Kazań to miasto wielu twarzy i kontrastów. Na jego ulicach przeplatały się okresy historii, różne kultury i tradycje, tworząc niepowtarzalny zespół architektoniczny, którego znajomość można poświęcić nieskończenie wiele czasu. Jednak wizyta turystyczna jest zwykle ograniczona, więc aby nie zgubić się w tej różnorodności, poniżej znajduje się lista najpopularniejszych i najciekawszych zabytków Kazania, które trzeba najpierw zobaczyć.

Wieża Syuyumbike

Wieża Syuyumbike to nie tylko wizytówka, ale także architektoniczny symbol Kazania. „Spadająca” konstrukcja, otoczona murami Kremla, jest widoczna z daleka, co w ogóle nie jest zaskakujące.

W końcu to od niej w czasach starożytnych, kiedy Kazań był jednym z przygranicznych miast Imperium Rosyjskiego, wartownicy obserwowali wrogów i ostrzegali mieszkańców i armię o możliwych niebezpieczeństwach.

Trudno powiedzieć, kiedy powstała Wieża. W źródłach historycznych nie zachowały się wiarygodne dane na ten temat, a badacze podają różne dane – XVI, XVII, XVIII wiek, a niektórzy nawet uważają, że zbudowali dumny i majestatyczny Syuyumbike w czasach chanatu kazańskiego, zanim te ziemie zostały włączone przez Iwana Groźnego do Imperium Rosyjskiego. W każdym razie rozwiązanie architektoniczne budynku jest niejednoznaczne i ciekawe.

Wieża otrzymała swoją nazwę na cześć ostatniej królowej Chana, Syuyumbike. Istnieje wiele legend o jej osobowości, do tego stopnia, że Iwan Groźny spoglądał na piękno, a ona, nie chcąc być ujarzmiona, rzuciła się ze szczytu najwyższego budynku w swoim królestwie, Wieży Syuyumbike. Jak było dzisiaj w rzeczywistości, trudno powiedzieć.

Z całą pewnością można powiedzieć tylko jedno: dumnie górujący w centrum Kremla Syuyumbike jest symbolem zupełnie innych epok w historii miasta i przypomina odległe czasy chana. Wieżę można obejrzeć z bliska tylko udając się na terytorium Kremla, całkowicie za darmo.

W ogóle nie da się wejść do środka – „spadająca” konstrukcja jest ściśle strzeżona przez państwo i aby jej nie zaszkodzić, goście nie mają tam wstępu.

Kreml kazański

To niesamowite miasto, w którym współistnieją kultury rosyjskie i tatarskie. Ten splot najlepiej reprezentuje Kreml – główną atrakcję i serce Republiki.

Do jego terytorium przylega Katedra Zwiastowania NMP i jeden z głównych meczetów muzułmańskich w naszym kraju, Kul-Sharif. To wyjątkowe miejsce, w którym jednocześnie słychać dźwięk dzwonów i głos muła wołającego do modlitwy.

Na tle nieba widoczne są minarety i kopuły. Jednak te dwa zupełnie różne kompleksy religijne to nie jedyne atrakcje kazańskiego Kremla. Goście powinni koniecznie zajrzeć na wieże strażnicze, z których najsłynniejsza nosi imię królowej chana Syuyumbike, a także na prawosławne budowle z czasów Iwana Groźnego oraz Pałac Gubernatora, zbudowany znacznie później, w XVIII wieku.

Ponadto można tu nie tylko poczuć ducha miasta, ale także poznać jego przeszłość zaglądając do muzeum historii Tatarstanu czy do sal ekspozycji poświęconej islamowi. Znajdują się tu również bardziej nowoczesne ekspozycje – poświęcone Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej oraz miejscowej Ermitażu, która jest oficjalną filią Sankt Petersburga.

Łatwo się tam dostać, znajduje się w centrum miasta, w pobliżu stacji metra Kremlevskaya. W pobliżu znajdują się również przystanki komunikacji naziemnej – autobusy i trolejbusy.

Wejście na terytorium jest bezpłatne, ale za zwiedzanie muzeów i wystaw trzeba będzie zapłacić. Ponadto każdy z nich działa według indywidualnego harmonogramu, co lepiej wyjaśnić przed odwiedzeniem oficjalnej strony internetowej.

Pomnik architektów kazańskiego Kremla

Przez wiele stuleci Kreml był budowany, niszczony, palony w pożarach i odbudowywany. Pamięci ówczesnych architektów, którzy brali udział w projektowaniu i tworzeniu budowli, wzniesiono pomnik z brązu. Projekt pomnika architektów został ustanowiony w 2001 roku przez pierwszego prezydenta Tatarstanu M. Sh. Shaimieva i zrealizowany przez rzeźbiarzy A. V. Golovacheva, V. A. Demchenko i architekta R. M. Zabirova.

Kompleks rzeźbiarski, wysoki na 3 metry, został zainstalowany w 2003 roku w miejscu przed Katedrą Zwiastowania NMP. Publiczności prezentowane są dwie monolityczne postacie, podsumowujące wygląd rosyjskich i tatarskich architektów minionych stuleci.

W swoich rękach mają rysunki z planami przyszłych budowli Baszty Spaskiej i Pałacu Chana. Pomnik symbolizuje wielowiekowe przenikanie się kultur i religii narodów rosyjskiego i tatarskiego.

Wieża Taynitskaya

Wieża podróżna Taynitskaya znajduje się w północno-zachodniej części Kremla i jest dwupiętrowym kwadratowym budynkiem z łukowym otworem. Budynek został wzniesiony w XVI wieku według projektu architektów Iwana Sziriaja i Postnika Jakowlewa.

W czasie podboju miasta przez Iwana Groźnego górowała na tym miejscu poprzednia wieża Nur-Ali (Muralejew), przez bramy której w 1552 r. car wjechał na Kreml, by uczcić zwycięstwo nad Tatarami.

Nazwa pochodzi od ukrytego źródła o tej samej nazwie, którego wody nawadniały oblężonych mieszkańców. Z wieży obronnej można było dostać się do niej tajnym podziemnym przejściem. Po zdobyciu twierdzy źródło zostało wysadzone w powietrze przez żołnierzy rosyjskich, a po chwili zostało wyeksploatowane i całkowicie zniszczone w latach 50-tych XX wieku. Z czystej źródlanej wody o niezwykłym smaku mieszkańcy mają tylko legendy i wspomnienia dawnych czasów.

Na samym szczycie drewnianego dachu znajduje się tablica z godłem i logo wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Na drugim poziomie budynku znajduje się kawiarnia dla zwiedzających.

Wieża Zmartwychwstania

Północno-wschodnia wieża Kremla Zmartwychwstania (Jelabugin) została zbudowana w XV wieku, ale podczas oblężenia przez wojska Iwana Groźnego została poważnie uszkodzona i została odrestaurowana w XVI wieku przez pskowskich murarzy i architektów Iwana Sziriaja i Postnika Jakowlewa. W trakcie odbudowy wieży nad pierwszym piętrem zbudowano kościół bramny pw Zmartwychwstania Pańskiego, który istniał do połowy XIX wieku.

W kolejnych latach Baszta Zmartwychwstania służyła jako miejsce przetrzymywania więźniów, dlatego przez pewien czas nazywana była Basztą Ostrożną.

Dziś białe kamienne mury Wieży Zmartwychwstania prezentowane są w formie niskiego parterowego kubika z metalowym dachem i otworem przelotowym. Wystrój wnętrz lokalu zachował cechy z XVI wieku.

Meczet Kul Szarif

Meczet Kul-Sharif jest symbolem całego rosyjskiego islamu. Ten meczet słusznie można nazwać największym w Europie i jednym z najpiękniejszych na świecie. Jego budowa trwała prawie 10 lat, od 1996 do 2005 roku. Wyjaśnia to nie tylko złożoność projektu, ale także fakt, że fundusze były dosłownie zbierane krok po kroku – Kul-Sharif został zbudowany wyłącznie z darowizn od osób fizycznych i organizacji.

Jednak błędem jest sądzić, że Kul-Sharif to młody, nowy meczet. Oczywiście pod względem wieku tak. Jeśli jednak spojrzysz w przeszłość i przekartkujesz karty historii, stanie się jasne, że jest to kopia tej, która symbolizowała potęgę i wielkość Chanatu, schwytanego i podbitego przez Iwana Groźnego.

Meczet Kul-Sharif jest aktywny, w jego murach regularnie odbywają się nabożeństwa. Dlatego specjalne miejsce zarezerwowane jest dla turystów – mogą oni oglądać dekoracje z balkonów, nie przeszkadzając modlącym się wyznawcom muzułmańskim. W pobliżu meczetu znajduje się centrum informacyjne, w którym można poznać jego przeszłość i teraźniejszość, historię islamu w Tatarstanie.

Lokalni przewodnicy chętnie zapoznają gości ze światem najjaśniejszego meczetu w naszym kraju, będąc dumni, że współistnieje on na równi z cerkwiami. Kul-Sharif znajduje się na terytorium Kremla.

Możesz cieszyć się architekturą budynku za darmo, tak jak wejście do środka. Ale ci, którzy chcą odwiedzić meczet w towarzystwie przewodnika, będą musieli zapłacić za jego usługi.

Muzeum Narodowe Republiki Tatarstanu

Po prostu nie można przejść obok rzucającego się w oczy budynku na ulicy Kremlowskiej bez uwagi. Niegdyś został zbudowany jako Gostiny Dvor, dziś mieści ekspozycje Muzeum Narodowego Republiki Tatarstanu.

Jego historia rozpoczęła się pod koniec XIX wieku. To prawda, że muzeum nazywano wtedy inaczej – techniczną i przemysłową. Tak, a eksponatów w jego kolekcji było znacznie mniej, większość z nich to próbki pokazowe prezentowane na wystawie osiągnięć w 1890 roku.

Stopniowo zbiory państwowe uzupełniano o prywatne. Jeden z największych, który do dziś uważany jest za „rdzeń” muzeum, należał do A.F. Lichaczow, miejscowy historyk i archeolog. Ten, który postanowił uczynić wartości osobiste własnością publiczną, uważany jest za jednego z założycieli Muzeum Narodowego.

Goście przychodzący do muzeum mogą zapoznać się z wynikami wykopalisk archeologicznych prowadzonych na terenie Rzeczypospolitej, oryginalną sztuką i literaturą. To najlepsze miejsce, aby poczuć prawdziwego ducha Tatarów. Muzeum Narodowe to nie tylko gmach na Kremlu, ale także liczne oddziały. Każda z nich jest na swój sposób ciekawa i zasługuje na uwagę.

Ponadto to tutaj prowadzone są prace naukowe i aktywnie rozwija się działalność muzealna Rzeczypospolitej. Znalezienie muzeum jest łatwe – znajduje się na ulicy Kremlevskaya, niedaleko stacji metra o tej samej nazwie. Można go zwiedzać w każdy dzień z wyjątkiem poniedziałku, od 10-00 do 18-00 (w piątek do 17-00).

ulica Baumana

Ulica Bauman to kazański Arbat, ulubione miejsce spacerów wśród lokalnych mieszkańców i gości stolicy Tatarów. Bez niego po prostu nie można sobie wyobrazić miasta, tak jak Moskwa bez Arbatu czy Paryż bez Pól Elizejskich. Obecną nazwę ulica otrzymała nie tak dawno, bo w 1930 roku.

Została nazwana na cześć słynnego rewolucjonisty Nikołaja Baumana. Jego imię nosi również jeden z najsłynniejszych moskiewskich uniwersytetów. Przed nadejściem władzy radzieckiej Arbat nazywano znacznie prościej i mniej poetycko – ulica Prołomnaja. Wierzono, że Iwan Groźny „wszedł” przez nią na Kreml, dosłownie przebijając się przez jedną ze ścian.

Ulica Baumana przyciąga nie tylko miłośników miejskich krajobrazów, ale także koneserów architektury i historii. Prawie każdy budynek tutaj to arcydzieło godne uwagi. Na przykład koniecznie powinieneś spojrzeć na Teatr Dramatyczny, Bank Narodowy, Dom Prasowy i wiele innych budynków. Oprócz architektury ulica Baumana słynie z niezwykłych zabytków. Tutaj „mieszka” Kot Kazański – jeden z symboli miasta.

Przecież to dzięki tym zwierzętom sława miasta w czasach Katarzyny II grzmiała w całym kraju – cesarzowa, która przybyła tu z wizytą, otrzymała bardzo niezwykły prezent – trzech myszołapek, które miały uratować dwór królewski przed atakami gryzoni.

Dojazd do ulicy Bauman jest bardzo łatwy, znajduje się ona obok stacji metra Kremlevskaya. W ciągu dnia jest ciekawa dla miłośników zabytków, w nocy liczne bary i restauracje otwarte dla tych, którzy zdecydują się odpocząć po dniu pełnym wycieczek.

Meczet Asimowa

Miasto słynie nie tylko z fontann, nowoczesnych mostów i Kremla. Stolica Republiki Tatarstanu jest lokalizacją dużej liczby meczetów, które interesują nie tylko wyznawców muzułmańskich, ale także turystów, którzy chcą dotknąć kultury, która nie jest tradycyjna dla Rosji.

Jedną z najpopularniejszych jest Asimovskaya. Meczet otrzymał swoją nazwę na cześć bogatego lokalnego kupca, który w XIX wieku zainicjował i sponsorował budowę muzułmańskiej świątyni.

Jednak nabożeństwa tutaj miały odbyć się nie tak długo – w czasach sowieckich religia, bez względu na wszystko, została potępiona, a wszystkie miejsca kultu zostały całkowicie zamknięte. W murach meczetu Azimva znajdowały się biura administracyjne, które w latach 80. zostały całkowicie opuszczone.

Na początku lat 90. przeprowadzono odbudowę i meczet ponownie zaczął przyjmować muzułmanów, którzy chcieli się modlić. Działa do dziś. Turystów interesują jednak nie tyle usługi, co projekt architektoniczny budynku – w narodowym stylu tatarskim.

Jednak mimo to zawsze różniła się od swoich „siostr”. Dekoracje ścienne nadają meczetowi trochę romantyzmu, a 51-metrowy minaret o wysokim poziomie wyróżni go spośród innych. Meczet znajduje się przy ulicy Fatkullina pod adresem 15.

Możesz go odwiedzić całkowicie bezpłatnie, o każdej porze dnia i nocy. To prawda, że nie ma wycieczek – w przypadku niezależnej inspekcji lepiej wcześniej przygotować się do wizyty, studiując literaturę i przewodniki.

Katedra Blagoveshchensky

Sobór Zwiastowania NMP jest jedną z najstarszych budowli prawosławnych w mieście, wzniesionym przez Iwana Groźnego jako symbol nowej potęgi i wielkości Imperium Rosyjskiego. Został zbudowany w rekordowym czasie, ale w tym przypadku nie wpłynął na jakość konstrukcji.

Katedra przez długi czas pozostawała centrum życia prawosławnego i kulturalnego miasta, nic więc dziwnego, że była wielokrotnie dobudowywana, przebudowywana i modernizowana zgodnie z trendami mody XVI, XVII, XVIII, a nawet XIX wieku.

Sowieckie lata dla świątyni poszły tak gładko, jak to możliwe. Oczywiście nie funkcjonował jako ośrodek religijny, w lokalu umieszczono archiwum, w którym utrzymywano wymagany reżim temperaturowy. To właśnie uratowały malowidła ścienne z czasów Iwana Groźnego, które dziś są jedną z głównych atrakcji katedry.

Ponadto cela arcybiskupa Gurii jest popularna wśród gości i pielgrzymów. Wielu wierzy, że jego dusza nadal mieszka tu w odosobnieniu i pomaga każdemu, kto ma kłopoty. Przechowywana jest tu również cudowna ikona Zbawiciela nie wykonana ręcznie, namalowana w odległym XVI wieku.

Katedra Zwiastowania jest interesująca nie tylko ze względu na architektoniczne zachwyty i wystrój wnętrz, ale także ze względu na wyjątkową lokalizację – obok jednego z głównych meczetów naszego kraju, Kul-Sharif.

Obie religie współistnieją pokojowo i udowadniają w najlepszy możliwy sposób, że różnica w wierze nie jest powodem do wojny. Dotarcie do Soboru Zwiastowania nie jest trudne – znajduje się na terenie Kremla, niedaleko stacji metra Kreml i przystanków komunikacji naziemnej – autobusów i trolejbusów. Wejście do środka jest niemożliwe, ale uroczyste nabożeństwa odbywają się w święta i weekendy.

Niebieskie jezioro

Zwyczajowo nazywa się jeziora Wołgi pochodzenia krasowego niebieskim. W pobliżu są trzy z nich – Mały, Duży i Protochnoje. Wszystkie są bogate w sole mineralne i służą nie tylko jako doskonała baza rekreacyjna, uwielbiana przez turystów i mieszkańców, ale także jako miejsce, w którym można poprawić swoje zdrowie. Jeziorka małe i Protochnoe nie są zbyt głębokie, a przez przejrzystą lustrzaną powierzchnię wydają się zupełnie płytkie.

Ale Bolszoj został wybrany przez nurków. To prawda, że podwodny świat nie jest tu zbyt bogaty – algi i kilka ryb raczej nie zaskoczą wytrawnych profesjonalistów. Ale na dnie Błękitnych Jezior istnieje tradycja – postawić na głębokości drzewo noworoczne i spotkać się z bijącym zegarem. To prawda, bez tradycyjnego kieliszka szampana.

Nawiasem mówiąc, kiedy mówią o Blue Lake, ze wszystkich trzech mają na myśli Małego. Na jej brzegach znajdują się plaże, tereny rekreacyjne, prysznice i przebieralnie. Wśród miłośników plaż jest to jedno z najpopularniejszych miejsc w całej Republice.

Pomimo tego, że temperatura wody nie wzrasta powyżej 4 stopni powyżej zera. Najwygodniej dojechać do Błękitnych Jezior własnym samochodem lub taksówką autostradą M7.

Osoby, które muszą skorzystać z transportu publicznego, rozpoczynają podróż od stacji metra Tukaya Square. To właśnie stąd odjeżdża autobus numer 35, na którym trzeba przejechać kilka przystanków i wysiąść na Golubyatnikova.

Przejazd do autobusu 40, który zabierze Cię do wsi Szczerbakowo, ostatni test dla tych, którzy chcą odpocząć nad Błękitnymi Jeziorami. Jeśli planujesz spędzić tu kilka dni, powinieneś przygotować się na to, że ceny na wybrzeżu nie są niskie. Do wszystkiego, od mieszkania po piwo w lokalnych sklepach.

Pałac Rolników

Niedaleko od Kremla znajduje się Pałac Rolników. Jeden z najbardziej kontrowersyjnych, ale wciąż pięknych zabytków stolicy Tatarstanu. Wbrew nazwie, nawiązującej do dna minionych dni, kompleks powstał nie tak dawno, bo w 2010 roku. Wokół niego toczyło się wiele kontrowersji, niektórzy nawet zbierali petycje, aby szpeciło atmosferę i wygląd historycznego centrum.

Mimo to pałac został wzniesiony i stał się popularny wśród turystów. Więc zrań miejscowych.

Z architektonicznego punktu widzenia Pałac Rolników to mieszanka różnych stylów architektonicznych. Ma w sobie coś z renesansu, baroku, klasycyzmu, a nawet secesji. Wydaje się, że architektowi projektu L. Gorniakowi udało się poskładać zupełnie inne rzeczy i stworzyć wyjątkową, jasną i zapadającą w pamięć kreację.

Wewnątrz pałacu mieści się Ministerstwo Rolnictwa. To zresztą tłumaczy tak niezwykłą nazwę, a nie podobieństwo do średniowiecznych twierdz obronnych i romantycznych zamków.

Muszę powiedzieć, że urzędnicy, wymyślając nazwę, okazali się bardzo ambitni, niemal po królewsku. Dotarcie do pałacu nie jest trudne – widać go z muru Kremla i znajduje się niedaleko, na ulicy Fedoseevskaya. Trzeba na nią spojrzeć przynajmniej dwa razy – po południu i wieczorem, kiedy budynek jest pięknie i niezwykle oświetlony.

Cyrk

Cyrk swego czasu znany był w całym związku. Zbyt wiele z tym wiązało się wszystkiego, co nowatorskie, i to zarówno pod względem architektonicznym, jak i przedstawieniowym. Do dziś na uwagę zasługuje zarówno sam budynek, jak i to, co dzieje się na scenie.

Historia cyrku zaczęła się dość dawno, w 1890 roku. To prawda, że od tego czasu trupa (oczywiście jej skład zmieniał się w tym czasie kilkakrotnie) była zmuszona do trzykrotnego przemieszczania się – areny okazały się krótkotrwałe, dopóki obecna nie powstała w 967 roku.

Sława jej grzmiała daleko poza granicami Związku Radzieckiego. Po pierwsze, sama konstrukcja do dziś uważana jest za innowacyjną – trzyma się bez betonowych podpór. Po drugie, wygląd przypominający latający spodek kosmosu, jak na lata 60. był zdecydowanie czymś niezwykłym i nietypowym dla sowieckich budynków. Przez lata istnienia cyrku na jego arenie widzieli się najsłynniejsi mistrzowie tego pozornie zabawnego, ale bardzo trudnego biznesu.

Zabłysło tu Pencil, bracia Zapashny i wielu innych, których nazwiska na zawsze wpisały się w historię cyrku. Dodatkowo otwarta jest tu szkoła dla tych, którzy dopiero zaczynają uczyć się sztuki. Jej absolwenci błyszczą w różnych zespołach, w tym w legendarnym Du Soleil.

kaskada fontanny

Fontanny są tradycyjnie ozdobą każdego święta, w upalne dni przyciągają nie tylko turystów spacerujących po mieście w poszukiwaniu pięknych miejskich widoków, ale także mieszkańców ukrywających się przed palącym słońcem i południowym upałem. Kaskada fontann na rzece Bułak została zbudowana nie bez powodu, ale na cześć 100-lecia stolicy Tatarstanu.

Nic dziwnego, że zachwycają nie tylko swoim pięknem, ale także zasięgiem. Nawiasem mówiąc, główna fontanna kompleksu znajduje się nie nad rzeką, ale nad jeziorem Kaban. To tutaj każdego wieczoru odbywają się pokazy światła laserowego.

W całej kaskadzie, na którą składają się 22 fontanny, wzdłuż nasypu ustawione są ławeczki, a latem można usiąść w otwartej kawiarni i podziwiać strumienie wody. Istnieją również wypożyczalnie, w których można wypożyczyć katamaran lub łódź i cieszyć się fontannami nie z daleka, ale w bliskiej odległości.

To prawda, że ta rozrywka jest bardzo popularna wśród okolicznych mieszkańców, dlatego często nie ma wolnych sądów. Ogólnie rzecz biorąc, bulak nad rzeką Bułak i jezioro Kaban to świetne miejsce na relaks i oderwanie się od miejskiego gwaru i licznych wycieczek po mieście.

Pałac Prezydencki

Pałac Prezydencki to podłużny, dwukondygnacyjny budynek w jasnozielonym kolorze w stylu barokowym, wybudowany przez architekta K. A. Tona w połowie XIX wieku. Wewnątrz budynku mieściło się reprezentacyjne biuro gubernatora kazańskiego oraz szereg pomieszczeń dla osób cesarskich.

W czasie Wielkiej Rewolucji Październikowej w pałacu stacjonowała Rada Robotnicza i Poselska, aw okresie sowieckim spotykały się w nim Prezydium i Rada Ministrów Republiki Tatarskiej.
Teraz nad głównym wejściem do pałacu znajduje się herb republiki z uskrzydlonym białym lampartem, a sam budynek służy jako rezydencja prezydenta Republiki Tatarstanu.

Ciekawostką jest, że na miejscu rezydencji prezydenckiej w okresie do 1552 roku znajdował się pałac chana kazańskiego, o czym świadczą liczne znaleziska archeologiczne. Wejście dla turystów do Pałacu Prezydenckiego jest zamknięte, ale wieczorem można podziwiać pięknie podświetloną fasadę budynku.

Dom Uszkowej

Dom Ushkova jest wyjątkową atrakcją, która jest obiektem historycznym na poziomie federalnym. Na samym początku XX wieku trzy domy przy ulicy Woskresenskiej zostały zrekonstruowane i połączone w jeden wyjątkowy budynek, przeznaczony na prezent ślubny dla Zinaidy Wysockiej (Uszakowej).

Prace te z wielkim entuzjazmem wykonał architekt-budowniczy Carl Muefke. Biała fasada dwupiętrowego budynku została zbudowana w stylu barokowym i ozdobiona stiukowymi elementami mitycznych smoków i ptaków.

Budynek zachwyca wspaniałym wnętrzem i nieszablonową mieszanką stylów. Każdy z pokoi ma niepowtarzalny wystrój: elementy średniowiecznego stylu chińskiego i unikatowe rzeźbienia w drewnie, zabytkowy kominek i francuskie witraże w oknach.

W holu na ostatnim piętrze znajduje się ogromne akwarium oraz ogród zimowy-grota, utworzona w formie groty naciekowej. Do Rewolucji Październikowej dom wynajmowany był na mieszkanie i handel. Od 1919 roku do dnia dzisiejszego w budynku mieści się Narodowa Biblioteka Republikańska Tatarstanu z czytelnią.

Most Milenijny

Most Milenijny został zbudowany w 2005 roku na cześć tysiąclecia Kazania i łączy ulicę Wiszniewskiego z aleją Amirkhan. Most znajduje się na rzece Kazance i jest najwyższym z wiaduktów miasta. Wiadukt ma długość 1,5 km i wykonany jest w formie wiszącego mostu wantowego, którego metalowe liny są połączone z belkami jezdni.

Most Milenijny można rozpoznać po konstrukcji pylonu, wykonanego w formie dużej litery „M”, która ma 45 m wysokości. Most ma trzy pasy ruchu w obu kierunkach oraz strefę dla pieszych. Koszt budowy wyniósł 3,4 miliarda rubli.

Konstrukcja jest częścią Małej Obwodnicy miejskich autostrad. Most jest oświetlony latarniami i dodatkowym oświetleniem pylonu, co czyni go jasnym obiektem miasta nocą.

Pomnik karety Katarzyny II

Brązowy pomnik powozu Katarzyny II znajduje się na ulicy Bauman (oryginał znajduje się w Muzeum Narodowym Tatarstanu) i jest bezpośrednio związany z wizytą królowej w Kazaniu. Podróżując wzdłuż Wołgi i odwiedzając nadmorskie miasta i zabytki, Katarzyna II przybyła do Kazania w maju 1767 r., gdzie przebywała przez pięć dni.

Cesarzowa uczestniczyła w nabożeństwach klasztoru Bogoroditsky, modliła się przy ikonie Matki Bożej Kazańskiej, brała udział w procesji na cześć obchodów Trójcy Świętej i uczestniczyła w uroczystościach na polu Arsk (obecnie Park Gorkiego).

Zorganizowano ciepłe powitanie Katarzyny II, spotkały ją pierwsze osoby z miasta, na domach paliły się pochodnie, na nowych bramach triumfalnych zainstalowano rosyjskie godło państwowe.

Każdego dnia podczas swojego pobytu cesarzowa otrzymywała prośby i skargi od mieszczan, w wyniku czego wydała dekret o równouprawnieniu kupców tatarskich i rosyjskich, wydała ustne polecenie władzom miasta, aby nie ingerować w budowę meczetów i nakazał zatwierdzenie kamiennego planu urbanistycznego.

Pozłacany powóz Katarzyny przez długi czas był przechowywany na dziedzińcu arcybiskupa kazańskiego i dopiero w 1889 r. został przekazany miastu.

Pomnik Musy Jalil

Musa Jalil to poeta Tatarstanu, Bohater Związku Radzieckiego, laureat Nagrody Lenina. Monumentalny kompleks historyczny o randze narodowej wzniesiono ku pamięci bohatera i poety konspiracji, który zginął w 1944 r. w faszystowskim obozie jenieckim. Grupa podziemna zorganizowana przez sowieckich jeńców wojennych pod dowództwem Gainana Kurmaszewa została wykryta, a wszystkich 11 członków, w tym Musa Jalil, stracono.

Rzeźba z brązu przedstawiająca poetę o wysokości 7,9 m, ze związanymi rękami i dumnie uniesioną głową, zaplątaną w drut kolczasty, ustawiona jest na trapezoidalnym cokole i znajduje się na Placu 1 Maja.
Co roku 15 lutego, w urodziny Musa Jalila i 25 sierpnia, w dzień śmierci robotników podziemia, pod pomnik i pod granitową ścianę z płaskorzeźbami, aby złożyć wieńce i kwiaty, przybywają uroczyste procesje.

ogród zoobotaniczny

Ogród zoobotaniczny został założony w 1806 roku i stał się pierwszym ogrodem zoologicznym w państwie rosyjskim. Ogród położony jest w centrum, nad brzegiem jeziora Sredny Kaban. Obecnie w ogrodzie zoobotanicznym występuje ponad 150 gatunków zwierząt w ilości 4,5 tys. przedstawicieli oraz 1,0 tys. gatunków roślin w liczbie 6,0 tys. okazów.

Wśród drapieżników ogrodu można zobaczyć lwy afrykańskie, niedźwiedzie polarne, tygrysy, lamparty i pantery śnieżne. Egzotyczne węże, krokodyle i małpy zawsze przyciągają uwagę zwiedzających, zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Część terytorium jest zarezerwowana dla dziecięcego zoo. Naukowcy z Kazańskiego Ogrodu Zoobotanicznego i pracownicy Centralnego Rezerwatu Leśnego przeprowadzają wyjątkowe eksperymenty, aby przywrócić urodzone w niewoli niedźwiedzie brunatne i łabędzie do ich naturalnego środowiska.

Z powodzeniem prowadzone są prace badawcze nad badaniem, ochroną i hodowlą rzadkich gatunków ptaków. W celu odbudowy ogrodu zoobotanicznego opracowano globalny plan poszerzenia granic i wyposażenia nowych, przestronnych wybiegów i terenów zielonych dla jego mieszkańców.

Galeria Chwały Zaitsev

Prywatna galeria sztuki współczesnej, w której młody artysta Slava Zaitsev tworzy swoje obrazy z improwizowanych materiałów, znajduje się na terenie centrum handlowego GUM. Materiałem do prac nie są farby artystyczne, ale różne improwizowane bazy, takie jak paznokcie, tkanina, piasek, glinka kosmetyczna, nici, jesienne liście, strony gazet i czasopism. Oryginalne wystawy artysty cieszą się dużym zainteresowaniem mieszkańców i turystów.

Ulubioną techniką Sławy Zajcewa są kolaże z wycinków z czasopism. Wykonanie jednej takiej pracy trwa od kilku dni do jednego lub dwóch miesięcy.

Portrety wykonane przez artystę w tej technice robią wrażenie. Sam mistrz niestandardowego malarstwa stale przebywa w swojej galerii, która jest dla niego także warsztatem i prezentuje swoje prace zwiedzającym.

Muzeum Życia Socjalistycznego

Muzeum Życia Socjalistycznego mieści się w dawnym mieszkaniu komunalnym domu zbudowanego w 1849 roku i zajmuje powierzchnię 200 metrów. Założyciel i dyrektor muzeum Rustem Valiakhmetov od lat 90. kolekcjonuje przedmioty z czasów socjalizmu.

Starsze pokolenie interesuje muzeum wspomnieniami z minionego życia, kiedy zwykła rzecz była towarem deficytowym, a jej posiadanie przyniosło radość, a teraz wywołuje jedynie uśmiech. Młodzi ludzie również chętnie zwiedzają wystawę, z zaskoczeniem oglądając przedmioty, przymierzając zabytkowe peruki i kapelusze.

Czarno-biały telewizor, radiogram, maszyna do pisania, aluminiowe czajniki, dziecięce gry planszowe, matrioszki, kubki i wiele innych rzeczy, które dawno zniknęły z codzienności – to wszystko obiekty wystawy. Na ścianie jest cała galeria dżinsów podarowanych muzeum przez popularnych muzyków. Istnieje osobna sala poświęcona rock and rollowi, w której znajduje się wiele oryginalnych gitar znanych wykonawców.

Ekspozycja nie mieści w mieszkaniu całej kolekcji rzeczy z okresu socjalizmu, dlatego organizatorzy organizują wystawy tematyczne poświęcone wakacjom i pamiętnym terminom, zastępując niektóre eksponaty innymi.

Łuk Jubileuszowy (Czerwona Brama)

Łuk jubileuszowy został zainstalowany w 1888 roku przez architekta I.P. Kotelowa, na cześć setnej rocznicy założenia przez Katarzynę II Kazańskiej Fabryki Prochu. Zabytek ma wartość historyczną i kulturową i należy do obiektów o znaczeniu republikańskim. Łuk Jubileuszowy (Czerwona Brama) jest częścią zespołu parku. R. E. Petrov i jest uważany za jeden z symboli regionu Kirowa.

Na fasadzie łuku wyryte są w cegle daty założenia i rocznicy powstania Fabryki Prochu. Budynek wygląda jak brama triumfalna i jest pomalowany w odcieniach czerwieni i bieli. Symboliczne przejścia zdobią żeliwne, wzorzyste bramy i wrota. Od Łuku Jubileuszowego prowadzi długa aleja prowadząca do Fabryki Prochu.

Plac Milenijny

Plac Milenijny znajduje się w bliskiej odległości od Kremla i jest uważany za terytorium bitwy między Chanatem Kazańskim a armią rosyjską w 1552 roku. Przez długi czas na rynku powstawały pasaże handlowe, odbywały się jarmarki i festyny ludowe.

W 1999 roku podjęto decyzję o przywróceniu historycznej przestrzeni oblężenia Kremla do jej rangi. Plac został oczyszczony ze starych budynków i przekształcony w jeden z głównych placów, który jest wizytówką miasta.

W latach 2005 i 20013 zrekonstruowano duże obszary terytorium na powierzchni 90 mkw.
Teraz Plac Milenijny obejmuje ścieżki dla pieszych i przylegające do niego jezdnie, zadbane place, zielone trawniki, przejście podziemne i stację metra Kremlevskaya.

Panoramiczne zdjęcia przedstawiające Plac Milenijny i kompleks budynków kazańskiego Kremla, meczet Kul-Sharif i cyrk państwowy zdobią przewodniki, pocztówki i pamiątki zapadające w pamięć.

Mauzoleum Kazańskich Chanów

Starożytne mauzoleum odkryto w 1977 roku na terenie Kremla podczas naprawy wodociągów i kanalizacji. W trakcie kolejnych badań archeologicznych i naukowych odnaleziono kilka pochowanych pokoleń z rodzaju chanów kazańskich. Wiarygodnie ustalono, że w kryptach spoczywały szczątki chana Mahmuda zmarłego w 1467 r. i chana Mohammada-Amina zmarłego w 1518 r.

Za panowania Iwana Groźnego nadziemna część mauzoleów chana została zniszczona, ale same pochówki pozostały nietknięte. Otwarte przez naukowców trumny zostały pokryte skórą i ozdobione srebrnymi ornamentami. Co ciekawe, na podstawie kronik tatarskich ustalono, że budowę mauzoleum przeprowadzono dekretem chana Mahmuda, którego pochówek w krypcie był pierwszym.

Teraz nad ostatnim miejscem schronienia wielkich kazańskich chanów zainstalowano szklaną piramidę, a dostęp do grobowca jest możliwy dla wszystkich podróżnych odwiedzających Kreml.

Park Pamięci Zwycięstwa

Zespół parku pamięci zajmuje powierzchnię 50 hektarów i powstał w 1970 roku. Park Zwycięstwa znajduje się na terenie wcześniej podmokłych terenów, po których zagospodarowaniu w parku pojawiły się tereny zielone i pomnik. Całkowite zakończenie prac związanych z architekturą krajobrazu i budową obiektów pamięci miało miejsce w 1995 roku.

Teraz Park Zwycięstwa to kompleks składający się z pomnika bohaterów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, steli Zwycięstwa, rzeźby Wojownika i Matki oraz pomnika Wiecznego Płomienia, przy którym młodzi mieszkańcy codziennie czuwają. Wzdłuż obwodu parku znajdują się ekspozycyjne próbki sprzętu wojskowego współczesnych modeli i czasów wojny.

Park Pamięci jest jednym z ulubionych miejsc wypoczynku mieszkańców i gości miasta. Ludzie przyjeżdżają tu, aby spacerować z dziećmi, jeździć na rowerach po wyposażonych alejkach i składać kwiaty pod Wiecznym Płomieniem.
Po północno-wschodniej stronie parku znajduje się zbiornik, w którym pływanie jest zabronione, ale można łowić ryby i karmić dzikie kaczki na brzegu.

Muzeum Konstantina Wasiliewa

W samym centrum znajduje się galeria-muzeum światowej sławy artysty Konstantina Aleksiejewicza Wasiljewa, który zmarł przedwcześnie. Kiedy przyszły artysta miał 7 lat, jego rodzina przeniosła się z Majkopu na przedmieścia, gdzie ojciec Konstantina pracował jako główny inżynier w jednym z przedsiębiorstw.

W 1961 r. Wasiliew ukończył z wyróżnieniem kazańską szkołę artystyczną i jako projekt dyplomowy przedstawił komisji egzaminacyjnej scenografię do opery Snow Maiden, której szkice są nadal używane w teatrach w kraju.

Głównymi obszarami twórczości artysty były epopeja niemiecko-skandynawska, baśnie Wasniecowa, postacie rosyjskich bohaterów oraz przejmujące obrazy II wojny światowej. Jesienią 1976 roku, w wieku 34 lat, Konstantin Wasiljew zginął tragicznie pod kołami pociągu elektrycznego w mieście Zelenodolsk.

Najbardziej znane prace artysty to Żniwiarz 1966, Starszy 1968, Północny Orzeł 1969, W dziwnym oknie 1973, Portret marszałka GK Żukowa 1974, Oczekiwanie 1976.

Zero kilometr Kazania

Tablica pamiątkowa Kilometr Zero została zamontowana na zlecenie Komisji Transportu i Miejskiego Wydziału Architektury w 1999 roku jako punkt odniesienia dla odległości drogowej. Zerowy kilometr znajduje się w centrum skrzyżowania ulic Bauman i Kavi Najmi.

Współrzędne obiektu są wyryte na granitowym kole i wynoszą 55 stopni 47'18” szerokości geograficznej północnej i 49 stopni 07'10” długości geograficznej wschodniej, na górze umieszczany jest sześcian, następnie pryzmat i na samym szczycie kompozycji jest piramidą.

Pod szyldem ośmioramienna gwiazda, której boki skierowane są w kierunku niektórych stolic i części świata, wskazująca odległości do Moskwy, Rzymu, Nowego Jorku, Tokio i Pekinu, a także do świętego miejsca pielgrzymka dla wszystkich muzułmanów – Mekka.

Obliczanie odległości i kierunków na znaku Zero Kilometr zostało skrytykowane przez studentów Kazańskiego Uniwersytetu Federalnego. Przy przeliczaniu za pomocą nowoczesnych przyrządów okazało się, że liczby na znaku i wskazania kierunku zostały ustawione nieprawidłowo.

Kościół pałacowy (Vvedenskaya)

Za okres powstania kościoła pałacowego uważa się połowę XVII wieku. W 1815 r. podczas pożaru kościół spłonął i długo nie był odbudowywany. Po wizycie Mikołaja I w Kazaniu car wydał dekret o odrodzeniu prawosławnej świątyni. W 1852 r. świątynia została przebudowana i stała się kościołem domowym Zesłania Ducha Świętego dla rodziny namiestnika kazańskiego.

Podczas Rewolucji Październikowej kościół został splądrowany, a malowidła ikon na ścianach zostały zniszczone. W czasach sowieckich w świątyni znajdowała się jadalnia. Na początku XXI w. dokonano gruntownego remontu w budynku Kościoła Pałacowego i nadano obiektowi status dziedzictwa historycznego UNESCO.

Następnie na szczycie kopuły zamiast prawosławnego krzyża wzniesiono tablicę Światowego Dziedzictwa, co wywołało oburzenie wśród mieszkańców.

Godło zostało usunięte, a kościół pozostał bez krzyża. Obecnie na terenie cerkwi Pałacowej (Wwiedeńskiej) znajduje się Muzeum Historii Tatarstanu.

Muzeum na dziedzińcu armat

Na terenie kazańskiego Kremla znajduje się muzeum dziedzińca armatniego, które zostało założone na terenie stoczni artyleryjskich do produkcji i naprawy broni wojskowej na potrzeby armii carskiej. Armaty odlane na dziedzińcu artyleryjskim odegrały dużą rolę w zwycięstwie wojsk rosyjskich nad Napoleonem w wojnie 1812 roku.

Po pożarze dziedzińca artyleryjskiego w 1815 r. produkcja armat zmalała, aw 1850 r. dziedzińca zaprzestał pracy. Przed wybuchem rewolucji październikowej budynek dziedzińca służył jako koszary dla personelu wojskowego.

Podczas prac archeologiczno-konserwatorskich w 1998 r. na terenie dziedzińca artyleryjskiego odkryto dół do topienia metalu z XVII w., który wraz z Muzeum Broni wszedł jako eksponat do kompleksu Dziedziniec Armat.

Katedra Objawienia Pańskiego

Katedra Objawienia Pańskiego jest uważana za jedną z głównych atrakcji. W skład zabytkowego kompleksu wchodzi świątynia, w której codziennie odprawiane są nabożeństwa oraz dzwonnica. W dzwonnicy mieści się Państwowe Muzeum Sztuk Pięknych oraz sala kameralna poświęcona F. I. Chaliapinowi.

Kamienny Kościół Objawienia Pańskiego został wzniesiony w 1756 roku. W 1897 r. w pobliżu kościoła zbudowano dzwonnicę, która pochłonęła ponad 2 miliony kawałków czerwonej cegły.

Dzwonnica jest nadal jednym z najwyższych budynków i ma ponad 70 metrów wysokości. W okresie przedrewolucyjnym Katedra Objawienia Pańskiego posiadała bogatą dekorację wnętrz i złocone kopuły. Obecnie malowanie ścian świątyni i ikon są dziełem współczesnych mistrzów.

Katedrze i dzwonnicy nadano status zabytków o znaczeniu federalnym. Co ciekawe, w 1873 roku wielki śpiewak XX wieku Fiodor Iwanowicz Chaliapin, który w młodości śpiewał w tym samym kościele, został ochrzczony przy narodzinach wielkiego śpiewaka XX wieku w katedrze Objawienia Pańskiego. W 1998 roku obok katedry Objawienia Pańskiego postawiono pomnik z brązu wielkiej śpiewaczce operowej.

Muzeum Chuck-chuck

Muzeum czak-czaków znajduje się w domu kupca Bigaeva Vafa, wybudowanym w XIX wieku na terenie starej osady tatarskiej. Muzeum zostało założone przez D. Polosina i R. Suleymanova w 2014 roku i otwarte na własny koszt. Obiekt jest pomnikiem kultury i życia Tatarów, który obejmuje okres dziejów Nadwołża Środkowego od X wieku do dnia dzisiejszego.

Ekspozycja prezentuje biżuterię, ubrania, naczynia, przedmioty gospodarstwa domowego i narzędzia, które przetrwały do dziś. W latach 2014-2015 Muzeum Chak-Chak zostało laureatem i właścicielem I nagrody w republikańskich konkursach turystycznych.

Oprócz eksponatów historycznych muzeum organizuje sprzedaż narodowych potraw tatarskich: chak-chak, baursak i marshmallow, wykonanych ręcznie i według starych receptur. Tutaj zwiedzający mogą wypić herbatę z samowara i zapoznać się z niektórymi sztuczkami przygotowywania tatarskich przysmaków weselnych na kursach mistrzowskich. Wchodząc do Muzeum Chak-Chak zwyczajowo zdejmuje się buty.

Muzeum Iluzji

W 2015 roku przy ulicy Baumana otwarto Muzeum Iluzji Optycznych i Dom Olbrzymów. Takie wystawy, w których można poczuć się jak bezpośredni uczestnik projektu, są otwarte w Moskwie i Petersburgu i cieszą się dużą popularnością.

Projekt fotograficzny to labirynt z interaktywnymi instalacjami 3D przeznaczonymi do fotografowania zwiedzających pod nietypowymi kątami. Zniekształcenia i metamorfozy widoczne są gołym okiem bez udziału specjalnego sprzętu.

Każdy z chętnych będzie mógł stać się członkiem obrazów, mistrzowsko stworzonych przez znanych artystów i rekwizyty. Dla wygody fotografowania i dobrej komunikacji pracownicy muzeum polecają zwiedzanie instalacji w towarzystwie przyjaciół. Muzeum Iluzji Optycznych jest równie interesujące zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci powyżej 5 roku życia.

Park Gorkiego

Gorky Park znajduje się w dzielnicy Wachitowski. Teren placu otoczony jest pagórkowatym terenem i lasem, co sprzyja rekreacji na świeżym powietrzu.

Przed wejściem do parku znajduje się pomnik ku czci poległych za reżim sowiecki, pomnik ku czci Nieznanego Żołnierza i Wiecznego Płomienia. Stoiska reklamowe wyświetlają obrazy Parku Gorkiego z lat 60. i 90. XX wieku.

Po przebudowie przeprowadzonej w 2014 roku w parku zainstalowano nowe oświetlenie, ułożono szeroką aleję główną z płyt chodnikowych i chodników kamiennych, doposażono boisko dla dzieci i piłki nożnej, a także został wyposażony sprzęt do uprawiania sportów na świeżym powietrzu.

Nowością parku była fontanna świetlno-muzyczna, tryskająca z ziemi wieloma strumieniami, wokół której latem zawsze bawią się dzieci. Wśród drzew żyje spora liczba wiewiórek, a dla odwiedzających, którzy chcą urządzić piknik, jest ogromny teren ze skoszoną trawą.

Świątynia wszystkich religii

Unikalna świątynia wszystkich religii znajduje się w kazańskiej wiosce Staroye Arakchino i jest niesamowicie pięknym kompleksem budynków zaprojektowanym jako jasne, bajkowe miasto.

Świątynia Wszystkich Religii została wymyślona i zrealizowana w 1992 roku przez utalentowanego architekta i artystę Ilnara Khanova jako pomnik duchowego zjednoczenia wszystkich religii świata, miłości, dobroci i uwielbienia jedynego Boga dla wszystkich wierzących. W kompleksie budynków zaplanowano odtworzenie symboli 16 wyznań.

Budowa została sfinansowana z datków zwykłych obywateli, ludzi o podobnych poglądach i sponsorów. Po śmierci rzeźbiarza prace budowlane kontynuowali jego brat i siostra.

Świątynia posiada sprzęt muzyczny do organizowania koncertów charytatywnych, ale nie odbywają się nabożeństwa. Z uwagi na fakt, że obiekt nie ma statusu oficjalnego, dalsze plany realizacji projektu nie są znane.

Kazański klasztor Bogoroditsky

Został zbudowany w miejscu odkrycia w 1579 r. cudownej ikony Matki Bożej Kazańskiej. Przed rewolucją był to klasztor liczący do 700 sióstr. W skład kompleksu klasztornego wchodziła duża liczba budynków, w tym świątynia św. Mikołaja z Tuli, w której przechowywano pozyskany wizerunek ikonograficzny.

W 1904 roku cudowna ikona została skradziona, a podczas rewolucji klasztor został zniszczony. Po okresie sowieckim najlepiej zachowany jest budynek klasztoru Podwyższenia Krzyża. Obecnie w kazańskim klasztorze Bogoroditsky mieszka 10 mnichów.

W 2005 roku jedna z kopii świętego obrazu Matki Bożej Kazańskiej została przeniesiona przez papieża do kazańskiego klasztoru Bogoroditsky. Wielu pielgrzymów przybywa codziennie do klasztoru, aby czcić ikonę i prosić o miłosierdzie Boże u jednej z najbardziej czczonych ikon na świecie.

Meczet Zakabannaya

Meczet Zakabannaya (Jubileuszowy) został zbudowany w 1926 roku na cześć tysiąclecia od daty przyjęcia islamu przez Chana Almusha i należącą do niego ludność tatarską, która mieszkała w rejonie środkowej Wołgi.

Architektem projektu jest inżynier A.E. Pechnikov, który zrealizował swój plan na wschodnim brzegu kazańskiego jeziora Kaban. Meczet jest reprezentowany przez budynek z czerwonej cegły z wysoką, zieloną kopułą na minarecie.

Ciekawostką jest, że pozwolenie na budowę meczetu uzyskano od głowy państwa radzieckiego I.V. Stalina, a w 1930 roku świątynia została zamknięta decyzją Komitetu Centralnego Tatarstanu. Następnie na minarecie wzniesiono czerwoną flagę, aw różnych latach budynek służył jako szkoła, przedszkole i lokal stowarzyszenia publicznego DOSAAF.

Od 1991 roku, dzięki legendarnemu Imamowi Iskhak-Khazrat-Lutfullin, Meczet Zakabannaya stał się funkcjonującą świątynią muzułmańską dla Tatarów.

Pasaż Aleksandra

Wspaniały biały budynek Pasażu Aleksandra został zbudowany w stylu rosyjskiego baroku w 1883 roku przez architekta G. B. Rusha dla honorowego obywatela miasta i kupca pierwszej gildii A. S. Aleksandrowa. Po śmierci właściciela Pasażu jego siostra O.A. Alexandrova-Grains za niewielkie pieniądze przekazała budynek władzom miejskim.

W tym czasie w Pasażu Aleksandrowskaja było do wynajęcia 28 sklepów, 7 mieszkań i 32 pokoje. Władze miasta wykorzystały ten teren na otwarcie Hotelu de Passage i pasaży handlowych. Na początku 1896 r. w Pasażu Aleksandrowskim działała drukarnia znanego wydawcy literatury tatarskiej I.N. Charitonowa.

Z powodu fatalnego stanu kanalizacji w 1977 r. zawaliła się część budynku sąsiadująca z Jeziorem Czarnym. Obecnie Pasaż Aleksandrowski jest prawie całkowicie odrestaurowany.

Katedra Piotra i Pawła

Katedra Piotra i Pawła jest uważana za jedną z najważniejszych świątyń prawosławnych. Na cześć 50-lecia Piotra I, na miejscu drewnianego kościoła z 1565 r., właściciel słynnej fabryki sukna, kupiec Iwan Michlajew, rozpoczął 30 maja 1722 r. budowę cerkwi im. i Pawła. Prace wykonywali przez 4 lata miejscowi rzemieślnicy, a następnie dekretem Piotra I dołączyli do nich architekci moskiewscy i włoscy. W 1726 r. konsekrowano świątynię o niespotykanej dotąd wysokości i luksusie.

Katedra Piotra i Pawła przetrwała kilka pożarów, a podczas powstania Jemeliana Pugaczowa w 1774 roku została doszczętnie splądrowana. W 1889 roku katedra przeszła gruntowny remont, ze wzmocnieniem murów i fundamentów.

Zewnętrzną dekorację świątyni uzupełniono nową sztukaterią, odtworzeniem malowanych ikon na elewacji budynku oraz na 50-metrowej dzwonnicy. Dach pomalowano w biało-niebieskie kwadraty w kratkę.

Katedra działała do 1939 r., wówczas nie mieściło się w niej archiwum partii, bilard i planetarium.
W 1989 r. Katedra Piotra i Pawła została zwrócona diecezji kazańskiej i została ponownie przywrócona. Dziś główną ozdobą świątyni jest 25-metrowy ikonostas ze złoconymi ikonami. W katedrze zachowała się w swojej pierwotnej formie ikona świątynna świętych Piotra i Pawła.

Planetarium KFU

Na bazie Kazańskiego Uniwersytetu Federalnego otwarto nowe planetarium, które stało się kulturalnym, edukacyjnym i badawczym centrum badań kosmosu. W Planetarium KFU odbywają się codzienne programy, które obejmują pokazy astronomiczne, kreatywne wydarzenia, wakacje tematyczne i wycieczki edukacyjne dla dzieci w wieku 4 lat i starszych.

Planetarium powstało jako uniwersyteckie centrum badań kosmicznych i jest uważane za jeden z największych projektów w badaniu wszechświata.

Jest to jedyne planetarium w Rosji, które jest częścią instytucji edukacyjnej i tworzy wraz z obserwatorium V.P. Engelhardta systemowy kompleks astrologiczny. Ultranowoczesny sprzęt cyfrowy planetarium pozwala odwiedzającym wczuć się w rozległą przestrzeń kosmiczną.

Do naukowego badania obiektów galaktycznych planetarium jest wyposażone w system superpotężnych teleskopów, które umożliwiają monitorowanie w czasie rzeczywistym spadających meteorytów, asteroid i wybuchów supernowych na ekranie kopuły hali gwiezdnej.