Sewilla jest prawdopodobnie najbardziej znanym miastem w Hiszpanii po Barcelonie. Ilość znajdujących się w nim zabytków historycznych i architektonicznych jest tak duża, że niemal na każdej ulicy można znaleźć budynki czy posągi, które mają swoją wielowiekową historię. Stolica Andaluzji nie jest milionowym miastem – mieszka w niej około 700 tysięcy ludzi. Turystyka, usługi, produkcja przemysłowa to główne źródła dochodów mieszkańców. Główne atrakcje Sewilli znajdują się na obu brzegach rzeki Gwadalkiwir, w pobliżu ulic i placów. W historii miasta nastał „Złoty Wiek”, kiedy odkrycie Ameryki, bogactwa wywiezione z Nowego Świata stworzyły podstawy rozwoju prowincji. Wojny napoleońskie podkopały jego gospodarkę. Miasto ożyło w okresie boomu przemysłowego, ale zastąpiły je nowe wojny, represje Franco, masowe egzekucje… Wydawało się: to miejsce nigdy nie zostanie wskrzeszone. Męstwo mieszkańców miasta podbiło wszystko.

Katedra

Jest to słusznie jedna z trzech największych i najstarszych świątyń na ziemi, a niektóre z jej budynków nadal zachowują swój pierwotny wygląd. Początek jego budowy datuje się na 1401 rok. Oprócz imponujących rozmiarów katedra zadziwia zwiedzających luksusem swojej dekoracji. Jego wnętrze to mieszanka różnych stylów, które harmonijnie się uzupełniają. Znajdują się tu rzeźbione figury wykonane w stylu gotyckim, ikony, obrazy Roelasa, Moralesa, Leala, Murillo i innych znanych artystów, miedziane tłoczenia, biżuteria, kraty plateresco i inne dzieła sztuki.

Do świątyni można wejść przez jedną z dziewięciu bram, przez które przechodzi się do przestronnych korytarzy. W jednym z nich uwagę zwiedzających przykuwa tabernakulum wykonane przez mistrza Arfe, który nazwał je swoim najlepszym dziełem. Na uwagę zasługują również witraże, nad którymi przez długi czas pracowali różni znani artyści. Ale oczywiście główną atrakcją katedry są szczątki Krzysztofa Kolumba, które przetrwały do dziś, umieszczone w trumnie, którą trzymają na ramionach cztery kamienne olbrzymy.

Ponadto w świątyni znajdują się miejsca pochówku kardynała Cervantesa, Dony Marii de Padilla, Alfonsa Mądrego i Pedro Okrutnego. Ale u stóp patronki Matki Bożej de los Reyes można zobaczyć nietknięte przez rozkład ciało św. Fernanda III. Najwięcej zwiedzających gromadzi się w Katedrze podczas Wielkiego Tygodnia oraz w dniu Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Ale w kwietniu przed jego wejściem otwiera się coroczny jarmark, na którym można kupić wszelkiego rodzaju wyroby rzemieślników, a także obejrzeć, a nawet wziąć udział w karnawale.

Забронировать индивидуальный трансфер от аэропорта до вашего отеля за 3 738 RUB

Katedra otwiera swoje podwoje dla zwiedzających już o godzinie 11.00, więc jeśli chcesz zobaczyć zabytki miasta przed południem, to miejsce może stać się kolejnym punktem na trasie turystycznej. Ci, którzy wolą zwracać uwagę na wieczorne wycieczki, powinni pamiętać, że katedra zamykana jest o godzinie 17.00.

Zwiastować

Wieża o wysokości około 98 metrów jest jedną z wizytówek miasta. Giralda kojarzy się z katolicyzmem, ale to islam zawdzięcza swój wygląd wyjątkowemu zabytkowi architektonicznemu. Wieża została wzniesiona na początku XII wieku za panowania arabskiego. Ozdobiona 4 pozłacanymi kulami Giralda przez 100 lat była minaretem i największym obserwatorium w Europie. Kiedy pirenejscy chrześcijanie odbili miasto, meczet obok wieży został przebudowany na katedrę. Giralda stała się jego dzwonnicą.

Czworoboczna wieża nazywana jest zabytkiem architektury mauretańskiej, co nie do końca jest prawdą. Część budynku została zniszczona, wszystkie elementy Giraldy powyżej 70 metrów powstały później niż za panowania muzułmańskiego i odpowiadają kanonom hiszpańskiego renesansu. W XVI wieku na szczycie wieży zamontowano statuę – wiatrowskaz z brązu. Symbolizuje jedną z głównych cnót chrześcijańskich: wiarę.

Na cześć posągu budynek został nazwany: Giralda po hiszpańsku oznacza „wiatrołap”. W idealnym stanie zachowały się dzwony na dzwonnicy wieży, zainstalowane 500 lat temu. Wewnątrz Giraldy na stałe działa ekspozycja średniowiecznych artykułów gospodarstwa domowego. Otwarty taras dzwonnicy służy jako taras widokowy.

Torre del Oro

W dosłownym tłumaczeniu nazwa oznacza: „złota wieża”. Torre del Oro miał monitorować port i prowadzić operacje bojowe. Mauretańska wieża dwunastościenna o wysokości 37 metrów pełniła funkcję fortecy. Jej odpowiednik, podobna konstrukcja po drugiej stronie rzeki, nie zachowała się. Historycy datują budowę wież na początek XIII wieku. Budynki połączone były łańcuchem umieszczonym w wodzie. Podnoszono go i opuszczano za pomocą specjalnych urządzeń.

Prosty projekt w ciągu kilku minut zamknął wejście do portu dla wrogich statków. W czasach panowania muzułmańskiego wieżę ozdobiono wspaniałymi złoconymi płytkami, na cześć których, według jednej wersji, została nazwana. Później budynek służył jako skład złota eksportowanego przez Hiszpanów z Ameryki. Miejscowi są pewni, że skarby należące do zabitych Indian ściągnęły klątwę do starożytnej wieży.

Torre del Oro została zniszczona przez trzęsienia ziemi, podczas prac remontowych tutaj w dziwnych okolicznościach zginęli ludzie. Budynek zamieniono na więzienie, kaplicę, magazyn portowy, a tragiczne zbiegi okoliczności trwały nadal. Dziś w wieży mieści się Muzeum Morskie, którego kolekcja modeli statków, instrumentów nawigacyjnych, starożytnej broni uważana jest za jedną z najlepszych w Hiszpanii.

Pałac Alcazar

Warto od razu zaznaczyć, że zwiedzanie tej atrakcji zajmie cały dzień. Od października do marca włącznie jest otwarty dla zwiedzających od 9.30 do 17.00. Ale od kwietnia do września – od 9.30 do 19.00. Warto wspomnieć, że w poniedziałki w określonych godzinach do pałacu można wejść za darmo. Ale w inne dni trzeba tu przychodzić wcześnie rano, żeby dużo pożyczyć na bilety, których koszt to 9,50 €.

Pałac Alcazar znajduje się w centrum i jest monumentalną budowlą, w której harmonijnie przeplatają się różne style i nurty architektoniczne. Dostać się do niej można przez Bramę Lwa, która swoją nazwę zawdzięcza herbowi przedstawiającemu znajdującego się na nich lwa. Bramy ozdobione są jasnym szkarłatnym murem ceramicznym, który od razu wyróżnia się na tle jasnych ścian.

Centrum stanowi pałac Pedro I, którego sala tronowa zwieńczona jest złoconym sklepieniem, ozdobionym niezwykłym ornamentem wykonanym z drewna i symbolizującym nieskończoność wszechświata. Nieco niżej widać fryz z portretami monarchów hiszpańskich. Obok pałacu Pedro I znajduje się budynek, w którym znajdowała się rezydencja Karola V, wykonana w stylu gotyckim i ozdobiona ceramicznymi mozaikami.

Pałac Alcazar posiada również pomieszczenie zwane Patio Panieńskie, które słynie z wykwintnego wnętrza, ozdobionego fryzami, kaflami i sztukaterią, które wyróżniają się szczególną elegancją i wyrafinowaniem. Poczucie luksusu dopełniają ogrody, w których znajdują się liczne fontanny, altany relaksacyjne oraz trawniki, po których, jak wiele wieków temu, spacerują królewskie pawie. Ogród przepełniony jest zapachem wszelkiego rodzaju kwiatów, pomarańczy i innych egzotycznych drzew, które są starannie przycinane i układane w regularne zespoły.

Teraz Alcazar jest oficjalnie uważany za rezydencję królowej Hiszpanii. Pełne opisanie tej struktury architektonicznej zajmie więcej niż jeden dzień, więc lepiej raz zobaczyć ją samemu i wyrobić sobie własne zdanie na temat jej wspaniałości.

Plac Hiszpanii

Nie sposób nie odwiedzić Plaza de España. Mimo skromnych rozmiarów (jego średnica to zaledwie 200 metrów), przyciąga turystów takimi zabytkami jak:

Ciekawostką Plaza de España jest to, że gołębie w ogóle nie boją się ludzi i jedzą jedzenie bezpośrednio z rąk. Plac otoczony jest kanałem, którym za umiarkowaną opłatą można wybrać się na wycieczkę łodzią. Przewodnicy ostrzegają turystów, aby nie kupowali pamiątek od przypadkowych kupców na Placu, ponieważ w sklepach są one znacznie tańsze. Zmęczeni wycieczkami i spacerami można coś przekąsić w jednej z lokalnych restauracji. Średnio obiad kosztuje 15-20 euro, a filiżanka cappuccino – 1,5-2 euro.

Metropol Parasol

Niezwykły projekt o fantastycznych kształtach znajduje się na Plaza de la Encarnacion, który przyciąga wszystkich odwiedzających swoim niezwykłym wyglądem. Do futurystycznego budynku przychodzą tłumy turystów, aby przyjrzeć się bliżej, wejść do środka i upewnić się, że są hale, korytarze, jak w zwykłych budynkach. Patrząc z zewnątrz na ogromne, kratowe „skrzydła” szeroko rozwarte nad placem, aż trudno uwierzyć, że są one wykonane z drewna (brzoza fińska). Rzeczywiście, Metropol to zdecydowanie największa i najbardziej oryginalna drewniana konstrukcja na świecie, zadziwiająca rozmiarami i niezwykłą konfiguracją.

Historia jego powstania jest ciekawa: do 2009 roku w tym miejscu istniał targ miejski, podczas którego rozbiórki odkryto jako cenny zabytek pozostałości budowli z czasów rzymskich. Aby ją zachować, władze ogłosiły konkurs na projekt budowli, w której znajdą się starożytne ruiny. Wygrał projekt niemieckiego architekta Mayera-Hermanna, który po zakończeniu budowy otrzymał prestiżową nagrodę w dziedzinie architektury.

W rzeczywistości Parasol Metropolis to gigantyczny kompleks składający się z oddzielnych konstrukcji przypominających ogromne parasole, zamontowanych na masywnych kolumnach połączonych ze sobą. Całkowita wysokość czterokondygnacyjnej budowli wynosi 26 m, długość 150 m, szerokość 70 m. Muzeum Archeologiczne mieści się w podziemnych pomieszczeniach, gdzie oczom obecnych ukazują się majestatyczne ruiny; parter zajmuje Rynek Centralny; dach I poziomu prezentowany jest w formie otwartej sali koncertowej; na 2 i 3 poziomie znajdują się tarasy, z których goście mogą podziwiać piękną panoramę miasta i dziwaczne krzywizny samego Parasol.

Archiwum Indie

Rzadko się zdarza, aby jakikolwiek kraj, a tym bardziej miasto, mogło pochwalić się tak wyjątkowym skarbem, jakim jest bezcenny zbiór dokumentów odzwierciedlających historię i rozwój Sewilli oraz całej Hiszpanii. Tutaj są dowody na działalność tak wielkich Hiszpanów, jak Cervantes (jego oficjalna prośba) i Krzysztof Kolumb (dziennik morski odkrywcy); plany zabudowy miasta, pierwsze mapy Magellana, oryginalne rękopisy filozofów i pisarzy.

Z materiałów archiwum można znaleźć najdokładniejsze informacje o konkwistadorach i ich udziale w podboju Ameryki, o roli Hiszpanii w losach Filipin i wiele innych faktów historycznych. Strony rzadkich dokumentów zawierają prawdziwą przeszłość miasta i państwa, dlatego archiwum jest ulubionym miejscem etnografów, historyków i polityków. Teraz na półkach archiwum Indium (łączna długość – prawie 9 km) znajdują się 43 tysiące tomów prawdziwych rarytasów – mają z czym pracować. Naukowcy zajmujący się badaniem dokumentów muszą uzyskać specjalne pozwolenie.

Turystów interesuje również ten obiekt, którego zawartość łączy epoki i wieki. Jego historia rozpoczęła się w 1572 roku, kiedy to król Filip II zlecił miejscowemu architektowi de Herrera zaprojektowanie budynku dla sewilskiego cechu kupieckiego. Budowa rozpoczęła się po 7 latach i trwała 14 lat do 1598 roku, a wystrój wnętrz był już w XVII wieku. Majestatyczny budynek archiwum, wzniesiony w stylu renesansowym, jest niewątpliwym arcydziełem architektury i zabytkiem historii. Wnętrza są równie majestatyczne i monumentalne. Wielokrotnie przeprowadzano tu renowacje, mające na celu zachowanie unikalnego obiektu kulturowo-historycznego.

Adres: Budynek Lonja Av, de la Constitucion 3.

Ratusz

Ratusz to nie tylko budynek administracyjny, ale starożytny zabytek architektury, który przyciąga wzrok eleganckim wyglądem i wdzięcznym pięknem designu. Ratusz wyróżnia się tym, że od czasu wybudowania (1527) jako siedziby władz miejskich, nigdy nie zmienił swojego statusu. Powodem jego budowy był królewski ślub władcy Kastylii Karola i portugalskiej księżniczki Izabeli. Do budowy budynku wybrali czysto hiszpański styl plateresco – jeden z rodzajów renesansu, którego charakterystyczną cechą jest zdobienie elewacji wzorami o najdrobniejszym snycerstwie, zbliżonym do ażurowej koronki.

Prawie cała konstrukcja zachowała się w pierwotnej formie, poza tym, że w XIX wieku. dobudowano jeszcze jedno wejście frontowe (obecnie centralne), w którym pojawiły się cechy nowego stylu klasycystycznego. Aby zobaczyć piękne detale Plateresque, trzeba obejść budynek i podziwiać niegasnące piękno dawnego designu, rzeźby a la groteskowe, heraldyczne symbole miasta. Nowe wejście główne wychodzi na plac Nueva, a stare na Piazza Nueva. de San Francisco. Wygląd Ratusza można oglądać w każdej chwili, a oględziny wewnętrzne możliwe tylko z przewodnikiem w ramach grupy turystycznej (min. 45 osób).

Otwarte do zwiedzania: poniedziałek-czwartek, sobota – czas uzależniony od pracy administracji.

Szpital Pięciu Świętych Plag

Monumentalna budowla o kształcie prostokąta, z misternymi wieżami na narożach, to w istocie zespół architektoniczny, ze starym pięknym ogrodem, labiryntem topiary krzewów i ławeczek do odpoczynku. Ma długą historię, sięgającą odległego XVI wieku, kiedy to bogaty szlachcic z Sewilli zapisał na jego koszt budowę dużego szpitala dla ubogich. Testament został sumiennie wykonany, w wyniku czego powstała solidna budowla w stylu renesansowym z 10 dziedzińcami.

Centralna fasada, ozdobiona oryginalnymi zdobieniami sztukatorskimi, sprawia, że zwykły budynek szpitalny jest prawdziwym arcydziełem architektury. Na szczególną uwagę zasługuje tutejszy stary kościół w stylu barokowym, z licznymi dekoracjami wykonanymi z artystycznych rzeźb. Przez wiele lat w szpitalu bezpłatnie leczono biednych i żołnierzy; w roli pielęgniarek były siostry zakonne z miejscowych klasztorów.

Szlachetne dzieło przywracania zdrowia trwało do 1972 roku, po czym kompleks stał pusty przez prawie 20 lat. Uznając, że niewybaczalne jest pozostawienie opuszczonego gmachu stolicy, lokalne władze przystąpiły do jego renowacji, a w 1992 roku w odrestaurowanym, zadbanym budynku mieścił się parlament Andaluzji. Ciekawą atrakcją turystyczną jest Szpital 5 Świętych Ran.

Pałac San Telmo

Nie sposób nie zwrócić uwagi na tę długą, terakotową budowlę z wieloma oknami i dopracowanymi detalami – przyciąga wzrok nie do końca typowym dla Hiszpanii stylem – misternym ultrabarokowym w duchu meksykańskim. W 1754 roku, po zakończeniu budowy, ulokowano tu najpierw szkołę morską, sto lat później – uniwersytet, potem seminarium. Obecnie pracuje w nim administracja regionalna Andaluzji. Władze starały się zachować historyczny wygląd unikatowej budowli, która po odbudowie pojawiła się w swojej pierwotnej formie.

Elementy wystroju centralnej fasady i wejścia to prawdziwe dzieła sztuki: 6 misternych kolumn zwieńczonych jest wspaniałymi postaciami Atlantydów, które służą jako oparcie dla rzeźbionego balkonu z 12 wdzięcznymi posągami kobiecymi – symbolami nauk morskich. Powyżej znajdują się rzeźby 3 świętych patronów Sewilli, wśród których patronem żeglarzy jest Telmo. Wzdłuż balustrady znajduje się 12 rzeźb wielkich obywateli. Arcydziełem ultrabaroku jest tutejszy kościół z dużą ilością rzeźb, bogatych dekoracji i bogatej dekoracji.

Adres: ul. Avenida de Roma, 21.

Park Marii Luizy

Naprawdę pięknym malowniczym zakątkiem jest park główny, założony w latach 20. ubiegłego wieku w ramach przygotowań do imprezy. Iberoamerykańska Wystawa Przemysłowa. Nazwano go tak na cześć królowej Marie-Louise, która podarowała miastu działkę, na której znajdują się ogrody św. Telmo, a potem rozbili park. A teraz zachowały się 2 pawilony z tamtych czasów, na terenie których znajduje się Muzeum Sztuki Ludowej i Rzemiosła oraz Muzeum Archeologiczne, prezentujące ogromną liczbę interesujących przedmiotów.

Wśród pięknych trawników, stawów, w przytulnych alejkach stoją monumentalne pomniki słynnych Hiszpanów. Wspaniałe ogrody różane, klomby, niepowtarzalne fontanny, kwitnące drzewa pomarańczowe, oleandry, piramidalne cyprysy sprawiają, że park jest nieodparcie pięknym miejscem. W jej pejzażach przeplatają się motywy mauretańskie, renesansowe i gotyckie, tworząc niesamowite pejzaże, które zdecydowanie warto zobaczyć.

Kościół św. Luigiego we Francji

Budowa świątyni rozpoczęła się w XVII wieku i trwała około 100 lat. Początkowo budynek należał do zakonu jezuitów, następnie do klasztoru. W murach kościoła w różnym czasie mieściło się seminarium duchowne, szpital, hospicjum. Dziś budynek, w którym mieści się muzeum, należy do miasta. Kościół wybudowano w stylu barokowym. Władze zainwestowały środki w renowację wewnętrznej i zewnętrznej dekoracji świątyni, jej wież, kolumn i kopuły. Budynek w kształcie krzyża nie jest miejscem pielgrzymek, ale znajdujące się tu artefakty mają szczególną wartość dla wierzących.

Konserwatorom udało się przywrócić freski na suficie świątyni, unikatowe rzeźbione elementy dekoracyjne, obrazy, figury świętych. Ołtarz uznawany jest za prawdziwe dzieło sztuki w stylu ultrabarokowym. Wyróżnia się dużą ilością drobnych detali, ale projekt nie stwarza uczucia ciężkości, ponieważ wszystkie części są połączone w harmonijny zespół. Trudno sobie wyobrazić, by przedmioty te wykonywali mistrzowie różnych szkół. Artystom, rzeźbiarzem, konserwatorom udało się prawie niemożliwe: zachować jedność rozwiązania stylistycznego.

Ogrody Murillo

Najpiękniejszy z hiszpańskich parków nazywany jest przez turystów i mieszkańców zielonym rajem. Nie jest jedynym na tym terenie – miasto słynie z licznych terenów rekreacyjnych. Jednak Ogrody Murillo, otwarte dla publiczności w ubiegłym stuleciu, stały się jedną z jego wizytówek. Wielki hiszpański artysta, którego imię nosi park, upodobał sobie malarstwo pejzażowe, śmiało włączał w swoje prace elementy realizmu.

Główne dzieła Estebana Bartolome Murillo poświęcone są tematyce biblijnej, gloryfikacji Matki Boskiej oraz uczynkom świętych. Jego mistyczna, wysublimowana wizja świata zdawała się być przeniesiona na twórców parku, w którym panuje lekka, a zarazem uroczysta atmosfera. Ogrody zajmują powierzchnię około 10 000 metrów kwadratowych, wcześniej teren należał do zamku królewskiego. Jedna z atrakcji parku: pomnik Krzysztofa Kolumba. Wszystkie jego szczegóły są głęboko symboliczne. Lew oznacza Hiszpanię.

Dwie śnieżnobiałe kolumny patrzące w górę to Europa i Ameryka. Znajdujący się pośrodku statek z imionami króla i królowej, którzy sfinansowali wyprawę Kolumba, łączy kontynentalne kolumny. Ogrody słyną z fontann. Jedna z nich nosi imię innego wielkiego hiszpańskiego artysty z Sewilli, José Garcíi Ramosa.

Muzeum Domu Murillo

Dwór otrzymał status muzeum w 1972 roku. Po 10 latach został udostępniony do zwiedzania, stając się ważną częścią najpopularniejszych hiszpańskich szlaków turystycznych. Esteban Bartolome Murillo urodził się i zmarł w Sewilli. Ostatnie lata życia artysta spędził w tym dwupiętrowym budynku przy kameralnej ulicy św. Teresy. Wnętrza sypialni, salonu, kuchni są w pełni zgodne z tymi, które były za życia Murillo w XVII wieku. Muzeum posiada kolekcję obrazów, rzeczy osobistych wielkiego mistrza.

Główny bohater jego dzieł: Maryja Panna. W swoich freskach i obrazach harmonijnie łączył kanony kościoła katolickiego z elementami realizmu. Esteban Bartolome dał obrazy Czystych cech rdzennych kobiet Andaluzji. Jako wzorców wybrał przedstawicieli zwykłych ludzi, co w tamtych czasach było wyzwaniem dla gustu publicznego.

Murillo stworzył około 500 dzieł, głównymi odbiorcami jego dzieł były świątynie i klasztory. Głównym tematem pracy mistrza są czyny miłosierdzia. Esteban Bartolome głosił wartości chrześcijańskie własnym przykładem: prowadził umiarkowany tryb życia, pomagał ubogim w Sewilli, a przed śmiercią wypuszczał niewolników. Artysta nie zasłynął z hulanek, skandalicznych powieści, ekscentrycznych wybryków. Los dał mu szczęście rodzinne. W wieku 47 lat został wdowcem i nigdy nie ożenił się ponownie. Pięcioro dzieci poszło w ślady Murillo, ale nie osiągnęło twórczych wyżyn swojego ojca.

Arena walk byków Maestranza

Początek budowy okazałej budowli sięga XVIII wieku. To najsłynniejsza arena walk byków w Hiszpanii. Budowa obiektu trwała około 120 lat. Jednocześnie na jego terytorium może przebywać 14 tysięcy osób. Arena to jeden zespół architektoniczny z pobliską kaplicą i infirmerią.

Przedstawienia odbywają się od wiosny do jesieni, po śmierci dyktatora Franco ponownie występują tu torreadorki. Modlitwa przed walką w kaplicy jest obowiązkową częścią przygotowań do walki. Przy wejściu znajdują się pomniki słynnych torreadorów, wewnątrz budynku znajduje się muzeum walki byków. Każda arena walk byków to mistyczne miejsce, a Maestranza nie jest wyjątkiem. W dni, kiedy nie ma przedstawień, Hiszpanie starają się unikać w jakiejkolwiek rozmowie tematu walki byków, aby zachować przychylność losu.

Torreador nie zawsze wychodzi zwycięsko w walce z rozwścieczonym zwierzęciem, a dodatkowe wzmianka o słowie „corrida”, według mieszkańców, przynosi nieszczęście. Maestranza znajduje się na bulwarze Krzysztofa Kolumba. Jego fasada to 30-boczny wielościan. Znajduje się tu pomnik cyganki Carmen. Bohaterka powieści Prospera Merimee wydawała się na chwilę zastygnąć w ruchu, kierując się do miejsca, w którym miała zginąć z rąk kochanka.

Królewska Fabryka Tytoniu

Pierwsza w Europie fabryka tytoniu jest uznawana za zabytek architektury przemysłowej XVIII wieku. Nad jego budową czuwali inżynierowie wojskowi. Sewilla miała wówczas monopol na sprzedaż tytoniu importowanego z Ameryki. Surowce były przetwarzane ręcznie. Produkcja papierosów wymagała specjalnych warunków ze względu na toksyczne właściwości pyłu tytoniowego. Przedsiębiorstwo zostało przeniesione poza mury miejskie, gdzie funkcjonowało stabilnie do połowy XX wieku.

Fabryka weszła do historii światowego dziedzictwa literackiego i muzycznego jako miejsce pracy Carmen, bohaterki słynnej powieści Prospera Mérimée i opery o tej samej nazwie Georgesa Bizeta. Dziś mieści się tu rektorat i kilka wydziałów Uniwersytetu w Sewilli. Wejście do budynku jest bezpłatne, ale obowiązują ograniczenia w oglądaniu – aby turyści nie przeszkadzali studentom.

Od momentu powstania, zewnętrzna część fabryki tytoniu, powtarzająca się w kształcie prostokąta, pozostała prawie niezmieniona. Fasada, utrzymana w stylu barokowym, zachwyca swoim przepychem. W trakcie przeprowadzki uniwersytetu dokonano zmian w układzie wewnętrznym budynku. W pierwotnej formie zachowały się łuki, płyciny, malowidła ścienne dziedzińca.

Most San Telmo

Budowa datuje się na rok 1917, kiedy lokalne władze ogłosiły przetarg na projekty. Hiszpańscy i francuscy architekci przedstawili różne opcje mostu na rzece Gwadalkiwir. Budowa konstrukcji ostatecznie przekształciła się w niekończącą się historię oszczędności budżetowych na wszystkim. Szerokość mostu została zmniejszona do 15 metrów, a z elementów wystroju zaproponowanych przez architektów zrezygnowano. Pierwsze testy przeprowadzono 13 sierpnia, data wywołała przesądny horror wśród ludności: most został jednogłośnie przepowiedziany nieszczęśliwym losem.

Jego konserwacja i naprawy stały się istotną pozycją wydatków budżetu miasta. Początkowo projekt się podnosił, a do 1961 roku mechanizm się zużył. Remont nie poprawił sytuacji. W efekcie most, na którym pozostał deptak, stał się nieruchomy. Aby zwiększyć jego przepustowość i stworzyć warunki dla ruchu konieczne było przebudowanie i zwiększenie szerokości przęseł do 18 metrów. Monumentalna budowla jest popularna wśród turystów i gości miasta, ale straty z niej nadal trwają.

Kościół Santa Maria la Blanca

Losy budynku przypominają prostą prawdę: historia, podobnie jak droga, jest pełna niespodzianek. Miejsce, w którym wzniesiono świątynię, mistycy nazywają miejscem mocy. Trudno polemizować z tym stwierdzeniem, gdyż na ten teren przyciągnęli przedstawicieli różnych wyznań. W budynku kościoła katolickiego mieścił się na przemian meczet i synagoga.

Swoją historię zaczyna od czasów panowania Mauretanii. Naukowcy podają różne daty budowy meczetu, który w połowie XIII wieku przekształcił się w synagogę. Pod koniec XIV wieku budynek przejął kościół katolicki, po czym następowały regularne prace remontowe, przebudowa wnętrz i przebudowa elewacji. Każdy z wyznań przyczynił się do dekoracji wewnętrznej, zewnętrznej świątyni.

Paradoksalnie to właśnie różne decyzje stylistyczne pozwoliły budynkowi odnaleźć szczególną harmonię. Płaskorzeźby, stiuki, kolumny, konstrukcje łukowe, ornamenty figuralne i roślinne – według elementów wystroju świątyni, jak żartują krytycy sztuki, można studiować jednocześnie gotycką, mauretańską sztukę użytkową i andaluzyjski barok. W świątyni zachowały się dzieła wielkiego hiszpańskiego artysty Murillo, freski nieznanych mistrzów z XV-XVII wieku.

Budynek Adriatyku

Wiek architektonicznego arcydzieła: nieco ponad 100 lat. Budynek został nazwany na cześć firmy ubezpieczeniowej, która zainwestowała w jego budowę podczas boomu budowlanego w Hiszpanii. „La Adriatica” jest przeznaczona na biura, ale zewnętrznie przypomina luksusowy pałac, w którym mieszają się francuski eklektyzm i sewilska wersja stylu neo-mauretańskiego. Wieże, kolumny, balkony, sztukaterie, łukowe elementy dekoracyjne tworzą jeden zespół. Kontrastowe zestawienia kolorystyczne, kopuła z wiatrowskazem podkreślają niezwykłą strukturę.

Zarząd firmy sfinansował budowę podobnych budynków w różnych częściach Hiszpanii. Była to opłacalna inwestycja w realizację ambitnych projektów kreatywnych. Obiekty powstawały w historycznych centrach osadnictwa. Jednak architektom we wszystkich przypadkach udało się podkreślić wyjątkowość miejskich krajobrazów otaczających nowe budynki.

Muzeum Flamenco

Prywatne muzeum mieści się w XVIII-wiecznym domu w dzielnicy Santa Cruz. Twórca i właścicielka muzeum: słynna tancerka flamenco, choreograf, aktorka Cristina Hoyos. Urodziła się w Sewilli w 1946 r. i zdobywając światową sławę, założyła w mieście własną firmę w celu zachowania dziedzictwa kulturowego Andaluzji.

Unikatowa kolekcja muzeum obejmuje eksponaty związane z historią flamenco: od kastanietów, grzebieni, sukienek kobiecych, strojów męskich – po portrety, rzeźby poświęcone tematyce tanecznej i przedmioty osobiste Hoyos. Budynek pełni funkcję centrum kulturalnego i rekreacyjnego. Mieści sale wystawowe i prób, salę koncertową na 120 miejsc, sklep z pamiątkami i bar. Muzeum prowadzi kursy mistrzowskie flamenco i na stałe prowadzi hiszpańską szkołę gitary.

Wyposażenie techniczne pozwala na aranżowanie interaktywnych pokazów, prowadzenie zajęć online. Dla młodszych gości przewidziane są specjalne programy rozrywkowe. Tancerze flamenco występują tu 3 razy dziennie. Biletów dla tych, którzy chcą dostać się na koncert, jest stale za mało. Aby rozwiązać ten problem, dyrekcja muzeum wprowadziła niedawno system rezerwacji miejsc w audytorium.

Dom Piłata

Jedno z mistycznych, tajemniczych, niesamowitych miejsc. Dom nigdy nie należał do Poncjusza Piłata! Budynek powstał na pograniczu XV i XVI wieku. W jego architekturze dominują rozwiązania zewnętrzne i wewnętrzne, wykonane według kanonów renesansu i lokalnej odmiany stylu mauretańskiego. Historia budowli związana jest z dynastią Enriquez, przedstawicielami najwyższej hiszpańskiej szlachty.

Bezpośrednie gałęzie rodu ustały 300 lat po jego wybudowaniu, a dom pozostał w pamięci pobożności pierwszych właścicieli. Wymarła także rodzina kolejnych właścicieli. W XXI wieku budowla należy do bezpośrednich potomków książąt Medinaceli. Mieszkają w wyjątkowym budynku, dbają o jego bezpieczeństwo, przeznaczają znaczne środki na prace konserwatorskie.

Według legend: odległość między ruinami prawdziwego pałacu Piłata a Kalwarią, na której ukrzyżowano Chrystusa, równa się drodze między sewilską kopią domu prokuratora judejskiego a kaplicą Cruz del Campo. Doroczne nabożeństwo Drogi Krzyżowej (odprawiane przez Kościół katolicki w Wielki Tydzień) w hiszpańskim mieście zaczyna się od kopii pałacu Piłata. Procesja gromadzi tysiące pielgrzymów z różnych części Hiszpanii, Andaluzji. Katolicy wierzą, że udział w nim zbawia grzechy.

Kościół San Salvador

Przytulna świątynia w starej części miasta, jak żartują miejscowi, „chowa się” przed wszechobecnymi turystami. Kościół powstał na miejscu meczetu muzułmańskiego, którego fragmenty stały się częścią fundamentu kościoła katolickiego. Niektóre przewodniki podają, że znajduje się na Serpentine Street, inne – na San Salvador lub Salvador Square. Odwiedzający miasto, którzy znają się na zabytkach, szukają świątyni ze szczegółową mapą w ręku i mają trudności ze znalezieniem drugiego najważniejszego kościoła w mieście.

Budowę budynku rozpoczęto około XVI wieku. Po 200 latach zaczęto wprowadzać zmiany w jego wyjątkowej architekturze, dzięki czemu z pierwotnej dekoracji prawie nic nie pozostało. Nowoczesna fasada świątyni nawiązuje do kanonów hiszpańskiego późnego baroku, ale w wystroju można odnaleźć elementy późnego rokoka. W San Salvador doskonale zachowały się freski o tematyce biblijnej, obrazy Murillo i rzeźby Montatieza. Liczni andaluzyjscy pielgrzymi odwiedzają „ukrytą” świątynię, aby zobaczyć natchnione przez Boga dzieła wielkich hiszpańskich mistrzów, uczestniczyć we mszy, posłuchać muzyki organowej i otrzymać rozgrzeszenie.

Pałac hrabiny de Lebriha

Zabytek architektury z XVI wieku jest interesujący nie tylko jako unikatowa budowla swoich czasów. W pałacu mieści się muzeum sztuki, którego eksponaty obejmują epoki starożytne i średniowieczne. Arcydzieła orientalne mają osobną sekcję i specjalne sale, co jest symboliczne dla Sewilli, gdzie echa rządów Maurów są nadal odczuwalne. Na miejscu budynku znajdował się zrujnowany budynek. Nowy pałac jakby połączył się z nim w jedną całość.

Pozwoliło to zachować niepowtarzalny styl „odziedziczony” z poprzedniego budynku. Właścicielka pałacu i twórczyni muzeum była jedną z najbardziej wykształconych kobiet swoich czasów. Po jej śmierci w 1938 roku budynek zmienił kilku właścicieli (krewnych hrabiny). Na początku XXI wieku był otwarty dla publiczności. Wnętrze pałacu to unikatowa kolekcja antyków, obrazów, rzeźb, mebli, książek, elementów wystroju. W budynku znajdują się autentyczne starożytne mozaiki rzymskie, arcydzieła ceramiki etruskiej, antyczne wazony, meble, które należały do ostatniego króla Francji. Pałac hrabiny de Lebriha w Sewilli został zmontowany dosłownie kawałek po kawałku w ciągu 13 lat.

Fragmenty posadzki przywieziono z różnych pałaców, panele stropowe ze średniowiecznego zamku, cokół ze zrujnowanego antycznego klasztoru. Niesamowita różnorodność eksponatów nie sprawia wrażenia przypadkowości. Rozwiązania wewnętrzne dla każdego pomieszczenia tworzą poczucie luksusu, harmonii, arystokracji.

Casa de Selinas

Dosłownie nazwa muzeum w języku hiszpańskim oznacza: „dom Seliny”. Historycy datują jego budowę na XVI wiek. Budynek kilkakrotnie zmieniał właścicieli i stopniowo popadał w ruinę. Przedstawiciele dynastii Selinas stanęli przed problemem naprawy, rekonstrukcji unikatowego zabytku architektury na początku XIX wieku. Dom przy pałacu królewskim idealnie wpasował się w zespół architektoniczny, a zmiana wyglądu zewnętrznego budynku, w którym przeplatały się elementy stylu gotyckiego, mauretańskiego i renesansowego, byłaby błędną decyzją.

Właściciele zdecydowali się na kosztowną renowację domu, jak najbardziej zbliżoną do pierwotnej wersji. Pomysł okazał się sukcesem, a Casa de Selinas jest uznawana za jedno z najlepszych muzeów w mieście. Z zewnątrz budynek wygląda surowo. Małe okna, masywne bramy przypominają czasy, kiedy każdy dom w mieście zamieniał się w nie do zdobycia fortecę, gdy został zaatakowany przez wrogów. Wnętrze Casa de Selinas to królestwo jasnych kolorów, eleganckiego wystroju, murali, mozaik i płytek.

Źródłem naturalnego światła jest dziedziniec ozdobiony kolumnami. Otwarte galerie wzmacniają wrażenie lekkości, harmonii i komfortu. O pomyślności pierwszych właścicieli można ocenić częściowo zachowane wnętrza, elementy wystroju i dodatki. W budynku znajduje się restauracja, stworzono warunki do organizowania koncertów, oficjalnych imprez i kreatywnych spotkań.

Bazylika Jezusa del Grand Poder

Sanktuarium katolickie przyciąga pielgrzymów z całego świata. Mały budynek ma około 400 lat. Jego neobarokowa fasada wygląda jak zabawka w porównaniu do innych świątyń w Sewilli. Kościół prawie się nie zmienił od zakończenia budowy, co jest zasługą parafian i wszystkich, którzy przekazują środki na prace konserwatorskie i remontowe. Nabożeństwa w bazylice nie ustały w latach hiszpańskiej wojny domowej, faszystowskiej dyktatury, kiedy Andaluzję nawiedziły klęski żywiołowe.

Główna relikwia świątyni: rzeźba Chrystusa, stworzona w XVII wieku. Trudno uwierzyć w jego sztuczne pochodzenie – Zbawiciel wygląda tak autentycznie w świetle licznych świec. Rzeźbiarz Juan de Mesa, autor arcydzieła, żył zaledwie 44 lata. Według legendy poświęcił swoje życie dziełom pełnym łaski z góry. Prawie wszystkie rzeźby wykonane przez mistrza dla świątyń stały się świątyniami. Mieszkańcy i turyści porównują bazylikę do wyspy spokoju na wzburzonym morzu życia.

Alameda de Herkules

Spacerowy ogród publiczny powstał w XVII wieku, a później został przekształcony w plac o dźwięcznej nazwie: Alameda de Hercules. Przez 300 lat w pobliżu terenu przyszłego ogrodu istniała tama. Wywołało to podniesienie się wód gruntowych, stało się przyczyną podmoknięcia terenu. Hrabia Barajas zainwestował w osuszanie terenu, budowę kanałów i fontann.

Posadzono tu drzewa i wzniesiono kolumny, z których dwa są prawdziwymi zabytkami starożytności. Obszar stopniowo nabierał swojego zwykłego wyglądu. Jej kolumny podzielone są na południową i północną – według ich położenia względem punktów kardynalnych. Na szczycie pierwszego znajdują się rzeźby Herkulesa i Juliusza Cezara. Pierwszy jest uważany za założyciela miasta, drugi – przyczynił się do aranżacji Sewilli. Lwy na szczycie pozostałych kolumn symbolizują Hiszpanię i Andaluzję.

Plac był ulubionym miejscem spoczynku arystokratów aż do hiszpańskiej wojny domowej. Później – jeden z najniebezpieczniejszych obszarów, w których aktywnie działał handel narkotykami. Na początku XXI wieku, po odbudowie kosztem miejskiego budżetu, plac zamienił się w zacne miejsce wypoczynku. Na jego terenie znajdują się bary, restauracje, muzyka na żywo, lokale rozrywkowe są otwarte, życie nocne toczy się pełną parą.

Kościół San Lorenzo

Odnalezienie świątyni jest dość proste – znajduje się na terenie dzielnicy o tej samej nazwie. Kościół powstał około XIII wieku, jego budowę zakończono w XIV wieku, ale nie oznaczało to końca procesu. Wzrost powierzchni świątyni był spowodowany nowymi budynkami (kaplicami), które dołączono do głównego budynku. W efekcie powstała budowla eklektyczna, w której wnętrzu i na zewnątrz znajdują się elementy stylu barokowego, gotyckiego, mauretańskiego.

W świątyni zachowały się unikatowe freski, których autorstwo wywołuje gorącą debatę wśród historyków. Historia powstania ołtarza kościelnego przypomina wierzącym, jak ambicja może powstrzymać dobry uczynek. Pierwsi rzemieślnicy, którzy pracowali przy produkcji ołtarza, odmówili kontynuowania prac, dlatego otwarcie świątyni zostało odłożone na czas nieokreślony. Sytuację uratowali przedstawiciele dynastii rzeźbiarzy de Ribas: stworzyli ołtarz, który nie ma sobie równych w Hiszpanii. Główna świątynia świątyni pozostaje niezmieniona: jest to rzeźba św. Lorenza (Wawrzyńca).

Most Barkietowy

Budowa łączy brzegi rzeki Gwadalkiwir, stare dzielnice oraz tereny, na których znajdują się parki rozrywki, miejsca rozrywki i nowoczesne centra handlowe. Most nie jest zabytkiem antycznym – jego montaż zakończono w 1992 roku. Podobne struktury istnieją w różnych częściach świata. Według ekspertów most ma zwiększoną odporność na naprężenia mechaniczne. Będzie nadal w pełni funkcjonować w przypadku klęski żywiołowej po trzęsieniu ziemi i powodzi.

Długość łuku mostu wynosi ponad 200 metrów, wspierają go 4 filary. Barki dostarczały elementy konstrukcyjne na miejsce przeznaczenia, następnie specjaliści wykonywali montaż i łączenie sekcji konstrukcyjnych. Takie podejście do organizacji prac budowlanych pozwoliło władzom na zaoszczędzenie znacznych środków. Najpierw oddano do użytku deptak, a następnie pasy ruchu. Most szybko stał się jedną z wizytówek, harmonijnie wkomponował się w architektoniczny wygląd miasta i stał się częścią popularnych szlaków turystycznych.

Kościół św. Anny

Król Alfonso X z Kastylii przeszedł do historii jako jeden z najbardziej wykształconych hiszpańskich władców, który nie miał dość okrucieństwa, by walczyć z Maurami, władzami kościelnymi i konfliktami we własnej rodzinie. Otrzymał cudowne uzdrowienie w Sewilli z choroby oczu i nakazał budowę świątyni w mieście. Historycy datują początek prac na drugą połowę XIII wieku. Po 100 latach ściany i dach budynku zostały zniszczone przez silne trzęsienie ziemi. Gotycki budynek miał przed sobą dwa stulecia renowacji.

Jej obszar został powiększony poprzez budowę dwóch nowych kaplic. Po 100 latach kolejne trzęsienie ziemi spowodowało zniszczenia, a parafianie ponownie przekazali środki na prace restauracyjne i odbudowę świątyni. Później w kościele zamontowano nowy ołtarz. Po 300 latach został odrestaurowany, zachowując oryginalne elementy. Z kościołem nazywanym przez lud cygańskim i jego wystrojem wnętrz związanych jest wiele wierzeń, dalekich od kanonów katolickich.

Parafianie, którzy mają pecha w życiu osobistym, 7 razy próbują kopnąć jeden z nagrobków znajdujących się w świątyni. Wymiana płytek, instalowanie metalowej kraty na górze, karanie grzywną w ciągu ostatnich stuleci niewiele się zmieniło. Kobiety nadal odprawiają rytuał (w celu pomyślnego zawarcia małżeństwa), a historycy debatują, czyj to grób.

Muzeum Ceramiki Triana

Rzemiosło ludowe jest chlubą Andaluzji. Sklep-muzeum jest popularny wśród mieszkańców i turystów, którzy doceniają oryginalne wyroby rzemieślników. Wcześniej w tym miejscu znajdowała się fabryka ceramiki, nazwana imieniem św. Anny. Produkcja podupadła, nieopłacalne okazało się wznoszenie kolejnego budynku, otwieranie nowych warsztatów na miejscu dawnych. Konserwatorzy nadali budynkowi nowe życie, odrestaurowane piece, specjalne łaźnie, w których rzemieślnicy wyrabiali glinę i kamienie młyńskie.

Miejscowi mieszkańcy z trudem odtworzyli atmosferę szesnastowiecznej pracowni ceramicznej, z jej niesamowitą atmosferą przepełnioną radością tworzenia. Garncarstwo było głównym rzemiosłem mieszkańców regionu Triana. Nowoczesne technologie umożliwiają pozyskiwanie bardziej zaawansowanych artykułów gospodarstwa domowego, ale nie mogą zastąpić ręcznie robionych produktów, których piękno tkwi w naturalnych formach, materiałach i kolorystyce. Popularność otwartego w XXI wieku muzeum ceramiki szybko rośnie. Jego dwupiętrowy budynek przyciąga pasjonatów historii ceramiki.

Muzeum Sztuk Pięknych

Wyjątkowy budynek muzeum należał kiedyś do klasztoru. Pierwsze budowle w stylu mauretańskim pojawiły się w tym miejscu w XIII wieku. Wojny napoleońskie nie ominęły Sewilli. Klasztor przetrwał pożar, część murów uległa całkowitemu zniszczeniu. Odrestaurowanie głównego budynku i znajdującego się w pobliżu kościoła klasztornego, który stał się częścią muzeum, zajęło czołowym hiszpańskim i europejskim konserwatorom około 25 lat. W jego dekoracji pojawiły się elementy klasycyzmu. Dziedzińce, galerie ponownie ozdobiono ceramiką sewilską.

Eksperci uważają za cud, że udało im się uratować tablicę z wizerunkiem Matki Boskiej – jedną z głównych relikwii świątyni, wykonaną przez wprawnych garncarzy. Znaczącą część zbiorów muzeum stanowią prace lokalnych artystów i rzeźbiarzy o tematyce religijnej. W budynku znajduje się 14 sal, w których prezentowane są arcydzieła Bilbao, Velazqueza, Zurbarana i innych wybitnych hiszpańskich malarzy. Ekspozycje zajmują łączną powierzchnię około 8000 metrów kwadratowych. W pobliżu fasady głównego budynku znajduje się pomnik Murillo, którego obrazy znajdują się w zbiorach muzeum.

Park rozrywki „Magiczna wyspa”

Park rozrywki zajmuje 36 hektarów i jest otwarty dla publiczności od 1997 roku. Nazywane jest idealnym miejscem na rodzinne wakacje. „Magiczna Wyspa” uznawana jest za jeden z największych parków miejskich w nowoczesnej infrastrukturze. Terytorium podzielone jest na 8 odrębnych sekcji, w których znajdują się różne atrakcje, kawiarnie, restauracje, sale kinowe, tereny wystawowe, sklepy z pamiątkami. W parku znajduje się ogromna ilość fontann i stawów. Istnieją wszelkie warunki do organizowania przyjęć dla dzieci, wypoczynku indywidualnego i grupowego.

Nie musisz jechać w daleką podróż do Indii, Amazonii, Ameryki, aby dotknąć kultury różnych narodów, wcielić się w rolę odkrywców, poszukiwaczy skarbów, dzielnych żeglarzy, piratów! Atrakcje parku tworzą atmosferę przygody, zapoznają dorosłe dzieci z zagranicznymi cudami. Każda ze stref parku jest unikalnym terytorium. Szczególne miejsce wśród nich zajmuje Wyspa Dzieci i legendarne Eldorado. Park działa przez cały rok, posiada amfiteatr, harmonogram imprez, godziny otwarcia zależne od pory roku.

Szpital de los Venerables

Budynek wybudowano w stylu barokowym w XVII wieku. W swojej historii szpital pełnił różne funkcje, był bliski rozbiórki i nadal zachwycał swoim pięknem nawet tych, którzy są dalecy od sztuki. Początkowo żyli tu starsi, niedołężni duchowni. Bractwo Ciszy zapewniło im schronienie, pomoc medyczną. Nową kartą w historii szpitala stała się budowa kościoła św. Ferdynanda. Świątynia ze wspaniałą dekoracją. freski, płaskorzeźby zachowały się do dziś. Jego dziedziniec z galerią pozostał prawie niezmieniony.

Początek XIX wieku to bardzo trudny czas dla organizacji religijnej: byli tacy, którzy próbowali przejąć na własność budynek szpitala, który wymagał remontu. Szczegóły konfliktu dotarły do pałacu królewskiego. Dopiero interwencja osób koronowanych mogła przywrócić sprawiedliwość. Obecnie budynek pełni funkcję centrum kulturalnego, regularnie odbywają się tu imprezy publiczne. Pod koniec ubiegłego wieku, po 4 latach szeroko zakrojonych prac konserwatorskich, udało się całkowicie odrestaurować wnętrze i zewnętrze głównego budynku. Jednym z „nowych osadników” szpitala był ośrodek poświęcony pracy Velazqueza.

Klasztor Santa Maria de las Cuevas

Narodowy zabytek historyczno-architektoniczny liczy 7 wieków. Budynki klasztorne zbudowano w tradycyjnym kierunku eklektycznym, gdzie elementy stylu mauretańskiego współistnieją z gotykiem. Wcześniej w tym miejscu wydobywano glinę, wytwarzano naczynia ceramiczne, słynne kafle sewilskie. W jaskiniach znaleziono obraz Matki Boskiej, a miejscowi uważali to za znak z góry. Wkrótce rozpoczęła się budowa klasztoru, którego właścicielami był zakon franciszkanów.

Wojny napoleońskie odcisnęły swoje piętno także tutaj: żołnierze francuscy urządzili w budynku koszary. Część pomieszczeń uległa zniszczeniu w związku z poszukiwaniem przez wojsko skarbów klasztornych, tajnych przejść. Kupiec portugalski kupił popadający w ruinę budynek, urządził w nim magazyny i wyposażył produkcję ceramiczną. Pod koniec XX wieku sewilskim obrońcom starożytnych zabytków udało się doprowadzić do uznania przez państwo wyjątkowości budynków klasztoru, w którym wieczny spoczynek znalazł Krzysztof Kolumb. Fabrykę przeniesiono w inne miejsce, a regionalne centrum sztuki współczesnej umieszczono w murach Santa Maria de las Cuevas.

Bazylika Macarena

Jeden z najsłynniejszych kościołów katolickich w Hiszpanii ku czci Marii Panny znajduje się w dzielnicy La Macarena o tej samej nazwie. Wspaniała barokowa świątynia zachwyca dekoracją. Został wzniesiony w 1949 roku. Jej główna relikwia i tajemnica: cudowny obraz Matki Boskiej. Rzeźba pochodziła nie wiadomo skąd! W kronikach historycznych nie ma wzmianki o antycznym posągu z łzami z kryształu górskiego.

Naukowcy sugerują, że został wykonany w XVII wieku przez jednego z mistrzów na zamówienie osoby prywatnej.

W budynku odbywają się nabożeństwa i mieści się muzeum. W bazylice znajduje się wyjątkowa kolekcja klejnotów – darów tych, którzy poprzez modlitwę przy cudownej figurze Matki Boskiej otrzymali uzdrowienie i pomoc w trudnych sytuacjach życiowych. Coroczne procesje świątynne podczas Wielkiego Tygodnia gromadzą dziesiątki tysięcy pielgrzymów, dla których udział w procesji jest jedną z form pokuty, wyrazem nadziei na Boże miłosierdzie i współczucie.