Muzea Stambułu są właśnie tym, co urozmaica wakacje na plaży. Turcja to kraj o długiej historii. I możesz to przestudiować, spacerując po salach, oglądając ekspozycje. Znaczące wydarzenia w życiu tego kraju przeplatają się z historią Rosji. Szczególnie przyjemnie jest spotkać płótna Iwana Aiwazowskiego z dala od jego ojczyzny.

Katedra św. Zofii

Hagia Sophia nie jest nazywana imieniem prawosławnego męczennika. Nazwa uwiecznia znaczenie słowa Sophia: mądrość. Katedrę polecił zbudować cesarz Justynian. Uważał, że główna świątynia kraju powinna znajdować się w centrum Konstantynopola. Prace prowadzono przez 6 lat: od 532 do 537. Wykorzystano pracę 10 tysięcy mieszkańców miasta. I uwolniono znaczne fundusze: przywieziono ponad 130 ton samego złota. Użyto cegieł rodyjskich: miały w środku wgłębienia w celu zmniejszenia masy. Kolumny zielonego marmuru przywieziono ze splądrowanej świątyni Artemidy z Efezu. A z rzymskiej świątyni słońca – kolumny do dekoracji.

Świątynia była chrześcijańska, a po upadku Konstantynopola i przybyciu Turków została przebudowana na meczet. Dobudowano minarety, otynkowano obrazy wewnętrzne i mozaiki. Uratowało to cenne zabytki przed całkowitym zniszczeniem. Architekturę budynku powtórzyli projektanci Błękitnego Meczetu. To właśnie w Hagia Sophia papież rzymski ekskomunikował patriarchę Konstantynopola. W odpowiedzi patriarcha ekskomunikował papieża. W ten sposób rozpadły się kościoły.

W 1935 roku Atatürk nakazał usunąć minarety, usunąć tynki z wewnętrznych ścian i zorganizować w budynku muzeum. Ale do pełnego zakończenia renowacji jeszcze daleko. Aktywiści amerykańscy rozpoczęli ruch na rzecz przywrócenia katedry wierzącym. Ale władze tureckie odrzuciły tę propozycję.

Budynek nie jest pusty. Turystów przyciągają:

Zwiedzanie powinno odbywać się wcześnie rano lub wieczorem, na krótko przed zamknięciem: w tej chwili jest mniej osób.

Topkapy

Pałac został zbudowany na rozkaz Mehmeda Zdobywcy. A w tym kompleksie przez 4 wieki żyli sułtani Imperium Osmańskiego. Początkowo władca osiedlił się w pobliżu placu Bayazid. Przed najazdem tureckim w swoim pałacu mieszkał tu cesarz bizantyjski. Jednak podczas oblężenia miasta z kompleksu pozostał tylko kościół św. Ireny. Dlatego wokół świątyni zbudowano pałac sułtana. Pałac Sułtana jest jak forteca: z obu stron chroni go Morze Marmara. Dodatkowo kompleks jest chroniony od strony gruntu 2 rzędami murów: zewnętrznym i wewnętrznym.

Tradycyjnie cały kompleks podzielony jest na kilka dziedzińców:

1 Odwiedzający kompleks wchodzą na dziedziniec przez główną bramę. Tutaj turyści odwiedzają najstarszy kościół w mieście – Świątynię św. Ireny, Meydan, w której mieszkali janczarowie, fontannę i mennicę.
2 miejsce. Od poprzedniego dziedzińca oddziela go Brama Powitalna. Obszar ten obejmuje: kuchnie, łaźnię turecką, budynek sofy (rady), skarbiec, miejsce dla służby.
3 Od drugiego pałacu oddziela go Brama Szczęścia. I nie jest to zaskakujące: główny budynek na dziedzińcu to harem. Dodatkowe budynki: biblioteka, sala audiencyjna (sala tronowa), szkoła, w której uczyli się urzędnicy, skarbiec, stodoły i magazyny.
4 Ten dziedziniec to miejsce, w którym sułtan mógł odpocząć od spraw rządowych. Dlatego wszystko tutaj jest zaaranżowane ze smakiem i wygodą. Szczególnie atrakcyjny jest Marmurowy Taras, który wisi nad brzegiem Morza Marmara. Ogród tulipanów jest bardzo piękny. Z zabudowań gospodarczych interesująca jest wieża, w której mieściła się pracownia pałacowego lekarza.

Kompleks zbudowano z myślą o ewentualnym oblężeniu: nad kanapą wzniesiono wieżę, która służyła jako punkt widokowy, a z ogrodu tulipanowego poprowadzono do zatoki podziemne przejście, aby sułtan mógł pilnie odpłynąć z oblężonego Stambułu. W zatoce zawsze był statek przystosowany do żeglugi.

Muzeum Archeologiczne

Artefakty były regularnie eksportowane z Turcji. Postępowi obywatele wzywali do zaprzestania grabieży. Jednym z nich był Osman Hamdi Bey. To on wezwał władze do utworzenia muzeum archeologicznego. Prace rozpoczęły się pod koniec XIX wieku i trwały 12 lat. Początkowa wystawa oferowała obejrzenie tylko grobowców. Ale później ekspozycję uzupełniły antyki Wschodu i pawilon kafli, wcześniej eksponowany w Pałacu Topkapi.

Kolekcja jest stale aktualizowana. Pod koniec XX wieku przebudowano dla niej budynek o 6 kondygnacjach. Istnieje również kompleks, w którym dzieci mogą zobaczyć antyki. Interaktywna wycieczka pozwala dzieciom lepiej zapoznać się z historią imperium. Atutem kompleksu jest jego lokalizacja w centrum miasta. Znajduje się w historycznej części, niedaleko Pałacu Topkapi.

Muzeum Kolejnictwa w Sirkeci

Ekspozycja znajduje się w części dworca Sirkeci. Jego powierzchnia jest niewielka (około 45 metrów kwadratowych), ale eksponowane tu obiekty są bardzo ciekawe. Turystów zapraszamy do obejrzenia:

Części wnętrz i dekoracja wagonów Orient Expressu, który kiedyś przyjechał do Stambułu. Prezentowane są srebrne naczynia, część wagonu restauracyjnego jest odrestaurowana.
Wystawiono elementy wystroju sal: piece do ogrzewania pasażerów, krzesła z poczekalni, zegary dworcowe.
Sprzęt medyczny, który był w każdym pociągu dalekobieżnym w Turcji. Pomocne są apteczki i narzędzia.
Znaki informujące pasażerów o usługach na dworcach i pociągach.
Środki komunikacji używane przez służby do organizacji transportu: telegraf, dalekopis, telefon, flagi sygnałowe.
Sprzęt kasowy: sumatory, maszyny do pisania.
Obecny układ pociągu.

Dorosłych zwiedzających przyciąga wystawiona kabina modelu lokomotywy z 1955 roku. Warto zauważyć, że realistycznie jest zobaczyć całą ekspozycję w pół godziny lub godzinę.

Cysterna Bazyliki

Jest to podziemny zbiornik, który dostarczał wodę całej ludności Konstantynopola. Budowa rozpoczęła się za Konstantyna, a zakończyła za Justyniana. Kiedy Turcy zdobyli miasto, użyli Cysterny Bazyliki do podlewania Ogrodu Tulipanów Pałacu Topkapi. Wkrótce nowi właściciele Stambułu porzucili Bazylikę. Ale zwykli obywatele wiedzieli o istnieniu zbiornika: przebijali doły w domach i używali płynu do własnych potrzeb. Niektórzy opuszczali łodzie i łowili ryby, których było pod dostatkiem.

Zbiornik został znaleziony w 1545 roku przez francuskiego kopacza. Ale władze miasta nie zareagowały na interesujące znalezisko. Wkrótce Bazylika zaczęła przypominać wysypisko śmieci. Rząd turecki zdecydował się na odbudowę bazyliki pod koniec XX wieku. Aby to zrobić, wypompowali wodę, usunęli śmieci, wzmocnili sklepienie. Dla wygody zwiedzających ułożono podesty wykonane z drewna. Sala jest oświetlona lampami. Ale podłoga pokryta jest warstwą wody o grubości 1 metra. Wewnątrz bazyliki znajduje się wnęka o ścianach o grubości ponad 4 m. Są one impregnowane masą hydrofobową. Sufit jest podtrzymywany przez kolumny. Naukowcy twierdzą, że pochodzą one ze zniszczonych świątyń.

Turystów przyciągają odwrócone głowy meduzy. Są to cokoły z kolumn, które z jakiegoś powodu są montowane w innym miejscu. Wymyślono legendę, która wyjaśnia tę pozycję głów. Do góry nogami, nie zamienią odwiedzających w kamień. Druga atrakcja: kolumna płaczu. Jej powierzchnię zdobią rzeźbione krople, a powierzchnia jest zawsze mokra. Legenda głosi, że są to łzy niewolników, którzy zginęli podczas budowy. W odległym zakątku Bazyliki żyją karpie, które uważane są za cichych strażników cysterny.

Cysterna Philoxena

To kolejny zbiornik wybudowany pod ziemią. Mogłaby zaopatrywać całe miasto w świeżą wodę przez miesiąc. Ma 3 poziomy. Ale nie wszystkie z nich są dostępne dla zwiedzających. Cesarz Konstantyn zaczął przechowywać świeżą wodę na przyszłość. Aby wzmocnić sufit, wzniesiono kolumny z marmuru Marmari. Wykuto je w formie walców, składających się z 2 części, a następnie spięto marmurowymi pierścieniami. Podstawy kolumn ozdobione są rzeźbieniami. Warto zauważyć, że kolumny są oznaczone przez robotników, którzy je wykonali.

Nie było łatwo dostać się do bazyliki: wejście zamykały brązowe posągi zwierząt. Dopływ wody był regulowany przez warsztat mechaniczny, a żeby ciecz nie wyblakła, powietrze przepuszczano otworami wyciętymi w suficie i zakrywanymi kratami. W czasach Cesarstwa Bizantyjskiego cysterna gromadziła i magazynowała wodę, aby dostarczać ją do obszarów mieszkalnych. A pod Turkami farbowano w nim jedwab. Dziś turyści mogą zapoznać się z budynkiem, wyjątkowym w swoim pięknie i funkcjonalności.

Muzeum Morskie

Kompleks położony jest nad brzegiem Bosforu. Budynek ma 3 kondygnacje, na których eksponowane jest wszystko związane z nawigacją w Turcji:

Zwiedzających interesuje sala, w której prezentowana jest ekspozycja poświęcona Ataturkowi. Wystawione są tu jachty osobiste, cruiser, przedmioty gospodarstwa domowego bohatera narodowego. Artefakty wystawione w sali są interesujące zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci. W pobliżu znajduje się przytulny park, w którym pochowany jest turecki admirał Barbarossa Hayreddin. Po obejrzeniu ekspozycji przyjemnie jest tu posiedzieć w cieniu.

Parkowe Muzeum Miniatur

To bardzo młode muzeum: zostało otwarte w 2003 roku. Władze tureckie postanowiły uwiecznić w miniaturze najważniejsze zabytki dla kraju i całego świata. Ekspozycja znajduje się na powierzchni około 60 000 metrów kwadratowych.

Konwencjonalnie można go podzielić na kilka części:

Atrakcje w mieście. To lotnisko, Plac Sultanahmed z Błękitnym Meczetem i Hagia Sophia, Cysterna Bazyliki i Pałac Topkapi.
Zabytki znajdujące się w Turcji. Turystów zapraszamy do zwiedzania Świątyni Artemidy, Mauzoleum Halikarnasu, Mostu Malabadi, Kapadocji.
Zabytki zbudowane w czasach Imperium Osmańskiego, ale obecnie znajdujące się poza granicami kraju. Są to Brama Damaszku, znajdująca się w Izraelu, meczety w Kairze, miasto Saloniki.

Na terenie kompleksu znajduje się restauracja, plac zabaw, sklep z pamiątkami, parking. Turyści mogą coś przekąsić bez opuszczania ekspozycji.

Muzeum Przemysłu Rahmi M. Koç

Ekspozycja została założona na własny koszt przez tureckiego miliardera Rahmi Kocha. On, z zawodu inżynier, postanowił pokazać wszystkie te wytwory myśli ludzkiej, które zadziwiają ludzkość. Na początek Koch wykupił nieczynne odlewnie znajdujące się w zatoce Golden Horn. Pomieszczenia wymagały gruntownej renowacji. Już w 1991 roku wystawę odwiedzili pierwsi turyści. Kilka lat później Koch wykupił opuszczone stocznie znajdujące się w pobliżu nabytego już budynku.

Ponownie wymagana była renowacja na dużą skalę, ale to się usprawiedliwiało: znalazło się miejsce na nowe eksponaty. Rahmi Koch nie poprzestał na tym: zdobył otwartą przestrzeń, na której umieścił promy, lokomotywy parowe i samochody. Teraz może pochwalić się, że zebrał wszystkie dziwaczne eksponaty, które mogą się poruszać, latać lub po prostu obracać.

Dolmabahce

W XVII wieku wody Bosforu rozpryskiwały się na placu budowy. Ale sułtan wpadł na pomysł, aby wypełnić małą zatokę i zbudować pałac z drewna. Z biegiem czasu budynek zawalił się. Jednak w XIX wieku sułtan Abdulmejid, który miał dość pałacowego luksusu, postanowił na miejscu nasypu wybudować luksusowy zamek, który różnił się od prostego, ale funkcjonalnego pałacu Topkapi. Dlatego obiekt ten nazywany jest „ogrodem kopcowym”. Pałac wyróżniał się niespotykanym luksusem: do jego dekoracji zużyto setki kilogramów złota i srebra.

Wnętrza Dolmabahce do dziś zachwycają odwiedzających. Turystów zapraszamy do obejrzenia sali tronowej, w której Abdul-Mehmed urządzał uroczyste przyjęcia, pomieszczeń haremu, kuchni pałacowej oraz kwater osobistych sułtana. Skarbiec przyciąga zwiedzających, gdzie eksponowana jest biżuteria i rzeczy osobiste mieszkańców Dolmabahce. Abdul-Mehmed był fanem Iwana Aiwazowskiego. Sale pałacu zdobią obrazy artysty, specjalnie na zamówienie sułtana. Zasadniczo przedstawiają Bosfor.

Rumelihisar

Twierdza odegrała ważną rolę podczas oblężenia Konstantynopola przez Turków. Zbudowano go naprzeciw istniejącej już twierdzy Anadolu Hissar, przez co Bosfor był zamknięty dla przepływu okrętów wojennych z Morza Czarnego. Twierdzę zbudowano w wyjątkowo krótkim czasie: 4 miesiące i 16 dni. W tym samym czasie budową osobiście kierował sułtan Mehmed Zdobywca. Garnizon składał się z 400 janczarów uzbrojonych w armaty.

Obecnie turyści są zapraszani do oglądania dziedzińca, na którym eksponowane są armaty, które służyły garnizonowi podczas zdobywania Konstantynopola. Możesz wspiąć się na taras widokowy lub po prostu wędrować wzdłuż ścian, podziwiając widoki na Bosfor.

Muzeum Wojskowe

Początkowo ekspozycja mieściła się w kościele św. Ireny. Co więcej, od czasu do czasu wystawa była zamykana, a broń po prostu przechowywano w świątyni. Ale w 1950 roku znaleziono miejsce na ekspozycję w gimnazjum akademii wojskowej Imperium Osmańskiego. I znowu nie wszystko poszło gładko: przeniesiono ekspozycję, zrekonstruowano i przebudowano lokal. Od 1993 roku turystom udostępniono stałą ekspozycję liczącą 22 000 obiektów. Główną wartością jest unikalna kolekcja broni. Prezentowane są kopie z XVI-XX wieku. W salach pokazane są wszystkie znaczące bitwy w historii Imperium Osmańskiego.

Turyści zapoznają się z:

Od 15:00 do 16:00 w halach gra orkiestra wojskowa Mehter. Była tradycja: w czasie przemarszu wojsk i przed rozpoczęciem operacji ulicami przeszła orkiestra, wykonując marsze wojskowe w tonacji molowej. Mieszkańcy wiedzieli, że zaczyna się nowa era.

Muzeum Beylerbey

Budynek ten znajduje się w azjatyckiej części miasta. Kompleks składa się z samego domu i otaczającego go ogrodu. Dawno, dawno temu sułtan mieszkał w pałacu wraz z rodziną latem. Ostatnio inspekcja odbywała się wyłącznie z przewodnikiem. Teraz turyści mogą na własną rękę zapoznać się z wnętrzem i architekturą. Pomoże im w tym przewodnik audio. Początkowo Mehmed 2 zlecił budowę w tym miejscu letniej rezydencji z drewna. Pałac stał przez kilka lat i spłonął. Ale zamiast budynku, który zginął w pożarze, odbudowali inny, wykonany z marmuru. Budynek ma 3 kondygnacje, jest podpiwniczony.

Styl to nowoczesny barokowy. Wnętrza pokoi są bogate: czeskie kryształowe żyrandole, egipskie maty z trzciny na podłodze (chroniły stopy właścicieli przed ekstremalnymi temperaturami) i chińskie wazony. Meble wykończone rzeźbami w drewnie. Zabrania się filmowania kamerą: jest to ściśle monitorowane przez pracowników muzeum. Na podwórku jest wiele drzew i kwiatów, terytorium ozdobione jest wizerunkami zwierząt. W ogrodzie znajdują się ławeczki dla zmęczonych turystów. Wszędzie jest bardzo czysto. Strona oferuje wspaniały widok na Bosfor.

Muzeum Sztuki Tureckiej i Islamskiej

Współczesna ekspozycja znajduje się w rezydencji podarowanej przez Sulejmana Wspaniałego Ibrahimowi Paszy. Budynek ten jest zabytkiem architektury, jego wartość jest współmierna do Pałacu Topkapi. Tylko odwiedzając kompleks można zrozumieć gusta i preferencje narodu tureckiego. Ekspozycja jest ogromna: składa się z 40 000 obiektów należących do szlachty. Najwcześniejsze artefakty pochodzą z XVI wieku. Do 1914 roku ekspozycja była bardzo skromna: zajmowała jadalnię Meczetu Sulejmana Wspaniałego. Rozkwit kompleksu nastąpił w 1938 roku: proklamowano wówczas Republikę Turecką. W 1985 roku muzeum zostało wpisane do katalogu UNESCO.

Zapraszamy do obejrzenia:

Ekspozycja kończy się w sali etnografii. Wystawiane są tu jurty, kostiumy z czasów osmańskich, części wnętrz.

Muzeum Jedikule

Każdy turysta stara się odwiedzić Złotą Bramę. Ale są one częścią muru twierdzy, który niegdyś chronił Konstantynopol na całym obwodzie. Przez ten łuk triumfalny do miasta wkroczyli cesarze cesarstwa. Po upadku Konstantynopola Mehmed Zdobywca nie zniszczył Złotej Bramy: wręcz przeciwnie, kazał wybudować wokół niej 7 baszt, a dodatkowo wzmocnić mury. Była więc siedmiowieżowa (edikule po turecku oznacza 7 wież) twierdza.

Na dziedzińcu zwiedzający zobaczą działa, które wystrzeliły do miasta w 1453 roku oraz kule armatnie do nich. Mury oferują wspaniałą panoramę miasta i Bosforu. Możesz spacerować i podziwiać okolicę od wpół do dziesiątej rano do wpół do piątej wieczorem we wszystkie dni tygodnia z wyjątkiem środy.

Panorama 1453

Centrum działa od 2009 roku. Jej organizatorami byli wówczas premier Erdogan i burmistrz Topbash. Specjalnie na ekspozycję wybudowano budynek o wysokości 20 mi średnicy głównej sali 38 m. Ekspozycja poświęcona jest 54 dniom oblężenia, po którym upadło Cesarstwo Bizantyjskie i kolejne Imperium Osmańskie, powstał. Obraz przedstawia 100 000 żołnierzy biorących udział w bitwie z obu stron. Płótno jest podkreślone, co potęguje ogólne wrażenie panoramy.

Przedstawiono wszystkie rodzaje broni, które zostały użyte podczas bitwy. Poruszając się po tarasie widokowym można zapoznać się ze wszystkimi etapami długiego i krwawego oblężenia. Kompleks wyposażony jest w windę i windę dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej chcących zwiedzić panoramę.

Muzeum Lotnictwa

Zaletą jest bliskość międzynarodowego lotniska. Dojazd pociągiem podmiejskim zajmuje zaledwie 20 minut. A ekspozycję znajdującą się na świeżym powietrzu można oglądać przez 3-4 godziny. Miłośnicy lotnictwa dostaną wiele pozytywnych emocji. W plenerze prezentowane są wszystkie warianty tego, co służyło w Turcji w różnych latach.

Zwiedzający zobaczą samoloty zbudowane przez tureckie biura projektowe, zakupione we Włoszech i Afryce Południowej. Dla zmęczonych turystów na terenie znajduje się przytulna kawiarnia, w której można coś przekąsić i odpocząć. Zwiedzanie wystawy to świetna aktywność dla pasażerów tranzytowych, którzy mają kilka godzin wolnego czasu.

Muzeum Zbiorów Pałacowych

Każdy marzy o poznaniu tajników życia szlachty. Ekspozycja kompleksu Zbiorów Pałacowych pomaga zaspokoić tę pasję. Wystawa znajduje się w budynku, w którym kiedyś znajdowały się kuchnie sułtana – w Pałacu Dolmabahce. Wartość ekspozycji polega na tym, że artefakty należały do sułtanów różnych dynastii. Eksponowane są naczynia, części wnętrz, ubrania, książki, zegarki, meble. Kompleks jest otwarty we wszystkie dni tygodnia od 9:00 do 17:00, z wyjątkiem poniedziałków i czwartków.

Muzeum Malarstwa i Rzeźby

Ekspozycja przyjęła pierwszych zwiedzających w 1937 roku. A inicjatorem tej wystawy był Ataturk. Jak na kraj muzułmański, otwarcie takiego kompleksu było rewolucyjne. Podstawą ekspozycji są prace artystów i rzeźbiarzy tureckich, którzy tworzyli obiekty artystyczne w XIX i XX wieku. Administracja kompleksu jest dumna z rzeźb Eyyuboglu i obrazów Abidina Dino. Ale w salach prezentowane są również obrazy rosyjskiego malarza morskiego Iwana Aiwazowskiego. Niestety część lokali jest w trakcie przebudowy, nie będzie można ich zwiedzać. Wystawę można oglądać od wtorku do soboty. Kompleks jest zamknięty w niedzielę i poniedziałek.

Muzeum Carille

Budynek nowoczesnego muzeum został zbudowany przez Bizantyjczyków w V wieku. Nazywano go kościołem Hora, co oznacza: „poza miastem”. Była to wówczas cerkiew prawosławna, w której odbywały się regularne nabożeństwa. Po upadku Konstantynopola cerkiew Chora została zamieniona na meczet, a następnie ponownie przekazana wyznawcom prawosławia. Od 1958 roku jest to kompleks wystawienniczy, nie są tu prowadzone usługi.

Z zewnątrz budynek wygląda skromnie, ale w środku znajdują się wyjątkowe kolekcje. Zwiedzający zobaczą doskonale zachowane bizantyjskie freski i mozaiki. Kościół Chora posiada jedyne mozaiki ilustrujące sceny biblijne. Przedstawiono historie z okresu dzieciństwa Zbawiciela, cuda dokonane przez Boga. Drzwi kościoła Chora są otwarte dla zwiedzających we wszystkie dni tygodnia, z wyjątkiem środy, od 9 rano do wpół do piątej wieczorem.

Muzeum samochodów retro

Ta wystawa przypadnie do gustu każdemu, kto kocha samochody i historię motoryzacji. Kompleks znajduje się w azjatyckiej części miasta, tuż przy molo Eminenu. To nowy prywatny kompleks: został stworzony w 1988 roku przez kolekcjonera i kierowcę Chingiz Artama. Całe życie kolekcjonował zabytkowe samochody, szukał zardzewiałych śmieci na prowincji, kupował je od właścicieli i odnawiał. A kiedy kolekcja się rozrosła, Chingiz Artam zdecydował, że nadszedł czas, aby pokazać ją wszystkim. W ten sposób pojawił się unikalny kompleks.

Właściciel wernisażu nie tylko wystawia do wglądu wspaniałe okazy. Promuje motoryzację. W 2004 roku kilka samochodów Artam wzięło udział w wyścigach retro. Jednym z nich kierował Schumacher. Telewizja turecka pokazała film dokumentalny o tych konkursach. Główna idea: Turcja jest gotowa podbić serca turystów dziwacznymi ekspozycjami o tematyce przemysłowej.

Muzeum Kaligrafii

Sztuka muzułmańska jest dość niezwykła: wiernym nie wolno przedstawiać twarzy i postaci ludzi. Dozwolone jest jednak przepisywanie surów z Koranu różnymi czcionkami, bogato zdobiące napisy ornamentami roślinnymi. To był początek kaligrafii. Wiele szlachetnych osobistości imperium posiadało tę sztukę. Sam sułtan Bayazid 2 z entuzjazmem zajmował się kaligrafią. A Mehmed 2 Zdobywca entuzjastycznie portretował sury. Na wystawie prezentowane są próbki jego rękopisów.

Odwiedzający zobaczą:

Wystawę można zwiedzać w godzinach 9:00-12:00 i 13:00-16:00.

Muzeum Dywanów

W 1979 roku wystawa znajdowała się w jednym z pawilonów Meczetu Sultanahmet. Ale kolekcja się rozrosła: liczba prezentowanych artefaktów zbliżyła się do 2500 jednostek. Dlatego w 2013 roku ekspozycja została przeniesiona do specjalnie odrestaurowanego budynku w pobliżu Hagia Sophia. Nowoczesne pomieszczenia pozwalają na utrzymanie wymaganej temperatury i wilgotności, aby zachować wyjątkowe okazy.

Dla wygody zwiedzających kolekcję podzielono na główne okresy rozwoju tkactwa dywanowego:

Wczesne okresy osmańskie i późne seldżuckie.
Środkowy okres rozwoju Imperium Osmańskiego. W tym czasie popularne stały się maty modlitewne. Bogata ekspozycja dywanów anatolijskich.
późny okres Imperium Osmańskiego. Ogromne dywany na wystawie. Turyści zobaczą, jak zmieniły się maty modlitewne.

Wystawa zaprasza zwiedzających od 9:00 do 16:00 we wszystkie dni z wyjątkiem niedzieli i poniedziałku.

Muzeum Pery

To dość nowa wystawa, ale stała się już popularna wśród turystów. Aby pomieścić wszystkie artefakty, konieczna była rekonstrukcja XIX-wiecznych budynków. Ekspozycje są tutaj podzielone na stałe (znajdują się na pierwszych 2 piętrach) i tematyczne (zarezerwowane są dla nich pozostałe sale). Ekspozycja stale pracuje: kolekcja miar i wag, która istniała w Anatolii, porcelana kawowa, obrazy z XIX wieku malowane przez artystów tureckich.

Kompleks posiada salę kinową, w której wyświetlane są filmy o tematyce związanej z ekspozycjami. Administracja organizuje zajęcia dla zwiedzających. Zmęczeni turyści mogą zjeść obiad w niedrogiej kawiarni na terenie kompleksu. Na parterze znajduje się mały sklep z pamiątkami. Kompleks przyjmuje gości od 10:00 do 18:00 we wszystkie dni z wyjątkiem poniedziałków.

Muzeum Sztuki Nowoczesnej

Na ekspozycję przebudowano budynek magazynowy w porcie. Teraz jest to modne miejsce, które odwiedzają nie tylko turyści, ale także mieszkańcy.

Kompleks posiada:

Nowoczesna sala kinowa, w której wyświetlane są ciekawe filmy
Biblioteka ze zbiorem książek i czasopism o sztuce współczesnej
Sale wystaw tematycznych i stałych
Lokale na wydarzenia poświęcone sztuce współczesnej
Galeria zdjęć, która prezentuje zdjęcia tureckich fotografów
Wystawa rzeźby współczesnej, która znajduje się na małym, przytulnym dziedzińcu

Wszystkie eksponaty mają tablice objaśniające w języku tureckim i angielskim. Dodatkowo zwiedzający mogą skorzystać z audioprzewodnika. Kompleks można zwiedzać od 10:00 do 18:00 we wszystkie dni z wyjątkiem poniedziałków.

Kościół św. Ireny

Kościół ten został zbudowany przez cesarza Konstantyna. Zmusił swoich poddanych do chrztu, ale jednocześnie uwiecznił to wydarzenie jako spokojne (Irina oznacza „pokój”). Świątynia była wielokrotnie uszkadzana. Powody były różne: wojny religijne, klęski żywiołowe, nadejście Turków. Ale nie umarł. Dziś jest instytucją kultury. Nazywa się Świątynią Sztuki. Odbywają się tu koncerty, wszyscy wykonawcy i słuchacze zwracają uwagę na wyjątkową akustykę sali. Zwiedzający mogą zobaczyć pozostałości fresków i mozaik na ścianach. Są dobrze zachowane. Wewnątrz znajduje się grób cesarza Konstantyna. Kościół św. Ireny można zwiedzać od 9:00 do 17:00 we wszystkie dni z wyjątkiem wtorków.

Muzeum Niewinności

Ta ekspozycja zainteresuje ludzi, którzy są naprawdę zakochani. Został stworzony przez autora powieści „Muzeum Niewinności” Orhana Pamuka. Powieść została opublikowana w 2008 roku. Wystawa została stworzona dokładnie zgodnie z opisem autora. Kupił od gminy dom, w którym jego zdaniem miała mieszkać bohaterka Fusun. Potem Pamuk wypełnił pokój rzeczami, których niejako używała bohaterka powieści. Kupował je z wyprzedzeniem na pchlich targach.

A stworzenie wzruszającej ekspozycji okazało się kwestią techniki. Żaden z odwiedzających nie pozostaje obojętny wobec niedopałków papierosów z opisem wydarzeń czy znoszonych butów. Ponadto istnieje chęć przeczytania całej powieści. Romantyczną wystawę można oglądać od 10:00 do 18:00 we wszystkie dni z wyjątkiem poniedziałków.

Żywe Muzeum Historii i Dioramy

Ekspozycja została przygotowana przez osobę kreatywną, artystę i przemysłowca. Przez 18 lat samodzielnie zbierał eksponaty i projektował dioramy. Celem wystawy jest nie tylko badanie przeszłości świata, ale także próba modelowania przyszłości. Ani jedno wydarzenie, które miało miejsce na planecie, nie pozostało poza ramami wystawy.

Wszystkie elementy dioram są dokładnie obserwowane. Ale właściciel ośrodka nie poprzestaje na tym. Chce powiększyć ekspozycję, dodać pomieszczenia na bibliotekę z czytelnią i przytulny ogródek, w którym zwiedzający mogą odpocząć. Administracja planuje przenieść kompleks bliżej historycznego centrum, aby ułatwić dojazd turystom.

Кючюксу

Sułtani to ludzie kapryśni. Abdul Majid nie był wyjątkiem: potrzebował letniej rezydencji. Nie wcześniej powiedziane, niż zrobione. Między dwiema rzekami, Kyuchuksu i Geksu, zbudowano drewniany pałac. Ale jest to zbyt wrażliwy materiał, więc Abdul Majid wkrótce przebudował budynek. Odtąd miał kamienne apartamenty. Styl budowlany określany jest jako nowy barok. Jednocześnie europejskie wyrafinowanie zostało dopełnione azjatyckim przepychem.

Kompleks działa jako wystawa od 1944 roku. Ale pałac był zrujnowany, a w 1992 roku przeprowadzono zakrojoną na szeroką skalę renowację. Wewnątrz prezentowane są oryginalne wnętrza z czasów Abdula Mezhida, a na dziedzińcu znajduje się przytulny ogród ze stawami. Dziś pałac można zwiedzać z przewodnikiem. Kompleks jest otwarty dla turystów od 9 do 17 we wszystkie dni tygodnia z wyjątkiem poniedziałków.

Muzeum Fabryki Porcelany

Władze tureckie pod koniec XIX wieku podjęły działania mające na celu poprawę efektywności lokalnej produkcji porcelany. W tym celu zaproszono technologów z Francji. Nowe produkty podbiły nie tylko szlachtę Stambułu, ale także mieszkańców Europy. Produkty ozdobiono wizerunkami sułtana, zwierząt, krajobrazów. Wazony, talerze, dzbanki, filiżanki były nie tylko piękne, ale również wysokiej jakości. Produkty te były kupowane nie tylko w Turcji, ale także za granicą.

W latach 30-tych XX wieku zakład nadal zaprzestał produkcji wyrobów i został zamknięty. Ale w 1957 r. wznowiono produkcję porcelany. W 1995 roku w fabryce zorganizowano muzeum. Teraz turyści mogą nie tylko zwiedzić warsztaty, poznać tajniki produkcji porcelany, ale także kupić swoje ulubione eksponaty w sklepie z pamiątkami.