowymi koło zostanie zatrzymane, pieniądze za „spacer okrężny” zostaną zwrócone. Możesz się tu dostać ze stacji metra Aomi.

Muzeum Bonsai Reiji Takagi

Tradycję uprawy drzew karłowatych Japończycy zapożyczyli w Chinach, gdzie stopniowo tracili nią zainteresowanie. Bonsai było rodzajem hobby dla szlachty – sztuką uprawy drzew na tacy. Z biegiem czasu to hobby zostało podchwycone przez zwykłe segmenty populacji. Wizualnie zawsze można zauważyć, że nie jest to sadzonka, ale pełnoprawne drzewo karłowate, w którym wszystkie proporcje są zachowane, a nawet przerośnięte. W ten sposób w środku „kamiennej dżungli” powstaje imitacja krajobrazu.

W roślinach tworzy się korona, nadając pożądany kształt. Są „płaczące” bonsai, kaskadowe i wyprostowane. Pasja zostaje podniesiona do rangi sztuki – artysta musi mieć delikatny gust i wrażliwe rozumienie praw natury. Często efekty pracy można ocenić po dekadzie. Drzewa karłowate są uprawiane z małej sadzonki lub z nasion. W Europie imitacja sztuki bonsai zyskuje na popularności, kiedy nie używają drzew iglastych, ale rośliny domowe – caudexes i adenius, ale jest to tylko imitacja kultury japońskiej.

Najlepszym muzeum sztuki bonsai jest prywatna kolekcja mistrza Reiji Takagi, który ma wielu utalentowanych uczniów, których prace znajdują się na zmieniających się wystawach. Takagi zebrał największą kolekcję miniaturowych drzew, musiał otworzyć muzeum. Dziś na 6 piętrze otwiera się nowa ekspozycja. W muzeum można kupić bonsai, zrelaksować się podczas tradycyjnej ceremonii parzenia herbaty, odwiedzić małe kino i bibliotekę. Ale głównym celem muzeum jest zapoznanie gości z tradycyjną sztuką żywych miniatur.

Park rozrywki Legoland

Niesamowite miejsce na rodzinny wypoczynek – Legoland. Od dzieciństwa wielu znało Lego – konstruktora z wielu klocków, z których można złożyć dowolne przedmioty. Dla dzieci jest to okazja do rozwijania umiejętności motorycznych, rodzice mogą zanurzyć się w świat dzieciństwa. Są karuzele, labirynty, kącik dla dzieci i kino – pełnoprawne centrum rozrywki na 3 piętrach, w którym można spędzić cały dzień.

Pierwszy japoński park rozrywki Legoland powstał w Nagoi – prefekturze Aichi na wyspie Honsiu. Ponad 40 atrakcji i „Miniland”, odzwierciedlające obiekty z różnych regionów kraju. Zbudowanie zajęło 10,5 miliona klocków Lego.

Lokalne kawiarnie serwują dania w stylu Lego dla dzieci i dorosłych, takie jak frytki pokrojone w charakterystyczne kostki. Restauracje w parku rozrywki zaoferują specjalne menu, w tym frytki w postaci designerskich kostek.

Muzeum Madame Tussauds

Muzeum Figur Woskowych Madame Tussauds na wyspie Odaiba to oddział londyńskiej ekspozycji. Początkowo eksponaty były ogrodzone, ale trudno było śledzić każdego zwiedzającego. Wielu przychodzi tylko na selfie ze swoim ulubionym idolem, po czym muszą odrestaurować warstwę farby i przywrócić ją głębiej. Płoty linowe i chodniki dywanowe to już przeszłość, ale za uszkodzenia są naliczane grzywny.

To już 13. licencjonowany oddział. Można się do niego dostać przez kompleks handlowy DECKS Tokyo Beach. Dziś jest nawet okazja, by przebrać się w historyczne kostiumy i zrobić sobie zdjęcia z członkami rodziny cesarskiej, przedstawicielami dynastii królewskich, popularnymi aktorami, wykonawcami muzyki pop i rock.

Kopuła Tokio

Wyjątkowym budynkiem w duchu najnowszych technologii jest stadion Tokyo Dome. Na zewnątrz przypomina wielkoformatowy hangar, który może pomieścić 55 000 widzów. Od wewnątrz nie wiadomo, na czym te sufity są oparte, jakby wisiały w powietrzu – to cud inżynierii. Kryty stadion został ukończony w 1988 roku. W tym miejscu odbywają się zawody w piłce nożnej i baseballu oraz inne sporty zespołowe. To także wielka sala koncertowa – zagraniczne zespoły i popularni wykonawcy z krajowych tras koncertowych.

Akwarium Sea Life Park

Sea Life Park to jeden z obiektów, gdzie wszystko odbywa się w najlepszych tradycjach, ale na wyjątkową skalę. Jedno z największych oceanariów na świecie uwielbiają Japończycy wraz z rodzinami i zagranicznymi gośćmi. Obiekt powstał na początku lat 90., a co 5 lat dodawany jest nowy dział. Dziś rozrósł się do tematycznego zoo – są tu nie tylko rekiny, żółwie, ukwiały i ryby tropikalne, są też pingwiny i ssaki morskie.

Stworzono idealne warunki do utrzymania każdego rodzaju mieszkańców megaakwarium – temperatury i składu wody, głębokości, oświetlenia i preferowanego pożywienia. Liczna kadra składa się z różnych specjalistów, w tym lekarzy weterynarii i płetwonurków, zoologów, a nawet psychologów. Różnorodność gatunkowa jest głównym celem Akwarium Tokijskiego. Wyposażony jest w specjalny tunel z przeźroczystym sklepieniem, dzięki czemu goście mogą w pełni cieszyć się niesamowitym uczuciem chodzenia po dnie morza.

Do dyspozycji jest specjalny basen – arena do występów trenerów ssaków morskich. Delfiny i orki, morsy i foki są stałymi faworytami turystów i stałych bywalców Oceanarium. Tutaj można miło spędzić czas, zjeść pyszny posiłek w kawiarni wśród akwariów i kupić pamiątkę.

Muzeum Zabawek

To miejsce bardziej przypomina dawne przedszkole z placami zabaw. Atrakcję odwiedzają głównie dzieci, ale dla każdego odwiedzającego ta wizyta przyniesie wiele miłych wspomnień z dzieciństwa i nowych doświadczeń. Każda kultura etniczna ma swoje własne tradycje, aby bawić dzieci, a Japonia oferuje światu wyjątkowe postacie. Wielu zna sztukę origami (papierowych zabawek), która pochodzi z tego kraju. Nie stanowią one jednak podstawy kolekcji muzealnej, głównie figurek drewnianych, ceramicznych i papier-mache.

Późniejsze eksponaty to ręcznie robione modele z plastiku i tektury. Działa od 1984 roku dzięki inicjatywie pana Nakano, który zbierał śmieszne drobiazgi. Od 2008 roku jego syn przeniósł wystawę w inne miejsce, dawną szkołę podstawową w Yotsuya. Nie ma tu tradycyjnych przewodników, ale konsultanci chętnie opowiedzą zwiedzającym o każdym eksponacie. Po zapoznaniu się z kolekcją rzeźbiarze chętnie uzupełniali ją o własne modele, wykonane w najlepszych japońskich tradycjach.

muzeum fotografii

W 1990 roku otwarto Muzeum Fotografii w Tokio. Kolekcja wielokrotnie się rozmnażała, musiała się powiększać. Po 5 latach ekspozycja została przeniesiona z nowoczesnego budynku. Oprócz głównych eksponatów w Tokyo Metropolitan Museum of Photography (nazwa oficjalnej strony internetowej w języku angielskim) znajdują się czasowe wystawy tematyczne. Historia fotografii artystycznej i dokumentalna kronika Yonedy Tomoko cieszy się dużym zainteresowaniem nie tylko Japończyków i obcokrajowców.

Unikatowe fotografie są źródłem inspiracji dla kostiumografów wykorzystywanych w filmach, produkcjach teatralnych i spektaklach koncertowych poświęconych minionej epoce. Zdjęcia z wystawy są okazją do spojrzenia w przeszłość tak ciekawego kraju, jakim jest Japonia. Interesujące jest zetknięcie się poprzez zdjęcia z okresu powojennego z inną rzeczywistością, która uchwyciła życie Japończyków różnych klas. Tu krzyżuje się kronika historyczna i estetyka fotografii.